SF/OS WANNAONE #ONGNIEL

ตอนที่ 1 : (SF) May I...? 1/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    24 ก.ย. 60

1

May I…?


“Morningนะครับทุกคน แหมยืดเส้นยืดสายรับเช้าวันจันทร์ที่น่าเบื่อกันหน่อยเร้ว


เช้าที่ไม่ค่อยสดใสสำหรับนักเรียน ของวันจันทร์เริ่มต้นด้วยเสียงดีเจหนุ่มดังก้องไปทั่วโรงเรียนมัธยม ที่ซึ่งจะคอยประชาสัมพันธ์ทั้งงานอีเว้นท์ต่างๆในโรงเรียน อัพเดทข่าวสารและรายละเอียดเกี่ยวกับข่าวการศึกษา ข่าวในโรงเรียน หรือแม้กระทั่งโทรไปขอเพลงฟังในยามเช้า นักเรียนน้อยใหญ่ต่างจับกลุ่มคุยกันจอแจแข่งกับเสียงตามสายซึ่งกำลังอ่านข่าวเกี่ยวกับการเปลี่ยนระบบการสอบเข้ามหาวิยาลัยใหม่ในนี้ทำเอาเด็กๆมัธยมปลายร้องโอดครวญกันตามระเบียบ

      เสียงร้องเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นยางเอียดอาดกอปรกับจังหวะการแทรกตัวเลี้ยงลูกบาสฝ่าวงล้อมของอีกฝ่ายเพื่อทำแต้ม จังหวะกระโดดขึ้นชู๊ดใต้แป้นบาสลงห่วงไปอย่างสวยงาม เด็กหนุ่มสะบัดเหงือบนใบหน้าพร้อมกับวิ่งไปแท๊คมือเพื่อนร่วมทีมหลังจากเอาชนะได้ด้วยคะแนนที่ห่างกันเกือบสิบกว่าแต้ม


อะไรกันเนี่ยกัปตันทีมบาสปีนี้จะเอาไหวเร้อ เขาพูดติดตลกพลางยื่นมือไปช่วยคู่แข่งที่ลงไปนั่งพักอยู่กับพื้น


ลืมกินข้าวเช้ามาหรอก เลยไม่ค่อยมีแรง


อ๋อหรา แก่แล้วก็เงี้ยครับผมเข้าใจมันจะไม่ค่อยมีเรี่ยวมีแรง


ทันทีที่อีกฝ่ายยันตัวขึ้นก็พูดจาเย้ยหยันซักหน่อยก่อนจะโดนฝ่ามือฟาดเข้ากลางกบาลเต็มรัก เด็กหนุ่มโดนล็อคคอพร้อมกับขยี้ผมจนเสียทรง


“มึงว่าใครแก่


หูยพี่แดเนียล หยอกแค่นี้ก็ไม่ได้อะ ทำกับน้องกับนุ่งได้ลงคอ


มีน้องแบบมึงกูละอยากเอาหัวโขกกับแป้นบาสวันละสามรอบ


ก็ทำเลยครับรออะไรอะ


     แดเนียลส่งสายพิฆาตผ่านดวงตาเรียวยาวนั่นในณะที่มุมปากยังฉีกยิ้มอยู่  ช่างเป็นภาพที่น่าสะพรึงจนซอนโฮต้องยกมือปางขอโทษครับลูกพี่ผมจะปิดปากเงียบไม่พูดอีกแล้ว กัปตันทีมบาสอย่างคังแดเนียลที่จู่ๆตอนนี้ก็ฝีมือตกจนเกือบจะต้องเสียตำแหน่งไปให้กับรุ่นน้องอย่างยูซอนโฮเด็กในชมรมที่เป็นตัวท๊อปแม้ว่าจะพึ่งเข้าชมรมมาได้ไม่นาน เสียงออดเข้าห้องเรียนดังขึ้น แดเนียลและคนอื่นในชมรมมยอยเดินกันออกจากโรงยิม


