[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 16 : [FIC KAIDO KRISYEOL] Cannot wait รอฉันรอไม่ได้ Because You're mine! PART 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ธ.ค. 55

         




                     



                          ประตูห้องประธานนักเรียนเปิดออกช้าๆ แสงแดดทีใกล้ลับขอบฟ้าส่องประกายสีส้มนวลตา สาดส่องตามเงาประตู โต๊ะของประธานอยู่ตรงหน้าเขาพอดี ร่างของคนที่กำลังขมักเขม้นก้มหน้าก้มตาตรวจเช็ดเอาสารตารางกิจกรรมชมรมและส่งนักเรียนเข้าแข่งโอลิมปิดตั้งกองจนแทบจะล้นโต๊ะ

 






                                  ถึงจะรู้การมาของใครสักคน แต่อู๋ อี้ฟานบอกไม่ได้ว่าเป็นใคร




                   “ชานยอล นายมาเอาโน็ตบุ๊คบนโต๊ะซูโฮไปได้เลย หยิบอันมันเป้นแมคบุ๊คโปรนะ ในนั้นมีแผนผังงานอยู่ แต่พี่คงไปอยู่กับเราไม่ได้นะวันนี้เสียงทุ้มยังคงพูดต่อไปโดยไม่ได้เงยหน้ามองผู้มาเยือน



                             เขาคิดว่าอาจจะเป็นเด็กหนุ่มรุ่นน้องอย่าง ปาร์ค ชานยอล ใบหน้าหวานที่ช่างขัดกับเสียงทุ้มนุ่มนั้นชอบเอื้อนเอ่ยคำพูดที่ทำให้เขาเอ็นดู ฉีกยิ้มกว้างทุกครั้งไม่ว่าจะเจอสถานการ์ณอะไร ท่าทางเอ๋ออ๋อเวลาโดนเขาแกล้งหยอก นึกถึงใบหน้าตื่นๆแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับตัวเอง หากแต่หางตาของเขาสังเกตได้ว่าร่างที่คาดว่าน่าจะเป็นชานยอลไม่เดินไปทางด้านขวาของเขาซึ่งเป็นโต๊ะของซูโฮ แต่กลับหายไป






                              หมับ


 


                              มือนุ่มที่แสนคุ้นเคยสัมผัสที่ใบหน้าหล่อเหลา นิ้วเรียวค่อยๆไล่ขึ้นไปปิดตาทั้งสองข้าง เสียงกระซิบข้างหูทำให้เจ้าของเสียงโดนคว้าเอวไปนั่งกองบนตักแกร่งทันที ร่างเล็กทำเอาสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว



              “อ๊ะ คริส รู้ได้ยังไงว่าเป็นเรา.....ไม่คิดว่าเป็นชานยอลแล้วหรอน้ำเสียงงอนๆกอรปกับตกใจนั้นทำให้คนที่กำลังเครียดหายเครียดเป็นปลิดทิ้ง จมูกโด่งสูดสมกลิ่นหอมที่คุ้นเคยคนชื้นใจ เป็นผลให้คยองซูต้องเอียงคอปรับองศาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้




              “คิดถึงตัวเล็กจะแย่อยู่แล้ว หอมจังเลย ฟอด ฟอดหอมแล้วหอมอีกจนแก้มนิ่มแทบช้ำ ร่างบางยกมือขึ้นมากุมแก้มร้อนของตัวเองแล้วก็ส่งสายตาคาดโทษไปให้คนขี้แกล้ง กลิ่นหอมอุบอุ่นสบายใจยามอยู่ใกล้นี้เป็นกลิ่นประจำตัวของคยองซู แต่ตอนนี้เขากำลังอยากรู้ว่ากลิ่นหอมเป็นปาร์ค ชานยอลจะเป็นยังไง

 




                       คิดอีกแล้วสินะ



                        ละสายตาจากเด็กคนนั้นไม่ได้เลย........

