[นิยายแปล] อร่อยล้นวัง

ตอนที่ 5 : สมบัติประจำตระกูล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,455 ครั้ง
    4 มี.ค. 63

“เจี้ยงจือร์ เจ้าหนาวหรือ” ซูอวี้ที่ห่อตัวแน่นหนาเป็นบ๊ะจ่างกะพริบตาปริบ ๆ

“เจ้าทาสโง่งมยังบังอาจเรียกชื่องี่เง่านั่นอีกแล้ว! วันนี้จะต้องให้บทเรียนแก่คนโง่ผู้นี้เสียหน่อย!” อุ้งเท้าอ่อนนุ่มย่างเข้าไปเหยียบคอซูอวี้ ในดวงตาสีอำพันเต็มไปด้วยความโกรธ

ร่างกายของอันหงเช่อยังเป็นแค่ลูกแมวตัวเล็กเท่านั้น ภาพหัวกลมๆ ที่ปกคลุมด้วยขนนุ่มเป็นปุยทว่าตอนนี้กลับนอนจนขนยับยุ่งไปหมด แล้วจะดึงความเยือกเย็นน่าเกรงขามออกมาได้อย่างไร นี่เป็นปัญหาโลกแตกจริงแท้

อย่างน้อยซูอวี้ที่เป็นคู่กรณีในเวลานี้ก็ไม่ได้รู้สึกถึง‘พลังสะกดข่มของผู้ที่อยู่เหนือกว่า’แม้แต่น้อย เขากลั้นหัวเราะมองดูเจ้าตัวเล็กที่กำลังจะพองขน สำหรับซูอวี้ที่นับว่าเป็นผู้เข้าใจแมวคนหนึ่ง เขารู้ว่าเจ้าตัวแสบกำลังรู้สึกว่าตนไปล่วงล้ำอาณาเขตของแมวเข้า มันเลยเตรียมจะฟาด เขาจึงรีบยื่นมือออกจากโปงผ้าห่มแล้วดึงก้อนปุกปุยตัวน้อยเข้ามาในอ้อมอก ยึดอุ้งเท้าทั้งสี่ที่ดิ้นขัดขืนเอาไว้ กระทั่งฉวยโอกาสจูบกระหม่อมที่ปกคลุมไปด้วยขนปุกปุยทีหนึ่ง “เอาน่าเตียงใหญ่ถึงเพียงนี้ ท่านนอนคนเดียวไม่หมดหรอก ใต้เท้าก็ใจกว้างแบ่งให้ข้าน้อยนอนด้วยสักนิดเถอะนะขอรับ”

ริมฝีปากอ่อนนุ่มชุ่มชื้นเนื่องจากเพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ สัมผัสที่กระหม่อมอย่างอ่อนโยน อันหงเช่อตะลึงงันไปชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น พอดีไปเห็นซอกคอขาวผ่องที่เจือสีชมพูระเรื่อเข้า เจ้าทาสสมควรตายผู้นี้ถึงกับ...ถึงกับ...จะ...จูบเขา...

หูเล็กๆ สีทองลู่ไปข้างหลัง ผิวส่วนที่ไม่มีขนปกคลุมแดงแจ๋ไปเรียบร้อยแล้ว อันหงเช่อพลิกตัวพยายามเอาหัวเช็ดกับเสื้อตัวในของซูอวี้ สมควรตายนัก ถึงกับมาทำให้หัวเขาเปียก ทำให้ความน่าเกรงขามของเขาแทบไม่เหลือ แล้วแบบนี้จะออกราชโองการได้อย่างไร!“เฮอะ วันนี้จะปล่อยไปก่อนสักครั้ง คราวหน้าจะไม่ยอมให้แบบนี้หรอกนะ”

ซูอวี้มองดูก้อนปุกปุยขดตัวกลมอยู่ในซอกแขนเขาอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนักก็หัวเราะแบบไม่มีเสียง ลมเหนือนอกหน้าต่างยังคงหวีดครวญ ผ้านวมที่เคยเย็นเฉียบแต่เพราะมีร่างเล็กๆเพิ่มขึ้นมาจึงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

