[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 39 : (2) เล่ห์รัก แรงปรารถนา :: KRISHUN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 มี.ค. 56

PART 2


              








                       
โทษที่ว่านั้นคืออะไรน่ะหรอ?
........

                      

                       โทษที่เป็นลูกชู้ของสะใภ้ยังไงล่ะ  ถูกเอามาเลี้ยงดูอุ้มชูก็ถือว่าบุญแค่ไหนแล้ว

 

                        แต่ก็อีกนั้นแหละ ไม่เคยมีอะไรรอดพ้นสายตาของคริสอู๋ไปได้ 


                       แล้วยิ่งถ้าคนคนนั้นเป็น โอ เซฮุนล่ะก็ ยิ่งไม่เคยให้คลาดสายตาเลยล่ะ



 

 ....................................................................................

 

 

                 “อือหื้อ ล้อพี่หรอครับ? เอแบบนี้ต้องโดนลงโทษดีไหมนะ?” หันมาบอกอย่างรู้ทัน สายตาเจ้าเล่ห์ที่ส่งมทำให้คนตัวบางรู้ว่าตัวเองต้องรีบหนี ก่อนที่จะโดนลงโทษเข้าจริงๆซะแล้ว

 

               เสียงหัวเราะและห้วงแห่งความสุขที่ไม่คิดว่าจะมีทางเกิดขึ้นในวันจบการศึกษาของเขา ไม่มีแม้กระทั่งญาติคนไหนที่จะมาร่วมยินดี ไม่มีพ่อแม่มาคอยส่งยิ้มหรือกอดปลอบประโลมตอนที่ตื่นตัน ได้แต่เก็บไว้คนเดียว แต่น่าขันที่วินาทีสุดท้าย วินาทีที่เขาขึ้นไปรับประกาศนียบัตร จู่ๆ คุณชายอู๋ อี้ฟานก็เดินเข้ามา เสียงฮือฮาดังขึ้นจนขนาดคุณครูผู้ทำพิธียังต้องหยุดมอง คนคนนั้นเหมือนเทพบุตร หรือเทวดาหรือยิ่งกว่าสรรพสิ่งใดๆต่างๆที่จุติลงมาเพื่อคลายทุกความทุกข์ของโอ เซฮุน  ในที่สุดวินาทีนั้น เขาก็มีญาติ มีคนคอยห่วงใยและมีคนที่มาร่วมในความทรงจำแสนล้ำค่าของเขา


 

 .................................

 

                   “โรงเรียน Korean Seoul International School of Applied Arts ขอมอบรางวัล นักเรียนดีเด่นเหรียญทองให้แก่ โอ เซฮุน class 3-A ::: major in British and American Performing Arts ด้วยค่ะ ขอเชิญผู้ปกครองและนักเรียนขึ้นรับประกาศนียบัตรและถ่ายรูปกับคณาจาร์ยค่ะ” เสียงประกาศจากคุณครูฝ่ายโสตที่คุ้นเคย  เขาเองเป็นที่รักของคุณครูทุกคนและทั้งระดับชั้น ยกเว้นก็เสียแต่เพื่อนร่วมห้องที่ดูเหมือนจะไม่ใยดีเขาสักนิด แต่นั้นไม่เป็นอะไรหรอก แค่ตอนนี้ในที่สุดเขาก็เรียนจบแล้ว ได้เกรด straight A’s แบบนี้ ถ้ามีคุณแม่อยู่ด้วยก็น่าภูมิใจนัก

       “เอ้า เซฮุนนา ไม่ลุกขึ้นล่ะ ขึ้นไปรับประกาศนียบัตรของเราด้วยกันนะ” แรงกระทุ้งเบาๆจากข้อศอกของคนที่นั่งข้างๆทำให้ร่างบางหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง  เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยเรียกให้เขาหลุดออกสู้โลกความเป็นจริง  ใครว่าเขาไม่มีผู้ปกครอง นี้ไง อู๋ อี้ฟาน ผู้ปกครองของเขา  เงยหน้าขึ้นหาคนที่ส่งมือมาให้  ใบหน้าน่ารักฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขพร้อมส่งมือนิ่มให้อีกฝ่ายเป็นคนจูงให้เดินไปด้วยกัน

         “ขอบคุณนะฮะพี่คริส” ขอบคุณนะฮะ ที่มาเพื่อเซฮุนในวันนี้ มาร่วมยินดีกับความสำเร็จขั้นแรกในชีวิตของเขา คำตอบที่ได้กลับมามีเพียงแรงบีบกระชับที่มือ ร่างสูงได้ยินแล้วเขารับรู้ว่าเซฮุนพูดแบบนั้นเพื่ออะไร

