Sense of love รักแล้วใช่ไหม ?

ตอนที่ 7 : Ch.7 หะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 เม.ย. 63

"ขิง มึงไปกับพี่แกบ่อยปะ"

ระหว่างทางที่นั่งรถมากับรุจ มันก็ถามฉันขึ้น อืม..ไปกับพี่แฟรงค์หรอบ่อยไหม จะเรียกว่าไปด้วยกันได้ไหมนะเพราะแต่ละครั้งที่เจอกันก็บังเอิญทั้งนั้น

"ก็ 2-3 ครั้งได้ละมั้ง ทำไมวะ"

"ไม่มีอะไรหรอก"

"อะไรของมึงรุจ"

"เปล่า ....เรื่องงานมึงอะ ถ้ามีไรให้ช่วยก็บอก" รุจตอบฉันแล้วเงียบไปสักพักถึงได้พูดออกมาอีกรอบ

"มึงไปช่วยพวกฟ่ากับภีมเหอะ พวกนั้นอะไม่มีคนช่วยแต่กูยังมีพี่แฟรงค์ไง"

โปรเจคที่ฟีฟ่ากับภีมมันได้ก็ยากเหมือนกันแหละ ถ้ารุจมันอยากช่วยจริง ๆ ไปช่วยพวกนั้นก็ได้ เพราะยังไงฉันก็ยังมีพี่แฟรงค์คอยช่วยอะ ก็น่าจะจบไปได้อยู่หรอก

"พี่แฟรงค์อีกแหละ มึงอะไรหนักหนาวะขิง!" อยู่ดี ๆ รุจมันก็ตะโกนขึ้นมา เอ้า อะไรวะ กูพูดไรผิดแล้วมันจะตะโกนทำซากอะไร ฮ่วย!

"มึงตะโกนทำเหี้ยไรเนี่ย"

"แล้วมึงอะ เอะอะก็พี่แฟรงค์ ๆ มึงชอบพี่แกรึไง"

"หะ กูว่ามึงไปใหญ่แล้ว" อะไรของแม่งวะ มันโมโหฉันเพราะพี่แฟรงค์อะนะ เชี่ยไรเนี่ย

"งั้นมึงตอบกูมาดิว่ามึงไม่ได้ชอบพี่แฟรงค์"

"กูจะชอบหรือไม่ชอบแล้วมึงจะอะไรนักหนาวะ" เออ ฉันจะชอบหรือไม่ชอบพี่แฟรงค์แล้วมันจะทำไม มันเป็นเรื่องหนักหนาขนาดนั้นเลยหรอวะ

"ก็กูชอบมึงไงขิง!"

"..." ไอ้ชิปหาย เมื่อกี้ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม รุจชอบฉัน? ชอบคนแบบฉันเนี่ยนะ

"มึงเข้าใจกูยัง"

"..."

"กูชอบมึง พอมึงไปอยู่กับไอ้พี่แฟรงค์อะไรนั่นกูเลยหวงไง หวงทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกับมึงด้วยซ้ำ"

ช็อคไปเลยจ่ะ อะไรกันครับเนี่ย อยู่ดี ๆ เพื่อนที่คบกันมาตั้งนานก็มาบอกว่าชอบฉัน บอกว่าหวงฉันกับผู้ชายอีกคน ไอ้เหี้ยไม่เคยเกิดเหตุการณ์นี้กับชีวิตฉันมาก่อน แล้วฉันต้องทำไงวะ พูดอะไรไม่ออกตอนนี้หัวมันตื้อไปหมด

"กู.. กูไปก่อนนะ ถึงหอพอดี"

ทางเดียวที่ทำได้คือตั้งหลัก ใช่ ฉันต้องไปตั้งหลัก พอดีกับที่รถเรามาถึงหอฉันพอดีฉันเลยรีบลงจากรถขึ้นห้องไปเลย นี่มันวันอะไรกันวะเนี่ย ฉันต้องพูดเรื่องนี้กับใครสักคน ใช่ สักคน.. อิภีม!

