ทาสรัก ปรารถนาอสูร / สนพ สมาร์ทบุ๊ค ตีพิมพ์ จบแล้วค่ะ

ตอนที่ 30 : เดาใจฟ้า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    17 ธ.ค. 53




         เสียงเพลงเรียกเข้าดังเป็นท่วงทำนองไพเราะจับใจ ปลุกให้คนที่กำลังฝันหวานตื่น ร่างขาวในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเคลื่อนมือหาต้นตอของเสียงอย่างงัวเงีย พักนี้นอนจากหลีจะกินอะไรไม่ค่อยได้ อารมณ์แปรปรวน ยังจะนอนเก่งอีกต่างหาก นั่งได้เพียงไม่นานก็จะหลับเสียทุกที ครั้งนี้ก็เหมือนกัน เธอจำได้ว่าเธอเขียนไดอารี่ให้ลูกอยู่ แต่หลับไปได้อย่างไรก็ไม่รู้

         " ฮัลโหล "

         " ทักทายสามีด้วยน้ำเสียงแบบนี้เหรอครับ "

          "คุณราฟาล "

          ตาโต หลุดเรียกชื่อราฟาลออกมา ทั้งตื่นเต้นทั้งน้อยใจเพียงได้ยินเสียงแกร่งเท่านั้น หลีลุกขึ้นนั่งทันทีอาการง่วงหายเป็นปลิดทิ้งเหมือนกับได้ยาดี

          "ครับ ขอบคุณที่จำพ่อของลูกในท้องได้ ว่าแต่วันนี้ ไม่คิดจะหอบลูกหนีไปไหนหรือไง "

          "เชอะ ถ้าหลีไปได้ก็ดีน่ะสิคะ ใครกันล่ะที่ให้ลูกน้องมาเฝ้า ทำอย่างกับหลีเป็นนักโทษ "

          "ก็ถ้าไม่เฝ้า เมียกับลูกของมาเฟียคนนี้หายไปใครจะรับผิดชอบ"

          ราฟาลอดคิดถึงหลีไม่ได้ ทั้งที่คืนนี้ก็ยังออกเดินทางกลับประเทศไทยแล้ว แต่ก็ยังอยากจะโทรมาหา จากเดิมที่อีกสองสามวันจะกลับ ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว

         " ตอนนี้คุณราฟาลทำอะไรอยู่คะ"  ใจจริงอยากจะถามอีกคำถาม แต่ยังไม่มีโอกาส

          "ทำงานครับ และก็กำลังคิดถึงหลีกับลูก"

          อ้อนใส่เมีย เวลาที่เมืองไทยพรุ่งนี้ตอนสายๆ เขาก็คงไปถึง คนตัวเล็กคงจะดีใจไม่น้อยที่เขากลับมา งานนี้คงต้องมีรางวัล

          "หลีคิดว่าคุณกำลังยุ่งกับคู่หมั้นเสียอีก"  ได้ทีเข้าทางพอดี ถามทันควัน

          "ตอนนี้ไม่มีคู่หมั้นแล้วครับ มีแต่เมีย แถมเมียขี้หึงมาก "

          ลากเสียงยาว ประชดร่างบาง แล้วก็อยากตบปากตัวเองสักสิบครั้ง ไม่เข็ดไม่จำสักทีว่าห้ามพูดอะไรแบบนี้ ไม่อย่างนั้นเมียสาวจะหอบลูกหนีอีกได้ แค่ผิดหูนิดเดียวก็เป็นเรื่องแล้ว

          "หลีคิดถึงคุณราฟาล "

          น้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ อยู่ที่นี่เธอเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีใคร นี่มันเกือบสองสัปดาห์แล้วที่ไม่ได้พบราฟาล  แม้แต่เสียงบางวันก็แทบไม่ได้ยิน หัวใจเริ่มกลัว กลัวว่าจะไม่พบราฟาลอีก

          "คุณราฟาลก็คิดถึงหลี คิดถึงมาก "

          กลับมาเร็วๆได้ไหม กลับมาตอนนี้เลยได้ไหมคะ  คราวนี้เก็บน้ำตาไม่อยู่ เสียงสั่นจนราฟาลรับรู้ได้ มือเล็กยังคงสัมผัสที่หน้าท้องตลอดเวลา รู้ดีว่าราฟาลคงไม่ใจดีกลับมาเร็ว แต่ก็ยังอยากจะขอ