งานวัดไม่ได้มีทุกวัน แต่ถนนขายของกินเล่นในเมืองหลวงฝั่งตะวันตกนั้นกลับมีของขายตลอด เพียงแต่ทุกๆ วันคู่จะขายดีเป็นพิเศษ ร้านขายของกินเล่นที่มีลักษณะเฉพาะตัวแบบนี้หากจะให้ดีต้องปักหลักอยู่ที่ใดที่หนึ่ง ซูอวี้จึงไม่ย้ายที่ ยึดตำแหน่งใต้ต้นไม้ต้นนั้นเปิดแผงตรงเวลาทุกครั้ง

เสี่ยวพั่งที่มาขอซื้อแมวผู้นั้นกลับไม่ได้โผล่หน้ามาอีก ซูอวี้ก็ค่อยๆ โยนเรื่องเงินสามตำลึงเงินนั่นทิ้งลงก้นสมองไป แต่สุขภาพของแม่ใหญ่เขาไม่ดีขึ้นเลย นี่จึงทำให้เขากังวลใจอยู่บ้าง

หลังจากทำงานอยู่ครึ่งเดือนจนรวบรวมเงินได้จำนวนหนึ่ง ซูอวี้ก็ไปซื้อหนวดโสมอายุห้าสิบปีจากร้านขายยามาสองสามเส้นแล้วเชือดแม่ไก่ตัวหนึ่งตุ๋นกับโสมไปให้แม่ใหญ่กิน

โสมคนและหนวดโสม

โสมคนอายุห้าสิบปีต้นหนึ่งราคาร้อยตำลึงเงินซูอวี้นั้นซื้อไม่ไหว แต่หากเป็นหนวดโสม[1]ยังพอซื้อไหวอยู่บ้างสุขภาพของจ้าวซื่อนั้นความจริงแล้วไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต ซูอวี้ดูแล้วเห็นว่าเกิดจากการได้รับสารอาหารไม่เพียงพอล้วนๆ คนโบราณกินอาหารง่ายๆ พวกผู้หญิงยิ่งกินน้อย พอร่างกายอ่อนแอก็ยิ่งคิดว่านี่ก็ไม่กินนั่นก็ไม่กิน เอาแต่นอนพักทั้งวัน ต่อให้ไม่ป่วยก็ต้องขาดอาหารจนป่วยแล้ว

“เถ้าแก่ซู หมู่นี้หาเงินได้เท่าไหร่หรือ”เงาร่างสูงใหญ่เข้ามาขวางทางซูอวี้จนบดบังแสงไปกว่าครึ่ง

ซูอวี้ขมวดคิ้วพลางเงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มหน้าปรุผู้หนึ่งยืนพุงพลุ้ยขวางอยู่หน้าทางเข้าประตูวงเดือนที่ทอดไปสู่เรือนใน หน้าปรุแดงแจ๋ไปทั้งหน้าแบบนี้สำหรับคนโบราณแล้วก็คือหน้าขี้กลาก คนโบราณมักกินอาหารเบาๆ วัยรุ่นที่กินจนสิวขึ้นแบบนี้เห็นแล้วบอกได้เลยว่าอยู่ดีกินดีแค่ไหน หรือกินอาหารมันเลี่ยนแค่ไหน

ชายหนุ่มพุงพลุ้ยผู้นี้คือซูหมิงญาติผู้พี่ของซูอวี้นั่นเอง

“กิจการเล็กๆ รายได้พอประทังชีวิต หลังจากนี้ยังต้องขอให้ท่านพี่ช่วยสนับสนุนอีก”ซูอวี้ไม่คิดจะเสียเวลากับเขา น้ำแกงไก่หากเย็นแล้วจะกินไม่อร่อย

