[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 34 : [SF KRISYEOL KAIHUN : Superstar's secret] 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ก.พ. 56

  5  






                ให้กูเดาว่าอีก
5 มาทีก็ต้องโดนเงิงบุก

           

 

 

..

 

 

       ปัง!!!!
 

 

       นั้นไงตรูว่าแล้ว เคยเดาผิดไหม? ไม่เลย ที่ตกใจไม่ใช่เพราะกลัวมันนะ แต่กูเกรงบริษัทกูจะพัง บริษัทกูจะถล่ม
 

 

      “เชี่ย! / พี่คริส” เสียงแรกเป็นเสียงสบถของเสี่ย และเสียงต่อมาคือเสียงของคนร่างบางที่อุทานมาด้วยความตกใจ เพราะเอ่ยปากยังไม่ทันขาดคำ จู่ๆคนที่คิดว่าขึ้นเครื่องไปแล้วก็ดันทะเล่อทะล่าโผล่เข้ามา
 

 

       “ชานยอล กลับบ้านเดี๋ยวนี้” ร่างถึกๆและเสียงควายๆตะโกนซะสุดเสียงจากที่จงอินสัมผัสจากแรงดันของน้ำบนโต๊ะทำงานที่ไหว ร่างนั้นเดินดุ่มๆเข้ามากระชากไอตัวปัญหาไปจากเก้าอี้
 

 

       “หึ แล้วก็บอกว่าไม่มาไม่มา” จงอินเอ่ยกับตัวเองพูดเบาๆพรางพูดล้อขยับปากไปมา ก่อนจะมองเหตุการณ์ผัวๆเมียๆตรงหน้า คนนึงก็ยื้อเต็มกำลังส่วนอีกคนก็ทั้งดึงทั้งลากอย่างกับหมาบ้า
 

 

            “นี่!  ปล่อยนะ คริส อื้อ ปล่อย แล้วนี้ โอ้ยเจ็บ มาได้ไง?!!” หน้าของคนที่เพิ่งสบประมาทสามีตัวเองไปเมื่อกี้นี้ เหวอยิ่งกว่าเห็นผี แต่เพราะทิฐิ และเพราะโดนลากกระชากให้ออกไปนอกห้องแล้วยิ่งโมโหใหญ่ อยู่ดีๆมาจากไหนมาถึงก็มาโวยวายแล้วก็บุกเข้ามาแบบนี้
 

 

          ร่างสูงใหญ่ของนักแสดงหนุ่มยังไม่ยอมเอ่ยตอบคำถามที่คนตัวบางถามแม้แต่น้อย กลับกัน เจ้าตัวยังหันไปเอาดวงตาคู่คมของตัวเองจ้องเขม็งที่คู่กรณี(จำเลย) ที่โดนกล่าวหาว่าเป็นมือที่สาม และทำเอานักแสดงหนุ่มหล่อทำอาการบ้าคลั่งบุกมาถึงที่นี้ เพื่อมาอุ้มเมียที่รักของตัวเองกลับ หากสายตาคู่นั้นของอู๋ฟานไม่ได้ทำให้เสี่ยไคเกรงกลัวหรือหวั่นเกรงแม้แต่น้อย ซีอีโอหนุ่มมองกลับแล้วยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากอย่างไม่ยี่หร่ะ ซึ่งนั้นยิ่งทำให้คนที่อารมณ์เดือดและเข้าใจผิดอยู่แล้วยิ่งเป็นหนักจนเผลอบีบเข้าที่ข้อมือบางแรงเกินไป

 

 

        “โอ๊ย เจ็บ ปล่อย! เหมือนได้สติ ละสายตาหันมามองชานยอลที่โดนบีบมือ มือหนาคลายออกเล็กน้อยแต่ก็ยังกุมไว้แน่นไม่ปล่อย แววตาอ่อนโยนและเป็นห่วงฉายชัดบนดวงตาคู่สวยแม้จะแค่ชั่วพริบตา แต่ไม่มีอะไรรอดสายตาคิมจงอินไปได้หรอก

 
 

            “ชานยอลเขาเจ็บ ก็ปล่อยเขาซักทีสิ” เสียงทุ้มแหบเอ่ยเรียบๆ เจ้าตัวยังนั่งอยู่ที่เดิมบนโต๊ะทำงาน  จงใจยั่วโมโหและกวานประสาทไอเด็กเมื่อวานซืนอย่างอู๋ฟาน แค่เห็นแกแสดงสีหน้าและท่าทางแบบนั้น ฉันก็รู้แล้วว่าแกคิดอะไร

 
 

         “ใช่ อื้อ นี้ เจ็บไงเล่า ปล่อยเดี๋ยวนี้” คิดแบบนี้ไง พอเสียงหวานนุ่มของชานยอลเอ่ยแทรกสมทบเขาเท่านั้นแหละ  ไออะไรๆที่ไอโย่งมันคิดก็เป็นอย่างที่จงอินว่า

