ทาสรัก ปรารถนาอสูร / สนพ สมาร์ทบุ๊ค ตีพิมพ์ จบแล้วค่ะ

ตอนที่ 26 : Baby you'll last forever my love 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    7 ธ.ค. 53

                                                                                                                    







            หลายวันที่ผ่านมาชีวิตของแสนเสน่ห์เหมือนความฝันก็ว่าได้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันช่างรวดเร็วเสียยิ่งกว่าจินตนาการ ใบหน้าขาวกระจ่างใสอมยิ้มไว้บนใบหน้าแทบจะตลอดเวลา ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความสดใส มีชีวิตชีวา จนใครๆที่เห็นต่างก็อยากมีความสุขเหมือนสาวน้อยผู้โชคดีคนนี้บ้าง ก็จะไม่ให้อิจฉาได้อย่างไรกันในเมื่อทุกฝีก้าวที่หลีเดิน ต้องมีราฟาลเดินนำหน้า ตามหลัง และเดินข้างๆอยู่ตลอดเวลา จนแม้แต่หลีเองก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า สิ่งที่เกิดกับตัวเองตอนนี้มันคือเรื่องจริงหรือเปล่า

            "ทำอะไรครับ ไม่ร้อนหรือยังไง แดดแรงแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายไปหรอก "

            เสียงเข้มเอ่ยดุอย่างไม่จริงจังนัก พร้อมใส่หมวกสานลงบนศีรษะของคนที่เขาถนอม ก่อนที่สายตาจะมองดูเหล่าดอกไม้นานาชนิดที่หลีลงมือซื้อ ลงมือปลูกเอง โดยมีเขาเป็นลูกมือตลอดงาน  กระถางดอกไม้ถูกตั้งเรียงรายอย่างสวยงาม พร้อมกับบางส่วนที่ปลูกลงดินไปอย่างสวยงาม มันดูมีสีสันขึ้นมากจากแต่เดิมที่คฤหาสน์หลังงามนั้นแสนจะอึมครึม

           " ดอกไม้สวยจังเลยนะคะ แดดร้อนขนาดนี้มันยังสวยไม่เฉาลงไปเลยนะคะ "

           " ก็ลองมันกล้าเฉาสิ คุณราฟาลจะถอนทั้งต้นทั้งโคนทิ้งเสียเลย โทษฐานที่ทำให้หลีเสียเวลาเหนื่อยปลูก "

            "ใจร้าย "

            ย่นจมูกใส่ราฟาลอย่างน่ารัก แล้วหันไปยิ้มให้กับดอกไม้ตรงหน้าแทน  ดวงตาสีนิลเข้มหันไปมองใบหน้าด้านข้างของหลี มองนิ่งอยู่อย่างนั้นอย่างปวดใจ หัวใจของเขามันต้องการจะเก็บรายละเอียดทุกอย่างของคนตัวเล็กให้ได้มากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าการจากกันคราวนี้ เขาจะต้องกลับไปจัดการปัญหาของมีนานานเท่าไหร่ถึงจะได้กลับมา 

          "  หลี …."

           " คะ ?"

            เลิกคิ้วด้วยความสงสัย พร้อมมองใบหน้าหล่อเหลาที่เธอรักเสียจนล้นใจ ใบหน้าที่เหมือนจะพูดอะไรกับเธอสักอย่าง แต่กลับนิ่งเฉยไป เหมือนเพียงแค่ต้องการมองหน้าของเธอเท่านั้น

            "คุณราฟาลมีอะไรหรือคะ "

            "เราไปเที่ยวกันไหม ไปที่ที่หลีอยากไป เราไปกันสักสองวัน ที่ไหนก็ได้ตามใจหลี "

            ดึงร่างสวยมากอดไว้แน่น แน่นเสียจนร่างเล็กแทบหายใจไม่ออก มือใหญ่ลูบผมสลวยแล้วจูบพรมลงไป กลิ่นหอมจางๆที่เส้นผมนี้มันทำให้เขากลัวจะหายใจไม่ออก มันคงจะทรมานน่าดูตอนที่จะไม่ได้กลิ่นหอมนี้ เพียงแค่ชั่วโมงเดียวที่ไม่ได้อยู่ใกล้เขาก็เหมือนคนจะตาย แล้วการไปของเขาครั้งนี้ไม่ถึงกลับทำให้เขาต้องคลั่งเลยหรือไร

            "ทำไมอยู่ๆถึงอยากไปล่ะคะ หรือว่าจะพาหลีไปเลี้ยงอำลาคะ แต่ถ้าเลี้ยงอำลาจริงๆหลีไม่ยอมหรอกนะ แค่สองวันมันน้อยไป "

            พูดล้อเล่นแล้วยิ้มจนเห็นลักยิ้มที่แก้มปุ๋ม ราฟาลฟังที่อีกคนกล่าวแล้วนิ่งสนิท แววตานั้นช่างเจ็บปวด หลีมองราฟาลตาโต แล้วเขย่งเท้าขึ้นไปหอมแก้มมาเฟียจอมโหด นี่เธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ คนตัวโตถึงกลับนิ่งไปทีเดียว

            "หลีล้อเล่นค่ะ  "


                                

                                    ทุ่งบัวตองดอยแม่อูคอ – ดอยแม่เหาะ จ.แม่ฮ่องสอน





                  

            สายลมอ่อนๆพัดปะทะเข้าใบหน้าสวย จนเส้นผมยาวสลวยจรดกลางหลังสีน้ำตาลปลิวล้อกับสายลม ดวงตากลมโตหลับลงพร้อมกับรอยยิ้มหวาน มือน้อยยื่นออกไปนอกรถสปอร์ตเปิดประทุนสีบรอนส์เงินอย่างผ่อนคลาย แล้วค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น อากาศที่แสนจะเย็นสบาย บวกกับสองข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้ยืนต้นออกดอกสีสันสวยงามรายเรียงกันไป ช่างเป็นภาพที่น่าจดจำยิ่งนักสำหรับคนที่ไม่เคยได้สัมผัสธรรมชาติอย่างสาวน้อยร่างบาง ในเมื่อชีวิตที่ผ่านมานั้นอยู่กับแสงไฟและเสียงสีหลอกตา