          "รอคุณราฟาลอีกหน่อยนะ บอกเจ้าตัวเล็กด้วย ว่าคุณพ่อของเขาคิดถึงและรักมาก "

         " ค่ะ "

         " คุณราฟาลต้องทำงานต่อแล้ว ไว้เจอกันนะครับคนดี "

          สายถูกวางไปนานแล้ว แต่โทรศัพท์ยังคงอยู่ในมือ สายลมที่พัดแรงผ่านทางหน้าต่างเข้ามา ทำให้หลีถึงกลับหนาวสั่น กอดร่างตัวเองไว้แน่น ดวงตาจับจ้องไปที่ด้านนอก ท้องฟ้าสีสวยจนจับใจ แต่ทำให้เธอเหงาได้เป็นอย่างดี ท้องฟ้าตรงที่ราฟาลอยู่จะสวยงามแบบนี้ไหมนะ

          ราฟาลเองหลังจากที่วางสาย มือใหญ่เปิดกล่องแหวนดูด้วยความสุข แหวนเพชรน้ำดีรูปแบบน่ารักที่เขาสั่งออกแบบเป็นพิเศษให้ดวงใจของเขา ตอนนี้ปรากฏอยู่ต่อหน้า

          "รออีกไม่กี่ชั่วโมง คุณราฟาลจะกลับไปขอแต่งงานนะครับ "

 

          นานแล้วที่มีนายังคงนั่งเหม่อลอยไปในที่แสนไกล ภายในห้องเงียบเหงาจับใจ ไม่มีใครเลยที่จะมาอยู่ข้างๆเธอ วินาทีนี้คนที่เธอคิดถึงที่สุด ไม่ใช่ราฟาล แต่เป็นอีกคนที่เคยอยู่ข้างๆเธอ เคยบอกว่ารักเธอ แต่ตอนนี้เขาหายไปไหนกัน แปลกดีที่หัวใจเจ็บปวดแต่กลับให้คิดถึงคนที่ดีกับเธอที่สุด

          โทรศัพท์มือถือสีสันสวยงามถูกจับขึ้นมาโทรออก พร้อมกับความหวังที่จะได้ยินเสียงของใครบ้างคน แต่รอเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงของใครตอบกลับมา

         ' นี่เป็นโทษของเธอใช่ไหมมีนา ที่จะไม่มีใครอยู่ข้างๆ ไม่มีใครเลย "

          น้ำตาไหลลงมาเปื้อนแก้มไปหมด สภาพของมีนาตอนนี้ช่างแตกต่างกับภาพของนางแบบสาวผู้ร่าเริงและหยิ่งทระนงยิ่งนัก เหลือไว้เพียงผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งที่หัวใจบอบช้ำ เหนื่อยเหลือเกินกับการเดินทางไกลเพื่อตามหาหัวใจ สุดท้ายก็ไม่ได้ดังหวัง แถมยังหลงทางกลับไปที่เดิมไม่ได้

          ฮาริมเดินเข้ามาในห้องหลังจากที่อาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อย ร่างสูงมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันท่อนล่างไว้          อกแกร่งกำยำปะปรายไปด้วยหยาดน้ำ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพราะได้ยินเสียงแว่วๆตอนที่อยู่ในห้องน้ำ พอเห็นเบอร์เท่านั้นล่ะ รีบโทรกลับทันทีอย่างรีบร้อน

          "คุณมีนา โทรมามีอะไรหรือเปล่าครับ "

          กล่าวอย่างอ่อนโยนผิดจากที่พูดกับหลียิ่งนัก หัวใจก็เต้นแรงยิ่งนัก ก็คนที่เขากำลังคุยด้วย เขารักเสียมาก และอยู่ข้างๆเธอมาเสมอ

          "ฮาริม ฮือ ฮือ ราฟาลเขาถอนหมั้นมีนาแล้ว คืนนี้เขาจะกลับประเทศไทยแล้ว "

