คัดลอกลิงก์เเล้ว

One night [Oso x Kara]

โดย Tamago_Yo

[Osomatsu-san] [Oso x Kara] [R-18] ฉันเคยคิดว่าวัยเด็กมันจะเป็นอะไรที่น่ารักและใสซื่อกว่านี้... แต่ไม่ใช่เธอสินะคารามัตสึคุง...?

ยอดวิวรวม

898

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


898

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ส.ค. 59 / 20:43 น.
นิยาย One night [Oso x Kara] One night [Oso x Kara] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
***ตอนนี้เราที่เป็นคนแต่งป่วยติดต่อกัน 7 วันแล้วค่ะ วันนี้เป็นวันที่เพิ่งหายดีเลยขอมาทำเรื่องสั้นที่แต่งก่อนจะป่วยก่อนหน้านั้นไม่นานนี้ซักหน่อย เก็บเรื่องนี้ไว้ซักพักแล้วเพราะแต่งเล่นๆน่ะค่ะ ช่วงนี้นิยายอื่นอาจจะไม่ได้มาอัพเนื่องจากต้องฟื้นไข้ให้มากกว่านี้กับตอนนี้เราเองก็ ม.6 เป็นช่วงเตรียมสอบ ยังไงถ้าสนุกล่ะก็คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ผู้แต่งอย่างเราด้วยน้า ด้วยรักจากผู้แต่งค่ะ***

 

One night



[โอโซมัตสึ]


ไฮๆ ผมโอโซมัตสึคร้าบบบ


อะไรนะ?กล่าวเปิดเรื่อง?


ไม่เอาน่าแค่เรื่องสั้นเองนี่นา


แถมเรื่องนี้พี่ชายดวงซวยแบบนี้น่าน้อยใจเป็นบ้าเลย


อะไรนะ... แล้วทำไมไม่ให้คารามัตสึเปิดเรื่องเองล่ะ


อ๋อ...


ช่ายๆเรื่องนี้คารามัตสึเป็นเพียงแค่เด็กอายุ 14 เองนี่นา


ส่วนคุณพี่ชายแบบฉัน ตาแก่ตกงานอายุ 25 ว่างั้น


ฮายๆ ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยแล้วกันนะ


ช่วงนี้ผู้แต่งไม่สบายเท่าไหร่เลยล่ะ เพราะงั้นน่ะน้าาา


ขอคอมเม้นซักหน่อยแล้วกันนะแล้วจะมีอะไรดีๆออกมาอีกให้อ่าน <3

 






 +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



หากอ่านผลงานแล้วชอบก็ Comments ให้กำลังใจไรท์เตอร์

หรือติชมผลงานให้สร้างผลงานได้ดีกว่าเดิม (・ω・´ )/


กดตั้งเป็น Fanclub หากอยากติดตามผลงาน (・ω・´ )/


และสามารถกด Vote เพื่อให้คะแนนนิยายว่าดีแล้วเพียงไหนหรืออยากให้แก้ไขและปรับปรุง


กด แชร์นิยาย เรื่องนี้ส่งให้เพื่อนๆรอบข้างได้อ่านต่อสำหรับผู้ที่ชื่นชอบคู่ Oso x Kara


ทั้งหมดนี้เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์อย่างเราได้นะคะ (・ω・´ )/




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




 


                                                                
 
cr.sq

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ส.ค. 59 / 20:43





เหนื่อยแล้ว

โอโซมัตสึเอาแขนก่ายหน้าผาก ริมฝีปากพร่ำพึมพำคำคำหนึ่งซ้ำไปวนมา

เหนื่อย


ดวงตาของโอโซมัตสึอ่อนล้า มีความหมองคล้ำอยู่ใต้ดวงตาให้เห็นว่าตัวเขาไม่ได้พักผ่อนเลยตลอดหลายสัปดาห์ นอนไม่พอ เจอเรื่อง

เครียด แล้วอะไรอีกดี ทุกๆวันพยายามยิ้มแบบไม่มีอะไร ไม่เกิดอะไร สุดท้ายแล้วมันยังไงมีอะไรตอบแทนจากการที่เขาทำแบบนี้บ้าง 

ส่วนสิ่งตอบแทนที่ได้รับมันคือการลงโทษใช่ไหม?