เออแล้วมึงจะเอาไงอะแดน เรื่องมหาลัย


ไม่รู้เลยอะ ตอนนี้ยังไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลยนอกจากจะแข่งเนี่ย


อนาคตมึงเองเลยนะเว้ยคิดเผื่อบ้าง เห็นว่าปีนี้เปลี่ยนสอบบ้าบอไรไม่รู้


     แดเนียลไหวไหล่ เขาเป็นพวกไม่ค่อยคำนึงถึงอนาคต หรือเรียกว่าเต็มที่กับปัจจุบันมากกว่า เรื่องแพลนชีวิตตัวเองในวันข้างหน้าไม่เคยอยู่ในหัวของเขาเลย แค่วันนึงตื่นมาใช้ชีวิตให้คุ้มก็พอแล้ว จะกังวลไปไกลทำไม ปวดหัวเปล่าๆ แดเนียลวางแขนพาดบนไหล่ของเพื่อนรักขณะเดินขึ้นชั้นเรียน


นักปราญช์ที่แท้จริงเขาไม่ไหวติงต่อสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นหรอกเว้ย


“…เดี๋ยวนักปราชญ์ในวันนี้จะไม่มีอนาคตในวันหน้า  นี่กูเตือนเพราะจะเกาะมึงไปด้วยเนี่ยไม่เข้าใจไง๊


มึงน่าจะผิดประเด็นละไอ้จิน


ทุนนักกีฬาเหลือแค่ทุนเดียวกับอีก2โควต้าต่อปีนะกูบอกก่อน เอาเกรดสวยด้วย  ถ้ามึงหวังจะรอโควต้านักกีฬากูบ

อกเลยว่ายาก


“….  


นี่แงะ ถ้ามึงไม่มีกูนะป่านนี้มึงเละเทะไปแล้วเพื่อนเอ๊ย  


มึงอย่ามาหลอกให้กูแพนิคเลยไอ้เตี้ย เหลืออีกตั้งปีนึงก่อนเราจะเข้ามหาลัย ละอีกอย่าง..”


“…เดี๋ยวกูเกาะเฮียแดกได้ถ้าไม่มีที่ไปจริงๆ


.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


16.20


เวลาที่ทุกคนต่างรอคอยก็มาถึง เสียงคุยกันดังระงมไปทั่วทั่งอาคารเมื่อเด็กๆกรูกันออกมาจากห้องเรียนเพื่อไปทำกิจกรรมส่วนตัว แดเนียลก็เช่นกัน การคุมสมาชิกในทีมให้มาซ้อมทุกวันดูเหมือนจะเป็นงานที่ยากยิ่งกว่าออกไปแก้โจทย์คณิตศาสตร์หน้าห้อง เนื่องจากการตารางการสอบกับการแข่งดันมาชนกันพอดีพวกเขาเองก็ต้องเตรียมสอบซึ่งแน่นอนว่าขาไม่ใช่พวกอ่านตั้งแต่เนิ่นๆอยู่แล้ว ทำให้สมาชิกบางส่วนขอกลับก่อนหรือไม่ก็โดดชมรมเลย สุดท้ายผ่านไปได้เพียงหนึ่งชั่วโมงเขาก็ยกเลิกการซ้อมและเปลี่ยนเวลาเป็นวันพรุ่งนี้ตอนเช้าแทน  ร่ำลากับเพื่อนพี่น้องเสร็จแดเนียลเดินตรงเข้ามาที่ตึกด้านใน บนอาคารศิลปกรรม เดินโยกตามจังหวะเพลงที่ใส่ดังผ่านหูฟังขึ้นมาบนชั้นเรียนเรื่อยๆจนหยุดอยู่หน้าห้องชมรมดนตรี เขาหรี่ตามองผ่านฝ้ากระจกตรงประตูห้องพบว่ายังมีคนอยู่เยอะจึงเดินมานั่งพิงผนังฝั่งตรงข้ามแทน  

 

อ้าวไงแดเนียล มารอพี่มึงอีกแล้วเหรอ


ครับพี่พอดีวันนี้เลิกซ้อมไว แล้วนี่..”


