Hey! My lady!! คุณภรรยา...กลับบ้านเถอะครับ!!

โดย lasty

ลาแล้วชีวิตที่แสนจะน่าเบื่อ ต้องเป็นทั้งภรรยาและเป็นแม่ในวัยแค่ยี่สิบสามนี่มันนรกชัดๆ แต่จะหนีแบบธรรมดาก็ง่ายเกิ๊น งั้นหนีไปต่างโลกแล้วกัน! "แม่กลับบ้านเถอะครับ!" "ที่รักผมจะร้องแล้วนะ!"

ยอดวิวรวม

12

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


12

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  14 ต.ค. 64 / 22:57 น.
นิยาย Hey! My lady!! س...ѺҹФѺ!!

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

"คุณแม่ครับ" มือเล็กป้อมของเด็กน้อยวัยห้าขวบเอื้อมไปเขย่าแขนเรียวของหญิงสาวที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกระเบียงบ้าน
 

เซการ์เรียกแม่เค้ามาพักใหญ่แล้ว ไม่รู้ว่าเสียงของเค้าเบาเกินไป หรือว่าคุณแม่จะทำเป็นสนใจเค้าเฉยๆ 
 

เซคิดว่าวันนี้เค้าก็เด็กดีไม่ซนเลยนะ 
 

เค้าออกแรงเขย่าอีกครั้ง "คุณแม่คร๊าบบบ~" 

 

และได้ผล "อ้าว ว่าไงครับเซ กินข้าวเสร็จแล้วเหรอ" 
 

"กินหมดแล้วครับ" พูดพร้อมชี้ไปที่จานข้าวเป็นหลักฐานว่าเค้ากินหมดจริงๆ
 

ดวงตากลมสีเฮเซลนัทหันไปมองตามนิ้วเล็กๆ แล้วหันกลับมายิ้มให้ลูกชายตัวน้อย 

 

"เก่งมากเลยลูกแม่ เดี๊ยวแม่ไปล้างจานก่อนนะครับ เซนั่งเล่นอยู่ตรงนี้อย่าไปไหนนะ" 
 

"ครับผม วันนี้เซจะเป็นเด็กดี"
 

เซการ์นั่งลงบนพื้นพรมหนาพร้อมกับของเล่นสองสามชิ้นที่แม่เตรียมเอาไว้ให้ เซการ์เป็นเด็กผู้ชายตัวป้อมๆ มีดวงตาสีเดียวกับแม่ และได้เส้นผมสีเงินจากพ่อ 

 

เค้าก็มีพ่อนะ ถึงแม้พวกเด็กคนอื่นจะชอบล้อเลียนว่าเค้าไม่มีพ่อก็ตาม ถึงแม้พวกป้าๆ ที่งานเลี้ยงที่แม่ไปจะชอบพูดจาแปลกๆ ถึงพ่อ แต่เค้าก็ยังมีพ่ออยู่ดี
 

พ่อเป็นคนตัวสูงมากๆ ในความทรงจำของเด็กห้าขวบ ชอบเข้ามากอดแน่นๆ แล้วก็จุ๊บบ่อยๆ 
 

ใช่ จุ๊บแม่ด้วยแหละ 

 

แต่แม่จะร้องไห้ตลอดเลย ไม่รู้ว่าไม่ชอบที่พ่อจุ๊บรึเปล่า เซก็ไม่กล้าถาม 

 

พ่อนานๆ จะกลับบ้าน แม่อาจจะโกรธเรื่องนี้ก็ได้ ก็ชอบหายไปบ่อยๆ นี่นา 
 

หายไปนานจนวันเกิดของเซการ์วนมาครบปีถึงเพิ่งจะเจอ

 

แล้วแม่ก็ร้องไห้อีก 

 

ทำไมพ่อชอบทำให้แม่ร้องไห้นะ
 

เซไม่ชอบพ่อเลย

 

เพราะงั้นวันนี้เป็นวันเกิดของเซการ์ วันนี้เซเลยจะเป็นเด็กดีให้แม่ยิ้มหนึ่งวันไงล่ะ 

 

เซห้าขวบแล้วนะ เป็นเด็กดีด้วยล่ะครับ
 

.

.
 