 

24 ชม.ของวันนี้ในเช้าที่เขาตื่นนอนเขาพบแหวนหมั้นถูกถอดทิ้งไว้ที่หัวเตียง ปรากฎว่าเจ้าหล่อนหนีไปแล้วไม่ทิ้งคำบอกลาอะไรให้ไว้

เลยนอกจากโอโซมัตสึนั้นรู้ว่าเธอหอบเงินก้นถุงที่เขาเก็บไว้ในบ้านไปหมดเกลี้ยง เขามันโง่เองที่ไม่เอามันไปฝากธนาคารไว้ให้เร็วกว่า

นี้ เพราะคิดว่านั่นน่ะจะเอาไปสู่ขอเธอแต่งงาน แต่พอเกิดเรื่องแบบนี้ตัวเขาก็คงรู้แล้วว่ายัยบ้านั่นกุเรื่องพ่อแม่ที่อยู่ที่ต่างจังหวัดขึ้นมา

นอกจากเรื่องบ้านี่ยังมีอะไรอีกเหรอ…? 


อ้อใช่


บริษัทเขาพังยับ โอโซมัตสึโดนเพื่อนร่วมงานโกงยักยอกเงินในบริษัทไปจำนวนมากเลยล่ะ มากชนิดที่ว่าเขาหมุนเงินในบริษัท

ไม่ทัน มากชนิดที่ว่าโอโซมัตสึไม่เข้าใจว่าความเป็นเพื่อนมันไม่มีตั้งแต่แรกเลยใช่ไหมกับการที่เขาโดนคนสนิทหักหลังแบบนี้ คนใน

บริษัทต่างรู้ดีว่าไปไม่รอด ไม่มีเงินก็ทำอะไรไม่ได้ หากไปกู้ที่ไหนเขาจะยอมให้เงินจำนวนมากขนาดนั้นโดยที่เราไม่มีแววว่าจะกู้

ปัญหานี้ของบริษัทขึ้นมาได้แน่ๆ

แววความล้มเหลวไม่ต้องโชยกลิ่นก็เห็นมาแต่ไกลพนักงานในบริษัทพากันลาออกหมด แต่เขาเองก็เข้าใจดีว่าคงไม่มีใครมานั่ง

ทำงานงกๆฟรีให้กับบริษัทใกล้ล่มโดยที่ไม่ได้เงินซักแดง ในตอนนี้มีคนเดียวที่ยังคงนั่งก่ายหน้าผากตัวเองอยู่ในห้องของประธานนั่น

คือโอโซมัตสึตำแหน่งที่สูงส่ง แต่พอร่วงกราวมาจากที่สูงย่อมตกกระแทกเจ็บเจียนตาย โอโซมัตสึในตอนนี้รู้สึกได้แบบนั้น


“ประธานครับขอบคุณในความเหนื่อยยากนะครับ”

ดูเหมือนว่ายังมีพนักงานบริษัทอยู่คนสุดท้าย โอโซมัตสึยกแขนตัวเองขึ้นมามองใบหน้าอดีตลูกจ้างในบริษัทเล็กน้อย ความเห็นอก

เห็นใจแสดงให้เห็นออกมาเต็มเปี่ยม โอโซมัตสึรู้ดีว่าตัวเขาเองหมดสิ้นน้ำยาแค่ไหน

ชายวัยกลางคนค่อยๆค้อมศรีษะให้ด้วยความนอบน้อม ตัวโอโซมัตสึเองพูดอะไรไม่ออก ในเมื่อไม่มีอะไรให้พูด เขาจึงได้แต่มองอีก