เสร็จซักพักแล้ว พี่ไปเข้าห้องน้ำมาหน่ะ พวกมันยังไม่ออกมาอีกเหรอ


เอ่อคงงั้นมั้งครับ..”


เฮ้ย!!บ้านช่องมีไม่กลับวะ!! เพราะพวกมึงเนี่ยทำกูโดนด่าคนเดียว ชอบอยู่เย็นจนตึกปิดลำบากคนอื่นต้องมางัดประตูให้พวกมึงออกกัน  ไอ้อ๋ง!!เมื่อไหร่จะเก็บของไอ้สัด


      เสียงพูด(ที่เหมือนตวาด)ของรุ่นพี่ดงโฮเร่งเพื่อนตัวเองไวๆ ตามมาด้วยเสียงเอะอะโวยวายจับใจความได้ว่า มึงกลัวบ้านหายรึไงเลยรีบกลับ ไม่นานคนอื่นจึงทยอยเดินออกมาจากห้อง แดเนียลทักทายรุ่นพี่อย่างสุภาพทีถึงแม้ว่าจะไม่คุ้นหน้าคุ้นตาบ้างแต่ทุกคนกลับจับหน้าเขาได้แม่นเพราะอะไรก็คงรู้ๆอยู่ ติดพี่มันซะขนาดนี้


 

ขนบ้านมาโรงเรียนหรอ โคตรช้าเลย


เปล่า ข้างในมันเย็นขี้เกียจออกเร็ว

 

     องซองอูตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย เรื่องอะไรจะออกมาก่อนทั้งที่ข้างนอกร้อนเหมือนนรก ล็อคกุญแจห้องชมรมเสร็จก็ออกเดินพร้อมกัน เสียงไม้กลองที่กระเป๋าสะพายข้างกระทบกันแข่งกับเสียงบทสนทนาของทั้งคู่ว่ามื้อเย็นนี้ใครจะเป็นคนเลี้ยงและแน่นอนว่าองซองอูต้องแพ้ลูกอ้อนของแดเนียล พร้อมกับเหตุผล วันนี้เฮียชักช้า แล้วอีกอย่าง เป็นพี่ก็ต้องเลี้ยงคนเป็นน้องซิถึงจะถูก

      ทั้งสองคนเรียกได้ว่าเกือบจะโตมาด้วยกันเพราะด้วยความที่บ้านอยู่ติดกันและซองอูมักชอบออกมาเล่นซนนอกบ้านบ่อยๆ แถวนั้นเด็กที่อยู่ในวัยเดียวกับเขาก็มีแต่แดเนียลเด็กผู้ชายตัวขาวเจ้าเนื้อที่หน้าตาเหมือนหมาต้อนรับโจรตลอดเวลา ซองอูอยุ่กับน้าเพียงลำพังเพราะพ่อแม่ของเขาเสียไปตั้งแต่เด็กในขณะที่พ่อกับแม่ของแดเนียลนั้นเดินทางบ่อยจึงค่อนข้างสนิทกับทางบ้านของซองอู แม้ว่าเมื่อโตขึ้น ความชอบ งานอดิเรกจะไปกันคนละทาง แต่ทั้งสองก็ยังคงสนิทกันเหมือนเดิม บางที อาจจะเหมือนจะมากกว่าเดิมด้วย


คุณน้ากลับบ้านปะ ผมว่าจะไปค้างด้วย เหงาอะ ม๊าไปต่างประเทศอีกละ แดเนียลพูดพลางค่อยๆละเมียดกินไอศกรีมในมือที่เขาขอ(ขู่บังคับ)ให้รุ่นพี่คนข้างๆซื้อให้