 

 

        “ปล่อยสิ ลี เจี้ยเหิง” เรียกด้วยชื่อก่อนเขาวงการ ชื่อที่เขาอยากจะลืม ชื่อที่ชวนโมโห ชื่อที่บ่งบอกว่ากำพืดเดิมของคริสอู๋ ฟาน ไม่ได้มีอะไรสูงส่งเทียบเท่าดอกฟ้าอย่างชานยอลเลยสักนิด ก็แค่เด็กฟันเหยินที่อนาคตคงเป็นได้แค่นักบาสเกตบอลประจำจังหวัด

 

 

         ร่างสูงไม่ตอบโต้ใดๆ ข่มตาหลับลงเพื่อให้ใจเย็นไม่เผลอพลั้งสบทด่าผู้จัดการส่วนตัวของชานยอล ก่อนจะหันกลับมาสนใจร่างที่ดิ้นจนเขาต้องคว้าเข้ามารัดไว้ในอ้อมกอด

 

    

        “ชานยอล กลับบ้านกับพี่เดี๋ยวนี้” ตะโกนบอกร่างบางที่ยังคงดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดออกจากการเกาะกุมของคีบเหล็กกล้า

 

 

        “ไม่....กลับ   ได้ยินไหม?...ยังไงผมก็ไม่กลับ  ปล่อย” ร่างบางหันมาสะบัดเสียงใส่คนที่กอดตัวเองไว้ จนทำคนที่รัดร่างบางไว้เผลอคลายอ้อมกอดจนร่างบางหลุดหนีไปยืนหลบหลังเก้าอี้ของจงอินได้ สายตาเอาเรื่องที่ส่งไปให้แฟนสุดหล่อของตัวเอง บอกชัดเจนว่าเจ้าตัวจะไม่ไปง่ายๆแน่

 

 

       “ปาร์ค ชาน ยอล กลับบ้านเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงเลือดเย็นแบบนั้น ที่กระชากทันทีหลังเห็นชานยอลวิ่งมาหลบหลังเขา สลัดเหี้ยเจิง กูรู้ว่ามรึงเอากูตายได้แน่ = =” คือกูเกี่ยว? เรื่องผัวเมียนี้กูเกี่ยว? ถามเลย

 

 

         “เหอะ จะเอาอะไรอีก ก็บอกว่าไม่กลับ....ชานยอล....ไม่….กลับ.....ได้ยินไหม?” ตะโกนข้ามหัวของผู้จัดการส่วนตัวไปหาอู๋ฟาน ดังซะจนแก้วหูเสี่ยไคจะแตก ก่แนจะหันมาเอี้ยวตัวอ้อนแบบสุดฤทธิ์ใส่เขาอีก หาเรื่องให้กูตลอด อย่าให้เรื่องถึงป๋านะไอหูกาง

 
 

 

        “เสี่ยฮะ เสี่ยช่วยเค้าทีนะ ช่วยน้องยอลทีนะฮะ….นะฮะ” คำแต่ละคำที่ตัวปัญหาพูดออกมา มันยิ่งทำให้ซีอีโอคนนี้เห็นเส้นเลือดปูดตรงขมับของไอเงิงโย่งนั้นชัดเจน แหม กูรู้ว่าแค้นกูมาก แต่กูอยากบอกว่ามึงไปล้างแค้นเอาที่เมียมึงเถอะ

 

 

        มือหนาของคนผิวสีเข้มเอื้อมไปคว้าแขนคนที่มาอ้อนตัวเอง มองหน้าชานยอลก่อนยิ้มให้น้อยๆ นั้นเรียกรอยฉีกยิ้มกว้างจากชานยอลได้เป็นอย่างดีแต่ ทันทีที่เสี่ยอ้าปาก

 

 

         “ลี เจี้ยเหิง  มาก็ดีแล้ว ฉันก็รอฟังอยู่นาน  ช่วยพาคนของนายกลับไปด้วย” เสียงเหนื่อยหน่ายถูกเปล่งออกมาจากจงอิน ด้วยมาดซีอีโอ เขาจึงต้องขรึม ไม่เอาเรื่อง เขาควรยุติเรื่องนี้ที่ห้องตัวเองได้แล้ว มือหนาผลักคนตัวบางไปข้างหน้าอย่างผลักไส แม้คนโดนผลักจะพยายามขืนตัวแค่ไหนเสี่ยผิวเข้มก็ไม่ยอม

 

 

       “นี่ เสี่ย ทำไมหักหลังยอลแบบนี้” ได้ยินเสียงกระซิบที่ชานยอลกัดฟันพูดกับเขา บทสนทนาที่ร่างสูงหน้าห้องไม่ได้ยิน
 

 