“น้ำแกงไก่รึ” ซูหมิงไม่คิดจะปล่อยเขาไปเลยแม้แต่น้อย ยื่นหน้าเข้ามามองชามน้ำแกงในมือเขา และแทบจะเอาหน้าลงไปชิมน้ำแกงได้อยู่แล้ว

“ท่านแม่ข้าสองวันมานี้ร่างกายอ่อนเพลีย หากได้ดื่มน้ำแกงไก่คงดีไม่น้อย ยังคงเป็นญาติผู้น้องที่คิดการได้รอบคอบ ส่งมันมาให้ข้าเถอะ”ว่าพลางตั้งท่าจะแย่งชามน้ำแกงไปจากมือของซูอวี้

ซูอวี้รูปร่างผอมเพรียว เทียบกับซูหมิงที่รูปร่างสูงใหญ่นับว่าเสียเปรียบอยู่ไม่น้อย ครั้นเห็นว่าน้ำแกงจะถูกแย่งไปซูอวี้ก็กัดฟันเงื้อมือขึ้นสูง พอซูหมิงชูมือขึ้นตามที่เขาคาดเอาไว้ น้ำแกงร้อนๆ ควันฉุยก็เทลงมาใส่หัวนายน้อยคนโตของสกุลซูทันที

“โอ๊ย ข้าโดนลวกตายแล้ว”ซูหมิงกระโดดผลุงสะบัดศีรษะเอาของที่อยู่บนหัวออกเป็นการใหญ่

“ท่านพี่อยากกินก็บอกกันตามตรง รีบร้อนกินแบบนี้ระวังจะลวกลิ้นเอา”ซูอวี้แสร้งทำเป็นตกใจพลางจัดเสื้อผ้าอย่างใจเย็น

อันหงเช่อนั่งอยู่บนต้นไม้ด้านข้าง มองเหตุการณ์ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ เขาไม่เคยเห็นวิธีการเล่นแง่กันตรง ๆ เช่นนี้มาก่อนจึงประหลาดใจนัก และไม่รู้ว่าทาสปลาน้อยจะทำอะไรต่อไป

“เจ้ากล้าราดหัวข้า!” บนหน้าซูหมิงยังมีต้นหอมติดอยู่ น้ำแกงไก่มันเยิ้มหยดติ๋งๆ ไล่ลงมาตามเส้นผมเสื้อด้านหน้าเปียกเป็นดวงใหญ่ เขาโมโหจนหน้าแดงก่ำ เงื้อหมัดขึ้นหมายจะต่อยหน้าซูอวี้

ซูอวี้ที่เตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว ก็ได้ทีหมุนกายวิ่งหนีออกไปเดี๋ยวนั้น ตลกน่า เขาเป็นแค่เชฟนะไม่ใช่จอมยุทธ์ยอดฝีมือเสียหน่อย

“...”อันหงเช่อนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ยังนึกว่าเจ้าหมอนี่จะมีกระบวนท่าสูงส่งอะไรเสียอีก สรุปว่าตนประเมินเขาสูงไปจริงๆ ลูกแมวสีทองใช้ขาหลังเกาหู จากนั้นก็ไต่ตามกิ่งไม้แล้วกระโจนขึ้นไปบนกำแพงก่อนจะหายลับไปท่ามกลางอิฐเก่าหลังคาทึม

โชคดีที่ตุ๋นน้ำแกงเอาไว้หม้อใหญ่ หกไปแล้วก็ยังพอมีเหลืออยู่บ้าง ซูอวี้ตักน้ำแกงอีกชามแล้วเรียกให้สาวใช้ที่อยู่เรือนแม่ใหญ่มายกไป จะได้ไม่ถูกขัดขวางโดยซูหมิงอีก