ยังเที่ยวอยู่เล้ย จะมาก็มาแต่นอนพื้นนะเฮียลืมเก็บของ


เดือนก่อนผมพึ่งเก็บห้องให้ไม่ใช่ไง ทำไมเฮียสกปรกงี้อะ


อ้าวก็รู้นิ เอาหมอนมาด้วยก็ดี ถ้าไม่กลัวโดนตัวไรไต่หน้า ว่าแล้วก็คาบไอศครีมของคนข้างๆมากินเองจังหวะที่แดเนียลกำลังบ่นปนด่าเขาว่าซกมกฉิบหายแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหอบข้าวของมานอนบ้านเขาอยู่ดี



     แดเนียลเป็นคนขี้เหงา ซองอูรู้ดีเพราะทุกครั้งที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวเจ้ารุ่นน้องตัวดีก็ชอบมานอนเล่นที่บ้านเขา บางครั้งก็มาอยู่เป็นอาทิตย์ๆ อาจเพราะเป็นลูกคนเดียวและแม่ของแดเนียลนั้นเดินทางบ่อยมาก และเจ้าตัวน่าจะรู้จักบ้านของเขาดีกว่าตัวเขาเองอีกมั้ง เพราะด้วยความที่เป็นเด็กดนตรีและรับหน้าที่แต่งเพลงในวง ทำให้ต้องไปนอนค้างบ้านเพื่อนบ่อยๆ บางครั้งกลับมาบ้านตัวเองยังงงเลยว่าทำไมห้องถึงเปลี่ยนไปมารู้ทีหลังก็เพราะมีเจ้าเด็กตายิ้มเข้ามาจัดห้องซะเหมือนเป็นห้องตัวเองจนบางครั้งเขายังต้องถามว่าหนังสือเรียนของเขาแดเนียลเอาไปเก็บไว้ไหน

 

นี่ ห้องเฮียผมก็นอนบ่อยนะ หัดทำความสะอาดบ้างเหอะจะนอนไม่ลงละเนี่ย กระดากหลัง

 

     คำพูดของรุ่นน้องที่นึกขึ้นได้ทำให้ซองอูส่ายหน้ากับตัวเองหลังจากมองข้าวของในห้อง อยากมานอนเองแล้วก็บ่นเองแถมยังทำความสะอาดเองอีก เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่าใครเป็นเจ้าของห้องกันแน่ ซองอูเก็บหนังสือและรวมกองกระดาษแต่งเพลง ชีทงาน การบ้าน และจิปาถะเข้าด้วยกันแล้ววางบนเตียงแบบลวกๆถึงของจะเยอะแต่ก็จัดพอเป็นพิธีหน่อยแล้วกัน

 

เฮียคนนี้ใครอะ

 

     เสียงแหบๆของแดเนียลดังขึ้นขณะที่นอนใช้แลปทอปของซองอู นอกจากจะมายืมห้องนอนแล้วยังใช้ข้าวของของคนอื่นอีกด้วย แดเนียลเปิดหน้าเว็บเพจไปเรื่อยๆจนกระทั่งแชทเฟสบุคแจ้งเตือนขึ้นมาแต่เป็นของหน้าต่างเจ้าของเครื่อง


ใครล่ะ ไม่เห็นชื่อโว้ย


เนี่ยๆน้องอารึมไรเนี่ย เดี๋ยวนี้ควงสาวไม่บอกน้องอ่อ


รุ่นน้องในชมรมพอ น้องมันทักมาว่าไง


บอกว่า พี่ซองอูคะ พรุ่งนี้ไปทานร้านเบเกอรี่ใหม่แถวรรกันนะ พอดีว่ามีโน้ตกับเนื้อเพลงที่อยากให้แก้บลาๆๆๆ วุ้ยอะไรไม่รู้อะยาวไปไม่อ่าน


เอ้า…”


เดี๋ยวผมตอบให้ละกัน


     ซองอูละสายตาจากหน้าจอเกมในมือถือไปมองก็พบว่ารุ่นน้องน่าจะแกล้งอะไรเขาอีกแน่นอนแต่เขาก็ถือคติ แร้วงัยครัยแคร์ ถ้าทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเพราะยังไงซะน้องมันก็คงรู้อยู่แล้วว่านั่นไม่ใช่เขาที่ตอบมั้ง