        “จะไปไม่ไป?” อยากจะเอาเท้ายันถีบไปให้ถึงมือไอโย่งนั้นเร็วๆจะแย่อยู่แล้ว
 

 

       “หึ ไม่ ไม่ไม่ไม่” กระซิบรัวๆแล้วก็พยายามจะเบี่ยงตัวเอียงเข้าไปหลบที่หลังเหมือนเดิม
 

 

        “คนของนาย ท่าทางอยากกลับจะแย่แล้ว”  คนสวยหันขวับไปมองหน้าเสี่ย ก่อนจะมองที่หน้าคริสที่ตอนนี้แทบจะระเบิดตัวเองเป็นAngry Birdsจริงๆแล้ว
 

 

 

         “ครับ ขอบคุณที่เป็นที่รับฝาก สุดท้ายแล้วผมก็ต้องเอาเมียของผมกลับไปอยู่แล้วครับ คงไม่รบกวนNurseryแบบนี้หรอกครับ” น้ำเสียงแบบนั้นกับสายตาอาฆาตเยี่ยงเน้ เหี้ยเจิง นี่เมิงกล้าหรอออ รู้ม้ายย ตรูลูกครายยยยยยย.............ไอสาหลัดด แล้วยังจะด่าบริษัทก็เป็นสถานเลี้ยงเด็ก ทำไมว่ะ? เฮ้ย นี้ตรูลูกป๋านะโว้ย

 

 

            คนที่ทนฟังบทสนทนาน่าอึดอัดนี้มานานจำต้องโพล่งออกมาเมื่อฟังทั้งสองปะทะคารมกันจบ ต้องรีบหยุดก่อนจะฟัดกันขึ้นมาจริงๆจะยุ่ง แต่สิ่งที่ได้ยินจากปากคริสก็ทำเอาต้องประท้วงเหมือนกัน

 

 

        “ห๊ะ!    ใครเมียนายไม่ทราบ   ช่วยด้วย เสี่ย ช่วยเค้าเดี๋ยวนี้นะ   เอ๊ะ! นี่.....ปล่อย โอ๊ย  เสี่ยยยยย!!!!” ร่างของน้องชายที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ตรงอกของคริสอู๋ ทำให้หน้าจงอินต้องเบ้ออกมาอย่างรำคาญ เขาตัดสินใจทำเป็นหูทวนลม ไม่ได้สินเสียงตะโกนแง้วๆของชานยอลที่พยายามร้องขอความช่วยเหลือแม้แต่น้อย

 

 

          …………………….
 

 

 

            “ไม่ปล่อย! กลับชานยอล กลับบ้าน” เสียงทะเลาะกันไปมาจนผมปวดหู จนในที่สุด เสียงตะโกนสุดท้ายที่ผมได้ยิน มันก็เป็นเสียงของไอเงิง  ไม่มีแม้กระทั้งท่าทีนอบน้อมต่อผู้อาวุโส ไม่มีการโค้งลาของเด็กมีสัมมาคารวะ หากแต่มันมีแต่สายตาแค้นอาฆาตของไอเด็กนรกแวนคูเวอร์และแววตาเว้าวอนของไอน้องครึ่งไส้ เสี่ยกังจงไม่สนใจ แม้สายตานั้นมันจะน่ากลัวขนาดไหน เสี่ยมั่นใจว่าเสี่ยเองน่ากลัวกว่า

 

 

         ปัง!!!

 

 

        และแล้ว

 



        ทุกอย่างก็เงียบสงบ

 

   

       กลับมาเป็นห้องทำงานแสนเงียบเหมือนเดิม

 





......................เฮ้อ พวกแกกลับไปได้ก็ดี...................

 

 

..........................ตอนนี้สบายหูจัง …………………..

 

 



          FLASH COME
 

 

          กลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบันเสี่ยและเมียกลับมาถึงบ้านแล้ว

 

 


                  ตลอดการเดินทางกลับบ้าน ระหว่างขับรถในหัวเขาก็มีแต่เรื่องน่าโมโหของชานยอลและไอเงิงนรกนั้นเต็มหัวไปหมด ไปนึงถึงสิ่งๆที่เจ้าเด็กเหล่านี้สร้างปัญหาให้เขาแล้วก็ต้องกุมขมับ ถ้าหากไม่ใช้เพราะมีร่างสวยๆของโอ เซฮุนนั่งมาด้วย ป่านนี้เขาคงคลั่งเพราะความแค้นไปมากกว่านี้แน่

 

 

          เสียงฝักบัวในห้องน้ำบ่งบอกว่าตอนนี้ โอเซฮุนหรือโอ มิจาของผู้จัดการจำเป็นกำลังขัดสีฉวีวรรณ เสียงฮัมเพลงดังขนาดลอดออกมาจากห้องน้ำ จริงๆเซฮุนเป็นคนไม่ชอบปิดประตูห้องน้ำ เพราะเจ้าตัวบอกว่ากลัว มันเลยทำให้ร่างสูงได้ยินเสียงหวานฮัมเพลงจนหน่ำใจ