'ฮัลโหล ว่าไงชะนี'

"มึง ช่วยกูด้วย" ฉันพูดขึ้นทันทีที่ภีมมันรับสายฉัน

'มึงเป็นอะไร! ใครทำไรมึง!'

"เมื่อกี้รุจมันบอกชอบกู"

'อ่อ กูนึกว่าอะไร ..เหี้ย!! มึงว่าไงนะ'

"คือกูบังเอิญเจอมันที่ร้านกับข้าว แล้วทีนี้เลยให้มันมาส่งหอ แล้วแม่งก็บอกชอบกูบนรถ"

'แล้วมึงตอบมันว่าไง'

"กูช็อคอยู่ แล้วแม่งถึงหอกูพอดีกูเลยรีบวิ่งมาบนห้องเลย"

'โอ้มายก้อด'

"มึง กูทำไงดีวะ กูทำตัวไม่ถูก เชี่ยอะไรวะเนี่ยเกิดมา 22 ปีกูไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้อะ"

คือฉันก็ดีใจนะเว้ยลึก ๆ ที่แบบได้มีโอกาสเจอเหตุการณ์คนมาบอกชอบบ้างในชีวิต แต่คนที่มาบอกมันเป็นเพื่อนอะ เพื่อนที่กอดคอกินเหล้าด้วยกันทุกวันเนี่ย ฉันไม่เคยมองมันทางอื่นเลย

'มึงไม่ได้ชอบมันใช่ไหม'

"เออดิ กูไม่เคยมองเพื่อนในแง่ผัวเลยทั้งชีวิต"

'งั้นมึงตั้งสติก่อน แล้วไปบอกมันตรง ๆ '

"เชี่ย กูไม่กล้ามองหน้ามัน"

'เอ้า งั้นก็โทรไปคุย'

"ดูเสียมารยาทปะวะ"

'โอ้ยอินี่! มึงจะมาห่วงมารยาทอะไรอีก ห่วงความรู้สึกเพื่อนกูก่อน แม่งตอนนี้คิดไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ที่บอกชอบคนที่ตัวเองชอบแล้วเขาวิ่งหนีมาแบบนี้'

"...ก็กูทำตัวไม่ถูก"

'กูก็เข้าใจ แต่ถ้ามึงไม่ได้คิดอะไรกับมัน มึงก็บอกมันตรง ๆ ไม่ใช่หนีมาแล้วคิดนุ่นนี่เอง'

เออ ฉันลืมคิดถึงความรู้สึกของรุจมันจริง ๆ แหละ นี่ฉันทำอะไรลงไปวะ

"กูควรคุยกับมันตอนนี้ใช่ไหมวะ"

'เอาตอนที่มึงตั้งสติได้อะ'

 

หลังจากนั้นฉันก็วางสายจากภีม แล้วนั่งตั้งสติ ทบทวนคำพูดว่าควรพูดยังไงกับรุจมันดี จะว่ายังไงล่ะ รุจมันไม่ใช่คนไม่ดีนะแต่ฉันไม่เคยคิดกับมันเกินเพื่อนอะ พอมันมาบอกกับฉันอย่างนี้ฉันเลยกลัว..กลัวว่าจะเสียเพื่อน มันจะโอเคกับสิ่งที่ฉันจะบอกใช่ไหมวะ

-Line-

Ruj : ขิง

ฉันไม่รู้เหมือนกันว่านั่งจมอยู่กับความคิดตัวเองนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงไลน์ดังขึ้น พอเปิดดูก็เปิดคนที่ทำให้ฉันนั่งคุยกับตัวเองเมื่อกี้แหละทักมา

Nam-King : เออว่า

Ruj : ขอบคุณที่ยังตอบกู

Ruj : กูนึกว่ามึงจะไม่คุยกับกูอีก

เชี่ย ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกแบบนี้คืออะไร แต่โคตรเข้าใจมันเลย นี่ฉันทำให้เพื่อนที่ดีกับฉันมาก ๆ เสียความรู้สึกไปมากเลยใช่ไหม