บุคคลในตำแหน่งประธานบริษัทด้วยสีหน้านิ่งเรียบแบบนั้น

“อาจจะเป็นการเสียมารยาทแต่ว่าประธานควรจะขายบริษั

“ได้โปรดได้โปรดอย่าเห็นใจฉัน

ยิ่งฟังแล้วยิ่งรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ของตัวเอง

คำแนะนำจากชายผู้ใจดีมันไม่ได้ทำให้เขาใจชื้น อีกฝ่ายเหมือนจะรู้ตัวดี เขาจึงคำนับอีกครั้งและเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ

สงบ

โอโซมัตสึตอนนี้เหนื่อยล้าเกินกว่าจะแสดงอารมณ์อะไรอีกนอกจากความนิ่งเฉยโกรธ..เศร้า ยังไงดีนะ

แต่เหนื่อยนั่นมันแน่อยู่แล้ว ตัวเขาเองรู้สึกเหมือนความรู้สึกนี้มันเหนื่อยมาทั้งชีวิต เขาเดินงานจนวุ่นวายตลอดทั้งวัน สุดท้ายแล้วคือ

ความว่างเปล่า ไม่ว่าจะงาน เพื่อน หรือคนรัก

มันทรยศฉัน

แต่เกินกว่าที่จะโกรธหรือเกลียด โอโซมัตสึเบื่อโลกใบนี้ขึ้นมาทันทีในความรู้สึกแรก

สองเท้าของโอโซมัตสึเริ่มลุกขึ้นยืน เขาสาวเท้าเดินออกจากห้องก่อนที่จะลงมาจากตัวบริษัท สายตาหม่นหมองเงยมองตึกตระหง่าน

สูง มันดูยิ่งใหญ่นะ…… แต่ตอนนี้ความยิ่งใหญ่นั่นมันทั้งเงียบเหงาและว่างเปล่าไปแล้ว

ธุรกิจล่มแล้วหรืออีกชื่อคือคนตกงานดีๆคนนึงนี่เอง


“อ่าอาอาอาอาอาอาอาอาอาอา”

ระหว่างเดินโอโซมัตสึเริ่มส่งเสียงครวญครางแปลกๆพิกลออกมา จริงๆมันก็เพื่อการดึงความมั่นใจของตัวเองคืนว่าตนยังไม่ลืมความ

ตลกขบขันที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองไป อย่างน้อยที่สุดโอโซมัตสึก็รู้ได้ว่าเขายังไม่ลืมตัวตนของตัวเอง


เป็นสัญญาณที่ดี


โอโซมัตสึเดินเถลไถลแบบคนหลงทาง หาต้นชนปลายไม่ได้ รู้สึกเพียงแค่ว่าอยากเดินไปเรื่อยๆ แต่ก็มีจังหวะหนึ่งที่ขานั่นจะเมื่อยล้า 

ก็พบว่าเจ้าตัวเดินเหม่อลอยมาถึงสวนสาธารณะที่หนึ่งไปซะแล้ว

ความคิดแรกคือ ที่ไหนแล้วล่ะเนี่ย? 

ก่อนที่จะนึกอะไรออกเพียงแค่เริ่มจะย่างเท้าอีกก้าวเดินต่อไปโอโซมัตสึปวดแปล๊บที่ขา นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเดินเหม่อลอยอย่างไร้จุด

หมายมาหลายชั่วโมงแล้วนี่เอง ดังนั้นคนเอาแต่ใจก็เริ่มหาที่นั่งให้ตัวเอง เมื่อเจอม้านั่งอยู่ริมทางก็หย่อนตัวทรุดลงอย่างสบายใจ 

หลังจากเหม่อลอยมาพักใหญ่โอโซมัตสึก็เริ่มคิดว่าจะทำอะไรต่อไปดี อะไรที่ไม่เครียดกว่านี้ดีไหม?