            ราฟาลมองใบหน้างามเต็มไปด้วยความสุข แล้วยื่นแขนข้างหนึ่งไปเหนี่ยวเอาร่างบางมาซบไว้ที่ไหล่ ดวงตาที่ถูกปิดซ่อนด้วยแว่นตาสีชาเต็มไปด้วยความเสียใจ อยากบอกทุกอย่างที่หัวใจกำลังคิดไปให้หมด แต่ก็กลัวว่าคนที่รับรู้จะต้องเจ็บปวด ให้เธอรู้ความจริงว่าเขาจะจากไปในอีกสองวันข้างหน้าคงจะดีกว่า ขอเก็บเวลาที่เหลือไว้เพื่อรักคนตัวเล็กอีกสักหน่อย เพื่อเป็นเชื้อเพลิงให้เขาในยามที่ต้องห่างกายเธอไป

            รถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าโรงแรมหรูที่ถูกจองลวงหน้าเพียงไม่กี่ชั่วโมง ร่างสูงหุ่นล้ำสันแข็งแรงลงมาจากรถด้วยมาดของมาเฟียหนุ่มน่าเกรงขาม แล้วเดินไปเปิดประตูรถให้สุภาพสตรีหน้าหวาน

            "ที่นี่สวยจังเลยนะคะ เสียดายที่พรุ่งนี้ก็ต้องกลับแล้ว ครั้งหน้าเรามากันหลายๆวันนะคะคุณราฟาล "

            "ได้สิครับ ถ้าหลีชอบ เราจะมาที่นี่กันอีก แต่ครั้งหน้าที่เรามา หลีต้องมีเจ้าตัวน้อยให้คุณราฟาลสักคนด้วยนะ  เราจะได้มาเที่ยวกันพ่อแม่ลูกไง "

           " คุณราฟาลอยากมีลูกหรือคะ "

            หน้าแดงระเรื่อ พลันคิดถึงเรื่องที่พักนี้ราฟาลไม่ได้ป้องกัน เธอเองก็ไม่ได้ป้องกัน ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ มือเล็กเผลอวางไว้ที่หน้าท้องของตัวเอง จะมีเจ้าตัวน้อยเข้ามาอยู่ในท้องของเราไหมนะ

           " คิดเรื่องลามกอยู่หรือไง หน้าถึงแดงขนาดนี้ "

            "เปล่าเสียหน่อย แดดมันแรงต่างหากล่ะคะ "

            แก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ ทั้งที่กำลังคิดเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับราฟาล ที่พักนี้ราฟาลขยันทำการบ้านเสียจริง ไม่รู้เอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหน แล้วตอนนี้มาอยู่ในสถานที่สวยงาม อากาศดีเป็นใจอย่างนี้ คืนนี้เธอจะได้หลับได้นอนหรือเปล่า คนตัวใหญ่ยิ่งจะเรียกร้องแทบตลอดเวลาอยู่   นี่เราคิดอะไรลามกอย่างนี้ หลีส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดไม่พึงประสงค์ออกจากสมอง โดยมีราฟาลยืนขำขันอยู่ในใจ

            "โกหกไม่เก่งเลยนะ ถ้าชอบลีลาของสามีก็บอกมาสิ จะมาเก็บไว้คนเดียวทำไหม หลีอยากเสนอท่าทางแบบไหนก็บอกคุณราฟาลได้ตลอดเวลา มาเฟียคนนี้จัดให้ได้ตามต้องการ ไม่มีบ่น ไม่มีปฎิเสธแน่จ๊ะยาหยี "

            กล่าวพร้อมกับที่ถอดแว่นกันแดดออก สายตาเป็นประกายล้อเลียน แต่แฝงไปด้วยความหื่นของนายมาเฟียหน้าโหดบ่งบอกมาอย่างชัดเจน  มองขึ้นมองลงระหว่างใบหน้าหวานกับหน้าอกเต็มอิ่ม

            "คุณราฟาลลามก ผีทะเล หื่นกามอีกต่างหาก หลีไม่พูดด้วยแล้ว "

            ทุบไปหลายที แล้วเดินนำหน้าเจ้าชีวิตไปทันที ราฟาลมองหุ่นสวยอย่างมั่นหมาย แล้วจ้ำเท้าเดินตามไปติดๆ มือใหญ่พาดไปบนไหล่บางที่สูงยังไม่ถึงไหล่ของเขาอย่างสบายๆ หลีเงยหน้าขึ้นมองราฟาลแล้วจะเอามือใหญ่ออก อายสายตาของคนอื่นที่มองมาเสียเหลือเกิน

            "คุณราฟาลเอามือออกไปสิคะ ไม่เห็นหรือไงคนอื่นเขามอง หลีอาย ไม่อายบ้างหรือไงคะ"

            แก้มขาวขึ้นสีเลือด พูดพร้อมกับพยายามเอามือปลาหมึกที่พาดบนบ่าออก แต่มือนั้นยิ่งแกะยิ่งเหนียวหนึบ ไม่ได้สนใจคำพูดของอีกคนแม้แต่น้อย

            "ไม่อาย ผัวเมียก็ต้องแสดงความรักกันอย่างนี้สิ ถึงจะถูก"  ตอบอย่างทันทีทันใด พร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มเปล่งปลั่งเสียอีกที

            "คุณราฟาล "

            ขึ้นเสียง แล้วมองคนที่ขโมยหอมแก้ม ใบหน้าที่ผ่านการโกนหนวดมามาดๆ ทำทีไม่รู้เรื่อง พร้อมส่งดวงตาไรเดียงสาให้อย่างน่าหมั่นไส้

            "หรือจะเอาจูบ "

            โธ่ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ จะเอาอะไรกับคนหน้ามึน แถมยังมึนได้ตลอดเวลา หลีฟังราฟาลพูดแล้วไปไม่เป็นเลยทีเดียว ได้แต่ก้มหน้างุดด้วยอายสายตาของพนักงานโรงแรม

           " ไว้ให้ขึ้นห้องก่อนเถอะคะ คุณราฟาลตายแน่ "