Nam-King : คุยดิ มึงเพื่อนกูนะ

Nam-King : กู ขอโทษนะ

Ruj : อืม กูเข้าใจแล้ว

Nam-King : มึงจะว่ากูเห็นแก่ตัวก็ได้นะ แต่กูอยากมีมึงเป็นเพื่อนเหมือนเดิมได้ไหม

ใช่ มันเป็นข้อความที่เห็นแก่ตัวมาก ๆ แต่ฉันไม่อยากจะเลิกคบกับมันเลยนะ มันคือเพื่อนที่ดีมากที่สุดในชีวิตตั้งแต่ฉันเข้ามาเรียนคณะนี้ มันเป็นคนที่ฉันไม่อยากปล่อยออกไปจากชีวิตคนนึงเลย

Ruj : มันเหมือนเดิมไม่ได้ มึงก็รู้

Nam-King : มึง..

Ruj : กูขอเวลา เดี่ยวกู..พยายามให้

Nam-King : มึง ให้กูโทรได้ไหม

Ruj : อย่า

Ruj : กูขอเวลาขิง เดี่ยวกูกลับไป

นั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่ฉันกับรุจคุยกัน ฉันทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากรอเวลา รอให้เวลาพารุจ เพื่อนคนเดิมของฉันกลับคืนมา ฉันหวังอย่างนั้นนะ

 

วันถัดมา

"ขิง เมื่อวานกลับมากับพี่แฟรงค์หรือเปล่า"

ฉันเดินออกมาจากห้องเพื่อหาข้าวเช้ากินตอนเที่ยง ก็เจอมะยมที่ใส่ชุดนักศึกษาเตรียมไปเรียนทักขึ้น ทำไมฉันมีซีนไปเรียนน้อยกว่ามะยมจังวะ ดูเป็นเด็กเหี้ยแฮะ

"เปล่าอะ"

"อ้าว เป็นไรกันรึเปล่า"

"เปล่า ๆ เรื่องมันยาวอะมึง"  ยาวจริง ๆ มะยมมึงอย่าเพิ่งอยากรู้เลย

"แน่ใจนะว่าไม่มีอะไร แปลกแฮะ"

"ทำไมมึงว่างั้น"

"ก็ยมโทรหาพี่แฟรงค์หลายสายแล้ว แต่พี่แฟรงค์ไม่รับเลยอะ"

"พี่มึงนอนยังไม่ตื่นเปล่า"

"ไม่อะ พี่แฟรงค์ไม่ใช่คนตื่นสายขนาดนี้"   มึงไม่ได้กำลังด่าว่ากูตื่นสายใช่ไหมมะยม

"คิดมาก เดี่ยวแกก็โทรกลับ"

"วันนี้ขิงไม่มีเรียนใช่ไหม"

"อืม ทำไมอะ"

"ช่วยไปดูพี่แฟรงค์ที่คอนโดให้ยมหน่อยได้ไหม"

"หาา มึงไม่ไปเองอะ"

"ยมมีพรีเซนต์งานอะ ขาดไม่ได้ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าอาจารย์จะปล่อยตอนไหน นะขิงนะ ๆ ๆ "

"กูว่ามึงคิดมากไป พี่มึงไม่เป็นไรง่าย ๆ หรอก"

"แต่ยมสังหรณ์ใจมากเลยขิง นะขิงนะ ขอร้อง"   ข้อร้องด้วยว่ามึงอย่าส่งสายตาอ้อนวอนมาให้กู ไม่นะ ขิงไม่ อย่าใจอ่อน

"แต่กูไม่รู้คอนโดพี่มึงนะ"

"คอนโด QV  ห้อง 1107 นี่คีย์การ์ดสำรองเข้าคอนโด"  มะยมพูดแล้วยื่นคีย์การ์ดมาให้ฉัน

"โอโห้ ของพร้อมมาก  เออ ๆ เดี่ยวไปดูให้"

"น่ารักที่สุด งั้นยมไปก่อนนะเดี่ยวสาย"

"อืมมม"