 

        พิธีการรับประกาศนียบัตรก็เสร็จสิ้นลงพร้อมกับการให้โอกาสแบบกะทันหันที่อธิการของโรงเรียนเร่งเร้าให้คุณชายตระกูลอู๋ เอ่ยโอวาสแก่นักเรียนที่สำเร็จการศึกษา  ณ ตอนนั้น สมองของโอ เซฮุนพร่ามัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหยาดน้ำใสที่ไหลมาคลอรวมกันหรือเพราะเขาสายตาสั้นเพิ่มขึ้นกันแน่ แต่ที่แน่ๆ  ตอนนี้ โอเซฮุนภูมิใจซะเหลือเกิน ที่ได้เห็นผู้ปกครองจำเป็นของตนบนเวทีแห่งนั้น


 

.......................................

       

 

 

                   “เหวอ  อย่าน้าพี่คริส  อ๊ายย ปล่อยฮุนลงนะ” จู่ๆก็โดนช้อนตัวขวับขึ้นอุ้มพาดบ่า โดยที่เจ้าตัวก็ดิ้นขลุกขลักไปมาอยู่บนบ่ากว้าง เสียงร้องโวยวายๆมาพร้อมสียงทุ้มที่หัวเราะลั่น

  

 

               “ฮ่าฮ่า ไม่มีทางครับ โอ เซฮุน กลับไปเราโดนดีแน่” ก้นนิ่มโดนประทุษร้ายเป็นเป็นฟาดเบาๆ ทิ้งให้คนโดนตีต้องอ้าปากหวออย่างขัดใจและหรี่ตาคาดโทษคริสไว้

 

 

                    “เชอะ  ต่อไปฮุนจะไม่มีทางยอมพี่คริสเด็ดขาด”

 

                   ใครบอกว่าโอ เซฮุนไม่น่ารัก เขาขอค้านหัวชนฝา  ใครบอกโอเซฮุนไม่มีเสน่ห์ นี้ก็เหมือนกันเขาขอลมคำสบประมาท และถ้าใครบอกว่าเซฮุนจืดชืด ขอบอกเลยว่าที่คุณเห็นมา เซฮุนไม่ได้มีอะไรจืดชืดเลยสักนิด เซฮุนของเขา น่ารักที่สุดในโลก

 

……………

 

………….

 

…………

 

 ที่บ้านตระกูลอู๋

 

       ร่างโปร่งบางของคนหน้าสวยที่ตอนนี้กำลังทำท่าชะเง้อชะแง้ ยืดคอมองออกไปทางประตูบ้านเหมือนรอให้ใครคนนึงที่ตัวเองคาดหวังเดินเข้ามา เพราะเมื่อกี้เขาได้ยินเสียงรถ เสียงรถคันนั้นต้องเป็นรถของพี่คริสแน่นอน ต้องใช่แน่ๆ นี่เวลาก็เลยมาถึงสี่ทุ่มแล้ว คนที่บอกว่าจะรีบกลับจากบริษัทเพื่อกลับมาทำธุระสำคัญ ทำให้คู่หมั้นอย่างเขาต้องหน้าตึงกลับจากมหาลัยเองโดยไม่มีสารถีหนุ่มมารับอย่างเคย  ปาร์คชานยอลไม่พุ่งตรงกลับบ้านหรอก เพราะถ้าในเมื่อไม่มารับ ไม่มาหา ชานยอลคนนี้ก็จะเป็นคนมาหาเอง

 

          ปกติจะต้องมาแล้ว แต่ทำไมเวลานี้ ยังไม่มาอีกนะ

 

         “เอ๊ะ ไม่ใช่หนิ” เอ่ยพึมพำกับตัวเองทันทีที่เห็นร่างเพรียวบางของคุณหญิงตระกูลอู๋ ที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งกลับมาจากการช้อปปิ้ง ก็ดูเจ้าตัววุ่นกับถุงแบรนด์เนมมากมายที่ไล่ให้คนรับใช้เอาไปเก็บ พลันสายตาคมก็เหลือบมาเห็นว่าที่ลูกสะใภ้ที่นั่งตาแป๋วรออยู่ ณ ห้องรับแขก คุณนายรับไหว้เด็กน้อยอย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินลิ่วหายเข้าไปในครัวพร้อมคนรับใช้

 

            “โอ้ย เห็นแล้วเพลียแทนคนใช้” และก็อีกนั้นแหละที่เสียงบ่นพึมพำดังมาจากปากคนที่นั่งรอตรงโซฟา ทันทีที่คุณนายของบ้านเดินหายเข้าไปในครัว