          ร้องไห้ฟ้องฮาริมเหมือนกับเด็กเล่นๆก็ไม่ปาน ไม่รู้ทำไมตอนที่อยู่กับฮาริม เธอไม่จำเป็นต้องสวย ต้องทำตัวให้เหมือนกับคนดัง เธอสามารถเอาแต่ใจตัวเองได้ จะผิดอย่างไรฮาริมก็ไม่เคยต่อว่าเธอสักคำ

          "อย่าร้องไห้นะครับ คุณมีนา "

          "มีนาอยากตาย ตายๆไปให้พ้นๆ มีนาไม่อยากแพ้ "

          "คุณมีนาจะต้องไม่แพ้ อย่าอ่อนแอนะครับ คุณราฟาลคงจะหลงผู้หญิงคนนั้นอีกไม่นาน "

          "ไม่จริงหรอกฮาริม ขนาดมีนาอยู่โรงพยาบาล ราฟาลยังไม่สนใจมีนาเลย" คำพูดของมีนาทำเอาฮาริมถึงกลับกังวล เพราะเขายังไม่รู้ว่ามีนาพยายามฆ่าตัวตาย

          "ทำไมคุณมีนาถึงไปอยู่โรงพยาบาล เป็นอะไรหรือครับ "

         "มีนาจะฆ่าตัวตาย มีนามันโง่เอง ที่รักคนที่เขาไม่รักตัว"

          ทำเอาฮาริมแทบจะปล่อยโทรศัพท์ร่วง ตามหัวใจที่ร่วงลงไปอยู่กับพื้น ใบหน้าคมกัดฟันกรอด ทั้งโมโหทั้งสงสารมีนายิ่งนัก แล้วให้เกลียดคนที่ทำให้มีนาเสียใจ

          "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด ดูแลตัวเองด้วยนะครับ "

          วางสายอย่างเย็นชา ถ้าใครได้มาเห็นฮาริมตอนนี้ บอกได้คำเดียวว่า เขาช่างน่ากลัว แรงรักมันหลอมให้เขากลายเป็นคนแบบนี้  มีนาหลังจากที่วางสายฮาริม ก็รู้สึกกังวลยิ่งนัก เหมือนกับว่าตัวเธอจะทำให้ฮาริมต้องเดือดร้อน

         

          สนามบิน สุวรรณภูมิ

          ร่างสูงในชุดดำพร้อมลูกน้องที่ติดตามเป็นขบวนเดินออกมาจากห้องรับรองขาเข้า ใบหน้าหล่อไม่ได้สนใจผู้คนที่กำลังคับคลั่งอยู่ตอนนี้ เพราะหัวใจของเขามันเรียกร้องแต่อยากจะพบหน้าแม่ของลูกอย่างแสนเสน่ห์เท่านั้น ผู้คนที่อยู่ภายในสนามบินต่างพากันให้ความสนใจในตัวของราฟาล แม้จะรู้จักบ้างไม่รู้จักบ้าง แต่เพราะรัศมีความมีอำนาจทำให้อดมองกันไม่ได้

          "นายครับ รถพร้อมแล้วครับ "

          วันนี้อากาศภายนอกช่างสดชื่น ลมพัดมาเย็นๆแทบจะตลอดเวลา กิ่งไม้ที่อยู่เรียงรายถนนพากันพร้อมใจโบกสะบัด เหมือนกำลังต้อนรับการกลับมาของราฟาล  ผู้เป็นนายใหญ่นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว ด้วยความมายมั่นว่าจะต้องกอดแม่โคโยตี้หน้าหวานให้ได้ ไม่มีความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางแม้แต่น้อย ถึงแม้เดินทางนานนับสิบกว่าชั่วโมง

          "รออีกหน่อยนะครับ หลีของคุณราฟาล "

           

          เวลาเกือบจะสี่โมงเช้าแล้ว แต่หลีก็ยังคงนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเรียวขาวใสพลิกกายซุกเข้าไปในหมอนอีกใบ ชุดนอนสายเดี่ยวสีหวานแนบไปกับลำตัวที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนกำลังท้อง ท้องสาวก็มักจะเป็นอย่างนี้ ถ้าไม่บอกไม่สังเกต แทบจะไม่รู้เลยด้วยซ้ำไป

          "คุณราฟาล "