 

 

       

 

               “ ย่าาส์ ....แก้มเราจะช้ำหมดแล้วคริสอ่าาา      ตัวเล็กเห็นว่าไม่ยอมออกมาเลยกะจะเซอร์ไพร์สซะหน่อยโดนแกล้งเองเลยบอกก็บ่นๆแต่มือนี้เลื่อยไปโอบรอบคอคริสอู๋ หน้าเล็กๆซุกไว้ที่บ่ากว้างเรียบร้อย อ้อนแบบที่คนเห็นยังอดทนไม่ไหว ยกร่างเล็กมาหอมอีกรอบก่อนวางลงที่บ่าเหมือนเดิม

 

 

               “ขนาดต้องมาตามด้วยตัวเองขนาดนี้     ขาดคริสไม่ได้แล้วล่ะสิครับ    หืม?” ใบหน้าอมยิ้มของประธานหนุ่มกับเสียงนุ่มระรื่นหูนั้นทำให้คยองซูรู้สึกอบอุ่น หน้าหวานใสของคยองซูยู่ลงตอนได้ยิน  เพราะตอนนี้น่ะ  สงสารเพื่อนร่วมห้องที่เดินสวนกับเขาไปเมื่อไม่นานมานี้

 

 

             “โอ็ย.........ใครกันแน่.....ไม่ใช้คยองแน่นอน........หึ.........เสียงแบบนี้ของคริสมันไม่ไหวเลยนะ เพราะชอบไปใช้เสียงเจ้าชู้ เจ้าเล่ห์ กระซิบกระชากวิญญาณแบบนี้กับยอลลี่.......คนนั้นหน่ะ.....ชานยอลหน่ะเดินคอตกสวนกับเราไปเมื่อกี้เองพูดเบาๆเหมือนกระซิบ  จริงๆคือบนอุบอยู่บนอกเขามากกว่า 


                       


                             แต่เพราะอยู่ใกล้กันมากร่างสูงเลยได้ยินอย่างห้ามไม่ได้ หน้าคมๆก้มลงมามองคนบนตักแล้วหรี่ตาถามเหมือนกำลังจะดุเด็ก ร่างเล็กน่ารักสะดุ้งเพราะรู้ตัวแล้วก็เงยหน้าขึ้นไปจนยมูกทั้งสองสัมผัสกันอย่างห้ามไม่ได้ องศาใกล้แบบนี้ยากที่จะไม่โดนตัวกัน

        

 

           

                 “
คริสเนี่ยไม่ไหวเลย คยองซูขี้สงสาร..........แล้วถ้ารู้ว่าคนที่ทำให้คนอื่นดูน่าสงสารเป็นคนใกล้ตัวอย่างอู๋ฟานของเขา  คยองซูแทบอยากจะเอาประธานคริสอู๋ใส่พานไปให้ชานยอลเป็นเครื่องเซ่น

 

             


              “
ไม่ไหวยังไง?” ยังคงทำเสียงแบบเดิม หนำซ้ำใกล้กว่าเดิมอีกสองเท่า หูเล็กแดงซ่านจนโดนขบเม้มเพราะความหมั้นเขี้ยว

 

 

       


               “
ไม่ไหวก็เพราะคริสหน่ะ   หล่อมาก หล่อมากๆเหมือนไม่ใช่คน เวลาที่ใครเขาอยู่ใกล้ๆ ไม่มีใครห้ามใจได้หรอไงพูดไม่เต็มปาก ตอนนี้คยองซูอายจนไม่รู้จะทำยังไง เขาไม่ใช่คนที่จะพูดจาแบบนี้บ่อยๆ แต่การที่มีคนใกล้ตัวที่หล่อเกินไปแบบคริส มันทำให้เขาทนไม่ได้จริงๆ บางทีก็ยอมรับว่ามันปลื้มใจมากแค่ไหนแค่ได้มองหน้าคนที่เป็นของเราคนเดียวเท่านั้น 

 

           


                             สำหรับคยองซูและอู๋ฟาน   การแสดงความเจ้าของก็คือบอกว่าฝ่ายนั้นเป็นของตน  และนั้นก็เป็นความชัดเจนโดยที่ไม่ต้องการนิยามหรือคำบอกรักใดๆ

 

     