 

 

             วุ่นวายทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องสากเบือยันเรือรบ คนใช้ยันเรื่องผัวชาวบ้าน  ลำพังเรื่องผัวตัวเองยังไม่รอดเลย

 

 

           “ชานยอลลูก หนูมารอตาคริสอีกแล้วสิ” คุณหญิงเสี่ยวเอ่อร์  ว่าที่แม่สามีของเขาเดินเข้ามาหา พร้อมทั้งเป็นนำแก้วน้ำส้มออกมาวางให้ว่าที่ลูกสะใภ้ดื่มแก้กระหาย เพราะตั้งแต่ชานยอลมาหล่อนได้ยินจากคนมช้มาว่ายังไม่เห็นร่างโปร่งบางนี้ทานอะไรเข้าไปแม้แต่อย่างเดียว ถามก็บอกเพียงว่า ไม่เป็นไร ไม่ทาน รอทานพร้อมพี่คริส  อดจะไม่เอ็นดูเด็กนอบน้อมแบบชานยอลไม่ได้จริงๆ

 

                “อ๊ะ  คุณหญิง  ชานยอลรบกวนคุณหญิงอีกแล้วสินะฮะ” ดวงหน้าหวานก้มหน้างุด ฉีกยิ้มแหยให้กับกับตัวเองแต่คนอาวุโสกว่าก็สังเกตเห็น  อดเอ็ดไปอย่างเอ็นดูไม่ได้

 

                “หื้ม? รบกวนอะไรจ๊ะหนูชานยอล คนกันเอง  ไม่รบกวนหรอกเรามารอตาคริสที่บ้านก็ดีแล้ว ปลอยภัยกว่าไปรอลูกชายแม่ที่บริษัทอีกนะ ….แล้วก็แม่บอกกี่ครั้งแล้วค่ะ ว่าไม่ให้เรียกคุณหญิง  เราก็คุณหญิงๆ กับแม่ตลอด” น้ำเสียงที่ติดดูจะติติงหากใบหน้าของหญิงวัยกลางคนคนนี้ไม่ได้แสดงออกถึงความหงุดหงิดเลยแม้แต่น้อย

 

                กลับกับดวงตาคู่สวยที่เหมือนกับลูกชายคนดีของคุณหญิงฉายแววเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด ทำเอาคนที่คิดจะเหวี่ยง หรือโวยวายกับการฟ้องว่าจริงๆพี่คริสไม่ได้อยู่ที่บริษัทแล้วก็ต้องเงียบปากลง ได้แต่ส่งยิ้มที่เจ้าตัวคิดว่าจริงใจที่สุดไปให้ นั้นเรียกรอยยิ้มรื่นรมย์ของคุณหญิงอู๋ได้เป็นอย่างดี

 

                “แต่คุณหญิงฮะ….ชานยอล….ไม่กล้าขนาดนั้นหรอกฮะ ชานยอลเป็นแค่คู่หมั้นของพี่คริส ชานยอลยังไม่มีสิทธิ์เรียกคุณหญิงว่า คุณแม่ได้หรอกฮะ  แค่ให้ชานยอลมารบกวนบ้านคุณหญิงบ่อยๆแบบนี้ ชานยอลก็เกรงใจมากแล้วฮะ”



 

เก่ง ร่างบางยกยิ้มกระหย่องในใจ บอกได้เลยว่าเขาเก่ง เก่งซะเหลือเกินในการประจบเอาใจคุณแก่

 

 

                 การทำตัวเป็นเด็กนอบน้อม ไร้เดียงสาและไร้พิษสง ดูจะเป็นบทบาทที่ชานยอลแสร้งทำได้ดีที่สุด  เสียงที่ตัวเองเปล่งออกไปดูจะเจียมเนื้อเจียมตัวซะขนาดนั้น ทั้งๆที่เขาเองก็เป็นคนตระกูลปาร์คผู้สูงส่ง  เหอะยัยคุณนายปากแดงก็เอาแต่หัวเราะร่า  ปลื้มใจกับว่าที่ลูกสะใภ้ในฝันแบบเขาล่ะสิ

 

        “โอ้ย เรานี้ก็ ….หนูชานยอล แม่เองน่ะเห็นเราเป็นยิ่งกว่าคู่หมั้นตาคริสตั้งนานแล้วนะลูก แม่เห็นเราเป็นหนึ่งในคนตระกูลอู๋ตั้งแต่วันที่แม่เห็นคุณนายฮยอนอา แม่ของเราพาเรามาฝากเนื้อฝากตัวแล้ว  แค่นี้มันจะไปเกรงใจแม่ตรงไหนค่ะลูก  เอาอย่างนี้ไหม? แม่ว่าหนูอย่าไปรอตาคริสเลยดึกมากแล้ว แม่จัดห้องให้เราไปนอนดีไหม หรือหนูจะนอนห้องตาคริส  เดี๋ยวพอลูกแม่กลับมาก็จะได้เจอหนูไงจ๊ะ” พูดเองเออเองเสร็จ

