Sense of love รักแล้วใช่ไหม ?

ตอนที่ 8 : Ch.8 เออ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    19 เม.ย. 63

-- Frank's talk --

ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะยอมรับความรู้สึกตัวเอง ผมคุยกับตัวเองทั้งคืนนานมากจนไม่รู้ว่าโทรศัพท์โดนมะยมโทรมากี่สาย ทั้งเมื่อวานผมเผลอไปปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ด้วย ถึงตอนนี้ผมจะยังพูดได้ไม่เต็มปากว่าผมชอบน้ำขิงแต่ผมขอใช้คำว่ารู้สึกดี ใช่ ผมรู้สึกดีกับน้องผมเลยกล้าพูดออกไป

"ตกใจอะไรขนาดนั้น"

"ตกใจดิ พี่พูดอะไรออกมารู้ตัวปะ"

"รู้ดิ" ผมมีสติครบนะ ทำไมจะไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไร

"อะไรวะเนี่ย"

"เลิกคิดก่อน แล้วมากินข้าว"

"พี่แม่ง โว้ยย" ฮ่าๆ ผมเพิ่งเคยเจอคนโดนบอกชอบแล้วหงุดหงิด น้ำขิงนี่มันน้ำขิงจริง ๆ

 

-- NamKing's talk --

ตอนนี้ความรู้สึกฉันมันตีกันไปหมด ฉันเพิ่งโดนเพื่อนสนิทตัวเองบอกชอบไปเมื่อวานยังเคลียร์เรื่องนั้นไม่จบ วันนี้ฉันโดนคนที่คอยกวนฉันมาตลอดเวลาบอกว่ารู้สึกดีด้วย อยู่ดี ๆ ฉันก็ฮอตขึ้นมางี้ ฉันควรจัดการความรู้สึกตรงไหนก่อนวะ โว้ยย

"ก็บอกว่าเลิกคิด กินข้าว"

เสียงพี่แฟรงค์ดังขัดความคิดในหัวฉันอีกรอบ ตอนนี้ฉันนั่งอยู่โซฟาหน้าทีวีซึ่งนั่งตัวเดียวกับพี่มันนั่นแหละ มีโซฟาตัวเดียวให้ทำไง

"หนูอิ่มแล้ว พี่กินเหอะ หิวไม่ใช่หรอ"

"กินคนเดียวไม่อร่อย กินเป็นเพื่อนหน่อย"

พี่แฟรงค์พูดแล้วยื่นจานข้าวที่มีช้อนอีกคันมาให้ฉัน ฉันเลยหยิบ ๆ ขึ้นมากำลังจะเอาเข้าปากแต่พี่แฟรงค์ชะโงกหัวมางับช้อนข้าวฉันไปกินก่อนจะถึงปากฉัน ทำให้ตอนนี้หน้าพี่แฟรงค์กับหน้าฉันอยู่ใกล้กันมาก โอ้มายก้อด ใกล้จนอยากจะหยุดหายใจ

"อะไรของพี่เนี่ย หนูกำลังจะกินไง"

"น้ำขิง ที่พี่บอกว่ารู้สึกดี พี่รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ นะ"

"..."

"พี่ขอเรียนรู้เราไปเรื่อย ๆ ได้ไหม จนจะถึงวันที่พี่มั่นใจจริง ๆ ว่าพี่รู้สึกกับเราด้วยคำคำนั้น"

"หนู.."

"พี่จะไม่จีบเรา แต่พี่จะทำให้เรารู้สึกไปพร้อมกัน ได้ไหมครับ"

ไม่รู้ทำไมฉันรู้สึกอบอุ่นขนาดนี้ จะบอกว่าฉันหัวอ่อนเชื่อใจคนง่ายไหม แต่คำพูดที่พี่แฟรงค์พูดออกมาฉันเข้าใจและรู้สึกถึงมันจริง ๆ หรือจริง ๆ แล้วฉันก็รู้สึกดีกับเขาไปเหมือนกัน

"...อืม"

"อืม คือ?"

"ก็รู้ทำไมต้องถามซ้ำ" พี่แฟรงค์ระบายยิ้มส่งมาให้ฉันทันทีที่ฉันพูดจบ

"ขอบคุณครับ"

ฮือ อย่ายิ้มแบบนี้ ใจมันเต้นแรงเกินไป

"ได้คำตอบแล้ว เอาหน้าออกไปได้แล้ว"

"ขอค่ามัดจำหน่อย"

"ค่ามัดจ.."

ฉันพูดยังไม่ทันจบประโยค พี่แฟรงค์ก็ยื่นหน้าเอาปากมาประทับปากฉันแบบเร็ว ๆ แล้วผละตัวออกไป อึ้งจ่ะ! เมื่อกี้ฉันโดนจูบ ใช่ ฉันโดนจูบ!! ฉันควรจะโกรธสิ ที่หน้าฉันมันร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เพราะฉันโกรธใช่ไหม แต่ใจแม่งเต้นแรงมาก เออกูรู้กูเขิน!

"พี่แฟรงค์ !!"

"มัดจำ"

"มัดจำบ้าบออะไร แม่ง"

"โกรธหรอ"

"เขินโว้ย!"

"ฮ่า ๆๆๆ" ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก มันน่าหงุดหงิดจริง ๆ ฮึ่ย

"หยุดหัวเราะแล้วกินข้าวไปเลย"

"ป้อนหน่อย"

"มือตัวเองก็มี กินเอง"

"ใจร้ายวะ"

ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่มือพี่มันก็หยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวกินเองอยู่ดี เหอะ ได้คืบจะเอาศอก ฉันไม่ยอมง่าย ๆ นะเว้ยบอกไว้ก่อน

"แล้วนี่หนูกลับได้ยัง ข้าวก็ทำให้กินแล้ว กินข้าวเป็นเพื่อนด้วยแล้ว"

"อยากไปจากพี่ขนาดนั้นเลย ?"