                              ถ้าปาร์ค  ชานยอลเข้าใจตรงนี้  ถ้าปาร์คชานยอล  ไม่พยายามจะยัดเยียดความรู้สึกอัดอัดที่จะคาดคั้นคำว่า....รัก...ออกมาจากปากของประธานสุดหล่อ  คนที่เจ็บจะไม่มีวันเป็นชานยอลเลย  เช่นกัน   สิ่งที่คริสปฏิบัติต่อชานยอลถ้าเป็นคนตัวเล็กตาเหลือกบนตักต้องรู้แล้วอย่างแน่นอนว่าเจ้าตัวสำคัญแค่ไหน

 

          



              “
ฮ่าฮ่า ฮ่า ครับ ครับ จู่ๆก็มาชมมาอ้อนแบบนี้อยากให้คริสทำอะไรให้ครับเนี่ย?” ถามออกไปเพราะวันนี้เขาไม่รู้จริงๆว่าคนตัวเล็กต้องการอะไร อยู่ดีๆก็พูดเรื่องชานยอล เขาเองไม่ได้ปิดหรอก คยองซูก็รู้ ชานยอลสำหรับอู๋ อี้ฟานแล้วก็เหมือนจงอินสำหรับตัวเล็กนั้นแหละ  สิ่งสำคัญที่สุดก็คือความไม่เข้าใจของจงอินและชานยอลที่ว่าทำไมทั้งคริสและคยองซูถึงตัดขาดกันไม่ได้  ทำไมยังคงความสัมพันธ์น่าปวดใจแบบนี้ไว้ 







..................ไม่มีใครเป็นเจ้าของใครไปได้ตลอด ...................

 

...................เวลารัก  ก็อยากจะครอบครองคนที่รัก...............


 

..................อยากให้เป็นของเราคนเดียว  ไม่พร้อมจะแบ่งเขาให้ใคร................


 

....................นี้คือสิ่งที่คนนอกยังต้องเรียนรู้กับสายใยบางๆหากแต่ทั้งเหนียวและแน่นหนา.................


 

.....................หากใครเรียนรู้ได้ก่อน............ก็จะเป็นผู้ชนะ..................


 

....................ชนะใจของตัวเอง......................

 

 


 

             “เยอะเหอะ.............อย่างแรกกลับไปนอนกอดตัวเล็กที่บ้านเลย.... คุณแม่บ่นคิดถึง .....บอกว่าเมื่อไหร่ตัวเล็กจะพาลูกชายสุดหล่อของแม่มานอนบ้าน....... แต่แม่อ่ะน่าเบื่อ  -3-*  พาคริสไปทีไรแม่ก็บังคับให้มานอนกับคยองทุกที ....ตัวก็ใหญ่คับเตียงไปหมด ...แต่.....ก็ดีนะ.......เพราะตัวเล็กก็นอนแบบที่ไม่มีคริสให้หนุนมานานแล้ว


                         พูดตรงตามความรู้สึกไม่บิดพริ้ว คิดยังไงก็พูดอย่างนั้น พูดเองเออเองแล้วไม่มีใครเถียงออกมันเป็นสไตล์ของคยองซูเลยหล่ะ เวลาคยองซูพูดแนะนำว่าให้ฟังก่อน  เพราะเจ้าตัวจะพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อยๆจนดูเหมือนบทสนทนาไม่มีวันจบ  ฟังเพลินระรื่นหูดี  แม้เรื่องที่พูดบางทีจะไม่ได้เกี่ยวเนื่องกันเลยก็ตาม

 

 

           



            “
เดี๋ยวก็โดนมากกว่ากอดซะหรอก

 

 




            “พูดแบบนี้แต่ไม่เคยทำสักที .........เพราะงั้นตัวเล็กไม่กลัวหรอก.....บุ้ยบุ้ย  =3=

 

 

             


                          คยองซูจะเปลี่ยนชื่อเรียกตัวเองไปเรื่อยๆต่อหน้าคริสคนเดียวเท่านั้น เวลาอ้อนจะแทนตัวเองว่าตัวเล็ก เวลาจริงจังจะพูดว่าเรา และเวลาที่ต้องการเอาใจจะพูดว่าคยอง แต่ทั้งหมดทั้งมวลมันก็ขึ้นอยู่กับคยองซูเอง ไม่มีใครไปบังคับจิตใจร่างเล็กได้ เหมือนที่เขาเข้าใจว่าคยองซูเป็นยังไงแม้จะไม่ต้องพูด เหมือนที่ก็รู้ว่าเรื่องคนนอกที่ไม่เกี่ยว
ข้อง  ยังไงก็ไม่เกี่ยวข้อง 