 

 

          แต่ พอสมองนึกลำดับเหตุการณ์ไปถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นแม้จะยกตัวอย่างแค่เพียงไม่กี่เหตุการณ์ที่ทำเขาฉุนกึก แล้วไหนจะอีกสารพัดเรื่องที่เจ้าตัวแสบแทบจะโยนกองให้เขาทำ
 

 

          บางครั้งเขาก็ รู้สึกอยากจะเอาเมียที่รักมาล้างสมอง อะไรก็ว่าน้องยอลดีอย่างนู่น น่ารักอย่างนี้ อ่อนหวานอย่างนั้น เป็นแม่บ้านแม่เรือน บลา บลา บลา เอาเข้าจริง ตลอดการใช้ร่วมกับไปเด็กนี้มา 22 ปีตั้งแต่มันเกิดจนโตเป็นควาย
 

 

         คำนิยามความดีเดียวที่จงอินให้ชานยอลได้คือ มันมีดีแค่อย่างเดียวที่น่าตาน่ารัก ดูอ่อนโยน น่าทะนุถนอม น่าฟัดมากๆเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชาย ของดีที่มันมีก็แค่นั้นแหละ!

 

     

ไม่รู้ไอพวกผู้ชายจะหลงอะไรชานยอลนักหนา

 

เอ แต่ไอพวกผู้ชายที่ว่า มันก็คือพวกที่ทำให้บริษัทเรารุ่งเรืองมาถึงขั้นนี้

 

ขอบคุณเม็ดเงินที่พวกแกพร้อมปรนเปรอให้ผลิตภัณฑ์อย่างชานยอล

 

 

             แต่ก็คงไม่ได้มีแต่แฟนบอยหุ่นล่ำเท่านั้นที่หลงชานยอล  อีกอย่างมันก็เพราะท่าทางออดอ้อนที่กินใจเหล่าอาจุมม่า เวลายิ้มเหมือนโลกของคนมองถูกดูดตรึงให้ต้องจ้องมอง  เสน่ห์แสนน่าฟัดยามเล่นกับกล้องและแฟนคลับ 
 

 

               บอกเลยว่าไออิมเมจทั้งหมดไม่มีใครมาสอนให้ชานยอลทำ เจ้าตัวรู้วิธีเรียกร้องความสนใจแบบนี้เอง จนมันกลายเป็นเสน่ห์   เฮ้ย แค่มีเสน่ห์มากเกินต้านไหวเท่าล่ะว้า
 

 

          แต่....
 

 

                      .แต่
 

 

                                           มันก็แค่ภายนอก!!!!


 

                  กลิ่นหอมฟุ้งกับร่างนุ่มนิ่มมาอยู่ข้างๆเขาเมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าทันทีที่ได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคย แขนแกร่งก็คว้าร่างนั้นให้ล้มลงมาบนเตียงกับเขาและรัดร่างนั้นไว้พอไม่ให้ลื่นไหล
 

 

          “เสี่ยคิดมากเรื่องน้องยอลหรอค่ะ?  สงสารน้องออก ไม่น่าแกล้งน้องเลย”

 


            “เซฮุนนา.....สงสารแต่ชานยอล  แล้วเราไม่สงสารเสี่ยบ้างหรอ? ..  เสี่ยคิดว่า  น้องยอลของโอมิจา สมควรโดนแกล้งแล้วล่ะ เชื่อเสี่ยสิ” สันจมูกยังคลอเคลียไม่ห่างจากตรงใบหูนุ่ม เสียงแหบพร่าแบบนั้นเรียกให้คนเป็นภรรยาต้องหน้าแดงวาบ เธอจะไม่หน้าแดงแม่แต่น้อยหากน้ำเสียงกระซิบแผ่วนั้นไม่ได้มาพร้อมกับมือสากที่ไล้เข้าไปใต้สาบเสื้อ

 


           “ใจร้าย” เสียงหวานนุ่มเอ่ยตอบอย่างงอนๆ แก้มใสพองลมอย่างไม่พอใจ ค้อนใส่ร่างสูงไปหนึ่งที แต่นั้นไม่ได้ทำให้ร่างสูงหยุด เพราะไอที่บอกว่า ใจร้ายนั้นมันหมายถึงเขาที่กำลังแกล้งเซฮุน หรือ ใจร้ายที่เขาแกล้งชานยอลกันแน่

 

 