เห้ออ ชีวิตฉัน ไม่เคยที่จะได้นอนดูไอดอลแบบสบายใจเลยใช่ไหม บ่นไปก็แค่นั้นยังไงก็ต้องไปหาพี่แฟรงค์ให้มะยมอยู่ดี แต่เพื่อเช็คสัญญาณชีพพี่มันระหว่างที่ฉันกินข้าวก็พยายามโทรหาพี่มันไปด้วย แต่ก็ไม่รับเหมือนที่มะยมมันพูดจริง ๆ ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นใช่ไหมวะ

 

คอนโด QV

ตอนนี้ฉันมาถึงคอนโดของพี่แฟรงค์แล้ว แม่งล่อให้เสียเงินค่าแกร็บแต่เช้าเลย ถ้าขึ้นไปแล้วพี่มันนอนยังไม่ตื่นนะมึง ฉันเดินเข้าไปในคอนโดแล้วขึ้นไปบนห้องพี่แฟรงค์ทันที เออนิติไม่สงสัยอะไรกูหน่อยหรอ

~~ ก็อก ก็อก ก็อก ~~

เงียบ

~~ ก็อก ก็อก ก็อก ~~

ก็เงียบอยู่

~~ ก็อก ก็อก ก็อก ~~

เออ ไม่เปิดกูเปิดเอง  ฉันใช้คีย์การ์ดสำรองที่มะยมให้ฉันมาเปิดเข้าไปเลย พอเปิดเข้าไปแล้วคำเดียวที่ขึ้นมาในหัวฉันเลยคือ 'รก' ชิปหาย รกมากอยู่ไปได้ยังไงวะ รกตั้งแต่ชั้นวางร้องเท้าไปจนถึงห้องรับแขก มะยมมึงบอกกูถูกที่ใช่ไหม

"พี่แฟรงค์ อยู่เปล่า"

"..."

"พี่แฟรงค์ นี่ขิงเองนะ ถ้าอยู่ก็ตอบหน่อยสิโว้ย"

"..."

ฮืออ เงียบ ไม่มีการตอบรับ ทำไมมันดูวังเวงขนาดนี้ สวิชต์ไฟอยู่ไหนวะ นึกได้ไม่นานอยู่ดี ๆ ไฟห้องก็สว่างขึ้นพรึ่บ !

"เชี่ย !!!  ฮือ หนูขอโทษที่เข้ามาโดยพละการค่ะถ้าท่านไม่พอใจเดี่ยวหนูออกไปตอนนี้เลยค่ะ อย่าทำอะไรหนูเลย ฮือ"  หลับตาพนมมือไหว้อย่างเร็วเลยกู เจ้าที่แรงขนาดนี้เลยหรอวะ นึกถึงไฟไฟก็มา

"ท่านไหน"

"หือ เสียงคุ้น ๆ"

ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแล้วหันไปตามเสียงที่ดังขึ้นมาเมื่อกี้ ก็เจอพี่แฟรงค์ยืนทำหน้างง ๆ อยู่  เห้อ คนไม่ใช่ผี ดีใจหน่อย

"พี่แฟรงค์ ! ตกใจหมดมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง"

"พี่ต้องตกใจ ขิงเข้ามาห้องพี่ได้ไง"

"เปิดประตูเข้ามา"

"หือ?"   อธิบายยาว ๆ ก็ได้วะ

"คือมะยมมันให้หนูมาดูว่าพี่ยังอยู่ไหมเพราะมันโทรหาพี่หลายสายแล้วแต่พี่ไม่รับ มันเลยให้คีย์การ์ดสำรองพี่มาด้วยหนูเลยไขเข้ามาแล้วก็มาเจอพี่"

"อ่อ"

"แล้วพี่เป็นไรอะ ไม่รับสายมัน"

"ไม่มีไรหรอก อย่าสนใจเลย"

เอ้า อะไรวะ นี่ฉันหอบสังขารมาเพื่อฟังคำตอบแค่เนี่ย เออพูดเองแหละว่าอย่าสนใจ งั้นกลับโว้ย ไปนอน

"ก็ได้ งั้นหนูกลับนะ"

"มาแค่เนี้ย ?"