                          ร่างสูงที่บอกหน้าคนตัวเล็กพูดไปเพลินๆ  แล้วพอคยองซูบอกว่าไม่กลัวเขาก็เลยโดนคาดโทษเข้าให้

 

          


                       คำตอบที่ได้หน่ะหรอ?   ก็หัวกลมที่ทำลอยหน้าลอยตาไม่สนใจเข้าอยู่นี้ไง  มันน่านัก แต่ทุกอย่างก็เป็นอันต้องสะดุด  เพราะมือถือสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงของประธาน

 

ตื๊ด ตื๊ด

คริสครับ

ผมคิดถึงคริส วันนี้มาหาผมได้มั้ยครับ?

ชานยอล

 

            


                   เสียงข้อความดังขึ้นทำให้คนที่กำลังหยอกล้อกับคยองซูต้องละสายตามาคว้าโทรศัพท์ขึ้นดู ใบหน้าคมฉายแววเหมือนลำบากใจ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างคนไม่รู้จะทำยังไง

          

 

            ปกติอู๋ อี้ฟานเป็นคนที่ตัดสินใจได้เด็ดขาดตลอด ถ้าอยากไปจะไปเลย   ถ้าไม่ไปก็จะยืนกรานที่จะอยู่ไม่ลุกไปไหน  แต่เพราะอะไรเหตุการณ์แบบนี้ ท่าทางลุกลนของคริสคยองซูดูออก  เล่นเอาร่างของนักเรียนดีเด่นปีสองยกยิ้มรู้ทัน    อู๋ฟานไม่รู้หรอกว่าคยองซูคิดอะไรเพราะใจมัวแต่กังวลถึงคนเขาถึงเลือกไม่ถูกว่าจะไปหาปาร์ค ชานยอล หรือกลับไปกับลูกแมวอย่างคยองซู

 

      



                “
เอ๋ ใครส่งมาหรอคริสคนบนตักแกร่งเอ่ยถามออกมา ใบหน้าน่ารักเอียงถามเขาก่อนจะยิ้มกว้าง นิ้วเรียวจิ้มลงบนแก้มสากเบาๆ ทำเป็นไม่รู้ทั้งๆที่ความจริงรู้อยู่เต็มอก  คริสน้า.....ทำตัวนิสัยไม่ดี  หลงเขาแล้วก็ไม่เอาเวลาไปให้เขา  ใครจะไปเข้าใจแบบที่พวกเราเป็นกัน  ....เฮ้อ....คยองซูเพลียคริสอู๋จริงๆ...ให้ตายเหอะ

        

 

 

                “ชานยอลเสียงทุ้มตอบแล้วก็ถอนหายใจออกมาเหมือนคนที่ไม่รู้จะทำยังไงแต่ก็ยังยกยิ้มมุมปากตามฉบับส่งไปให้ร่างเล็กนั้นอย่างเต็มใจ มือหนาส่งโทรศัพท์ให้คนบนตัก ก่อนจะพยักหน้าประมาณว่าเอามือถือเขาไปดูได้เลยว่ามีอะไรบ้าง เพราะระหว่างคริสกับคยองซูไม่เคยปิดบังอะไรกันอยู่แล้ว

       

 

                   “คิกคิก......คยองรู้แล้วหน่า .....เลือกไม่ถูกหล่ะสิ ...ยอลลี่เองนี่ก็น่ารักนะคริส ....ยิ้มก็สดใส เวลาพูดก็ตึงคนฟังตลอด  ทำอะไรก็น่ารักไปหมด  คยองชอบ แต่จะว่าไปคริสเองก็ไม่เคยจริงจังหรือคุยกับเด็กคนไหนนานขนาดชานยอลเลยน้า ....สนใจขึ้นใช่ม้า