พี่ใครเนี่ยหล่อสาวติดจริงๆเลย


ไม่ต้องบอกก็พอรู้ตัว


ผมหมายถึงหน้าม่อ


อ้าวกวนตีนแล้วไง แล้วน้องฮันนาหายไปไหนละ ได้ข่าวว่าครุคริกัน


คริที่หน้าเฮียดิ แค่เพื่อน


มายุ? ทิ้งไปแล้วเรอะ


“ไม่พูดถึงได้มั้ยอะคนนี้”


“บร่ะ ความเจ็บนี้ไม่มีเสียงสินะ”


 เฮียแม่ง ตัวเองก็พอกันอะไล่หักอกคนอื่นเขาสนุกพอยัง

 

     เห็นแบบนี้แต่เขาทั้งคู่ก็ถือว่าอยู่ในระดับที่สาวๆค่อนข้างชื่นชอบเลยทีเดียวโดนเฉพาะ คังแดเนียล ที่ได้ใจทั้งสาวๆทั้งมอต้นและมอปลาย ด้วยความที่มีหน้าตายิ้มแย้ม นิสัยทะเล้นบวกกับร่างกายสมส่วนพ่วงด้วยตำแหน่งกัปตันทีมบาสของโรงเรียน ทำให้มีแฟนคลับอยู่ไม่น้อยแต่กลับมีนิสัยลึกๆที่ตรงกันข้ามกับขนาดตัวโดยสิ้นเชิง

 

ก็เนี้ย กูมีน้องซะแบบเนี้ยใครเขาจะคบกับกูได้นาน

“นอกจากผมแล้วเฮียก็ห้ามไปอยู่กับใครทั้งนั้นแหละ อันดเววววว

 

     พึมพำอยู่คนเดียว ซองอูส่ายหน้าเบาพลางเริ่มคิดแล้วละว่าน้องเขาคนนี้น่าจะอาการหนักสงสัยจะเป็นผลข้างเคียงจากการอยู่บ้านนานๆ สีหน้าเคร่งเครียดกับหน้าจอสี่เหลี่ยมนั่นทำให้เขาเริ่มจะสงสัยว่าน้องมันเล่นอะไรแผลงอีกรึเปล่า แต่พอชะโงกหน้าไปดูก็เห็นแต่คลิปลูกแมววิ่งไปวิ่งมาอยู่ในห้องครัวประมาณ 4 นาที


ดูแมวมันเครียดขนาดนั้นเลยเหรอวะแดน


     แดเนียลเป็นคนชอบแมวมาก และเขาก็เคยแนะนำว่าทำไมไม่ซื้อแมวมาเลี้ยงเป็นเพื่อนจะได้ไม่เหงา แต่เหตุผลที่ตอบกลับมาก็คือ แล้วถ้าผมไม่อยู่บ้านหรือเวลาต้องไปไหนไกลๆมันก็จะต้องเหงาเหมือนผมอะดิ ไม่เอาหรอกงั้นไม่เลี้ยง สุดท้ายตอนนี้ก็เหมือนเขาเองที่กำลังเลี้ยงเจ้าแมวในร่างซามอยด์ยักษ์คอยพันแข้งพันขาอยู่ทุกวัน


เฮียดูตัวนี้ดิ กลมๆอะน่ารักโคตรเลยอยากได้ พันธุ์ไรวะ


ก็ซื้อมาเลี้ยงโล่ด บ้านเอ็งซื้อได้ง่ายๆอยู่ละขนจมูกไม่ร่วงหรอก


ซื้อแล้วเอามาให้เฮียเลี้ยงดีกว่า


วายกูอีกแล้ว


ก็อยากได้แต่ไม่อยากเลี้ยงอะ ดูแลให้หน่อยไม่ได้หรอแค่นี้เอง เพื่อน้องอะเพื่อน้อง


     ถึงปากอยากจะบอกว่า แค่ดูแลเจ้าซามอยด์นี่ก็เกินพอแล้ว แต่เดี๋ยวอาจจะโดนพลังช้างสารทับตัวตาย องซองอูยังเป็นที่ต้องการของสาวๆอยู่ยังจะตายไม่ได้