"เอ้า แล้วจะให้มาแค่ไหน ก็หมดธุระแล้วก็ต้องกลับไง"

"เดี่ยวขิง"  ฉันกำลังจะเดินออกจากห้องไปแต่ก็โดนพี่แฟรงค์จับแขนไว้ก่อน หือ อะไรอีก

"พี่ยังไม่กินข้าว ทำกับข้าวให้กินหน่อย"

"หะ พี่ไม่ไปซื้อวะ"

"ขี้เกียจ ไหน ๆ ขิงก็มาแล้ว ทำกับข้าวให้กินหน่อย"

"ใช่เรื่องไหมวะเนี้ย"

"นะ ทำให้พี่กินหน่อยนะครับ"   เชี่ย คำพูดเมื่อกี้ สายตาเมื่อกี้คืออะไร ไม่รู้เลยว่าควรใจเต้นก่อนหรือขนลุกก่อน  โว้ยยย ใจอ่อนอีกแล้ว

"ดะ..ได้ ๆ เดี่ยวทำให้กิน พี่จะกินไรอะ"   

ฉันถามแล้วเดินไปห้องครัวทันที จะว่าไปคอนโดพี่แฟรงค์ก็คล้ายกับหอฉันนะแต่ที่นี่จะแบ่งห้องครัว ห้องนอนชัดเจน ไม่เหมือนของฉันที่มีแค่เคาเตอร์คั่น ทำกับข้าวทีกลิ่นฟุ้งทั่วห้อง

"อะไรก็ได้ ขิงทำอะไรพี่ก็กิน"  มันก็เป็นแค่คำพูดธรรมดา ๆ นะ  แต่ทำไมใจฉันเต้นแรงจังวะ หรือฉันมีโรคประจำตัวแต่แม่ไม่ยอมบอก

"อ่าหะ โอเค"

ฉันเดินสำรวจครัวแล้วก็ดูของสดในตู้เย็นก็ตัดสินใจทำข้าวผัดหมูง่าย ๆ แหละให้พี่มันกิน  ขี้เกียจคิดแล้ว ระหว่างที่ทำพี่แฟรงค์ก็ยืนมองฉันตลอดที่ประตูห้องครัว พี่มันกลัวฉันทำครัวพังหรอวะ เชี่ย ไม่เคยทำกับข้าวแล้วเกร็งขนาดนี้ นึกว่าอยู่ในมาสเตอร์เชฟ

"เสร็จแล้วพี่"  ฉันตักข้าวผัดใส่จานแล้วร้องบอกพี่แฟรงค์ที่อยู่ประตูครัวที่เดิม

"ถือมาเลย พี่รอหน้าทีวีนะ"  หือ ถึงจะงงนิดหน่อยแต่ฉันก็ยอมถือจานข้าวผัดออกไปให้พี่มัน

"แล้วขิงไม่กินอะ"

"ไม่อะ หนูกินมาแล้ว  อีกอย่างทำเสร็จแล้วก็จะกลับแล้วเนี่ย"

"มากินด้วยกัน"

"ไม่เป็นไร หนูอิ่มแล้ว"

"นะครับ กินเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ"

"พูดปกติเถอะพี่แฟรงค์ หนูเริ่มรับไม่ได้แล้ว"   อันนี้คือฉันเริ่มรับไม่ได้จริง ๆ  ไม่เคยต้องคิดว่าจะมาตั้งรับกับพี่แฟรงค์โหมดนี้

"ทำไม ขิงไม่ชอบหรอ"

"คือมันก็ดีพี่ แต่แบบมันดูฝืน ทำตัวปกติเถอะ"

"พี่ไม่รู้สึกว่ามันฝืนนะ ถ้าคนที่พี่พูดด้วยเป็นขิง"

"หือ?"  จะมาไม้ไหนวะ งงแล้วเด้ฮ่วย

"กับคนที่เรารู้สึกดี เราก็อยากทำดีกับเขาไง"

"หา!!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น