Sense of love รักแล้วใช่ไหม ?

ตอนที่ 5 : Ch.5 ชงเก่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    12 เม.ย. 63

"ตื่นแล้วหรอขิง"

เสียงมะยมทักขึ้นหลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมาตอนสายของวัน ฉันตื่นสายอย่างนี้เป็นปกติถ้าไม่มีอะไรต้องทำตอนเช้าอะนะ พยายามจะเป็น morning person ล่ะแต่แม่งฝืนตัวเองชิปหาย ขออยู่แบบนี้แหละ

"อืม มึงกลับมาตอนไหน" ก็เมื่อคืนมะยมมันไปนอนกับพี่ซีไง

"ประมาณสิบนาทีได้แล้ว ยมซื้อกับข้าวเข้ามาด้วยมากินข้าวกัน~"

"นึกว่าจะกินกับพี่ซีก่อนมา"

"ไม่อะ อยากกินข้าวกับขิงมากกว่า" มะยมพูดแล้วส่งยิ้มมาให้ฉัน

"อย่ามา มึงซื้อมาเซ้นกูเรื่องเมื่อวานล่ะสิ"

"รู้ทันอีกแล้ว" มะยมมุ้ยหน้าพอรู้ว่าถูกจับได้เรื่องที่วานให้ฉันคุยกับพี่แฟรงค์ให้ แต่ฉันก็คุยให้มันแบบไม่คล่อยจะเคลียเท่าไหร่มั้ง พี่มันยังมีสีหน้ากังวลอยู่เลย เอ้ะแต่พี่มันก็ยิ้มออกอยู่นะ

"มึงคุยกับพี่แฟรงค์เรื่องนี้หน่อยก็ดีนะ รู้สึกว่าพี่มึงไม่โอเคเท่าไหร่"

"แต่ยมเคยบอกพี่แฟรงค์อยู่นะว่าไปนอนกับแฟน"

"แต่มึงก็ไม่ได้บอกทุกวันที่ไปรึเปล่า พี่มึงเป็นห่วงว่ามึงไปบ่อยเกิน"

"..อ่อ" มะยมมันขานรับเบา ๆ แล้วเหมือนนั่งคิดอยู่ว่าจะทำยังไงดี หน้าตาตอนกังวลนี่เหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง

"แต่กูก็บอกพี่แฟรงค์ไปแล้วเหมือนกันว่าให้เชื่อใจมึง อย่าทำหน้ากังวลขนาดนั้น กูว่ามึงกับพี่แค่ต้องคุยกันเยอะ ๆ มากกว่านี้"

จริง ๆ นะ ฉันว่าตอนนี้สองคนเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ไม่สนิทใจเหมือนเดิมแล้ว เพียงแค่เพราะว่าทั้งสองคนคุยกันแค่ให้รู้ว่า 'คุย' แต่ไม่ได้คุยกันให้มันเข้าใจกันและกัน เห้ยพูดดีว่ะ

"ขอบคุณนะขิง เข้าใจยมอีกแล้ว" มะยมทำหน้าตาซาบซึ้งใจส่งมาให้ฉัน และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก

"อะแน่นอน นี่ใคร น้ำขิงคนที่เข้าใจมนุษย์คนอื่นทุกคนบนโลกยกเว้นตัวเอง" ฉันพูดแล้วกางแขนยอตัวเองแบบหน้าหมั่นไส้ นิดนึงนานทีชมตัวเอง

"จ้าาา เข้าใจทุกคนจริง ๆ ขนาดพี่แฟรงค์ยังเข้าใจเลยเนอะ"

"ก็ธรรมดาปะ ใครก็เข้าใจ"

"อ่อหรออ เอาจริงยมว่าพี่แฟรงค์กับขิงนี่เหมาะกันดีนะ"

"ตบปากตัวเอง" มะย๊มมมึงพูดอะไรออกมา ให้ฉันไปเอากับไอ้พี่แฟรงค์นี่วัน ๆ นึงจะมีแต่ตีกันตายเปล่า

~~ก็อก ก็อก ก็อก ก็อก ก็อก~~

คุยกันได้เท่านั้นก็มีเสียงเคาะประตูเป็นจังหวะสามช่าขัดขึ้นก่อน เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก

"อิฟายชัวร์"

ฉันพูดแล้วหันหน้าไปสบตามะยม ยมมันก็อมยิ้มหน่อย ๆ แล้วเดินไปเปิดประตู ส่วนฉันก็จัดการกับอาหารตรงหน้ารอ