แต่อันที่จริงเป็นประธานบริษัทก็ไม่ได้เครียดขนาดนั้น ตรงกันข้ามเลยรู้สึกชอบ เขาเจอคนดีๆมามากมาย แต่มันก็ให้ผลร้ายเมื่อเขา

เจอคนไม่ดีมันทำให้เขาไว้ใจได้ง่ายๆ

มันน่าเจ็บใจตรงนี้แหละ โอโซมัตสึรู้ตัวดี มันเป็นความรู้สึกที่เริ่มเกลียดชังตัวเอง และเขารู้สึกระแวง

อยากจะทำตัวสบายๆแต่คำว่าเหนื่อยมันก็หนักเกินกว่าที่จะสบายได้แบบนั้น การหลับตาแล้วหลับไปซักงีบอาจจะดีในสวนสาธารณะ

อากาศเย็นๆแบบนี้ก็ได้นะ

พอคิดแบบนั้นดวงตาเหนื่อยล้าก็เริ่มปรือหลับลงไป……


.

.

อยากจะหลับอยู่หรอกนะ แต่ว่าเหมือนมีอะไรมากวนใจซักอย่าง

โอโซมัตสึหลับตามาได้ซักนาทีสองนาทีแล้ว แต่มันก็ยังไม่หลับอยู่ดีคงเพราะในหัวยังคงคิดมากจนข่มตาหลับไม่ลง แต่ไม่นานนัก

เหมือนจะมีเสียงฝีเท้าเล็กๆเดินมา แล้วมันก็หยุดหยุดแถวๆที่เขานั่งบนม้านั่งนี่ล่ะ บางทีอาจจะเป็นสุนัขจรจัด?

แต่ไม่ยักจะได้กลิ่นสาบหมาเลยโอโซมัตสึจึงแปลกใจ

“พี่ชาย..!!

อ้อ ที่แท้เด็กนี่เอง

ฝีเท้าเล็กๆนั่นคือเด็กนี่เอง ตามมาด้วยเสียงเล็กๆนั่นเรียกร้องขึ้นมา โอโซมัตสึจึงค่อยๆลืมตาปรือขึ้นมามอง

“มีธุระอะไร

กะจะยิ้มรับซักหน่อย โอโซมัตสึเผลอทำเสียงเย็นตอบกลับไปทั้งยังทำสีหน้าเรียบเฉยใส่เพราะความเครียดที่หนักอึ้งสะสม เจ้าตัวรู้

ดีว่าแสดงท่าทีกับเด็กไม่น่ารักเอาซะเลย แต่ตอนนี้ก็ไม่อยากจะปั้นยิ้มอีกแล้ว มันเหนื่อยเกินไปที่จะทำแบบนั้นจึงเอาตามความสบาย

ของตัวเองไปเสียดีกว่า

เมื่อลืมตามองไปยังต้นเสียงโอโซมัตสึกคิดว่าเด็กน้อยนี่แปลกดี กลางค่ำกลางคืนทำไมมายืนกอดขวดน้ำมันแถวนี้

“คือ….คือว่าผมมาซื้อของให้หม่าม๊า แต่ตอนนี้อากาศในสวนมันเย็นๆอยู่ด้วย

โอโซมัตสึอยากจะพูดว่า อ่าฮะ? แล้วมันยังไงเหรอ? 

แต่มันคงจะดูนักเลงเกินไปอีก อารมณ์ขุนมัวในใจตอนนี้ที่มาจากความเครียดตัวเขาพยายามสะกดให้อัดอั้นมันเข้าไว้ แม้จะเครียดๆ

หงุดหงิดจิตงุ่นง่านก็ตามโอโซมัตสึก็ยังอยากเป็นตัวเองที่ชื่นชอบในความสุนทรีย์สนุกสนานเฮฮาเหมือนเดิม สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดตอนนี้

จึงทำแค่เพียงเริ่มเลิกคิ้วมองเป็นคำถามไปเสียแทน 

เจ้าหนูน้อยแสดงอาการได้น่ารักมากกว่าที่คิดกับการตอบรับที่ค่อนข้างห้วนๆของเขา แก้มชมพูนั่นถูกฝ่ามือเล็กๆเกาเบาๆเหมือน

แก้เก้อไป ดวงตากลมโตโอโซมัตสึเห็นประกายสีฟ้าสดใสจึงแอบที่จะเพ่งมองเป็นไม่ได้ ริมฝีปากเล็กๆเหมือนพยายามพูดสื่อสารอะไร

ซักอย่าง โอโซมัตสึกำลังคิดว่าเด็กนั่นน่าจะกำลังพยายามเรียบเรียงคำออกมา แต่ท่าจะยากน่าดูเลย

“ห่วงฉัน?