           " ขอตายคาอกแล้วกันนะจ๊ะ ตายที่อื่นมันไม่นุ่ม ไม่หวานเหมือนหน้าอกของหลี "

            หลีถอนใจเฮือกใหญ่ คำพูดแต่ละคำนี่ เธออยากจะตัดลิ้นเสียให้ขาด วนเข้าเรื่องบนเตียงได้ทุกที สงสัยคิดแต่เรื่องอย่างว่าอยู่ตลอดเวลาเป็นแน่  ราฟาลมองคนสวยที่ตอนนี้หน้าบูดแล้วไม่อยากจากเธอไปไกลแม้สักวินาที เขาอยากที่จะเห็นรอยยิ้ม หรือแม้แต่ใบหน้าบูดอย่างตอนนี้ไปแสนนาน สมองที่เคยทำงานได้ดีคิดอย่างหนัก ไม่ว่าอย่างไรชีวิตของเขา ต้องมีเพียง แสนเสน่ห์ ผู้หญิงคนนี้เท่านั้น

           

            ภายในคฤหาสน์ของราฟาลตอนนี้ ลูกน้องสองสามคนกำลังทำการเก็บข้าวของที่จำเป็นของราฟาลใส่กระเป๋าเดินทาง ซึ่งส่วนมากนั้นคือเอกสารงานต่างๆ  ส่วนอีกคนที่กำลังเดินสำรวจห้องนอนของเจ้าของคฤหาสน์ได้แต่หยิบโน่นวางนี้ด้วยความไม่พอใจ เกะกะลูกตากับเสื้อผ้าข้าวของของหลียิ่งนัก อยากจะจับโยนทิ้งไปให้ไกลๆ แต่ก็ทำไม่ได้ กลัวราฟาลจะไม่พอใจ

            "คุณมีนาครับ ตั๋วเดินทางและเอกสารทุกอย่างของเจ้านายและคุณพร้อมหมดแล้วนะครับ "

            "อืม แล้วนี่ฮาริมหายไปไหน ฉันไม่เห็นเขาตั้งหลายวันแล้ว "

           " หัวหน้ากลับฝรั่งเศสไปก่อนแล้วครับ เจ้านายสั่งให้ไปจัดการธุระครับ "

            มีนาฟังที่ลูกน้องราฟาลกล่าวอย่างหงุดหงิด ยิ่งไม่เห็นฮาริม เธอก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เพราะอะไรก็ตามที่เธอชอบ ฮาริมหามาให้ได้ทั้งนั้น ตามใจเธอได้ตลอดเวลา แต่กับคนอื่น ไม่ได้เรื่องสักคนในสายตาของเธอ แปลกที่เหมือนมีอะไรหายไป ทำไมมันไม่เหมือนเดิม ทั้งที่ตอนนี้ เธอกำลังได้ทุกอย่างกลับมา แต่เหมือนว่าสิ่งที่สำคัญกำลังจะหายไป

 

            "หยุดเดินไปโน่นมานี่เสียทีได้ไหม ไม่เคยเห็นหรือไง ห้องนอนของคุณราฟาลสวยกว่านี้เป็นสิบเท่า หลีไม่เห็นจะตื่นเต้น ทีกับห้องนี้ตื่นเต้นไปได้ "

            "ก็ห้องของคุณราฟาล มีอะไรให้ดูล่ะคะ มีแต่ปืน "

            เท้าสวยยังคงเดินไปมุมโน่นมุมนี้ จับข้าวของหรูหราที่ใช้ประดับตกแต่งอย่างตื่นตา ก็ห้องสวีทราคาหูฉีกที่ราฟาลเลือก มันดีที่สุดของที่นี่ จะให้คนอย่างเขาไปนอนโรงแรมมาตรฐานต่ำได้อย่างไร

           " มานั่งนี่สิ ยัยบ้านนอก "

            เรียกพร้อมกับตบมือลงบนเตียงกว้างสะอาดสะอ้านเพื่อเรียกอีกคน หลีหันไปมองราฟาลที่นั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสืออยู่อย่างไม่พอใจ ก็คำเรียกที่ราฟาลใช้เรียกเธอนั้น มันไม่ชื่นหูเอาเสียเลย มาว่าเธอบ้านนอกได้อย่างไรกัน  ก็คนไม่เคยเห็น วันๆเห็นแต่หน้าของราฟาล กับ คฤหาสน์ที่มีแต่อาวุธสารพัดตกแต่ง  ต่อต้านร่างสูงแต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย

           " มีอะไรคะ "

            "นั่งลงสิ หรืออยากให้ลุกขึ้นไปจับมานั่ง "

            สั่งเสียงเฉียบขาด หลีจึงยอมนั่งลงใกล้ๆอย่างเศร้าๆ มองใบหน้าหล่อที่ตอนนี้นิ่งสนิท ไม่รู้ว่าคนตัวใหญ่โกรธอะไร

            "นวดให้หน่อยสิ วันนี้ขับรถมาทั้งวัน เมื่อยจะตายอยู่แล้ว "

            แอบขำใบหน้าสวยที่กำลังถูกเขาแกล้ง ดวงตาสวยหม่นลงไปทันใด แล้วมองร่างแกร่งนอนคว่ำหน้าจัดท่าทางเสียดีพร้อมให้เธอนวด หมดกันการมาเที่ยวของเธอ แทนที่จะได้ออกไปเดินเที่ยวทุ่งดอกบัวตอง ซึ่งจากตรงนี้มองออกไปเหลืองอร่ามไล่สีกันไปอย่างสวยงาม ต้องมาถูกคนใจร้ายใช้งาน มิน่าล่ะถึงได้ใจดีผิดปกติ อาสาพาเธอมาเที่ยว

           " เมื่อยตรงไหนล่ะคะเจ้านาย นางทาสคนนี้จะได้จับเส้นให้ถูก "