 

            


                                ไม่มีน้ำเสียงน้อยใจหรือหึงหวงหลุดอกมาจากปากของร่างบาง ความรู้สึกแบบนั้นมันไม่สามารถสื่อถึงทำความห่วงใยที่มีให้กันได้ การไปหึงหวงเป็นสิ่งที่คยองซูไม่ชอบให้ใครมาทำและเขาเองก็ไม่คิดจะทำ ถ้าเราใส่ความเข้าใจและใส่ใจในการแก้ปัญหา บทสนทนาก็ไม่จำเป็นต้องจบลงด้วยการทะเลาะกันเสมอไป

 

 

             “รู้ทันอีกแล้ว ตัวเล็กกำลังทำให้คริสได้ใจนะครับ ไม่หวงสักนิดเลยหรอ?” มือสากบีบจมูกเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว ใบหน้าที่แสดงอารมณ์สนุกสนานแบบนั้น คงไม่มีใครเคยเห็นจากอู๋ ฟานหรอก

 

 

             “หวงทำไม แต่ละคนก็มีชีวิตของตัวเอง ไม่มีใครเป็นเจ้าของใครไปได้ตลอดหรอกคริส เมื่อวันนึงสิ่งที่เราคิดว่าใช่เปลี่ยนเป็นไม่ใช่ขึ้นมา สิ่งที่ควรทำไม่ใช่ไปดึงเขากลับมา แต่เป็นการให้กำลังใจและเปลี่ยนความรักที่เรามีให้เขาเป็นความรักในอีกรูปแบบนึงก็เท่านั้นเอง เพราะไม่ว่ายังไงรักมันก็คือรัก ตัดกันไม่ขาดหรอก


                          แววตามุ่งมั่นของคยองซูกำลังเตือนเขาถึงความจริงในการใช้ชีวิต ทุกครั้งที่คุยกับคยองซู เขาจะเข้มแข็งและมีกำลังใจ อีกนัยยะหนึ่งเขาก็รู้ว่าสิ่งที่คยองซูต้องการคือให้เขายืนหยัดได้ด้วยตัวเองในเวลาที่ไม่มีคำพูดเหล่านี้มาปลอบใจ การที่คนเข้ามาสร้างสีสันในชีวิตไม่ให้เราจมอยู่แต่กับแค่คนเดิมๆมันก็ทำให้ชีวิตเหมือนพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ

 

               “อย่าเงียบซิคริส ....มัวแต่คิดอยู่ได้..... คริสก็รู้ว่าคยองเครียดไม่เป็น .....เอาเป็นว่าวันนี้อย่างที่สองที่เราจะอ้อนก็คือ....ขอสั่งให้คริสออกไปหายอลลี่เดี๋ยวนี้ และไม่ต้องห่วงเรื่องคยองนะ ต้องอ่อนโยนกับยอลลี่มากๆรู้มั้ย? รอยยิ้มของคนคนนั้นมันออกมาจากความจริงใจที่เขามีต่อคริส... คยองดูออก ชานยอลเดี๋ยวนี้ในห้องจากที่ร่าเริงดูเงียบไปเยอะเลยรู้มั้ย? บางทีก็ชอบเหม่อคนเดียว เห็นแล้วคยองยังเป็นห่วงเลย ไปเถอะนะ เราไม่ว่าหรอก เราอยากให้คริสสนใจยอลลี่เยอะๆ


                           ยังคงพูดด้วยโทนเสียงที่ให้กำลังใจคนตัวโตเหมือนเดิน ใบหน้าเปื้อนยิ้มอบอุ่นส่งให้ประธานสุดหล่อด้วยความจริงใจ ร่างสูงสัมผัสถึงมันได้

 




             “ฟอด เข้าใจตลอดเลยนะคนนี้เนี่ย    ขอบคุณมากนะครับตัวเล็กที่เข้าใจคริส เดี๋ยววันหลังคริสมาไถ่โทษนะครับร่างสูงยกคยองซูออกจากตักก่อนจะว่างแหมะร่างนั้นบนเก้าอี้ที่เขากำลังนั่งอยู่ ท่าทีร้อนรนนั้นในการเก็บของของร่างสูงทำให้คนบนเก้าอี้ต้องหัวเราะออกมากอย่างห้ามไม่ได้