“เอ๊ะอื้ม!แต่ผมต้องไปแล้วล่ะ”

เด็กหน้าพยักหน้าหงึกอยู่หลายที ทำให้โอโซมัตสึเกือบเผลอยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู แต่พอสิ้นประโยคที่หนูน้อยพูด ความเสียดาย

มันผุดขึ้นมาในใจทันที

ยังไม่อยากให้ไปง่ายๆเลยแฮะ นั่นล่ะคือความคิดชั่วร้ายแรกในใจ จะแหย่เด็กๆเล่นอย่างนั้นเหรอ แต่จะทำไงได้ตอนนี้โอโซมัตสึคิด

เพียงแค่ว่าอยากได้บางสิ่งมาปลอบใจตัวเขาในตอนนี้เสียเหลือเกิน

“เดี๋ยวมานี่ก่อนสิ”

พอหนูน้อยเตรียมย่างเท้าเดินต่อโอโซมัตสึจึงกวักมือเรียก เด็กน้อยนั่นก็ยังคงกอดขวดน้ำมันเข้ามาง่ายๆอย่างที่คิด จนโอโซมัตสึชัก

จะคิดแล้วว่าตัวเองกำลังเหมือนจะล่อลวงเด็กเลยรึเปล่านะ

“ไม่อยากจะไป บ้านพี่ชายหน่อยเหรอ

พระเจ้า----- โอโซมัตสึเผลอเหยียดยิ้มออกมา เมื่อเด็กน้อยเข้ามาใกล้เขากลับทำท่าทีคุกคามโดยการพูดกระซิบผ่านผิวแก้มนวล

ของเจ้าตัวเล็ก ไม่กลัวก็บ้าแล้วแบบนี้ โอโซมัตสึคิดคลั่งอยู่ในใจนี่หรือสิ่งที่เขาอยากได้มาปลอบใจจากเด็กตัวเล็กๆแบบนี้ ความกาม

ของเขาเนี่ยนะ เวลานี้ทุกอย่างเป็นการกระทำที่สวนทางกับความคิดทั้งสิ้น ไม่ใช่เพราะเขาปากไม่ตรงกับใจอะไรนั่นนะ โอโซมัตสึคิด

ว่ามันผุดมาจากสัญชาติญาณดิบล้วนๆ


ให้ขยายความอีกหน่อยคือความต้องการส่วนตัวนี่เอง 

ไม่ได้นะเว้ย นี่เขาจะสติแตกเรื่องงานคนรักแล้วก็เพื่อนมาทำเรื่องชั่วช้าสามานย์แบบนี้ไม่ได้น้าาา!!

……อะอื้อ”

มันจะตัดใจไม่ทำได้ทันทีเลยถ้าเจ้าหนูนี่ไม่ตอบอื้อแบบนี้

“เจ้าหนูไม่กลัวฉันเลยรึไงเข้าข่ายล่อลวงเลยนะรู้ไหมที่ฉันทำเนี่ย”

อยากจะฉุดไปให้รู้แล้วรู้รอดอยู่หรอก แต่สามัญสำนึกยังพอมีอยู่บ้างล่ะนะ โอโซมัตสึเท้าคางมองไปที่ร่างเล็กตรงหน้า กะทัดรัดแบบ

พอดีมือแบบนี้โดนเคี้ยวทีก็แหลกสลายได้ง่ายๆเลยด้วยซ้ำ เด็กน้อยช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน

“จริงๆแม่ผมไม่ให้คุยกับคนแปลกหน้าแต่ผมน่ะจริงๆคุยมาเยอะแล้วนะ

นั่นหมายความว่ายังไง มันตีความหมายได้สองแง่สองง่าม โอโซมัตสึจึงสับสน อย่างแรกถ้าให้ใสซื่อคือคุยแบบคุยเฉยๆแต่ถ้าอย่างที่

สองล่ะก็นะ

“ก็พวกเขาชอบให้ผมทำมันนี่นา”

“เดี๋ยวๆๆๆๆ!ไอ้หนูนายหมายความว่ายังไงเนี่ย”

โอโซมัตสึเริ่มเหงื่อตก และเริ่มพบอีกว่าสังคมตอนนี้ช่างน่ากลัว ถ้าความหมายเป็นแบบที่สองนี่มันก็อาการสาหัสอยู่นะเห้ย!