            นิ้วเรียวลากเรื่อยบนหน้าท้องแบนราบ ผิวเนียนละเอียดทิ้งสัมผัสไว้ที่มือ  จากไล้เป็นลูบ จากลูบเป็นทาบเต็มฝากมือ และสุดท้ายฝ่ามือก็ไม่ได้หยุดที่หน้าท้องอีกต่อไป เพราะตอนมันกลับเลื่อนต่ำลงไปด้านล่างจนเกือบถึงจุดไวต่อสัมผัส อันเดอร์แวร์ตัวจิ๋วหลุดรอดจากเรียวขายาวไปเมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้มือแสนสน ลากไปตามกลีบดอกไม้สีสวยที่ปิดสนิท
 

 

             “เชื่อเสี่ยสิ” แค่เสียงกระเซ่าข้างหูก็จะระเบิดตัวเองอยู่แล้ว
 

 

             “อ๊ะ...อือ   .ก็ได้ค่ะ แกล้งก็.....แกล้ง อ๊ะ..... จงอินนา” สรรพนามเรียกที่เปลี่ยนก็เมื่อยามที่ร่างเพรียวบางควบคุมความต้องการของตัวเองไม่อยู่แล้ว ชื่อเรียกแบบนั้นทำให้จงอินต้องยิ้มกริ่ม
 

 

........เขาต้องรีบปิดปากภรรยาคนสวยโดยเร็ว เพราะถ้าช้ากว่านี้ แผนต่อไป อาจจะไม่สำเร็จ

 

 

                แม้ไม่เห็นเพราะยังมีกระโปรงตัวยาวคลุมอยู่ แต่ร่างสูงก็สัมผัสได้ว่าตอนนี้ เขาได้กระตุ้นให้หญิงสาวที่โดนเขากอดเข่าอ่อน เสียงครางผะแผ่ว ในลำคอมันขึ้นจมูก ยามนิ้วชี้และนิ้วนางแหวกกลีบดอกไม้ก่อนส่งนิ้วกลางเข้าแทรกแซง ลุกล้ำผนังอ่อนนุ่มที่ชุ่มช่ำไปด้วยหยาดน้ำใสเอ่อล้น ขยับเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบอย่างหยอกล้อ เพิ่มนิ้วหัวแม้โป้งเข้ามาช่วยคลึงปุ่มกระสันไปด้วย แต่เขายังไม่พร้อมให้มียคนสวยสุขไปคนเดียวโดยปราศจากเขาแน่   แมวน้อยของเขาพร้อมสำหรับของจริงแล้ว

 

             เสื้อผ้าที่สวมอยู่หลุดออกไปจากร่างกายไม่ไหร่ไม่รู้ หญิงสาวรู้สึกตัวอีกที่ก็ตอนที่แผ่นหลังสัมผัสกับเตียงนุ่ม ความเย็นของผ้าปูเตียงที่ไม่ได้ใช้งานทำให้กายอ่อนสะดุ้งเล็กน้อย พร้อมๆกับ สะดุ้งไปกับสัมผัสแสนจาบจ้วงเร้าร้อนที่ส่งผ่านมาให้ ริมฝีปากหนาบดจูบไล้คลึง จนปากสีสดเจ่อแดงยิ่งกว่าเดิม ลิ้นร้อนที่ช่ำชองกับการล่อลวงให้เซฮุนหลงใหลมัวเมาในรสรักกำลังทำหน้าที่อย่างไม่รู้เบื่อ มือหนาลูบไล้ไปทั่วผิวกายเนียน และมาหยุดที่ก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นตรงช่วงอก ไซส์ที่เต็มไม่เต็มมือทำให้คนส่งจูบเร้าร้อนทนไม่ได้หากไม่ได้ขย้ำ ยวด คลึงและละปากจากรสชาติหอมหวานมาชมเชยทรวงแกคู่สวยนั้น

 

        “อืม จงอิน อือ อา อืม” เสียงครางหวานหลุดรอดอกมาอย่างห้ามไม่อยู่  เพราะคนบนร่างกำลังดูดดุนยอดทับทิมอย่างไม่ปราณี ราวกับเด็กน้อยที่กำลังหิวโหยไม่มีผิด แต่ผิดที่เด็กน้อยคนนี้ไม่ได้ดูดกลืนแค่น้ำนม แต่จะดูดกลืนเธอเข้าไปทั้งตัวต่างหาก

 

      “เซฮุนนา เธอคือนางฟ้า”   

 

           หยุดชมชิมผิวเนื้อหยุ่นสีน้ำนมแล้วเคลื่อนตัวขยับขึ้นมาจนระดับของศีษระของทั้งอยู่อยู่ระดับเดียวกัน มือแกร่งจับขาเรียวเล็กให้แยกออกจากกันแล้วน้ำร่างของตัวเองเข้าไปแทรก มองดูใบหน้าที่หวานหยด นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสที่หางตาเพราะความสุข ใบหน้าเย้ายวนราวกับเรียกร้อง

 

      “อือ นางฟ้าของจงอินคนเดียวนะ”

 