            ประชดประชัน พร้อมกับขึ้นไปนั่งบนแผ่นหลังแกร่งของราฟาลอย่างแรง แต่น้ำหนักตัวเบาๆอย่างหลีไม่ได้ทำให้ราฟาลเกรงกลัวแม้แต่น้อย  มือเล็กเคลื่อนไปบีบนวดต้นคอและไหล่กว้างอย่างแรง จนราฟาลร้องออกมาพอเป็นพิธี เพื่อให้คนตัวเล็กยิ้มที่สามารถแกล้งเขาได้สำเร็จ ทั้งที่น้ำหนักมือนุ่มอย่างนี้กำลังสบายตัว

            นานนับชั่วโมงที่ราฟาลใช้แรงงานคนสวยอยู่อย่างนั้น ก็มือที่จับลงมาบนตัวของเขามันนุ่มนิ่ม ไม่ว่าจะเคลื่อนไปจุดใดก็สบายยิ่งนัก

            "สบายจังเลยครับ ได้เมียคนเดียวทำได้หมดทุกอย่างอย่างนี้ คุ้มจริงๆ เต้นก็เก่ง ทำอาหารก็เป็น แถมยังเป็นหมอนวดได้เสียอีก ลงอ่างด้วยไหมครับ จ่ายได้ไม่อั้น ทุ่มหมดตัวเลย "

            ยังไม่ทันกล่าวจบ มือน้อยทุบไปกลางหลังดังอัก จนคนตัวใหญ่ไอออกมาเลยทีเดียว หลีอยากจะทุบลงไปอีกสักร้อยครั้ง ติดที่ตอนนี้ง่วงเหลือเกินจนจะล้มไปล้มกลางหลังราฟาลอยู่แล้ว

           " ทุบนักใช่ไหม คราวนี้ทุบหนักๆเลยนะ ดูสิจะทุบไหวหรือเปล่า "

            กดร่างบางลงไปกับเตียง แล้วคร่อมทับลงไปแยกขาเรียวทั้งสองข้างออกจากัน หลีมองราฟาลตาปรือริบหรี่ คนตัวสูงชอบรังแกยิ้มออกมากับท่าทีที่คิดว่าคล้อยตาม มือใหญ่ถลกชุดเดรสสวยสีขาวลูกไม้ขึ้นมาจนถึงลำคอ มือร้อนลูบไล้หน้าท้องเรียบเนียน มองไล่ตั้งแต่หน้าอกอิ่มที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าสีขาว ลงไปถึงจุดล่อตาที่พันธนาการด้วยผ้าสีขาวชิ้นน้อย

           " อืม "

            เสียงครางเบาๆ พร้อมกับปัดมือใหญ่ที่กำลังรุกไล่ นวดเฟ้นเนื้อนุ่ม คนตัวสูงจึงต้องจับมือเล็กล็อกไว้ทันที ก่อนจะลงไปครอบครองบัวคู่งามนุ่มหยุ่น เรียวขางามดิ้นเล็กๆ แล้วหยุดไป ราฟาลซึ่งยังเพลิดเพลินกับการชมดอกไม้ได้แต่จูบพรมไปทั่ว จูบตั้งแต่หน้าท้องเรียบ หน้าอกพอดีมือ ไล่ไปถึงลำคอและซอกหูขาวสะอาด พร้อมจะไปจบที่กลีบดอกไม้แสนหอมหวาน แต่หยุดอยู่แค่นั้น

            "หลี หลีครับ "

            "หืม "

            คนถูกเรียกขยับริมฝีปากเล็กๆขมุบขมิบอย่างรำคาญก็ว่าได้ มือน้อยยกขึ้นวางที่หน้าอก ดวงตาสีสวยปิดสนิทไม่แม้แต่จะปรือตามองคนเรียก หรือแม้แต่สภาพกึ่งเปลือยของตัวเอง

           " ลักหลับเสียดีไม่นี่ ไม่ให้ความร่วมมือกันเสียเลย ตื่นก่อนเถอะ จะทำให้ไม่ต้องนอนกันเลยคืนนี้ "

            หมายมั่นปั่นมือเต็มกำลัง เลือดในกายที่พุ่งสูงกลับต้องลดฮวบลง เพราะร่างนุ่มชิงตัดหน้าหลับไปเสียได้ ราฟาลมองหลีที่ตอนนี้นอนเปลือยมีเพียงชุดชั้นเท่านั้นอย่างหงุดหงิดในอารมณ์  ถ้าไม่สงสารที่เดินทางมาหลายชั่วโมงจนเหนื่อย จะลักหลับเสียให้เข็ด ที่กล้าดีมาหลับหนีกันไปได้

            "ฝันดีนะครับที่รัก อย่าลืมฝันถึงคุณราฟาลบ้างนะ "

            กระซิบเบาๆ แล้วจูบหน้าผากเรื่อยมาถึงปากสีชมพู ท่อนแขนทรงพลังพาดไปรองศีรษะมนเล็กอย่างนุ่มนวล ก่อนจะส่งผ้าไปห่มให้มิดชิด ใบหน้ายังคงแนบชิดอยู่ที่ใบหน้าหวาน ดวงตาเข้มยังคงมองเมียรักหลับอย่างเอ็นดู มือใหญ่ด้านที่ไม่มีหน้าที่เคลื่อนไปวางที่หน้าท้อง สัมผัสถึงทุกนาทีที่อีกคนหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แต่ลมหายใจของเขามันเริ่มจะติดขัด ยิ่งมองดวงใจของตัวเองตอนหลับนานเท่าใด ก็ยิ่งหวั่นใจมากเท่านั้น ใครจะรู้บ้างว่ามันจะทรมานเพียงใด ถ้าไม่ได้นอนกอดร่างนุ่มนี้สักคืน 


          ผ้าม่านสีสวยปลิวสะบัดตามแรงลม อากาศที่เย็นยะเยือกส่งไอเย็นเข้ามาภายในห้องเป็นระลอกด้วยที่แห่งนี้อยู่ติดกับภูเขา คนตัวใหญ่พลิกกายกำยำไปกอดร่างเล็กแน่นกว่าเดิม เตียงนอนที่นุ่มไม่ได้ทำให้ราฟาลรู้สึกสบายเท่ากับการได้กอดคนตัวอุ่นอย่างแสนเสน่ห์