               “ฮ่าฮ่า ฮ๋า โอ๊ะ โอ๊ะๆ ระวัง ระวัง คริส ฮ่าฮ่า รีบขนาดนั้นยอลลี่ไม่หนีไปไหนหรอกหน่า ฮ่าฮ่าฮ่าเพราะคำล้อแบบนั้นทำให้คนตัวโตต้องเอี้ยวตัวมาค้อนก่อนจะสงสยตาหรี่อย่างคาดโทษแล้วรีบเดินออกจากห้องไป





               “เดี๋ยวเหอะโด คยองซูสิ้นเสียงทุ้มของประธานนักเรียนสุดหล่อ คยองซูก็ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็เริ่มมองหันไปรอบๆตัวและสุดท้ายก็หยุดที่เป้าหมายที่ต้องการ

 

         ปัง!




              “
ออกมาได้แล้ว แอบฟังคนอื่นเขาคุยกันไม่ใช่นิสัยที่ดีของนักเรียนนะ คิม จงอินร่างสูงสมส่วนด้วยส่วนสูงร้อยแปดสิบกว่าๆก้าวขาออกมาจากเงาหลังตู้หนังสือเก่าแก่ของโรงเรียน คนถูกรู้ทันเดินคอตกออกมาหาร่างเล็กที่นั่งไขว้ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธานนักเรียน ใบหน้าจิกๆที่ดูจริงๆจังนั้นจงอินแทบไม่กล้าคิดจะสบตาเลยได้แต่เสมองไปทางอื่น ไม่ต้องการแสดงความเกรงกลัวออกมา ทั้งที่จริงๆคือเกรงใจว่าที่เมียมากกว่า

 

     


              “
อยากอกแตกตายหรือไง มาแอบดูเวลาส่วนตัวของคนอื่นเขาแบบนี้ คดีนี้อย่าคิดว่าผิดแล้วจะคิดลอยนวลนะย่ะตายแน่ จงอินตายแน่ๆ คยองซูก็ยังเป็นคยองซูคนเดิม ใบหน้าจิกยามเจ้าตัวโกรธ ถึงแม้มันจะน่ารักแต่มันออกมาเหมือนแม่มากกว่าเมียซะอีก นิ้วเรียวเคาะไปมาบนโต๊ะ เล่นเอาเขาแทบประสาทเสียกับบรรยากาศกดดันนั้น

 




                 “ถ้าไม่เชื่อใจกันแบบนี้ คิม กัมจงจะต้องโดนอะไรน้าา ไหนลองบอกคยองซิ?” ไม่รู้ว่าร่างนั้นเดินมาเมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีร่างเล็กๆก็มาหยุดที่หน้าเขาซะแล้ว จงอินที่ยังคงนิ่งไม่ฉายแววใดๆทางสีหน้าก้มลงมามองคนที่เข้ามาประชิดตัว ก่อนแขนแกร่งจะทำตรงข้ามกับสิ่งที่ตัวเองคิด เอวคอดถูกกระชากเข้าหาแนบชิดกับร่างของเขา ริมฝีปากกระซิบติดหูนิ่ม แล้วตามมาด้วยการขบเม้นทั้งติ่งหู กกหูและสมหายใจร้อนที่พ่นใส่อย่างแผ่วเบา

 




             “หึง เห็นแบบนี้แล้วยิ่งหึง แต่ตอนนี้จะไม่หึง เพราะจะรอให้คยองซูทำโทษก่อนเสียงทุ้มน่าฟังกระซิบแหบพร่า ทำเอาร่างบางสะดุ้งขนลุกซู่ 

 





แต่จะรู้มั้ยว่าตอนนี้คิม จงอินเรียนรู้แล้ว  เขาเรียนรู้แล้วว่าความสัมพันธ์ของคริสและคยองซูเป็นยังไง  ทั้งบทสนทนาและการกระทำทั้งหมดล้วนแต่ชัดเจนและอธิบายทุกอย่างที่เขาข้องใจ   



 

................คยองซูก็ยังเป็นของจงอินแค่คนเดียวอยู่ดี...........