             พูดแค่นี้แทบไม่ต้องรอให้ร่างบางข้างใต้ร้องขอ จงอินก็พร้อมจะเติมเต็มฝากฝังเรือนกายประสานเป็นหนึ่งเดียวกับเซฮุน  เพียงแค่ส่วนแรกที่แหวกผ่านกลีบเนื้ออ่อน  ร่างบางก็แทบจะร้องครางออกมาอยากห้ามไม่อยู่ โดนแกล้งให้ทรมานเพราะความต้องการยังไม่ถูกเติมเต็มเสียที ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่จงอินบอกรักเธอ ทุกครั้งเหมือนราวกับครั้งแรก ที่จงอินยังอ่อนโยน เข้าใจความต้องการของเธอ สิ่งเดียวที่เปลี่ยนคงเป็นความเร้าร้อนที่จะทวีคูณขึ้นทุกๆครั้ง

 

        “อ๊ะ อ๊า” ห้ามเสียงของตัวเองไม่ให้ไม่ครางออกมาไม่ได้ ก็ในเมื่อตอนนี้จงอินแล้วกระแทกเข้ามาที่เดียวจนสุด เรือนกายเล็กกระตุกเล็กน้อย หากแต่ก็สามารถปรับตัวและจับจังหวะการขยับที่สะโพกสอบส่งมาอย่างน่ารัก ผนังเนื้อนุ่มที่ยังคงความแน่นกระชับไม่ต่างอะไรจากครั้งแรกทำให้ทุกครั้งที่กระแทกกายเข้าหาเซฮุน จงอินแทบจะขึ้นสวรรค์

 

          “จงอินนา อย่า อ๊ะ แรง อือ นักสิ” แทบจะขยับปากพูดไม่เป็นคำอยู่แล้ว เสียงสั่นเอ่ยตะกุกตะกักตามร่างกายที่สั่นคลอนตามแรงกระแทก 

 

       “เซฮุนนา พี่รักเธอ รักเธอคนเดียว  …..อืม พร้อมกันนะ” ขยับหน้าเข้าไปใกล้จนแทบแนบชิดดวงหน้าหวาน พูดคลอเคลียที่ริมฝีปากบาง หากแต่ก็ไม่ตรงที่ตำแหน่งซะทีเดียว เนื่องจากการเคลื่อนกายเข้าออกถี่รัวสลับช้าทำให้กลีบปากของทั้งคู่เฉียดและบดเบียดกันไปมาเท่านั้น ร่างบางพยายามที่จะจูบที่กลีบปากอิ่มนั้นให้ได้ เธอใกล้จะถึงจุดนั้นแล้ว

 

 

           “จ….จูบ จงอิ…. อื้ม” เหมือนเป็นสัญญาณที่รู้กันว่าเมื่อใดก็ตามที่โอมิจาเรียกร้องของจูบ นั้นหมายความว่าคนตัวเล็กกำลังจะสัมผัสถึงเพดานความสุขแล้ว ไม่รอช้าที่ร่างสูงจะสนองเป็นจูบรสเยี่ยม ร่างทั้งสองร่างกระตุกพร้อมๆกันโดยที่ริมฝีปากก็ยังไม่แยกออก เรียวขาและเรียวแขนกลมกลึงรัดร่างคนตัวใหญ่กว่าไว้แน่น ในขณะที่สะโพกสอบขยับเข้าออกอีกหลายที กระตุ้นให้ผนังอ่อนนุ่มตอดรัดกายแกร่งอีกครั้งและอีกครั้ง

 

 

          “เซฮุนนา ในตัวเธออุ่นจนไม่อยากจะออกไปเลย”

 

           “อย่าสิ” เสียงเอ่ยแผ่วเบา มองดวงตาคมที่สบมองเธอตอบด้วยความหลงใหล รสแห่งความสุขที่ได้สัมผัสพร้อมๆกัน จนคนสวยยกยิ้มออกมาบางๆ หากคนบนร่างที่ยังคงดึงดันจะฝั่งกายแน่นก็สังเกตเห็น

 

         “ยิ้มอะไรครับ”

 

            ร่างสูงขยับตัวโดยใช้ข้อศอกยันกั้นเป็นคอกข้างตัวของหญิงสาว เพื่อกันไม่ให้น้ำหนักตัวทาบทับไปที่คนตัวเล็ก ขยับตัวมันเลยทำให้จุดเชื่อมต่อขยับตามไปด้วย

 

         “ถ้าไม่อยากหยุด ก็อย่าหยุดสิ”

 

 

          ทิ้งระเบิดยั่วไว้ซะลูกโต คนโดนยั่วเองแทบจะคลั่งตายกับเสน่ห์เหลือร้ายของภรรยาคนสวย และแน่นอนว่ารอบเดียวสำหรับคิม จงอินไม่เคยพอ ถ้ายิ่งคนคนนั้นเป็นโอ เซฮุน ต่อให้ทำทั้งชีวิต จงอินก็ยังคิดว่ามันไม่เคยพอ

 

 

 

 

 

.