 

              ของถนัดของคุณนายเสี่ยวเอ่อร์เลยล่ะ ยังไม่ทันที่ใครจะตกลงนางก็จัดการมัดมือชก แค่นั้นไม่พอนางมัดทั้งปากทั้งแขนขา เอาให้ไปไหนไม่รอดกันเลยทีเดียว 

 

   
            
“แฮะๆ ก็ได้ครับคุณหญิง
……เออ…..คุณแม่” ชานยอลจะทำยังไงได้นอกจากหันไปยิ้มแหยและต้องหันควับไปเบะปากไม่พอใจกับการกระทำของคุณนาย  


          
              
โอย ใครจะอยากมานอนที่นี้กัน   ฉันกลับไปนอนบ้านฉันสบายใจกว่าเยอะ ไม่ต้องมาคอยต้องแสร้งทำเป็นลูกคุณหนูแสนเรียบร้อย  อีกอย่างนี้ก็นัดเพื่อนไว้ที่คลับตั้งแต่ห้าทุ่ม ตอนนี้จะเลยสี่ทุ่มครึ่งแล้ว เขายังไม่ได้ออกจากบ้านนี้เลย เห็นทีคงต้องโทรไปหาแบคฮยอนเพื่อให้บอกเดอะแก๊งค์ว่ายกเลิกนัดซะแล้ว

 

        “จ้าๆ ดีมากหนูชานยอล……เอ้า  ยอนฮวาๆๆ ไปเตรียมห้องตาคริสให้หนูชานยอล อ่อแล้วก็เตรียมชุดนอนกับน้ำอ่นด้วยล่ะ”  ร่างผอมเพรียวไม่สร่างวัยผุดลุกขึ้นเอ่ยกับว่าที่ลูกสะใภ้อย่างพอใจ ก่อนจะหันไปตบมือสามที เรียกคนใช้ให้ไปเตรียมของให้คุณหนูของเธอ

 

          “ชานยอล….เออ คุณแม่ฮะ งั้นขอยอลไปโทรบอกที่บ้านก่อนนะฮะ” ไม่ได้โทรบอกหรอกที่บ้านอะไรนั้น เขาจะโทรไปบอกยัยบยอนต่างหาก  หันไปหาก็เจอหน้ายัยคุณนายยิ้มแป้นใส่เขาเลยต้องรีบหลบฉากมา เดี๋ยวเกิดมาทำทีขอคุยกับแม่เขาอีกล่ะยุ่ง

 

…..

.........

 

                      “ฮัลโหล แกเองหรอ….อืม….. เออๆ รู้แล้วหน่า ….ก็ฉันไปไม่ได้แล้ว ยัยคุณนายปากมากนี้จะเอาฉันนอนที่นี้ให้ได้ เออๆ แกก็ไปบอกๆพวกชองยอล ฮิมชาน แล้วก็พวกพี่ๆมยองซูกับยงกุกด้วยนะว่าฉันไม่ไปแล้ว ไม่ว่าง” น้ำเสียงหงุดหงิดที่ลอดส่งไปให้เพื่อนร่างเล็กนั้นฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ใบหน้าหวานหงิกซะจนแทบจะไปรวมกันอยู่จุดเดียว หงุดหงิดซะจนจะพูดไม่เป็นคำ อยู่แล้ว

 

 

               เดี๋ยวสิแก แล้วนี่ทำไมแกไม่บอกแม่พี่คริสไปว่าแกไม่สะดวก แกต้องกลับแล้ว โง่หรือบ้ากันแน่ห่ะเสียงแจ๋นที่เหวี่ยงกลับมาทำเอาคนฟังยิ่งเบ้หน้าหนัก

 

 

                  “โอ้ย อีบยอน แกอย่ามาว่าฉันนะ ว่าที่แม่ผัวนะแก  คนเขาอุตส่าห์เอ็นดูขนาดนั้น อยู่ดีๆจะมาแข็งข้อ ขัดขืนได้ยังไง อ่อ แล้วก็อีกอย่างนะ ไปเที่ยวกับพวกแกฉันไปเมื่อไหร่ก็ได้ เดี๋ยวก็นัดกันครั้งหน้าไง” 