"ง่วง อยากกลับไปนอน เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ"

อันนี้เรื่องจริงไม่จ้อจี้ เมื่อคืนคิดเรื่องรุจนานมากจนนอนไม่หลับ รู้ตัวอีกทีก็เกือบหกโมงเช้าคือไปช่วยหลวงพ่อบิณฑบาตได้เลยอะ

"คิดเรื่องอะไรทำไมนอนไม่หลับ เรื่องงานหรอ"

"ว่างั้นก็ได้" ฉันเลือกที่จะโกหก เพราะรู้สึกว่าถ้าพี่แฟรงค์รู้จะอารมณ์เสียเปล่า ๆ

"อย่าคิดมาก มีพี่อยู่ทั้งคน"

"จ้าพ่อคนเก่ง เก่งเหลือเกิน"

"ก็รู้ตัว" มันจะมีสักครั้งไหมที่ฉันเถียงชนะพี่มันเนี่ย

"อันนี้พูดจริง ๆ นะ ง่วงมากขอกลับไปนอน"

"แล้วขิงมาไง ไม่มีรถไม่ใช่หรอ"

ฉันเข้ามาเรียนที่นี่แบบไม่มีรถส่วนตัวนะ จะว่าไงดีคือบ้านฉันอยู่ต่างจังหวัดไงแล้วรถที่บ้านก็มีมอไซค์กับรถยนต์อย่างละคัน ถ้าฉันเอามาใช้พ่อกับแม่ก็ไม่มีใช้พอดี ฉันเลยใช้บริการน้าวินไปเรียนเป็นประจำตั้งแต่ปี 1 แต่ฉันขับได้ทั้งมอไซค์และรถยนต์เลยนะ อวด

"นั่งแกร็บมา"

"งั้นเดี่ยวพี่ไปส่ง ไปเอากุญแจรถก่อน"

ไม่ให้ฉันได้ปฏิเสธน้ำใจหรืออะไรเลย พี่แฟรงค์ก็เดินเข้าไปเอากุญแจรถที่ห้อง(น่าจะห้องนอนแหละ)ทันที เออดีเหมือนกันประหยัดค่ารถ

"ปะ ไปกัน หรือถ้าไม่อยากไปก็นอนที่นี่ได้นะ"

"ตลก"

"ฮ่า ๆ"

หลังจากนั้นฉันกับพี่แฟรงค์ก็เดินลงมาเพื่อไปขึ้นรถกลับหอ ระหว่างทางในช่วง 20 นาทีกว่า ๆ ไม่มีบทสนทนาใดทั้งสิ้น เพราะฉันหลับ จ่ะ

"ขิง น้ำขิง ขิงตื่นได้แล้ว ถึงแล้ว" ฉันลุกเพราะเสียงปลุกนี้แหละค่ะทุกคน กูจะเหนื่อยอะไรขนาดนั้นวะงงตัวเอง

"อืม ขอบคุณนะแล้วนี่พี่จะไปหามะยมเปล่า"

"ชวนพี่ขึ้นห้องหรอ"

"..." ฉันทำหน้าเบื่อหน่ายให้พี่แฟรงค์ จนพี่มันต้องตอบอีกที

"เดี่ยวพี่ไปทำธุระต่อ ไม่ได้ขึ้นไปหรอก ฝากบอกมะยมด้วยนะ"

"ธุระอะไรตอนนี้" ที่ถามเพราะเสือกล้วน ๆ ไม่ได้ซอกแซกเลยนะ

"กินเบียร์"

"อ่อ โอเค ดูแลตัวเองดี ๆ นะพี่"

"ไม่ห้ามหน่อยหรอ"

"ห้าม? ห้ามไปกินเบียร์อะนะ? ห้ามทำไมเรื่องปกติ" ทำไมฉันต้องห้ามพี่มันไม่ให้ไปกินเบียร์ด้วย ในเมื่อตัวฉันยังซื้อเบียร์ไปกินบนห้องอยู่เลย..

"หึ น่ารักเกินไปแล้วนะรู้ตัวไหม"

"...เรื่องแค่นี้ มันน่ารักขนาดนั้นเลยหรอ ฮ่าๆ" ที่เงียบไปก่อนหน้าไม่ใช่อะไร หัวใจตั้งรับกับคำชมไม่ทัน ช็อตไปชั่วขณะ

"พอเป็นขิงแล้วมันน่ารักมั้ง"

"ไหนบอกจะไม่จีบ"

"ก็ไม่ได้จีบ ทำให้รู้สึกไง รู้สึกไหมล่ะ"

ฉ่า~ ไม่ใช่เสียงกระทะโคเรียคิงแต่เป็นเสียงอุณหภูมิบนใบหน้าของฉันตอนนี้ ร้อนฉ่ามากค่ะคุณ

"โว้ะ ไปแล้ว"

"เขินหรอ"

"เออ!"

พูดจบก็ปิดประตูรถแล้วเดินเข้าหอไปเลย ใจเริ่มจะไม่ไหวแล้วนะ ฮ่วย!

 

***************************************************************************************************************************************************

งุ้ยย ทำไมไม่มีคนพูดกับฉันเสียงอ่อนเสียงหวานแบบนี้บ้างอะ นี่แต่งเพราะต้องการคนอ่อนโยนแบบนี้บ้างในชีวิตฉัน แต่ไม่เคยเจอเลยเจ้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น