 

 


 

 

 

                  หลังจากกลับมาคนเดียวเพราะโดนไอเพื่อนหน้าประเดิดนั้นทิ้งไปกกเมีย คริสอู๋คนนี้ก็ต้องจำใจนั่งหง่อยขับรถกลับมาบ้านอย่างโดดเดี๋ยว ตลอดทางที่ขับรถมา ไม่ว่าจะผ่านมาสักกี่แยกไฟแดง ผ่านเสาไฟมาสักกี่ต้น หรือจะผ่านโค้งมาสักกี่โค้ง ก็ไม่อาจจะหยุดยั้งจิตใจว้าวุ่นที่มีแต่เมียสาวของตัวเองไปได้

 

…………………

 
 

…………..


 

……..

 

          “ถึงสักที”

 

 

           เสียงรถยนต์โฟล์วิลคันเดิมหยุดจอดลงที่โรงจอดรถ ร่างบางถอยรถคันโปรดของอู๋ฟานไว้ ในที่ที่มันเคยอยู่ ดวงตากลมเสมองไปที่ที่ว่างด้านข้างนอกตัวรถ ที่ว่างที่ปกติจะมีแอสตัน มาร์ตินของเขาจอดอยู่บัดนี้มันไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว สงสัยคริสคงจะเอาเจ้าหนูของเขาออกไปร่อนท่องโลกราตรี ลืมชานยอลขี้งอนคนนี้ไปแล้วสินะ ถึงจะทำเป็นปากดีที่แหวใส่คริสไปแบบนั้น หากจริงๆแล้ววันนี้ไม่ได้มีคนขับรถมาส่งเขาอย่างที่เขาได้พูดประชดใครไว้

 


               วันนี้มีเรื่องให้คิดมากไปหมด อย่างกับจะอยากพักสมองแขนทั้งสองข้างที่เท้าอยู่บนพวงมาลัย อดไม่ได้ที่จะซุกหน้าของตัวเองลงไป ความรู้สึกในตอนนี้บอกได้เลยว่าสับสนไปหมด ในใจก็ยังมีทิฐิ และก็หวังให้ ณ ตอนนี้คริสคือคนที่รอตัวเองอยู่ที่บ้าน รอให้เขากลับมา ไม่ใช่เจ้าตัวที่หายออกไปพร้อมกับรถคันโปรดของเขาแบบนี้
 

 

           “คริส  พี่มัน  พี่....นายมันบ้าที่สุด หื่นกามที่สุด ใจร้ายที่สุด แล้วก็ยังชอบทำให้งอนมากที่สุด”
 

 

           “นายมันบ้า  บ้า  บ้าที่ทำให้ผมหลง  พี่มัน  ฮึก  นายมันโง่ที่ชอบไปรักคนแบบนั้นปาร์ค ชานยอล  พี่เองด้วยพี่คริส ฮึก ฮึก จะไปโง่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าคนอื่นทำไมกัน”
 

 

             “พี่ต่างหากที่มันโรคจิต พี่ชอบเห็นผมหึงหรือไงกัน  ทำไมถึงชอบทำให้หึงทีได้ตลอดเวลา”
 

 

              “ฮึก พี่คริส พี่ผิดเองทั้งหมดนั้นแหละ ผิดเองทั้งหมด พี่มันงี่เง่า งี่เง่า งี่เง่าๆๆๆ  แถมยังเห็นยัยทอมบ้านั้นดีกว่าผม”
 

 

                 “ผมเกลียดพี่ที่สุดเลย อู๋ อี้ ฟานนนนนนนนนน”

 

 

 

               แต่จู่ๆในระหว่างที่คนสวยกำลังตัดพ้อ พ่นคำด่าทอและบ่นกับตัวเองอยู่ในรถ  เสียงจากโทรศัพท์มือถือที่คุ้นหูเป็นอย่างดีก็ดังขึ้น ไม่ใช่มือถือของเขา แต่เป็นของไอพี่คริส  คนนั้นบอกให้เก็บไว้ เพราะจะได้เชื่อใจว่าเขาจะไม่ไปมีคนอื่นนอกจาก......ชานยอล คนเดียว เบอร์พิเศษแค่สำหรับเราสองคน  เสียงมือถือร้องจนกระทั่งดับไป เขาไม่มีความจำเป็นต้องรับมันอีกหรอก คนโทรมาก็คงไม่ใช่ใครนอกจากคริสนั้นแหละ แต่......
 