“หมายความว่าเขาอยากxxxxกับผมก็เลยมาคุยแล้วก็ขอooooทั้งนั้นเลยนี่นา”

สีหน้าไร้เดียงสาพูดออกมาได้หน้าตาเฉยจนโอโซมัตสึรู้สึกกลัวขึ้นมาจนหน้าซีดเผือด เด็กน้อยหน้าตาไร้มลทินพูดคำพวกนั้นออกมา

ได้อย่างง่ายดาย ซึ่งแน่นอนความหมายนั่นมันตรงเพ็งกับความกามในใจของโอโซมัตสึเองล้วนๆ แทงหวยยังไม่ถูกแม่นเท่านี้

โอโซมัตสึแอบคิดในใจแล้วนั่งก่ายหน้าผากของตัวเองครั้งที่สองในรอบวัน

“บัดซบจริงเจอเรื่องอะไรนักหนาเนี่ยเธออายุเท่าไหร่กันห๊าทำไมทำเรื่องพวกนี้ไ


คลิก



“ทำต่อ..?

เซ็----

ไม่ต้องรอให้เด็กน้อยพูดจบ โอโซมัตสึรีบย่อตัวก้มไปปิดปากคารามัตสึด้วยฝ่ามืออย่างไว

“ให้โอกาสอีกทีนะ พูดใหม่ซิ”

“เซ็กo

โอ๊ยยย พระเจ้าหนูนี่เองก็ไม่คิดที่จะแก้ไขคำพูดเลยซะจริงๆ ทำไมคนอย่างเขาต้องโดนเด็กๆกวนประสาทด้วย อย่ามาทำหน้าตา

บ้องแบ๊วด้วยหน้าตาใสๆแบบนั้นนะ ทั้งๆที่พูดประโยคกามๆแท้ๆแต่โอโซมัตสึกลับคิดว่าคารามัตสึนั้นยังคงใสซื่อบริสุทธิ์มาก 

บางทีอาจจะบริสุทธิ์จากก้นบึ้งและหน้าตาด้วยเลยหรืออย่างไรนั่น

ฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน”

“แล้วไม่ทำเหรอ

ฮึ่มมมมมจะอธิบายยังไงดีให้เข้าใจเนี่ย

“ฟังนะคารามัตสึคุงงง ฉันไม่รู้นะว่าใครสอนเรื่องนี้เธอมา แต่เธอไม่ควรจะทำแบบนี้กับใครก็ได้ที่พบเจอรู้ไหม?

แต่ว่ามันรู้สึกดีนี่นา”

“มันก็จริงหรอก แต่ของแบบนี้ไว้ทำกับคนที่ชอบนะ”

“ผมก็ชอบพี่ชายนะ

พูดจาน่ารักอีกแล้วให้ตายเถอะ

โอโซมัตสึถอนหายใจแรงๆในขณะที่เริ่มจะมาจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ เขาก็เอาสูทพาดแขนตัวเองแล้วก้มหยิบขวดน้ำมันข้างม้า

นั่งยื่นไปให้คนตัวเล็ก

“นายไม่เข้าใจหรอกน่า รอโตกว่านี้ดีกว่าไหมเรื่องพวกนี้น่ะ”

โอโซมัตสึยิ้มให้ มันก็ไม่มีอะไรที่เขาทำได้นอกจากพูดเพียงเท่านี้ ชีวิตตัวเองยังเอาไม่รอดเลยเขาคงไม่มีปัญญาช่วยอนาคตของไอ้หนู

นี่หรอก

“ฉันจะพาเธอไปล้างปาก แล้วก็กลับบ้านซะ….