ฟู่ว~ 
 

เทียนวันเกิดถูกเป่าดับในฟู่วเดียว เซการ์ตบมือดีใจพร้อมยิ้มกว้างจะแก้มอูมๆ บวมขึ้นอีก

 

แม่ก้มตัวลงหอมแก้มเค้าหนึ่งฟอด แล้วส่งของขวัญกล่องใหญ่ให้เหมือนทุกปี 
 

วันนี้มีแค่เซการ์กับแม่

 

ส่วนพ่อไม่กลับมา

 

ถึงแม่จะยิ้มแต่เซการ์รู้ว่าแม่ก็เสียใจ เซเองก็เสียใจ 
 

"ขอบคุณครับแม่ เซรักแม่มากๆ เลย" 

 

"แม่ก็รักเซนะ" 

 

เซการ์พยายามใช้มือเล็กๆ แกะกล่องของขวัญด้วยตัวเอง ซึ่งมันไม่ค่อยง่ายเลยกับกล่องที่ถูกปิดด้วยเทปแน่นหนากับมือป้อมๆ ที่ไม่ค่อยมีแรง 

 

แต่อยากแกะเองนี่นา 
 

"ให้แม่แกะให้ไหม"
 

"เซทำได้ครับ" 
 

แม่ยิ้มแล้วนั่งมองเจ้าตัวจ้อยแกะกล่องอย่างยากลำบาก ขณะเดียวกันก็ใช้ความคิดทบทวนสิ่งต่างๆ มากมายจนรอยยิ้มแห้งเผือด 
 

ดวงตากลมสีเฮเซลนัทเหม่อมองกล่องของขวัญอยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้ตัวเซการ์ก็สามารถแกะกล่องได้ แถมยังกระโดดด้วยความดีใจ ตอนนั้นสติของเธอจึงกลับมาที่ลูกชายอีกครั้ง 

 

มีไม่กี่เรื่องที่จะทำให้เซลีน่ายิ้ม หลักๆ ตอนนี้ก็อาจจะเป็นลูกชายอย่างเดียวเลยก็ได้ 

 

เมื่อก่อนมันมากกว่านี้ 
 

หมายถึงความสุขน่ะ มันเคยมีมากกว่านี้ 
 

การแต่งงานที่เธอเลือกพรากทุกอย่างในชีวิตของเธอไป ทั้งความสุข ความสนุก สีสรร เสียงหัวเราะ อารมณ์มากมาย 
 

ตอนนี้เธอไม่มีเลย 
 

เธอมีแค่ลูกชายคนเดียวที่เป็นความสุขในตอนนี้ 
 

สามีที่มักจะออกจากบ้านไปนานๆ แล้วกลับบ้านมาแค่แป็ปเดียวก็ไปอีก ไม่เคยได้อยู่พร้อมหน้าไม่ว่าจะในเทศกาลไหน หรือวันสำคัญใดๆ 
 

ใช่ ก่อนแต่งงานเซลีนรับรู้ เข้าใจและยอมรับในงานของสามี ถึงได้เลือกที่จะแต่งงานกับผู้ชายคนนี้

 

แต่เธอไม่คิดว่ามันจะโดดเดี่ยวขนาดนี้ 
 

ชีวิตการแต่งงานหกปีที่ผ่านมา มันช่างเงียบเหงาจนทำให้เธอคิดอะไรได้มากมาย 

 

มีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันหรอก 
 

ถ้ามีแล้วต้องมาโดดเดี่ยว สู้ไม่มีเสียดีกว่า 
 

… ใช่ไหม? 

 

แล้วลูกล่ะ ?

 

"เซครับ" 
 

"ครับ?" 
 

"เซไปกับแม่นะ"

 

เซการ์เงยหน้ามองผู้เป็นแม่ตาแป๋ว "ไปไหน" 
 

"ไปอยู่กับแม่สองคน ไปจากบ้านหลังนี้ ไปจากพ่อ" 

 

เซลีนไม่คิดว่าเด็กห้าขวบจะเข้าใจเรื่องพวกนี้หรอก ถึงยังไงเธอก็ต้องเอาลูกไปอยู่แล้ว
 

"เราก็อยู่กันแค่สองคนอยู่แล้วนี่ฮะ ..พ่อไม่เคยอยู่กับเราซะหน่อย" 
 

อึก เซลีนสะอึกกับคำพูดไร้เดียงสาของลูกชาย น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาดื้อๆ 
 

"อยู่กับแม่ ที่ไหนเซก็อยู่ได้"  
 

ใช่ เพราะเซมีแต่แม่นี่นา 
 

"โถ่… ลูกรัก" สุดท้ายเซลีนก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ บรรจงประคองกอดลูกไว้แน่นในอ้อมแขน พร่ำบอกคำขอโทษปนเสียงสะอื้นจนลูกชายที่ไม่รู้ประสาทำได้แค่ลูบหลังแม่เบาๆ

 

เหมือนกับที่แม่ชอบทำตอนที่เซร้องไห้

 

"โอ๋ๆ นะครับ" 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น