"พวกมึง!! กูหิวมีไรให้กินมะ" เสียงฟายตะโกนเข้ามาหลังจากมะยมเปิดประตูไม่นาน มาแย่งอาหารกูอีกแล้วอิฟาย

"ยมกับขิงกำลังจะกินข้าวพอดี ฟายมากินด้วยกันสิ"

"ว้าว ๆๆ ห้องพวกมึงนี่ที่ประทังชีวิตของกูจริง ๆ " ฟายเดินเข้ามานั่งที่เคาเตอร์กินข้าวแล้วตักข้าวกินอย่างรวดเร็ว

"โอ้โห ถ้าไม่ตายก็ไม่ออกจากห้องจริง ๆ มึงนี่" ฉันทักฟายมัน นี่ทักแล้วจริง ๆ

"อยู่ในห้องกูก็จะตายละเหมือนกัน ส่งแบบอีก 2 วันงานกูยังไม่ถึงไหนเลย"

ฟายมันบ่นไปด้วยตักข้าวกินไปด้วย อย่าให้ข้าวติดคอตายนะมึง

"รอบนี้ส่งครั้งสุดท้ายหรอ หรือส่งไปตรวจเฉยๆ" ยมถามด้วยความสงสัย

"ส่งไปตรวจเฉย ๆ แหละยมแต่งานมันยังไม่ถึงเป้าที่เรากำหนดไว้อะ"

"มึงไม่มีแรงบันดาลใจอีกแล้วหรอ"

ฉันหรี่ตาจับผิดฟายทันที ฟายนิสัยมันผัดวันประกันพรุ่งจะตายชอบทำงานตอนเดดไลน์อีก 3 วันส่งงี้ ฉันยังเป็นอาทิตย์อยู่นะ (ยังกล้ามาอวด)

"เออประมาณนั้น ฮ่าๆ" ฟายตอบแล้วหัวเราะขำที่โดนฉันจับได้

"เออ ช่วงนี้กูก็ต้องการแรงบันดาลใจในการทำงานเหมือนกัน ไปหาที่ทำงานกันไหม" ฉันชวนมันออกไปทำงานข้างนอก งานพวกฉันมันงานสร้างสรรค์นะต้องออกไปหาแรงบันดาลใจจ

"ไป ๆๆ ยมอยากไปคาเฟ่นึงเพิ่งเปิดใหม่เลย บรรยากาศดี รีวิวดีมาก"

"แล้วถ้ากูไม่ไป ?"

"คายข้าวทุกมื้อที่พวกกูไปส่งให้มึงกินประทังชีวิตออกมา"

"ทวงบุญคุณ!"

"โอเค กินข้าวเสร็จอาบน้ำเจอกันหน้าห้องมึง" ฉันพูดเองว่าเองเสร็จสรรพแล้วกินข้าวต่อ

"พวกมึงนี่มัน.."

"น่ารัก"

"เวร!"

ไม่สนิทกันจริงไม่ด่าแล้วยิ้มให้กันแบบนี้นะคะ ฮ่า ๆ ขอเถอะฟายให้กูได้ออกไปหาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเพื่อการคิดงานที่มีประสิทธิภาพทีเถอะ หลังจากนั้นไม่นานพวกฉันก็กินข้าวเสร็จ แยกย้ายกันไปจัดการธุระตัวเองแล้วเดินทางมาที่คาเฟ่ทันที ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงได้

at cafe

ร้านนี้เป็นร้านที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ตกแต่งแนวไม้ ๆ หน่อย แบบต้นไม้ใบหญ้าเหมือนอยู่ป่าอเมซอน ดีเหมือนกันมาเจอธรรมชาติสีเขียวกลางกรุงที่มลพิษมันเยอะแบบนี้ โคตรฮีลเลย พวกฉันเลือกโต๊ะนั่งโซนที่ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ สั่งขนม เครื่องดื่มกันพอประมาณก็มานั่งทำงานใครมันไปเรื่อย ๆ จนโทรศัพท์ของมะยมดังขึ้นมันเลยลุกออกไปรับสาย ฉันกับฟายละความสนใจจากงานไปดูมันเล็กน้อยแล้วหันกลับมาทำงานต่อจนมะยมมันเดินเข้ามานั่ง ฟายเลยถามขึ้น

"ใครอะยม"

"โทรศัพท์หรอ พี่แฟรงค์"