เออเฮีย ผมมีแข่งบาสเดือนหน้านะ


นี่คือจะให้ไปดูว่างั้นเถอะ


โนๆไม่ใช่ให้ไป แต่ต้องไปต่างหาก ช่วงนี้ฝีมือไม่ค่อยขึ้นเลยอะต้องการกำลังจายยย


เฮียก็มีประกวดงานดนตรีเดือนหน้า


อ้าว งี้ผมก็ต้องไปดูด้วยอะสิ เดี๋ยวทำป้ายไฟไปเชียร์ด้วยดีมะ


อันนี้บอกเฉยๆไม่ได้เชิญนะ


เฮีย ไอ้สั..”     หมอนข้างรูปก้อนพีชสีชมพูลอยผ่านหน้าซองอูไปอย่างหวุดหวิด ถ้าหากเขาหลบไม่ทันอาจจะหัวบุบก็เป็นได้


“พูดเหมือนเฮียจะเบี้ยว ก็ไปทุกครั้ง”


เออผมก็พูดไปงั้นอะ ถึงไม่เชิญก็จะไปดูอยู่ดี

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

นอนไม่ค่อยพอนี่คือคำที่ซองอูโดนเพื่อนทักบ่อยๆเมื่อวันไหนที่แดเนียลขอมาค้างห้องเขา แต่จะพูดให้ถูกเรียกว่าไม่ได้นอนซะมากกว่า เพราะนอกจากจะต้องทนฟังเสียงกัดฟันดังกรอดๆไหนจะลุกขึ้นมาคุยกับกำแพง เจอแบบนี้ตอนกลางดึกก็ทำเอาผวาเหมือนกัน เมื่อก่อนก็ลองหาทางแก้ด้วยการใส่หูฟังแล้วเปิดเพลงดังๆแล้วนอนซะ ผลสุดท้ายคือเกือบโดนสายหูฟังพันคอตาย โทษอะไรไม่ได้นอกจากความนอนดิ้นของตัวเองแต่พักหลังมาเขาก็เรียนรู้(ทำใจ)ที่จะนอนหลับโดยคิดซะว่ามีโรงสีอยู่ข้างบ้าน ส่วนไอ้นิสัยชอบลุกมาละเมอนี่แก้ง่ายๆด้วยการลูบหัวไปสักพักก็จะหยุดพูดเอง ถ้ามีหูมีหางงอกออกมานี่เขาว่าจะจับใส่ปลอกคอละ

ซองอูนอนบิดขี้เกียจอยู่บนเตียง หยิบมือถือขึ้นมาเช็คข้อความสักพักก่อนจะลากร่างที่ตื่นไม่เต็มตาเดินไปห้องน้ำเพราะวันนี้มีนัดประชุมด่วนตอนเช้าของชมรมทำให้เขาสายไม่ได้จังหวะที่กำลังจะเดินตรงไปยังห้องน้ำ ซองอูก็รู้สึกเหมือนกำลังเหยียบอะไรซักอย่างเป็นก้อนๆบนพื้นเมื่อก้มมองดูดีๆก็พบว่ากำลังเหยียบอยุ่บนเจ้าตัวดีที่มานอนกับเขาเมื่อคืนนี่เอง ….

 

แดนเฮียขอโทษเฮียนึกว่ากองผ้านวม….

 

ขอโทษในใจก็ถือว่าได้รับการให้อภัยแล้ว(?) หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยขายาวเดินกลับมาตรงกองผ้าที่เขาพึ่งเหยียบไปเมื่อเช้า สะกิดเบาๆให้อีกคนรู้สึกตัวด้วยส่วนล่างสุดของร่างกาย แดเนียลเริ่มขยับตัวส่งเสียงฮื่อในลำคอเพราะถูกรบกวน


นี่ เฮียไปก่อนนะ วันนี้ประชุมเช้า


“….”