          ละเมอเรียกชื่อคนที่เธอคิดถึง ทั้งที่ดวงตายังคงปิดสนิท มือน้อยพยายามจะไขว้คว้าร่างแกร่งให้ได้ ด้วยเพราะกำลังฝันว่าราฟาลมาหาเธอแล้ว แต่แล้วร่างที่เธอแสนคุ้นเคยกลับหายไป

         

          "ขับให้มันเร็วๆหน่อยได้ไหม "

          ส่งเสียงคำรามให้กับลูกน้อง สมุนสองคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าถึงกับลอบส่งยิ้มให้กัน ก็เจ้านายของเขาวันนี้ดูจะรีบร้อนเอาเสียมาก ทั้งที่เขาก็ขับอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะปลอดภัย คงจะคิดถึงนายหญิงเอาเสียมาก

          ตอนนี้เขาคิดถึงดวงใจของเขามาก ไม่อยากจะให้ช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขาอยากจะกอดเธอและทักทายเจ้าตัวน้อยเหลือเกิน ปานนี้คงยังนอนหลับสบายอยู่ในท้องของคุณแม่คนสวยเป็นแน่

         

         " คุณราฟาล อย่าทิ้งหลีเลยนะคะ "

          น้ำตาซึมพร้อมกับส่งเสียงร้องเหมือนกำลังหวาดกลัว แล้วตกใจสุดชีวิตเมื่อร่างของตัวเองถูกกระชากขึ้นอย่างแรง ดวงตาสวยเปิดกว้างด้วยรู้แล้วว่านี้ไม่ใช่ความฝัน เพราะความเจ็บจากการกระชากนั้นแล่นแปลบถึงช่องท้อง

          "จะทำอะไรฉัน "

          พยายามจะแกะมือออกจากการบีบรัดของฮาริม คนที่บุกรุกห้องนอนของเธอ แต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโหและดุร้ายอย่างกับเสือนั้น ไม่มีวี่แววว่าจะฟังคำพูดของเธอแม้แต่น้อย พร้อมทั้งยังกระชากหลีลงมาจากเตียงอย่างถาโถม จนคนที่เพิ่งตื่นหน้ามืดเข่าอ่อนลงไปอยู่กับพื้น ทั้งเจ็บทั้งมึนไปหมด

          "ปล่อยนะ ฉันเจ็บ ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยด้วยคะ "

          "ไม่ต้องร้องให้ใครช่วยหรอก ผู้หญิงอย่างเธอสมควรที่จะได้รับกรรม จากการกระทำชั่วๆ ของตัวเองได้แล้วมานี่"

          ลากร่างบางให้เดินตามไป ทั้งที่หลีทั้งถีบทั้งดิ้น แต่คนที่เหมือนก้อนหินไม่มีจิตใจนั้น ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น นอกจากความแค้นใจ ที่คนที่ตัวเองรักต้องมาคิดสั้นจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เขาไม่สนใจอะไรแล้วทั้งนั้น ถ้าไม่มีผู้หญิงคนนี้ มีนาก็จะมีความสุข ไม่มีเขาก็ไม่เป็นไร เขาจะเป็นจะตายอย่างไรก็ไม่สำคัญ ขอให้คนที่เขารักยังอยู่ต่อไปด้วยความสุขที่เขามอบให้ก็พอ

          โอ้ความรักช่างบังตา จนให้เห็นการกระทำของตนเองเป็นสิ่งเหมาะสมควรค่าแก่การมอบให้คนที่ตนรัก ฉกชิงความสุขจากอีกคนให้แด่อีกคน สนองหัวใจของตนเองโดยไม่คิดถึงว่าใครบ้างเหล่าจะทุกข์ระทม

          "นายจะทำอะไรฮาริม ปล่อยคุณแสนเสน่ห์เดี๋ยวนี้นะ เจ้านายกำลังจะกลับมาถึงแล้ว "

          "พวกแกถอยไป ไม่อย่างนั้น ฉันจะยิงนังนี่ทิ้งซะ "