"อย่าบอกว่าจะไปหามึงที่ห้องอีกนะ" ฉันพูดดักไว้ก่อน นี่ถ้ามาอีกก็คือย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ห้องแทนฉันเลยก็ได้นะ

"เปล่า จะมานี่"

"อ่อ/อ่อ" ฉันกับฟายเออออรับสักพักแล้วพูดขึ้นมาพร้อมกันอีก

"หะ พี่แฟรงค์จะมา / มาทำซากอะไรวะ" เสียงแรกคือฟายค่ะส่วนอันหลังคือฉันเอง

"คือพี่แฟรงค์อยากคุยกับยมเรื่องพี่ซีอะ ยมเลยบอกไปว่าอยู่ร้านนี้แล้วมันพอดีว่าอยู่ทางผ่านคอนโดพี่แฟรงค์พอดี ก็เลยจะแวะมา" มะยมอธิบายยาวเยียดให้พวกฉันฟัง

"หืมม นี่กูกำลังจะได้เจอไอดอลของกูในตำนานหรอเนี่ย"

ฟายกุมมือไว้ตรงอกแล้วทำหน้าเพ้อฝันมาก คือฟายมันชอบพี่แฟรงค์มากกกก แต่มันมารู้ว่าพี่แฟรงค์เป็นพี่มะยมก็ตอนมันกรี้ดพี่แฟรงค์ตอนเข้ามหาลัยปีหนึ่งแล้วมาเล่าให้พวกฉันฟังว่าเจอรุ่นพี่แซ่บพร้อมเปิดรูปให้ดู จนมะยมมันบอกไปนั่นแหละว่าเป็นพี่ตัวเอง ฟายมันเคยหาโอกาสในการเข้าใกล้พี่แฟรงค์หลายรอบแล้วนะแต่เหมือนสวรรค์ไม่เป็นใจ ซึ่งฉันคิดว่าดีแล้วอย่าให้มันเจอตัวจริงเลย และแน่นอนฟายมันยังไม่รู้ว่าพี่แฟรงค์มาช่วยฉันทำโปรเจค

"ฟายอย่าแย่งขิงดิ" มะยมมันพูดด้วยสีหน้ากรุ่มกริ่ม เดี่ยวก่อนแย่งอะไรกู นี่มะยมมันจะจิ้นฉันกับพี่มันจริง ๆ หรอ ขอร้องยมกูขอร้อง

"ห่ะ ทำไมต้องแย่งขิง หรือว่า.."

"มึงอย่าไปเชื่อยมมันมาก" ฉันพูดตัดความคิดอกุศลของเพื่อนฉันไว้ได้เท่านั้น คนที่อยู่ในหัวข้อสนทนาก็เดินเข้ามาที่โต๊ะพอดี

"อ้าวพี่แฟรงค์ สวัสดีค่า"

มะยมมันหันไปทักพี่แฟรงค์เสร็จแล้วก็กวาดสายตามองสัมภาระที่พวกฉันกองไว้ที่เก้าอี้ข้างฉัน คือโต๊ะพวกฉันมีเก้าอี้สี่ตัว มะยมนั่งข้างฟาย ส่วนฉันนั่งกับกระเป๋า

"พี่แฟรงค์เอากระเป๋ามานี่ก็ได้ค่ะ นั่งข้างขิงเลยก็ได้"

"มึงจะเอาไปไว้ไหนเอาไว้นี่แหละ ส่วนพี่ก็หาที่นั่งใหม่เอาดิตรงนี้กระเป๋าจอง" ฉันพูดกับมะยมก่อนจะหันไปหาพี่แฟรงค์ให้ไปหาที่นั่งเอง จะมาแย่งที่วางของได้ยังไง โว้ะ

"ให้พี่หาใหม่จริงดิ"

"เยสส ตรงนี้น้องนั่งอยู่เห็นไหม" ฉันแทนกระเป๋าว่าน้องแล้วชี้ให้พี่มันดูบนเก้าอี้

"โอเค พี่ไม่นั่งที่น้องก็ได้..นั่งที่พี่มันเลยก็ได้เนาะ" พอพี่มันพูดจบก็ นั่งลงบนตักฉัน ย้ำอีกที พี่แฟรงค์นั่งตักฉัน! แล้วคิดว่าตัวเองตัวเบามากมั้ง! นั่งลงมาได้ยังไงฉันเป็นผู้หญิงนะโว้ย