ล็อคบ้านให้ด้วย กุญแจบนโต๊ะกระจกข้างทีวี


“……”


เฮ้ยได้ยินปะเนี่ย ตื่นจริงเปล่าวะ


อืออออ..”


เออแล้วเย็นนี้กลับบ้านเองเลย เดี๋ยวเฮียมีนัดต่อ  ไปละ

 

     เสียงกุกกักๆหายไปพร้อมกับเสียงบานประตูไม้ที่ปิดลง ซองอูออกจากบ้านไปแล้วแต่คังแดเนียลยังคงนอนเหมือนโดนที่นอนดูดอยู่กับที่ ในหัวเขาว่างเปล่าไม่พร้อมสำหรับการเรียนตอนเช้าแต่แล้วก็ต้องรีบเด้งตัวขึ้นไปอาบน้ำเพราะการแจ้งเตือนในสมาร์ทโฟนของเขาสั่นเป็นเจ้าเข้า

 

WJin___: ไอ้เนียลมึงจะมาหรือไม่มา เขารอมึงมาซ้อมกันเนี่ย   06.50

WJin___:ถ้าช้าเกินสิบนาทีกูจะเอาซอนโฮขึ้นเป็นกัปตันคนใหม่ บรัยส์   06.50


เหมือนมีสปริงติดหลังออกจากที่นอนไปอาบน้ำด้วยความเร็วสูง แต่แล้วเขาก็ต้องกลับเข้าสู่ห้วงความคิดเดิมเมื่อบทสนทนาเมื่อคืนยังติดอยู่ในหัวของเขา

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

พี่ซองอู~~

พรุ่งนี้ตอนเย็นว่างรึเปล่าอะ 

อารึมเห็นร้านเค้กเปิดใหม่แถวโรงเรียนเอง น่ารักมากเลย

แล้วก็..

อยากจะแก้เพลงกับช่วงโน้ตบางท่อนแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี

 

พรุ่งนี้เย็นพี่ไม่ว่างเลยครับแย่จัง มีนัดแล้วอะ

ขอโทษทีนะครับ

*Sticker*

 

อ้าวหรอคะแย่จัง

ลองไปชวนพี่ดงโฮดูนะ

รายนั้นว่างทั้งวัน

ก็อยากเจอพี่นี่นา คุยง่ายกว่า 55555

ว่าแต่..

มีนัดกับพี่แดเนียลหรอคะ

……

เอามาจากไหนครับเนี่ย

 

เดาเฉยๆหน่า

เห็นเขาอยู่กับพี่บ่อย มาหาทุกเย็นเลย

*Sticker*

 

อ๋อ 5555555

ใช่ครับ

รุ่นน้องอะ สนิทกัน

แต่เขาดูติดพี่น่าดูเลยนะ

ถ้าเกิดอารึมเจอแบบนั้นบ้าง

คงรำคาญแย่อะ

55555

*Sticker*

 

*Sticker*

 

เนี่ยพี่รู้มั้ยสาวๆที่มาชอบพี่อะ

นกกันไปหลายคนเลย

บางคนเค้าก็คิดว่าพวกพี่กิ๊กกันอยู่แหละ

เปล่าครับ แค่พี่น้องกันเฉยๆ


 