จ้าวซื่อได้ยินเรื่องวุ่นวายที่เรือนหน้าหมดแล้ว นางดึงมือของซูอวี้มาดูอยู่ครู่หนึ่งเพราะเกรงว่าเขาจะถูกลวกไปด้วย เมื่อเห็นเขาไม่เป็นไรแล้วจึงค่อยหัวเราะออกมาอย่างเย็นชาทีหนึ่ง “ตัวโสโครกพวกนี้นับวันยิ่งกำเริบเสิบสาน ปล่อยพวกมันหลงระเริงไปอีกสองสามวันเถอะ”

“ท่านแม่ ตอนนี้ลูกหาเงินได้แล้ว หากท่านลุงได้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์ ท่านก็ตามลูกออกไปใช้ชีวิตลำพังเราแม่ลูกเถอะนะขอรับ” ซูอวี้ล้วงเอาเงินที่แลกมาใหม่ๆ ออกจากแขนเสื้อวางลงบนโต๊ะคั่ง หลายวันมานี้ปลาหมึกขายดีเป็นพิเศษ ขายได้ถึงวันละสามถัง เขาจึงเอาเหรียญไปแลกเป็นเงินก้อนมาเก็บไว้

จ้าวซื่อมองดูเงินก้อนเล็กสองสามก้อนบนโต๊ะแล้วเอามาลองกะน้ำหนักในมือ คะเนว่าคงประมาณห้าหกตำลึงก็ครางในลำคออยู่ครู่หนึ่ง “ของที่เจ้าขายหลายวันมานี้ยังมีอีกหรือไม่” นางรู้ว่าซูอวี้ออกไปตั้งแผงขายของกินทุกวัน แต่ไม่คิดว่าเขาจะทำเงินได้มากถึงขนาดนี้

“ท่านแม่อยากลองชิมดูไหมขอรับ ลูกจะไปปิ้งมาให้สักสองสามไม้” ซูอวี้หัวเราะลุกขึ้นเดินออกไปทันที ปลาหมึกย่างความจริงแล้วพวกผู้หญิงชอบกินมากที่สุด ทุกวันจะต้องมีพวกสตรีที่มีฐานะดีใช้บ่าววิ่งมาซื้อไปทีละชุดใหญ่ กลับเป็นเขาเองที่หลงลืมเสียได้ ยังไม่ได้เอามาให้ท่านแม่ได้ชิมดูเลยสักไม้

จ้าวซื่อไม่ได้ห้ามเขา ทั้งไม่ปฏิเสธเงินก้อนที่เขามอบให้นางด้วยความกตัญญู เพียงค่อยๆ ยกน้ำแกงขึ้นดื่มทีละน้อยจนหมด แล้วบอกให้ชุนเฉ่าเปิดกำปั่นใบหนึ่ง เมื่อซูอวี้เอาปลาหมึกย่างกลับมาสองสามไม้ ก็เห็นจ้าวซื่อนั่งตัวตรงเป็นสง่า ในมือถือสมุดเหลืองเก่าคร่ำคร่าหนึ่งเล่ม

。。。

ลูกแมวน้อยขนทองกระโดดปราดไปตามกำแพงเมืองหลวงฝั่งตะวันออกไม่นานนักก็มาถึงวังของเจาอ๋อง

อวี๋เหล่าซื่อรับปลาอยู่ที่ประตูข้างอย่างไม่มีกะจิตกะใจ เดือนที่แล้วไม่รู้ไปต้องอาถรรพ์อะไรเข้า โอ่งปลาที่บ้านของเขาแตกเป็นรูเบ้อเริ่ม ปลาที่ขังไว้เต็มโอ่งถูกแมวจรจัดขโมยกินจนเกลี้ยง ทำให้เขาขาดทุนย่อยยับ คะเนว่าสักครึ่งปีก็ยังไม่อาจฟื้นตัว พอเห็นแมวสองสามตัวอยู่เหนือกำแพงก็อดถุยน้ำลายใส่ไม่ได้