 

.................โอ เซฮุน  บางทีนายก็ควรจะเลือกไม่เชื่อเมียตัวเองบ้างก็ได้นะ...............  



 

.............. อย่าลืมสิ....ยังไงลู่ฮานกับคริสก็เป็นเพื่อนกัน..............

 

 

       



                 “
หึ แอบดูมาตั้งนานแบบนี้ไม่ต้องลงโทษแล้วม้าง เพราะนายก็ทำโทษตัวเองไปตั้งเยอะแล้ว เจ็บดีมั้ยหล่ะ?” เยาะเย้ยด้วยเสียงหวานระรื่นหู แต่มันไม่ได้ทำให้บรรยากาศอึมครึมอย่างที่ควรจะเป็น ก็เพราะคยองซูไม่ได้ตั้งใจจะเยาะเย้ย  แต่จะให้อธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังไงดี  ภูมิใจที่ในที่สุดความพยายามของตัวเองก็ไม่สูญเปล่า  ในที่สุดตัวจริงของคยองซูก็เรียนรู้แล้ว

 

 

     



           “
ใช่ นานพอจะรู้ว่าได้เวลารุกจริงๆซักที ปล่อยคนแถวนี้เล่นมาเยอะแล้ว

 

 

      

           “
ว่าคนแถวนี้ว่าเล่นเยอะ ......แล้วเจ้าตัวเองเลิกเล่นรึยังหล่ะ? …….บอกให้หยุดคุยกับคนอื่นก็ไม่ยอมฟังคนตัวเล็กท้าทายอย่างน่าหมั่นเขี้ยว ดวงหน้าหวานของคยองซูเงยมองจงอิน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคยองซูปรับจงอินซะอยู่หมัดมาตั้งนานแล้ว

 





           “เลิกเล่นแล้ว ..........อยากได้เมียคืน.......เพิ่งรู้ว่าเมียเล่นแรงสายตาเจ้าเล่ห์ตามสไตส์พร้อมยิ้นยกมุมปาก หน้าตาแบบนี้ของจงอินมันหื่นยิ่งกว่าอะไร

 




          “จงอินนี่ชอบแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ขี้หวง ขี้หึงที่สุดเลย

 

 



            “ก็เมียชอบทำให้หึงนี่ครับ

 

 


            “ไม่ได้เป็นเมียสักหน่อย ไม่อยากเป็นของๆใคร อยู่แบบนี้สนุกดีออก คยองชอบอะไรที่ไม่ชัดเจน แบบนี้มีเสน่ห์ดีประโยคนั้นทำเอาร่างสูงถึงกับเง้างอด

 





           “สนุกของตัวเล็ก ทำจงอินจะใจจะขาดนะครับ โรคหัวใจจะถามหาเอานะ ไม่กลัวหรอ?” อ้อนไปก็รัดร่างบางไป หอดแก้มนุ่มไปมาทั้งซ้ายขวาจนคยองซูต้องเอียงหน้าหลบไปมา

 

 


           “งื้ออ  จงอินทำไมเสี่ยวจัง? พูดจาเหมือนพวกแว๊นส์หน้าส น บางยี่ขันเลย

 

 

           “เสี่ยวแบบนี้แหละจงอินรู้ว่าคยองชอบ

 

       


            “
บ้า ก็จริงอย่างจงอินว่านั้นแหละ

 





            “จริงๆ จงอินว่าเรากลับเถอะ

 



           

            “
ไม่อ่ะไม่อยากกลับ

 




             

           “
กลับเหอะคยอง ในนี้มันอึดอัด เตียงเล็ก

 




            “จะบ้าหรอ ทำในนี้ไม่ได้หรอก

 

 

           
               “
ได้สิครับ จงอินสามารถนะ

 





               “ไม่ต้องมาอวดเลย แหวะ

 





               “โอ้ย โอ๊ย ฟาดมาได้คนสวยเจ็บนะครับ

 






                “สม เชอะงอนสะบัดหน้าหนีไปอีกทางไม่คิดจะหันมาเลยโดนจับปิดตาด้วยผ้าแถวนั้นและถูกอุ้มไปแล้วหล่ะ