            หลีกระพริบตาขึ้นถี่ๆ ก่อนจะตื่นเต็มตาหลังจากพักผ่อนมาหลายชั่วโมง ดวงตาหวานหยาดเยิ้มมองคนที่กำลังหลับ แต่รัดร่างของเธอไว้แน่นอย่างสุขใจ  รอยยิ้มที่เลิกขึ้นสูงจนเห็นพวงแก้มสีชมพูนั้นมีความสุขจนยากที่จะหาคำใดมาอธิบาย  นอนมองใบหน้าของราฟาลแล้วหวนให้คิดถึงวันแรกที่ได้พบ  แปลกที่เรื่องราวผ่านมานานแต่เหมือนเพิ่งจะพบเจอกัน  นิ้วสวยไล้ไปตามหน้าผากอย่างแผ่วเบาแล้วลากเรื่อยลงมาถึงคิ้วดำเข้มได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน และมาหยุดที่ริมฝีปากได้รูปสีสวย นิ้วสวยสัมผัสเบาๆแล้วยิ้มอยู่คนเดียวอย่างนั้น

           " จะลักหลับคุณราฟาลหรือไง ผู้หญิงลามก "

            "เปล่าเสียหน่อย คนหลงตัวเอง "

            สะดุ้งเมื่อราฟาลลืมตาขึ้นมาพร้อมจับมือที่ไล้เล่นบนใบหน้าของเขาไว้แน่น  ใบหน้ามนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่ใบหน้าแดงซ่านบ่งบอกได้ดีว่ากำลังโกหก โธ่ดูยายตัวเล็กของเขาสิ โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย จะรักจะชอบจะโกรธจะเกลียดก็ฉายออกมาทางแววตาเสียหมด นี่กระมั้งที่เป็นเสน่ห์มัดใจเขา ไม่ต้องแสดงละคร หรือใช้มารยาร้อยเล่ห์

            "หลี ถ้าคุณราฟาลไม่อยู่แล้ว หลีจะทำยังไง "

            "ไม่รู้สิคะ ก็คงต้องหายใจต่อไป ตอนที่ไม่มีคุณ หลีก็เคยอยู่ได้ ถ้าไม่มีคุณราฟาลจริงๆ หลีก็แค่ต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิม "

            "ไม่เสียใจเลยหรือไง " ถามแกมประชด แม้จะรู้ดีว่าในดวงตาใสนั้นระริกไหวเพียงใด

            "คุณราฟาลก็รู้คำตอบอยู่แล้ว จะถามหลีทำไมล่ะคะ ในเมื่อคำตอบในหัวใจของคุณกับของหลี คือคำตอบเดียวกัน "

            ถ้าเรื่องที่ต้องจากกันนั้นเป็นความจริง มีหรือที่เธอจะไม่เสียใจ ในเมื่อเธอรักราฟาลเสียเหลือเกิน ราฟาลก็รู้ดี  แม้แต่ชีวิตก็เคยยอมมอบให้มาแล้วครั้งหนึ่ง การขาดใครไปสักคนมันไม่ทำให้ตายก็จริง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะยิ้มไปเพื่อใคร

            "อย่าไปจากหลีได้ไหมคะ "

            คำขอร้องเบาๆ แต่ส่งความเจ็บไปถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่ม ราฟาลลงน้ำหนักมือไปที่แขนสวยมากกว่าเดิม ข่มอารมณ์บางอย่างไว้อย่างอึดอัด เกลียดตัวเองยิ่งนักที่แม้แต่คนที่ตัวรักยังไม่สามารถที่จะดูแลได้ เรื่องราวรักของเขามันช่างเศร้ายิ่งนัก กลัวเหลือเกินว่าวันที่เขาจากไป เธอจะไม่ยอมรอ หรืออาจจะเกลียดกันไปตลอด

            "แล้วถ้าเราต้องจากกันล่ะ"  ก้มลงไปจูบที่ขมับเบาๆ มือยังไล้ต้นขาวเล่น

           " ถ้าคุณใจร้ายจากหลีไป หลีก็จะลืมคุณซะ ลืมออกไปจากหัวใจให้หมด "

            ราฟาลจุกขึ้นมาดื้อๆ สมองเครียดขึ้นมาฉับพลัน ก่อนจะปล่อยมือออกจากกายนุ่มอุ่น แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที ปล่อยให้หลีมองตามไปอย่างไม่เข้าใจ

            สายน้ำไหลลงมาเต็มความแรง รินรดตั้งแต่ศีรษะลงมาตามกายแกร่ง ความเย็นของน้ำไม่ได้ช่วยให้ร่างใหญ่สงบลงมาได้ มือใหญ่ออกแรงต่อยไปที่กำแพงอย่างแรง ไม่ได้รู้สึกว่ามันเจ็บมันปวดอะไรทั้งนั้น เพราะสมองตอนนี้มันชาไปหมด จากคนที่สามารถทำทุกสิ่งได้ดี กลายเป็นเหมือนคนเป็นอัมพาต คิดอยู่เพียงสองอย่าง คือจะบอกหรือไม่บอกเรื่องที่เขาจะกลับฝรั่งเศสกับเธอ

            มือสวยเปิดประตูห้องน้ำเข้ามาเบาๆ ดวงตากลมมองไปยังร่างใหญ่ที่ยืนหันหน้าเข้าผนัง แล้วสาวเท้าเข้าไปใกล้

            "คุณราฟาลมีอะไรจะบอกหลีใช่ไหมคะ"  โถมตัวเข้าไปกอดจนเนื้อตัวเปียกปอนไปหมด ใบหน้าแนบชิดกับแผ่นหลังกว้างแข็งแรง

           " อย่าเสียใจได้ไหม คุณราฟาลไม่อยากให้หลีร้องไห้ อดทนได้ไหมหืม "

            "ทำไมวันนี้คุณราฟาลพูดอะไรแปลกๆคะ อย่างกับจะทิ้งหลีไปจริงๆอย่างนั้นล่ะ"  ดวงตาสวยสบจ้องอย่างคาดคั้นเอาความ

            "หลีฟังนะ พรุ่งนี้คุณราฟาลจะกลับฝรั่งเศส "

            ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากปากของหลี เงียบงันอยู่อย่างนั้นเหมือนไม่ได้ยินก็ว่าได้ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับยิ้มออกมาอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ราฟาลกล่าว

            "ล้อเล่นใช่ไหมคะ "

            "คุณราฟาลต้องกลับฝรั่งเศสจริงๆ แต่หลีไม่ต้องกังวลนะ ยังไงคุณราฟาลจะต้องกลับมาแน่ "

            "ไม่จริงหรอก คุณราฟาลกำลังโกหกอยู่แน่ๆเลย "

            น้ำตาหยดลงมาเปื้อนแก้มขาว ไม่ยอมรับความจริงว่าสิ่งที่ราฟาลพูดคือเรื่องจริง หัวใจกำลังเต้นพร้อมกับความกลัว กลัวว่าคนตรงหน้าจะจากไปจริงๆ ร่างสวยจะหันหลังกลับ ตอนนี้ไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น แปลกที่เมื่อช่วงเวลาก่อนหน้าต้องการได้ยิน แต่ตอนนี้ไม่อยากได้ยินมันอีกแล้ว

             "หลีต้องเข้มแข็งนะ ต้องเชื่อใจคุณราฟาลรู้ไหม"

เข้ามากอดซ้อนหลังบางไว้ รู้สึกได้ถึงร่างบางนั้นสะอื้นไห้จนตัวโยน เจ้าพ่อมาเฟียได้แต่กัดริมฝีปากข่มใจไว้ เขารู้ความรู้สึกของเธอดีว่าตอนนี้รู้สึกเช่นใด เพราะเขาก็รู้สึกไม่ต่างกัน

           " คุณราฟาลจะไปนานแค่ไหน "

            "ยังไม่รู้เลยครับ จัดการเรื่องทางโน่นเสร็จเมื่อไหร่จะรีบกลับมาทันที ในเมื่อหัวใจของคุณราฟาลอยู่ที่นี่ อยู่กับผู้หญิงคนนี้ "

            ระยะทางกับเวลาอาจจะทำให้ใจของคุณราฟาลเปลี่ยนก็ได้นะคะ ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

           " แต่ไม่ใช่หัวใจของผู้ชายคนนี้แน่ รักยังไงก็จะรักอยู่อย่างนั้น "

           " แล้วถ้าหลีเปลี่ยนล่ะคะ "

            "ก็ลองดูสิ ไม่รู้หรือไงว่ามาเฟียคนนี้เป็นผู้ชายแบบไหน รักแล้วจะเลิก ตายคงจะง่ายกว่า "

            มั่นคงแน่วแน่ ดวงตาไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย ยังคงมั่นคงอยู่อย่างนั้น ทุกสิ่งในโลกใบนี้เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาไม่นิรันดร์ แต่ความรักของเขาไม่มีวันเปลี่ยนแปลง นิรันดร์ตลอดกาล

            หลีมองราฟาลด้วยความเสียใจ เพราะไม่ว่าจะอย่างไร ไม่ว่าเธอจะเชื่อใจราฟาลมากแค่ไหน แต่ก็เสียใจอยู่ดี  เธอจะทำอย่างไรถ้าคิดถึง ถ้าอยากเจอ แต่ก็เจอไม่ได้ เธอจะทนได้นานแค่ไหนกับการจากลา จะหยุดหัวใจอย่างไรไม่ให้ร่ำร้อง เพียงแค่ได้ยินการจากลา ร่างกายก็แทบทรุด

            "ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ "

            น้ำตาร่วง รู้ดีว่าคำพูดของตัวเองมันเห็นแก่ตัว แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อหัวใจเรียกร้อง ราฟาลจับร่างเล็กหันมาแล้วจับไหล่สองข้างอย่างมั่นคง เหมือนจะให้สัญญาว่าเขาจะต้องกลับมา

            "คุณราฟาลจะกลับมา เพื่อแต่งงานกับผู้หญิงขี้แยตรงหน้า อย่าร้องไห้เลยนะ ใจของผู้ชายคนนี้รักหลีเพียงคนเดียว เรื่องราวรักของเรามันต้องไม่มีวันจบ แม้ร่างกายของคุณราฟาลจะอยู่ที่ไหนแต่หัวใจจะรักหลีไปจนตาย "

            สายธารน้ำตาหลั่งปะปนกับสายน้ำ เหมือนดวงตาจะมองอะไรไม่เห็น นอกจากใบหน้าเข้มคมสันตรงหน้าเพียงผู้เดียว ราฟาลประคองใบหน้าหวานแล้วก้มลงไปจูบซับน้ำตาเบาๆ เมื่อดวงตาสวยหลับลงรอการปลอบประโลม ริมฝีปากร้อนผ่าวพร่องเลื่อนลงมาตามสันจมูกโด่งเล็ก พร้อมมาหยุดที่กลีบกุหลาบแสนชั่ง ประทับลงไปเบาๆ เคลื่อนไหวปลอบให้หายเศร้าโศก

            นิ้วเรียวบางสอดเข้าไปในกลุ่มผมแล้วเคลื่อนลงมากอดรอบลำคอไว้แน่นหนา เสมือนจะยึดเหนี่ยวไว้ไม่ให้อีกร่างได้จากไป ริมฝีปากที่ถูกอีกคนฉกโฉบไปมาเผยอออกรับสัมผัสท่ามกลางความกลัว อยากจะหยุดเวลาไว้ที่ตรงนี้ แต่จะหยุดอย่างไร จะหักใจอย่างไร รู้ว่าไม่ควรจะรั้ง แต่ไม่รู้จะฝืนอย่างไร อยากจะลืมนาทีที่เคยผ่านพ้นเข้ามา หากว่าเธอรู้ก่อนว่าจะพบคนตรงหน้า ก็จะเตรียมตัวมาให้ดีเพื่อเสียใจ เสียงของหัวใจมันเตือนเธอเบาๆ ว่าเรื่องราวความรักของเธอและราฟาลมันกำลังจะจบ

           