อันหงเช่อโบกหางกระโดดลงจากกำแพงเข้าไปในวังก่อนตรงดิ่งเข้าไปยังตำหนักหลักอย่างเจนทาง พลับพลาริมน้ำ หอศาลาและซุ้มต่างๆ ในอุทยานล้วนสร้างไว้อย่างหรูหรา ชายหนุ่มวัยเยาว์สวมชุดผ้าปักสีฟ้าอ่อนลายมังกรเงินห้าเล็บกำลังนั่งอยู่ในหอศาลาหลังน้อย บนโต๊ะเบื้องหน้ามีสุราและอาหารชั้นดีวางอยู่เต็มไปหมดคนผู้นี้ก็คือเจาอ๋องอนุชาแท้ๆ ของใต้ฝ่าพระบาทรัชกาลปัจจุบันนั่นเอง

“ท่านอ๋อง นี่คือหอยทะเลที่ขึ้นจากอวนใหม่ๆลองชิมดูเพคะ” สตรีหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรากำลังตั้งอกตั้งใจหยิบอาหารให้ท่านอ๋อง ใช้ช้อนเงินงามประณีตตักเนื้อหอยออกมาจากเปลือก แล้วแตะน้ำจิ้มก่อนจะส่งให้ถึงปากชายหนุ่ม

“ท่านอ๋องเสวยนี่เถอะเพคะ นี่คือปลาเสี่ยวหวงย่างผลจื่อซู หม่อมฉันทำเองกับมือเลยนะเพคะ”สาวงามอีกนางหนึ่งไม่ยอมน้อยหน้าคีบปลาชิ้นหนึ่งส่งให้บ้าง

(T/N ผลจื่อซูคือ งาขี้ม้อน Perilla seed  ส่วนปลาเสี่ยวหวงอยู่ในวงศ์เดียวกับปลาหวงฮวา มีขนาดเล็กกว่า)

“อืม อร่อย...”ไม่รู้จะกินทางไหนดีจึงรับเข้าปากไปพร้อมกันทั้งสองอย่าง แก้มที่เดิมทีก็ยุ้ยอยู่แล้วตอนนี้เลยพองตุ่ย แต่เมื่อเหลือบตาขึ้นโดยไม่ตั้งใจก็เห็นก้อนปุกปุยสีทองยืนอยู่บนยอดไม้พลันสำลักทันที “แค่ก ๆ”

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง”สตรีทั้งสองต่างตื่นตกใจ รีบลูบหลังและส่งน้ำชากันเป็นการใหญ่

ลูกแมวน้อยขนทองมองเขาอย่างเย็นชา ดวงตาสีอำพันแฝงความดูถูกเหยียดหยามเอาไว้เต็มเปี่ยม

“เอาละๆ”เจาอ๋องโบกมือด้วยความรำคาญ “ถอยไปให้เปิ่นหวางก่อน อย่ามายืนเกะกะ คนจะกิน”

(T/N เปิ่นหวางเป็นคำเรียกตัวเองอย่างภาคภูมิใจของผู้มีศักดิ์เป็นหวาง (อ๋อง)หมายถึงตัวข้าผู้เป็นอ๋องผู้นี้)

ทั้งหมดไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก ก้มหน้ายกขบวนกันออกไป ไม่ช้าในลานก็ไม่มีใครเหลือ

อันหงเช่อเดินส่ายอาดๆ เข้ามา กระโดดขึ้นบนโต๊ะหินได้ก็นั่งลงกลางโต๊ะเลยทีเดียว วางท่าประหนึ่งว่าใต้หล้านี้ไม่มีใครใหญ่ไปกว่าข้า ก่อนปรายตามองเจาอ๋องที่กินจนปากมันแผล็บ

เจาอ๋องคิ้วตางามหมดจดรูปงามอย่างหาตัวจับยาก เพียงแต่เพราะอวบอ้วนจึงทำให้ดูกลมจนความน่าเกรงขามลดลงไปหลายส่วน ยามนี้กำลังนั่งเผชิญหน้ากับลูกแมวตัวน้อยกลับดูแหยลงไปอย่างบอกไม่ถูก ถูมือไปมาพลางกล่าวว่า “เอ่อ...หลายวันมานี้สบายดีกระมัง”