 





              “คยองครับ อยู่นิ่งน้ๆา จงอินสัญญาว่าถึงบ้านแล้วจะเบาๆ

 





                “ไอจงอินบ้าาาาาาา

 

 

 

 

 สงสัยวันนี้คยองซูคงไม่ได้ออกจากห้องประธานนักเรียนแน่ๆแล้วหล่ะ บ้านก็คงไม่ได้กลับมันแล้ว

 

 

 

                   


                       นิยามของเพื่อนที่หลายคนกำลังสงสัย จริงๆตยอลซูกับจงอินก็เป็นเพื่อนกันแบบนี้มาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เป็นเพื่อนที่พิเศษ เพื่อนที่เป็นยิ่งกว่าเพื่อน
–Their relationship is not what you can call it as “Friend with benefits' type”, but it is defined as something deeper than what is just friend. ไม่มีอะไรจะนิยามความสัมพันธ์นี้ได้หรอก จงอินทำทั้งหมดก็เพื่อเรียกร้องความสนใจ  ในขณะที่คยองซูเองก็ชอบที่จะปั่นหัวให้อีกคนหึงเล่น

 

           



                          บางครั้งเป็นอะไรกันก็ไม่ต้องเที่ยวไปประกาศบอกชาวบ้านให้รับรู้หรอก รังจะมีแต่เรื่องวุ่นวาย เรื่องของจงอินแม้แต่คริสเองคยองซูยังไม่บอกเลย ดังนั้นเรื่องนี้เก็บไว้เป็นความลับของเขาสองคนแค่นั้นก็พอแล้ว

 















TBC 










ยังไม่จบเหอะจะบอก  ยังไม่มีคริิสยอลเลย  เค้าจงลงให้อีกเพราะว่าเค้าใจดี  โฮะๆๆๆๆ  

(แอบไม่อยากบอกว่าจะมีสอบไฟนอล  คงอีกนานกว่าเราจะได้เจอกัน   ในเรื่องนี้) 


โอ๊ะ  แต่จะบอกว่า ยังมีฟิคในสต๊อคอีกเพียบนะจร้าาา


เราให้อ่านกันจุใจเหมือนชื่อหัวข้อกันเลย  สนุกทุกเรื่องรับรอง  เพราะคนแต่งตั้งใจ  และอยากให้ได้อ่านกันจริงๆ  ตอนนี้หากใครงงสิ่งที่ไรเตอร์พยายามจะสื่อบอกได้นะค่ะ


อย่าเกรงใจที่จะออกความเห็น  ไม่บังคับเม้น แต่ถ้าใครอยากออกความเห็นจริงๆ ไปช่องเม้นแล้วบอกเลย  


อ่าาาา  พล่ามมามากกก  ต่อไปไปอ่านคริสยอลกันบ้างดีกว่าาาาาา   


หลังจากที่เงียบมานาน  ลงสามตอนรวดแบบนี้หวังว่าจะมีจิ้มโหวตจิ้มม้นให้นะเค๊อะ




ไปโลดดดด

 

550 ความคิดเห็น

  1. #165 mayer (@mixerie) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 19:34
    โด้เรื่องนี้แรงตลอดอ่ะ  แบบว่าแรงตลอดอ่ะ
    แต่ต้องขอบคุณโด้นะคริส  ที่ทำให้คริสตัดสินอะไรๆง่ายขึ้นอ่ะ
    ว่าแต่จงอิน แอบฟังอยู่หรอเนี่ยยย
    ลงเอยกันแล้วใช้มั๊ยไคโด้?
    #165
    0
  2. #90 ไอ... (@sensei198) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:15
    โหวววว รักน้องคยองจังเลย.~~
    #90
    0
  3. #50 BunnnY (@wisakha01) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2555 / 23:57
    อ้าวววว โด้ แกแอบร้ายนะ ชอบแบบคลุมๆๆ เครือ นะ
    #50
    0
  4. #42 myumbella (@blueblackspell) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2555 / 19:08
    โอ๊ะๆๆ โด้เล่นแรงตลอดดดด
    #42
    0