            ทุ่งดอกบัวตองยังคงบานเหลืองอร่าม แม้ตะวันจะเริ่มคล้อยตกดิน เสียงหมู่วิหกดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ พระอาทิตย์ยามเย็นสาดแสงอมส้มไปทั่วท้องฟ้า ช่างเป็นภาพที่สวยงามจับใจ แต่กลับร่างเล็กที่นั่งกอดเข่ามองดูอยู่มันหดหู่เสียเหลือเกิน  ราฟาลมองดูอีกร่างอยู่ไกลๆ แล้วยิ้มออกมา แปลกที่เขาบอกความจริงเธอไปหมดแล้วสบายใจ แต่ต้องมาได้ยินอีกคนส่งเสียงถอนลมหายใจเป็นรอบที่ร้อยของวันก็ว่าได้

            "กังวลอะไรครับเบบี๋ "

            กดจูบลงที่ซอกคอขาว ทั้งที่เพิ่งจะห่างสัมผัสของหลีมาได้ไม่นาน เนื้อตัวก็ยังไม่ได้ใส่อาภรณ์ใดๆ มีเพียงผ้าขนหนูพันท่อนล่างไม่ให้พุ่งโพลนเท่านั้น หลีสะบัดหนีน้อยๆ เพราะเธออ้อนเท่าไหร่ ราฟาลก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ นี่คงคิดจะทิ้งเธอจริงๆล่ะสิ

         "   ทำหน้าแบบนี้ ระวังจะหมดสวยนะ คุณราฟาลเพิ่งจะรู้น่ะนี่ว่าหลีเป็นผู้หญิงคิดมาก แถมยังหวงคุณราฟาลเสียมาก "

           " ไม่ได้หวงเสียหน่อย อยากไปก็ไปเลย ดีเหมือนกัน หลีจะได้เป็นอิสระ จะไปที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องมีคนมาคอยคุม"

            เดินหนีเข้ามานั่งด้านใน โดยมีมาเฟียหน้าหยกเดินตามเข้ามาติดๆ แถมยังเกาะหนึบไม่ยอมปล่อย จนอีกคนที่กำลังหงุดหงิด หยิกให้เสียหลายครั้ง

            "เจ็บนะคนดี  "

            "เจ็บน่ะสิดี จะได้เลิกหื่นกามเสียที ดูสิเนื้อตัวของหลีมีแต่รอยช้ำรอยแดงหมดแล้ว "

            "ไหนมาดูสิ มันแดงตรงไหนจ๊ะ "

            ราฟาลยังไม่เลิก  ลากสายเสื้อตัวสวยของหลีลง จนเนินอกขาวมาโชว์หราอยู่ใกล้ตา แล้วหัวเราะเจ้าเล่ห์ เมื่อรอยพิศวาสปรากฏอยู่ทั่วไปหมด

           " อืมจริงด้วย แต่มันมีอยู่บนตัวหลีก็ดีแล้ว หน้าไหนจะได้ไม่คิดจะจีบ เพราะคนตรงหน้ามีเจ้าของแล้ว แถมเจ้าของยังโหดอีกต่างหาก "

            หลีฟังที่ราฟาลตาวาว ก่อนจะพลักร่างใหญ่ลงไปนอนกับโซฟาตัวใหญ่ แล้วขึ้นไปคร่อมไว้หน้าตาจริงจัง

           " ถ้ามีรอยพวกนี้จะไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งใช่ไหมคะ"

            "จ๊ะ ที่รัก "

            ราฟาลมองคนตัวเล็ก แล้วตอบไปอย่างนั้น ดวงตานั้นส่งประกายวิบวับ ก็ทั้งขาทั้งเนินอกของคนที่กักขังเขาอยู่ มันเปิดเสียจนเห็นความขาวความอวบจนตาลายไปหมด และก่อนที่ราฟาลจะคิดอะไรมากไปกว่านั้น ใบหน้าสวยก็ก้มลงมาจูบไซร้ซอกคอทันที เรียกความร้อนรุ่มจากกายสมชายได้มากทีเดียว ลิ้นนุ่มๆพร้อมริมฝีปากอุ่นขบเม้มไปทั่วลำคอของคนตัวใหญ่

            "ทำไรจ๊ะทูนหัว อย่าทำแบบนี้รู้ไหม "

            ดันไหล่ขึ้นมาพูดกันดีๆ ทั้งที่อะไรต่อมิอะไรล่อตาล่อใจ มือใหญ่ลูบต้นขาขาวที่นั่งคร่อมอยู่ช่วงเอวของเขา สภาพของหลีตอนนี้ ทำเอาราฟาลเลือดกำเดาแทบพุ่ง ผมยาวที่ยุ่งนิดๆ กับเสื้อผ้าที่หลุดระกายยิ่งเซ็กซี่เป็นต่อ

            "ก็ถ้าคุณราฟาลมีรอยจูบเหมือนของหลี ผู้หญิงคนอื่นจะได้ไม่มายุ่งไงคะ  "

อับอายยิ่งนัก ดวงตาสวยแดงพร้อมน้ำตารื่น ผละร่างลงไปนอนคุดคู่หันหลังให้ราฟาล  แต่อีกคนยิ้มเอ็นดูในความน่ารัก ไรเดียงสา

          "  ที่คุณราฟาลไม่ให้หลีทำ เพราะกลัวว่าจะหยุดใจไม่อยู่ รักหลีอีกสักหลายๆรอบนะสิ แล้วทีนี่หลีจะมาต่อว่าคุณราฟาลไม่ได้นะ "

            ช้อนดวงหน้าขึ้นมา แล้วกล่าวไปด้วยความจริง แม่เสือสาวเมื่อครู่จึงกลายเป็นแมวเชื่องๆ มองเขาตาแป้ว

            "ต่อให้หลีไม่ทำแบบเมื่อครู่ สายตาคู่นี้ก็จะไม่มองผู้หญิงคนอื่น "

           " สัญญานะคะ "

            "สัญญาครับ นางฟ้ายอดดวงใจ แต่ว่าตอนนี้ทำเหมือนเมื่อครู่ต่อสิจ๊ะ "