                   แน่นอนว่าชานยอลไม่พอใจในสิ่งที่เพื่อนเขาพูดออกมาหรอก ก็รู้ๆกันอยู่ว่าคุณหนูปาร์คที่เป็นที่หมายปองของผู้ชายทั้งหลายต้องมานั่งง้อ นั้งตามให้คนตระกูลอู๋มาหลงรัก พยายามขนาดไหนกว่าจะได้ผู้ชายคนนั้นมาเป็นคนของตัวเอง 

 

 

             ชานยอลเล็งคริสมานานแล้ว นานจนต้องไปขอคุณป๋าและคุณแม่ให้จับเขาไปหมั้นกับอู๋ อี้ฟานให้ได้ จะได้เลิกมีแมงหวี่แมงวัน พวกone night standของเขาตามราวี ระรานจะมาเป็นผัวเขาอยู่นั้นแหละ

 

        อ๊ะ จริงสินะ ฉันก็ลืมเนอะว่าแกต้องวิ่งรี่ไปตามจิกผัว คงไม่มีเวลาไปทอดน่องนั่งเรื่อยเปื่อยเหมือนคนอื่นๆเขา โอ๋ๆๆๆ ไม่เป็นไรนะจ๊ะ น้องยอล เพื่อนบยอนคนนี้เข้าใจ’ 



        
เพื่อนกินน่ะ แบคฮยอนเป็นแค่เพื่อนกิน แต่เพราะมีเพื่อนแค่คนเดียวชานยอลเลยต้องคบอีเพื่อนกินสองหน้าคนนี้ไว้ 

 

 

                    “อืม หรอจ๊ะ  ก็ยังดีนะ อย่างน้อยฉันก็มีผัวให้ตามหน่ะ  จริงๆฉันไม่ไปแกก็ควรจะดีใจนะ แกจะได้ไม่มาหาว่าฉันแย่งผู้ชายกับแก แกไปคนเดียวก็ไปนอนๆถ่างขาเอามันสี่หาคนเลยเป็นไง  วันนี้มีแต่คนที่แกอยากด้วยทั้งนั้นหนิ  อ่อ แบคฮยอน แย่ล่ะ แม่ผัวฉันเรียก ต้องขอตัวนะ แล้วเม้าท์ๆกันนะจ๊ะ” พูดไว้แค่นั้นพร้อมทั้งแสยะยิ้ม  

 

 

หึ! บยอน แบคฮยอน กับ ปาร์คชานยอลมันคนละชั้นกันรู้ไว้เลย

 

 

          อย่าคิดจะมาหลอกด่าเขาแบบนี้  กะอีแค่ลูกร่านๆของบ้านตระกูลบยอนที่พ่อแม่มันจะล้มละลายอยู่รอมร่อ  ลูกชายคนเดียวร่านซะขนาดนี้ พ่อแม่มันเองยังไม่รู้เลย  นับภาษาอะไรจะมายุ่มย่ามปากพล่อยใส่คุณหนูปาร์ค  ฝันไปเถอะ ชาติหน้าแกก็ไม่มีวันเทียบเท่าฉันได้แบคฮยอน







 ................



.............



.........


TBC


ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกของทุกๆคนด้วยนะค่ะ เป็นพล๊อตละค้อนละคร ที่ชีวิตนี้ไม่คิดจะเอามาลงเป็นฟิค กะเอาไว้แต่งอ่านคนเดียว แต่เพราะด้วยหลายๆอย่างที่พอดูละครและอ่านนิยายในเว็บนิยายแล้วมันชอบ คิดถึงเวลาตัวเองอ่านนิยายไทยที่ไม่ใช่ virginia woolf,Jane Austen, Henry James, D.H. Lawrenceมากๆค่ะ

เลยกลับมาแต่งเรื่องแบบละครไทยๆกันบ้าง เผื่แแม่ยอExoทั้งหลายจะชอบแนวนี้กันค่ะ ยังไงก็ฝากนิยายในคราบฟิคเรื่องนี้ไว้ด้วยนะค่ะ


รักทุกๆคนนะค่ะ




 

 

550 ความคิดเห็น

  1. #226 ^^Bion^^ (@sprightly) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 20:17
    หยอยร้ายมากอ่ะ ฮ่าๆ เน่น่ารักมากเลย ให้อารมณ์ตอนเน่จบกานศึกษามากเลยค่ะ

    คือเน่น่ารักมากเลย เห็นภาพเลย งือออ รักเน่มาก ขอบคุณ ไรเตอร์นะคะ
    #226
    0
  2. #171 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 21:40
    โอ้วหยอยกับแบคนี้คุยกันได้รุนแรงดีจัง *3*
    #171
    0