          ไม่ว่าเปล่า ปืนที่เหน็บไว้ข้างลำตัวถูกหยิบออกมาใช้งาน จ่อไปที่ขมับของใบหน้าที่ซีดจนสั่นด้วยความกลัว คนที่อยู่ในชุดนอนมองหน้าเหล่าลูกน้องของราฟาล ที่ดูแลเธอมาเป็นอย่างดีด้วยน้ำตา สายตานั้นวิงวอนขอความช่วยเหลือ แม้รู้ดีว่านาทีนี้ ใครก็คงไม่กล้าช่วยเพราะเห็นแก่ความปลอดภัยของเธอ

         " เจ้านายจะถึงแล้ว แกอยากตายหรือไงฮาริม ถ้าคุณแสนเสน่ห์และลูกเป็นอะไรไป นายไม่ไปแกไว้แน่ ปล่อยคุณแสนเสน่ห์เถอะนะ "

          พยายามเกลี่ยกล่อม หว่านล้อม แต่ฮาริมยิ่งฟังยิ่งเดือดดาล จ่อปืนจนชิดขมับขาว บ่งบอกให้รู้ถึงความอดทนที่ใกล้จะหมดเต็มที

          "ฉันไม่กลัวหรอก ไปเตรียมรถให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไปสิว่ะ "

          "ช่วยหลีด้วย "

          ลากหลีลงไปด้านล่าง ท่ามกลางลูกน้องราฟาลที่จงรักภักดีหลายสิบคน ที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ รอดูเพียงสถานการณ์และทำตามที่ฮาริมกล่าว 

          หลีน้ำตาพรั่งพรูด้วยความกลัว เท้าสวยเย็นยะเยือกทั้งที่ตอนนี้เหยียบกระเบื้องด้านหน้าที่เริ่มร้อน

          "โอ๊ย !"

          ร่างบางถูกเหวี่ยงเข้าไปในรถทางด้านของคนขับ ปวดตัวไปหมดด้วยถูกกระแทกดีที่มือยังคงใช้ป้องกันหน้าท้อง

          "ไปนั่งตรงนั้น " สั่งหลีให้ไปนั่งเบาะข้างคนขับ ก่อนที่ตนเองจะขึ้นมานั่งที่คนขับเอง รู้ดีว่าสิ่งที่ทำนั้นผิดต่อผู้เป็นเจ้านายที่เทิดทูนสุดชีวิต แต่หน้าที่กับหัวใจ เขาเลือกหัวใจมากกว่า เพราะถึงอย่างไรในเมื่อไร้หัวใจไปแล้ว จะตายก็คงไม่แปลก

         

          เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทั้งที่ราฟาลจะถึงคฤหาสน์อยู่แล้ว ดวงตาคมกริบดั่งกริชมองเบอร์ที่โชว์อยู่ด้วยความสงสัย ในเมื่อตอนนี้ลูกน้องที่คฤหาสน์ไม่น่าจะมีเรื่องให้ถึงต้องโทรมา รู้ก็รู้ว่าเขากำลังจะถึง

         " มีอะไร "

         " นายครับ ฮาริมมันฉุดคุณแสนเสน่ห์ไปครับ "

         " แกไงนะ แล้วมันพาไปไหน"   เส้นเลือดที่ขมับปูดเปล่งด้วยความโกรธ แทบจะขยำโทรศัพท์ให้แหลกละเอียดคามือ

          "ตอนนี้พวกผมกำลังขับรถตามอยู่ครับ  อยู่ด้านหน้าทางออกฝั่งขวาครับ "

          ราฟาลวางโทรศัพท์ด้วยเพลิงไฟลุกโชน ใบหน้าที่กำลังอารมณ์ดีแปรเปลี่ยนเป็นเหมือนกับผู้หยิบยืนความตายก็ว่าได้ สั่งให้ลูกน้องหยุดรถ รถของบอดี้การ์ดด้านหลังจึงพร้อมใจกันจอดในทันที ร่างสูงลงจากรถมาไล่ลูกน้องที่ขับสปอร์ตตามมาให้ลงด้วยความรีบร้อน ก่อนที่ตัวเองจะไปนั่งแทนที่ แล้วออกรถ ท่ามกลางลูกน้องที่ติดตามเจ้านายโดยยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

         " อย่าทำอะไรฉันเลยนะ "