。。。

ตกดึกพระจันทร์ลอยอยู่กลางฟ้า ซูอวี้กอดสมุดเก่าเหลืองเดินกลับเรือนตนเองอย่างเหม่อลอย

หลังจากที่จ้าวซื่อลองชิมปลาหมึกย่าง ก็ยื่นหนังสือล้ำค่าที่สืบทอดกันมาในตระกูลให้เขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ซูอวี้เคยคิดว่าสกุลซูอย่างน้อยก็มีความดีความชอบในการช่วยบุกเบิกแผ่นดิน จะตกต่ำจนแทบจะไม่มีข้าวสารกรอกหม้อได้อย่างไร ตอนที่เขารับคัมภีร์เก่าเล่มนี้มา สารพัดความคิดจึงผุดขึ้นในหัว

นี่อาจจะเป็นตำราล้ำค่าทางการทหารที่หลังจากศึกษาจนถ้วนถี่ก็สามารถรวบรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งเดียวได้ หรืออาจจะเป็นคัมภีร์วิชากำลังภายใน หลังจากฝึกแล้วจะกลายเป็นจอมยุทธ์ไร้พ่าย หรืออาจจะเป็นแผนที่ซ่อนขุมสมบัติซึ่งบรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ โดยที่ข้างในบันทึกสถานที่เก็บซ่อนขุมสมบัติทั้งสามสิบหกแห่งไว้อย่างละเอียด

เขาซุกซ่อนอารมณ์ตื่นเต้นจนบรรยายไม่ถูกไว้เต็มอก พลิกเปิดไปยังหน้าแรกของตำราล้ำค่าเล่มนั้น มีตัวหนังสือแถวหนึ่งเขียนไว้ว่า ‘ตำรับอาหารสกุลซู’ มุมปากซูอวี้กระตุกขณะรับสมบัติประจำตระกูลเล่มนี้มาเก็บไว้ หลังจากรับฟังเรื่องราวความรุ่งเรืองของสกุลซูแต่เก่าก่อนจบ มุมปากก็ยิ่งกระตุกหนักขึ้นไปอีก

ความฝันกับความเป็นจริงอย่างไรก็แตกต่างกันอยู่ดี แถมยังแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว...

 

 

โปรตติดตามตอนต่อไปวันพรุ่งนี้ค่ะ

[1] หนวดโสม คือ ส่วนที่เป็นรากฝอยของโสมคนโสมคน หมายถึง รากของโสมที่มีลักษณะอวบอ้วนมีกิ่งก้านสาขาคล้ายร่างกายมนุษย์จึงได้ชื่อว่าโสมคน

Pic Credit https://www.chengwoh.net/ginseng-root, https://www.360kuai.com/, https://www.meishij.net/zuofa/zisukaoyu.html

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.455K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,707 ความคิดเห็น