 

              แต่   …….   เอ๊ะ…. เดี๋ยวก่อนนะ  วันที่เขางอนใส่เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พี่คริสเอามือถือไปเก็บไว้กับตัวด้วยหนิ

 

 

             เสียงดังขึ้นต่อเนื่องครั้งที่สอง มันช่างสะกิดใจให้เขารับสายเสียจริงๆ ตกลงใครกันที่เป็นคนโทรมา คงเป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง ที่พี่คริสจะเอาเบอร์ส่วนตัวของเราสองคนไปโทรหาใครมั่วซั่ว หรือเอาไปแจกมั่วซั่ว

 

             08x-xxx-xxxx  เบอร์ใคร?

 

       

          ไม่ได้เมมชื่อไว้?

 

       ทั้งเครื่องมีอยู่เบอร์เดียว คือเบอร์เขา แล้วนี้ เบอร์ใคร?










TALK  (ต้องอ่านนะค่ะ สำคัญค่ะ)




บุ้ง หายตัว ทิ้งระเบิดลูกใหญ่แล้วหายตัวไปเลย

ขอโทษนะค่ะทุกคนที่ไม่ได้มาต่อให้รวดเร็วทันใจ ตอนนี้เลยมาลงให้ 25หน้า wordค่ะ รวมNC ไคฮุนไปด้วย

ได้โปรดอย่ากดแบนนะค่ะ เพราะไม่อยากให้รีดเดอร์ต้องอ่านยากและไม่อยากให้ต้องลำบากในการไปนั่งหา



ที่ไม่ได้มาลงเพราะไรเตอร์ไม่สบายค่ะ อาหารเป็นพิษ อาเจียนและถ่ายตลอดเลยค่ะ ทานอะไรก็อาเจียนออกมาหมด ไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดว่ามาจากอาหารตัวไหนและอะไร ตอนนี้ก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่เลยนะค่ะแค่ไม่ถ่ายกับไม่อาเจียนแล้ว แต่ร่างกายก็ยังweakอยู่ดีค่ะ ประกอบกับนี้ก็ไม่ได้ไปมหาลัยด้วยนอนซมเลย แต่เพราะคิดถึงรีดเดอร์มากๆและคิดว่าทุกคนก็ต้องคิดถึงเค้า เค้าก็เลยเอามาลง


เป็นห่วงเรากันบ้างมั้ยค่ะรีดเดอร์? หรือว่าห่วงอ่านฟิคอย่างเดียว? ฮ่าฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นนะค่ะ( รีดเดอร์ก็ต้องห่วงที่ไม่ได้อ่นสิก็เขาไม่รู้กันหนิว่าว่าหล่อนเป็นอะไร) (ด่าตัวเอง-_-") ใกล้สอบmid termแล้วค่ะ Project ก็เยอะ เขียน essayส่งอีกก็เยอะ ตอนนี้งานล้น อาจไม่ได้มาอัพหลายวันก็กลัวๆอยู่ค่ะ

ตอนนี้ก็อยากให้ร่างกายแข็งแรงก่อนเพื่อจะได้มีแรงไปสอบที่ทำงานส่งอาจาร์ย นี้เดี๋ญวก็ต้องไปยืม lectureเพื่อนๆอีก งานงอกแน่เลย อ่าา แต่ไม่เป็นไรหรอกนะค่ะ ไรเตอร์จะสู้ๆและกลับมาอัพต่อแน่นอน แม้ตอนพิมพไปด้วยจะปวดหัวมากๆก็ตาม ตอนนี้อยู่บนเตียงนะค่ะ กำลังนั่งพิมพ์อยู่ นอนไม่หลับเพราะปวดท้องมากๆเลยค่ะ ;(







*เห็นไรเตอร์ป่วยแบบนี้ก็อย่ากด แบน นะค่ะ ไรเตอร์คิดถึงรีดเดอร์ทุกๆคนจริงๆ อย่ากดเลยนะค่ะ*

550 ความคิดเห็น

  1. #435 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 16:01

    เบอร์ใครอ่ะ อยู่ในแผนของอิเสี่ยกัมจงด้วยรึป่าวอ่ะ ถ้าไม่ใช่นี่คริสงานงอกเลยนะ เหอ ๆ

    #435
    0
  2. #120 LOvE ChuN-Lun 4EVER (@thanna) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 06:14
    คู่เสี่ยหวานกว่าคริสยอลอีก แย่งซีนมากมาย 
    เบอร์ใครเนี่ย พี่คริสงานงอก

    ไรท์เตอร์หายไวๆนะนะ เรากก็เคยเป็นนะ อาหารเป็นพิษอ่า แต่คงไม่หนักเท่าไรท์เตอร์ แต่แบบเข้าใจว่ามันทรมาณมากจริงๆ หายเร็วๆนะคะ สู้ๆ
    #120
    0
  3. #119 ไอ... (@sensei198) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:58
    อ้าววว เบอร์ใครอ่ะ

    อิเสี่ย ทำไมคู่แกสวีทตลอดเลยอ่ะ!!!
    #119
    0