          ขอร้องฮาริม ใบหน้าสวยเปื้อนริ้วไปด้วยหยาดน้ำตา กลัวจนใจเสียเพราะรถที่ตัวเองนั่งอยู่นั้น ขับด้วยความเร็ว มือน้อยกุมท้องของตัวเองไว้มั่น

          "คุณราฟาลขา ช่วยหลีกับลูกด้วย ตอนนี้คุณอยู่ไหน มาช่วยเราสองคนแม่ลูกด้วย "

          ภาวนาขอให้ราฟาลมาช่วยเธอกับลูก ทั้งที่รู้ตอนนี้ราฟาลคงจะอยู่ในดินแดนที่แสนไกล แต่ดวงใจก็ยังอยากจะหวัง ก็ตอนนี้ไม่มีใครอีกแล้วที่เธอจะคิดถึง

          "เธอกลัวตายด้วยเหรอ ฉันไม่ทำให้เธอถึงตายหรอก แค่จะพาไปในที่ที่ไม่มีใครจะหาเธอพบ แค่เธอหายไปทุกอย่างมันก็จะเป็นเหมือนเดิม รู้ไหมว่ามีใครเขาเกือบตายเพราะเธอก้าวเข้ามา "

          "ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา "

          "เธอไม่ได้ทำกับฉัน แต่ทำกับคนที่ฉันรัก รู้ไหมว่าคุณมีนาเกือบตายก็เพราะเธอ เพราะยังงั้นเธอก็ไปรับกรรมของตัวเองกับฉัน "

          เหยียบคันเร่งแรงขึ้นอีก จนรถของลูกน้องราฟาลที่ตามมาถึงกับหน้าเสีย ด้วยความเป็นห่วงนายหญิงที่กำลังท้อง ไม่รู้ว่าฮาริมจับแสนเสน่ห์ไปทำไม ตอนนี้เจ้านายก็รู้แล้วด้วย ฮาริมไม่รอดเป็นแน่

           "ไม่ต้องกลัวนะหลี "

          ราฟาลซึ่งขับรถตามมามองรถด้านหน้าที่ฮาริมขับด้วยทั้งโกรธและสงสารไปพร้อมกัน เขาห่วงเธอกับลูกนัก แค่นี้เธอก็ตกใจมากพอแล้ว แค้นใจนักที่เลี้ยงงูพิษไว้ให้มาลอบกัด เขาสาบานได้ถ้าลูกกับเมียของเขาเป็นอะไรไป ฮาริมได้ตายตามไปแน่

          "ฉันไม่ได้ทำเสียหน่อย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ "

          ทุบฮาริมเพื่อให้เขาหยุดรถ ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเธอได้แล้ว ราฟาลก็คงไม่มา เธอกับลูกต้องช่วยตัวเองเพื่อให้รอด ไม่อย่างนั้นชีวิตนี้อาจจะไม่ได้เจอราฟาลอีก

          "อยากตายใช่ไหม "

          รถที่ขับมาเร็วเสียการทรงตัวเล็กน้อย ฮาริมหันมาตวาดพร้อมกับผลักร่างสวยไปอีกทางจนกระแทกกับกระจกด้านข้างอย่างแรง เขาไม่ได้ต้องการจะฆ่าใคร แค่พาเธอไปในที่ที่ราฟาลจะหาเธอไม่พบเพียงเท่านั้น

          "อย่าทำบ้าๆนะหลี มันอันตราย "

          ราฟาลที่ขับรถตามมาติดๆ หัวใจแทบจะหยุดเมื่อรถที่คนหน้าหวานนั่งอยู่ส่ายไปส่ายมา แม้จะพยายามขับตามให้ทันแต่ก็ยังทำอะไรไม่ได้

         " ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันกำลังท้อง ลูกในท้องของฉันเขาไม่รู้เรื่องอะไร อย่าทำร้ายพวกเราเลยนะ "

          "หุบปากไปเลย เธอแย่งทุกอย่างไปจากคุณมีนา แล้วตอนนี้จะให้ฉันสงสารอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก ฉันไม่ฆ่าก็ดีเท่าไหร่แล้ว "