     แดเนียลยกมือขึ้นลูบหน้าตรงอ่างล้างมือ แค่นึกถึงคำว่า รำคาญ มันก็ทำให้เขารู้สึกหน่วงๆในใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่เคยนึกเลยว่าเขาอาจจะกำลังสร้างความลำบากใจให้กับซองอู ที่พี่เขายังทนแล้วยอมตามใจตัวเองนั้นทำไปเพราะตัดรำคาญรึเปล่า หรือว่าเขาเองที่ทำตัวเป็นน้องชายที่เอาแต่ใจมากเกินไป  เหมือนว่าความสนิทที่มากเกินไปกำลังทำร้ายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเอง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #86 カッパ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 13:49
    โอ๊ย คสพ.ไร้ชื่อนี่นะ;-; เจ็บกันทุกรายกับคสพ.นี้ แต่ช่วงสุดท้ายอ่านแล้วใจบางมากเลยค่ะ มันแบบโอ๊ยยยย ทุกอย่างที่ทำมันกลายเป็นความเคยชินไปแล้วอะ ธรรมชาติมาก ฮือ
    #86
    0
  2. #80 Thopear (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 18:03
    คิดว่ายังไงพี่องก็ไม่รำคาญน้องแดนหรอก ไม่มีสิ่งไหนที่แสดงออกมาว่าพี่องจะรำคาญเลย น้องเนี่ยวต้องสู้ๆนะคับ
    #80
    0
  3. #65 Tae'CieL (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 01:09
    เฮียจะรำคาญเธอได้ไงแดน
    #65
    0
  4. #42 pannjed . (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 16:20
    ถ้าเฮียรำคาญเธอเฮียไม่คอยดูแลเธอแบบนี้หรอกกก ไม่งั้นก็ถามไปให้มันรู้เรื่องเลย
    #42
    0
  5. #40 thepeachiest (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 08:30
    โอ้ยเฮียไม้รำคาญน้องหรอก ถ้ารำคาญคงไม่ยอมให้มาเกาะแกะขนาดนี้ เขาสนิทกันมาก่อนพวกเธออีกย้ะ!!
    #40
    0
  6. #31 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 06:18
    น่าสนใจมากค่ะ อันนี้ไรท์แต่งสามพาร์ทแล้วล็อค หรือยังไม่ได้แต่งคะ ฮือ พอดีมาช้า แต่ยังไม่ได้ตามในจอย เด๊วว่างๆไปดูจอยก่อนแพร่พ
    #31
    3
    • #31-1 Alphanic13(จากตอนที่ 1)
      2 กันยายน 2560 / 12:07
      เอาลงก่อนเริ่มในจอยอีกจ้า ถ้าเปิดตอนนี้รู้ตอนจบกันหมดเลย ถถถถถถถถ
      #31-1
    • #31-2 หมายิ้มของพี่(จากตอนที่ 1)
      11 กันยายน 2560 / 06:13
      โอเคค่ะ รอถึงเวลา ไหนไหนก็ติดงอมแงมแล้ว ฮือ
      ไรท์วางแผน จอยสักกี่ตอนหรอคะ
      #31-2
  7. #23 AeJeaNNy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 16:43
    ตอนล่าสุดของในจอยนี่เอง ฮื่ออออ ว่าแล้วว่าไอคำว่ารำคาญนี่เจ้าหมาต้องคิดมาก
    #23
    0
  8. #15 Valentine9792 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 00:35
    อ่าาา อันนี้ ถ้าเข้าใจไม่ผิด เรื่องเดียวกันกับในจอยเลยใช่มั้ยคะ ฮื่อออออออ หลังเลิกกับมายุแล้วก็ยังหน่วงเหมือนเดิมเลย หน่วงกว่าเดิมอีก น้องเนียลเริ่มคิดมากแล้วด้วยอะ เมื่อไหร่เฮียจะรู้สึกบ้างคะ TTTTTT
    #15
    0
  9. #11 WindyAqua (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 05:35
    น้องเนียลอย่าคิดมากน้าาาาา
    #11
    0
  10. #7 HOWSWEETBJIN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 20:02
    พี่น้องที่สนิทจริงๆอ่ะหรอ?
    #7
    0
  11. #3 cc_cyeol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 01:40
    แงงงง อีกอนอ่า แกอ่ะคิดมาก
    #3
    0
  12. #2 jaemoon_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 00:44
    อืออออ เจ้าซามอยด์อย่าเศร้าไปเลยนะ 
    #2
    0
  13. #1 ammykjd (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 22:05
    แดเนียลอ่าาา คิดถึงความเป็นจริงข้างหน้าก็ดีนะ
    #1
    0