  1. #2612 Sistel2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 22:34
    ตระกูลร้องได้เป็นขุนนางเพราะทำอาหารอร่อยใช่ไหม555
    #2,612
    0
  2. #2606 Un'Tear (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:31
    เ้จาอ๋องนี่คือตำแหน่งใช่มั้ยคะ😂
    #2,606
    2
  3. #2500 tanutp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 21:32
    อย่างนั้นไก่ตุ๋นโสมที่เรากินในร้านอาหารจีนตอนนี้ ก็เป็นไก่ตุ๋นหนวดโสมน่ะสิ
    #2,500
    0
  4. #2414 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 19:08
    อะโหหหหห แงวน้อยเป็นฮ่องเต้น้อยๆแน่ๆ
    #2,414
    0
  5. #2361 -Holmes- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 15:11
    สรุปน้อนแงวนี่เป็นแมวฮ่องเต้หรือ ฮ่องเต้เป็นแมว
    #2,361
    0
  6. #2270 MitsukiCarto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 15:09
    เอ๊ะ อย่าบอกนะว่าเจิ้นน้อยเป็นฮ่องเต้จริงๆน่ะ~
    ป.ล ชุดมังกร5เล็บจริงๆหรอคะไรท์ ไม่ใช่ว่ามีแค่ฮ่องเต้เท่านั้นที่ใส่ได้หรอคะ?
    #2,270
    0
  7. #1679 chocolato.p (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 13:41
    โถ่เชฟคะ โดนดับฝันซะงั้น 5555555
    #1,679
    0
  8. #1482 sakura17 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 05:56
    แสดงว่าแรกเริ่มตระกูลซูก็อาจจะมีฝีมือทางอาหารอยู่แล้วสิ
    แมวน้อยไม่ธรรมดาแล้ว55
    #1,482
    0
  9. #1351 Airzaa1810 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 09:32
    เอ็นดูน้องอ่ะ5555 ความฝันกับความเป็นจริงต่างกันมากกกกก
    #1,351
    0
  10. #942 aka-ae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 18:05
    สู้ๆนะ
    #942
    0
  11. #766 neaumn_sm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 23:40
    ตระกูลพ่อครัวรึนี่ โถ่น้องเอ้ย
    #766
    0
  12. #739 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 21:04
    เริ่ดปะล่ะ #อยากให้พระเอกเป็นแมวอะ5555 แบบนางมียุทธ์ที่ยิ่งใหญ่จนสามารถแปลงกลายได้
    #739
    0
  13. #695 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 17:57

    น้องมาเกิดในตระกูลพ่อครัวเลยจ้า สูตรลับ

    #695
    0
  14. #639 Penfriend (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 11:12
    เอ็นดูน้อง 555
    #639
    0
  15. #632 mmnichh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 09:57

    ตำราอาหารรรรร 555555555 ชะตากรรมตระกูลพ่อครัวสินะ

    #632
    0
  16. #440 dream4try (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 15:31
    555555สมบัติประจำตระกูล
    #440
    0
  17. #341 thrs. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 05:38
    สนุกไปหมดเลยค่ะ รักนะคะ
    #341
    0
  18. #295 Kinta_R (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 18:56

    สนุกค่าา
    #295
    0
  19. #151 evejangja (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 16:32

    สนุกมากค่า รอตอนต่อไปนะคะ ????

    #151
    0
  20. #150 Plus1 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 15:54

    ติดตามมมม
    #150
    0
  21. #149 JKteerak (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 12:36

    คุณไรท์ขาเราอยากทราบว่าเรื่องนี้จะมีตัวอย่างให้อ่านถึงประมาณไหนหรอคะ อดใจรอไม่ไหวจะซื้อมาอ่านแล้วค่ะ
    #149
    1
    • #149-1 lavenderkunue(จากตอนที่ 5)
      5 มีนาคม 2563 / 13:33
      ประมาณ บทที่ 20 กว่าๆ ค่ะ เกือบครึ่งเล่ม 1
      #149-1
  22. #148 Moko87 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 12:19
    สนุกดีค่า
    #148
    0
  23. #145 bowlchan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 11:28

    อ่านมาถึงตอนนี้ก็ยังแอบงงๆ อยุ่ดี ตกลงแมวตัวนี้เป็นแมวฮ่องเต้ หรือเป็นฮ่องเต้ในร่างแมว หรืออะไรยังไง แง งง~

    #145
    1
    • #145-1 lavenderkunue(จากตอนที่ 5)
      5 มีนาคม 2563 / 11:47
      ลุ้นกันค่า รับรองมีเฉลยตั้งแต่ตอนให้อ่านตัวอย่างเลยค่ะ
      #145-1
  24. #140 Nista0227 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 08:01
    ถถถถ...น้อง
    #140
    0
  25. #139 nmspn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 07:18
    ถูกเลี้ยงดีจนอ้วนตุ้บ555555555
    #139
    0