            พลิกร่างสวยขึ้นมานอนบนกายของเขา มือทั้งสองโอบไปรอบแผ่นหลัง คนที่ถูกกระทำหน้าแดงซ่านด้วยความอาย รู้สึกถึงอาการตื่นตัวของคนเจ้าเล่ห์

            "รักจังเลยครับ "

            กดใบหน้าหวานลงมารับจูบนิ่มๆแต่แสนรุกโชนด้วยเพลิงปรารถนา มือไม้ปัดป่ายไปทั่วเสมือนเป็นเจ้าของร่างกายกันและกัน ถ้าต้องคิดถึงความทุกข์วันพรุ่งนี้ สู้เก็บเกี่ยวความสุขของวันนี้ให้เต็มที่ แล้วพรุ่งนี้จะร้องไห้ให้น้ำตาเป็นสายเลือด ก็คงไม่เสียดาย เพราะวันนี้เก็บรอยยิ้มไปเต็มหัวใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

2,823 ความคิดเห็น

  1. #2591 JJ.. (@jub_jub_nj) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มกราคม 2554 / 00:02
    หวานก่อการลาจาก
    #2591
    0
  2. #2584 ืnook (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มกราคม 2554 / 23:24
    ความเห็นที่ 2415 อินจิงๆนะคะ คริคริ
    #2584
    0
  3. #2414 O.o>> (@nam02) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2553 / 16:32
    หือ อ อ อ อ เศร้า นะ คุง ง T.T

    จา ให้ เศร้า ไป ไหน สง สาร นาง เอง T_T

    คุง ราฟาล ค่ะ อย่า ไป นาน นะ ค่ะ ต้อง กลับ มา หา เค้า นะ หือ อ T___T..

    ถ้า รู้ ว่า คุง พา เมีย น้อย มานร้า เอาจีโต้ง สับ แม่ง เย ย ย -.-*

    อ่ะ อ่ะ ตายแระ อิน จัด ว่ะ 5 5 ก๊าก ก ก >O<
    #2414
    0
  4. #2150 vi-ya (@viya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2553 / 13:58
    โอ้ยเศร้าจังเลย อย่าให้จากกันนานนะค่ะ
    #2150
    0
  5. #1460 มนเาละล (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2553 / 17:36
    สนุกมากกกค่ะ
    #1460
    0
  6. #1447 crazii (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2553 / 13:49
    ใจง่ายจิงน้องหลี เค้าทำกับเราไว้เยอะ

    ทำไม ไม่เอาคืนบ้าง ไปรักเค้าทำไมกัน^^



    ดูซิ๊ งานศพน๊า ก้ไม่ไป ยังมีหน้าไปรักคนแบบนี้อีก
    #1447
    0
  7. #1413 โพล่าแบร์ (@ma2m) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2553 / 23:39
    สงสารหลีจังเลย
    #1413
    0
  8. #1400 Firs (@28508) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2553 / 16:58
    สงสารแฮะ อย่าปัยนานนร๊คุณราฟาล
    #1400
    0
  9. #1393 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2553 / 13:20
    อ่านตอนนี้แล้วเสียน้ำตา สงสารหลี
    #1393
    0
  10. #1361 i love jiah (@amcup) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2553 / 20:52
    ฉากนี้หวานเคล้าน้ำตาแฮะ
    #1361
    0
  11. #1360 oopearnqoo (@oopearnqoo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2553 / 18:37
     อย่าจากกันเลยสงสาร
    #1360
    0
  12. #1352 Shionee (@lovestory2007) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2553 / 01:05
    ถึงเวลาต้องจากกันจริง ๆ แล้ว หลีจะทำไงเนี่ย นังมารร้ายจะตามฆ่าหลีรึเปล่าเนี่ย เพราะพระเอกก็ไม่อยู่ดูแลด้วย โอ๊ยอยากอ่านต่อแล้ว มาอัพต่อเร็ว น่ะค่ะ ถ้าว่าง อิๆ ขอบคุณค่ะ
    #1352
    0
  13. #1349 OUnph (@muzmee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2553 / 00:19
    เง้อ  แล้วเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกล่ะเนี่ย

    ไรเตอร์อย่าใจร้ายมากน๊า  สงสารทั้งคู่เลยอ่ะ
    #1349
    0
  14. #1344 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 21:30
    สงสารทั้งสองคนเลย
    #1344
    0
  15. #1341 ตัวป่วน*-* (@noo_yew) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 20:39
    เศร้าๆๆๆๆจังเลย เกลียดการจากลาที่สุดเลยยยยยยยยยยย หลีกับราฟาลก้อคงรุสึกอย่างนี้ อ่านแล้วน้ำตาหมือนจาไหลเลย
    #1341
    0
  16. #1338 คนตกในไม่เคยลืม (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 19:22
    เฮ้อไม่รู้ว่าพรุ่งนี้พวกเค้าจะเจอกับอะไรนะค่ะ

    ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1338
    0
  17. #1336 depa_koi (@depa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 19:15
    สงสารราฟาลลล
    กะ หลี ก่ะ
    TT_TT
    #1336
    0
  18. #1334 lovelyvenus (@lovelyvenus) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 18:33
    ซึ้งจังT^T
    #1334
    0
  19. #1333 PigPigGirl (@tangmay888) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 18:14
     เฮ้ออออออออออออ
    #1333
    0
  20. #1332 yingkub (@kunying) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 18:10
    ประทับใจในความรักของคุณราฟาลจริงๆ  แต่ว่าจะมีเหหตุการณ์อะไรดข้ามาทดสอบความรักของคู่นี้อีกนะ 
    #1332
    0
  21. #1330 คนรอ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 17:49
    ซึ้งจังเรย
    #1330
    0
  22. #1329 Som-O (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 17:41
    สุข ต่อมาก็เศร้าซินะ เฮ้อ
    #1329
    0
  23. #1326 วรรณนากา (@konwan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 16:42
    ซึ้งจังเลยคะ
    #1326
    0
  24. #1323 love my key (@kanyapon) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 15:36
    นี่ราฟาลเศร้าแล้วใช่มั้ยเห็นหื่นได้ตลอดเว
    #1323
    0
  25. วันที่ 7 ธันวาคม 2553 / 15:32
     
    #1322
    0