          "ในเมื่อคุณรักมีนาขนาดนี้ ทำไมไม่ไปบอกเธอล่ะ ไปทำอะไรสักอย่างสิ ไม่ใช่ขี้ขลาดทำอะไรโง่ๆแบบนี้ ถึงคุณราฟาลเขาจะไม่มีฉัน เขาก็ไม่รักมีนาหรอก "

         " อย่าพยายามเลย ฉันไม่หลงกลเธอหรอก "

          หันมาตวาดแสนเสน่ห์ หลีมองฮาริมด้วยความกลัว ถนนที่โล่งมีรถผ่านมานานๆคันด้วยออกมาไกลพอสมควรยิ่งทำให้หลีใจเสีย ใครก็ช่วยเธอไม่ได้ ดวงตาสวยมองปืนที่อยู่ข้างกายฮาริม อย่างมีความหวัง แล้วแย่งทันทีจนฮาริมเสียงจังหวะ

        "  จอดรถเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะยิงจริงๆ ด้วย"

          จ่อปืนด้วยมือที่สั่นเทา ไปทางฮาริม คนที่เป็นลูกน้องคนสนิทฝีมือดีมองหลีแล้วแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว ทำไมเขาจะไม่รู้ว่า คนข้างๆ ไม่กล้าจะยิง

         " เอาสิ ยิงเลย " ท่าทายอย่างไม่กลัวเกรง หลีส่ายหน้าทั้งน้ำตา กลัวปืนในมือไม่กล้าจะฆ่าใครหรอก แล้วมองฮาริม

         " เธอมันก็ขี้ขลาดไม่ต่างจากฉันหรอก " พยายามแย่งปืนจากหลี แต่หลีไม่ปล่อย รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วส่ายไปมา ทั้งหลีและฮาริมยังคงยื้อปืน สุดท้ายปืนไปอยู่ในมือของฮาริมอย่างง่ายๆ

        "  อย่าทำบ้าๆแบบนี้อีกไม่อย่างนั้นเธอ…… "

         " รถ ….. โคร้ม…… "

         " หลี…….. "

          ทุกอย่างหยุดนิ่งไปนานแล้ว เหลือแต่รถยนต์ที่อยู่ในสภาพพังยับคว่ำอยู่กลางถนน เศษกระจกแตกละเอียดเต็มถนน    


 ปล   ขอเลื่อนวันจบออกไปสักสามวันนะคะ อิอิ  จะลงให้จนจบ  ใกล้จบมากกกแล้วค่ะ  ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

2,823 ความคิดเห็น

  1. #2411 fabregas10 (@maprang312) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2553 / 15:04
    ราฟาลฆ่าฮาริมไปเลย
    อย่าไปยอม
    ทำกับเมียขนาดนี้
    ลูกจะรอดไหมเนี่ย
    #2411
    0
  2. #2124 Shionee (@lovestory2007) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2553 / 13:08
    ซวยแล้วงานนี้ มีใครเป็นอะไรไหมเนี่ย
    #2124
    0
  3. #2048 atita (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2553 / 11:47
    ฮาริมร้ายยยย
    #2048
    0
  4. #2043 pomme rose (@choompool) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2553 / 09:11
    หลีแย่แล้วอ่ะ
    #2043
    0
  5. #2039 may1984 (@may1984) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2553 / 07:58
    สู้ สู้ ค่ะไรเตอร์

    สงสารหลีจัง

    ฮาริมใจร้ายมาก
    #2039
    0
  6. #2022 ladyberbatov (@ladyberbatov) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2553 / 19:22
     ไรเตอร์ที่รักจ๋า...ขอจบแบบ Happy Ending น๊าาาา

    ก้อรู้อยู่ว่าแค่นิยาย..ไม่ใช่ชีวิตจริง...แต่มันก้ออดเศร้าไปด้วยไม่ได้....

    ชีวิตจริงก้อเศร้าพอแรงแล้ววววว...

    ไรเตอร์สู้ สู้----น้องหลีสู้ สู้
    #2022
    0
  7. #2009 LEO11 (@leo11) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2553 / 16:28
    สนุกมากอยากอ่านต่อ
    #2009
    0
  8. #1963 ςouL. ΛcldicTioη+ (@Rien) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 21:49

    ง่า ~ โอ้ น้องในท้องหลี -0-!!!