ว่าแบบนั้นก็พาเดินนำไป แต่อีกสิ่งที่ไม่ได้บอกคือโอโซมัตสึอยากจะพูดว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะจะดีไหมหว่า เขาทำกับเด็กไป

ตั้งขนาดนั้นเชียวนะ แต่ถ้าหากบอกขึ้นมามีหวังเข้าคุกเข้าตารางแหงๆเลยน่ะสิ

“พี่ชายกลัวผมเอาไปบอกใครเหรอ?

ก็เรื่องที่ทำกับเธอมันไม่ดีก็ต้องบอกใช่ไหมล่ะ”

เด็กนี่พูดจาตรงประเด็นอย่างหน้าใสๆดี แต่ก็นั่นแหละ เพียงแต่คำตอบที่ได้รับกลับมาอีกครั้งคือเสียงหัวเราะซะอย่างนั้น

ระหว่างทางทั้งสองคนต่างวัยต่างอายุสนทนากันเป็นครั้งคราว รวมถึงเรื่องที่ทำกับคารามัตสึด้วย เจ้าตัวบอกว่าไม่คิดบอกใครด้วยซ้ำ

ไป แต่ความรู้สึกผิดมันก็อยู่ในใจเกินไปนะแบบนั้น… 

แต่พอพูดอะไรประมาณนี้ขึ้นมาคารามัตสึกลับชวนเขาให้ทำด้วยกันอีก เล่นเอาปวดหัวไม่หยอกเลย ดังนั้นโอโซมัตสึจึงรีบพูดปัด

ทันที ย้ำคำพูดตัวเองอีกครั้งเรื่องอย่างว่าแบบนี้อย่าเอาไปทำกับใคร แม้สีหน้าของเด็กน้อยนี่จะเหมือนตั้งใจฟังแต่โอโซมัตสึไม่แน่ใจ

ว่าจะปฏิบัติแบบที่เขาสอนไหมนี่สิ

“ทั้งๆที่ผมอมมันจนเต็มแก้มเลยแท้ๆ

“เลิกพูดเรื่องไอ้น้ำๆนั่นของฉันได้แล้วน่าไอ้หนู

ถึงปลายทางนั่นเป็นหน้าบ้านของหนูน้อยประหลาดคนนี้ ถือว่าส่งกลับอย่างปลอดภัยโดยที่ไม่มีอันตรายนอกจากตัวเขาที่เพิ่งทำ

อะไรสกปรกๆไปเมื่อกี้อยู่หมาดๆ 

โอโซมัตสึคิดว่ารอยยิ้มสดใสและฝ่ามือเล็กๆที่กำลังโบกมือไปมาอำลากับเขานั่นคงได้เห็นเป็นครั้งสุดท้าย รวมถึงการพรากริมฝีปากผู้

เยาว์ในครั้งนี้ด้วยแล้วล่ะมั้ง


.

.

.

.

“อยากเจอพี่ชายอีกจังน้า


“โอโซมัตสึนี่ซัง

 



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Tamago_Yo จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 มกราคม 2562 / 17:10

    บ้าเอ้ย หุบยิ้มลงไม่ได่เลย555555

    #5
    0
  2. #4 สาววายในดงอนิเมะ
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 18:14
    ขอตอนต่อไปผิดไหมคะ! ฟฟฟฟว์
    #4
    0
  3. วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 17:50
    อืมหืม มาถึงขนาดนี้แล้ว คุกอีกจะเป็นไรไปคะ
    #3
    0
  4. วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 05:53
    มีตอนสองไหมครับ!!!
    #2
    0
  5. #1 Mamorudes~
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 00:19
    โอ๊ยยยยยยย อ่านไปยิ้มไป//โรคจิต// ดูละมุนละไมแปลกๆ >/////< nc ก็ไม่หนักมาก นอกนั้นฮากับความรั่วของพี่ใหญ่ กับ ความร้ายเดียงสาของหนูคารามากมาย ฟฟฟ

    #1
    0