    #1963
    0
  9. #1952 PigPigGirl (@tangmay888) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 19:14
     รักก่ไปบอกเค้าเซ่  ทำเเบบนี้จะได้อะรัยเนี่ยยยยยยยยย
    ฮาริม
    #1952
    0
  10. #1949 lovelyvenus (@lovelyvenus) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 18:53
    ไม่!!!ต้องไม่มีใครเป็นอะไร
    หลีกับลูกต้องปลอดภัย
    #1949
    0
  11. #1941 jinny จัง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 17:20
    ไรเตอร์ขา อย่าให้หลีกับลูกเป็นอะไรเลยนะคะ
    #1941
    0
  12. #1932 วรรณนากา (@konwan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 14:57
    สนุกจังเลยคะ
    #1932
    0
  13. #1928 mild (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 14:22
    ลงตอนจบแล้วอย่าเพิ่งลบนะค่ะตอนนี้กำลังสอบซ่อมม.รามอยู่ถ้าไม่รบกวนจนเกินไปช่วยส่งมาทางเมล์ให้ด้วยนะmayasopha@hotmail.com
    #1928
    0
  14. #1917 mickey toomtim (@minniett) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 12:51

    สงสารหลีกับราฟาลจัง

    ต้องเสียลูกไปแน่ๆเลย

    เกลียดฮาริมที่สุดเลย

    #1917
    0
  15. #1909 สมพิศ (@9647) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 11:45
    สงสัยฮาริมไม่รอดแน่ดูสภาพรถแล้ว

    แต่หลีนางเอกเรารอดแน่นอน

    แต่เจ้าตัวเล็กนี่สิ จะเป็นไรไหมคะ
    #1909
    0
  16. #1908 tart nhai ;) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 11:19
    TT lhee fighting na !!!!!
    #1908
    0
  17. #1907 smoothclass (@classroom) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 10:39
    แอร๊ก...คุณฮาเร็ม - -**** ฮึ่ม ๆๆ ไม่ไหวแล้ว <<< เครียดจนเปลี่ยนชื่อ ฮาริม ฮ่า ๆ
    ทำบ้าอะไรฮะ  ทำไมไม่ไปปลอบมีนาเล่า มัวแค้นคนอื่นอยุ่นั่นแหละ คิดว่าตัวเองไม่สมควรบ้างแหละ
    อ๊าก...ทำอย่างกับหลีหายไปแล้วราฟจะรักมีนางั้นแหละ ไม่มีสมองงงง
    bodyslam (ความรักทำให้คนตาบอด) จริง ๆ กรี๊ด... หลีรอดตายให้ได้นะ อย่าไปยอมมัน - -*
    ฮึ่ม ๆๆ ไรเตอร์อัพไว ๆ นะคะ 3 วันนี่ T T มันนานไปไหม แง ๆ
    #1907
    0
  18. #1906 prim_narak (@prim-narak) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 10:14
    ขอให้หลีกับลูกปลอดภัย

    สาธุๆๆๆๆ
    #1906
    0
  19. #1905 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 09:40
    โอ...ม่ายยยยยย
    #1905
    0
  20. #1904 missnumpar (@missnumpar) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 09:23
    โห แล้วหลีกับลูกจะเป็นไรไหมเนี่ย  เอาใจช่วยอยู่นะ
    #1904
    0
  21. #1903 GreenChan (@greenchan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 09:09
    ..........................
    #1903
    0
  22. #1902 angll2009 (@angle2009) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 08:48
    ฮาริมใจร้ายจัง  ชอบมีนาทำไม่บอกเขาไป   แล้วอย่างงี้หลีจะแท้งไหม
    #1902
    0
  23. วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 08:32
     
    #1901
    0
  24. #1900 kitty2931 (@suphansa-v) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 08:01
    คราวนี้ฮาริมตายแน่ๆ
    #1900
    0
  25. #1899 คนตกในไม่เคยลืม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2553 / 07:32
    โง่จริงๆเลยฮาริม

    รู้อยู่หรอกว่ารักมีนามากแต่ก็ไม่ได้จะจับหลีมาเลย

    ขอเป็นกำลังใจให้คนเขียนนะค่ะ
    #1899
    0