"พี่ทำไรเนี่ย! ลงไปโว้ยยย หนัก!!" ฉันทั้งตะโกนทั้งผลักพี่มันออกไป แต่ตัวเท่าควายขนาดนี้ใครจะไปผลักออกได้

"ก็นี่ไงพี่นั่งที่ใหม่แล้ว ไม่รบกวนน้องกระเป๋าของน้องน้ำขิงเลยสักนิด"

"ที่ใหม่ก็ที่ ๆ มันไม่มีคนนั่งสิโว้ยยยย"

"อ้าว มีกระเป๋าก็นั่งไม่ได้ มีคนก็นั่งไม่ได้ นี่ขิงจะเอายังไงกับพี่"

"อย่ากวนตีนพี่แฟรงค์!"

"เอ่อ ยมว่าเอากระเป๋ามาให้ยมแล้วพี่แฟรงค์ก็นั่งเก้าอี้ดี ๆ เถอะ" มะยมพูดห้ามทัพระหว่างฉันกับพี่แฟรงค์แล้วส่งสายตาให้ฉันมองรอบข้าง โอเคคนมองกูทั้งร้าน อับอาย!

"เออใช่ๆ เอามาให้กูด้วยก็ได้ยม" ฟายมันพูดขึ้นแล้วยื่นมือไปเอากระเป๋าช่วยมะยมที่กำลังขนออกจากเก้าอี้ข้างฉันอยู่

"อ่ะที่ว่างแล้ว ลุกได้แล้วพี่ หนัก!" ฉันผลักพี่มันออกอีกรอบซึ่งรอบนี้พี่มันยอมลุกแต่โดยดี โอ้ยขากูตะคริวขึ้นหมดแล้ว

"ก็แค่นี้"

"จิ๊" ฉันจิปากเบา ๆ ขัดใจวะแม่ง ทำไมฉันต้องโดนกระทำตลอด ไม่เข้าใจจ

"เอ่อ.. พี่แฟรงค์เอาน้ำไรก่อนไหม เดี๋ยวยมไปสั่งให้" มะยมมันถามไอ้พี่แฟรงค์ที่นั่งตรงข้ามตัวเองขึ้น แต่พี่มันก็ส่ายหน้า

"พี่เพิ่งกินกาแฟจากที่ทำงานมา กินอีกเดี๋ยวนอนไม่หลับ"

"อ่อ โอเคค่ะ แล้วเรื่องพี่ซี"

"ยมให้พี่พูดตรงนี้เลยหรอ" พี่แฟรงค์ถามมะยมแล้วหันหน้ามามองฉันกับฟายที่ตอนนี้พวกฉันไม่มีกะจิตกะใจทำงานต่อแล้ว เลยนั่งมองหน้าสองคนนั่นแล้วรอฟังบทสนทนา

"พูดได้พี่แฟรงค์ พวกนี้ก็เหมือนแม่ยมแล้วเหมือนกัน ลืมบอก นี่ฟายเพื่อนยมตั้งแต่ ม.ต้น รู้ทุกเรื่องสบายใจได้" มะยมแนะนำฟายให้พี่แฟรงค์รู้จัก ซึ่งอิฟายก็รีบไว้แล้วยิ้มเขินอายมากก เอาอะไรมาเขินฟาย มึงไม่เห็นการกระทำเมื่อกี้หรอ!

"แล้วอีกคนนี่สบายใจได้จริงหรอ" พี่แฟรงค์ทำท่าทางกระซิบถามมะยมแต่จะใช้คำว่ากระซิบก็ไม่ได้ เพราะฉันได้ยินไอ้พี่คนนี้จะอยู่กันดี ๆ ไม่ได้ใช่ไหม

"ได้ยิน!"

"โอเค ๆ งั้นพี่พูดตรง ๆ แบบไม่อ้อมเลยนะ พี่เป็นห่วงเราเรื่องแฟนนิดหน่อย พี่เข้าใจนะถ้าเราจะไปนอนค้างแต่พี่แค่รู้สึกว่ามันถี่เกินไป พี่กลัวเราจะดูไม่ดี"

"ยมเข้าใจนะว่าพี่แฟรงค์เป็นห่วงยม แต่ยมกับพี่ซีไม่มีอะไรเกินเลยกันจริง ๆ นะคะ"

"พี่รู้ พี่เชื่อว่ายมไม่เป็นคนแบบนั้น แต่คนอื่นเขาจะมองเรายังไงเรายิ่งเป็นผู้หญิงนะ ถ้ามีคนเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่เราล่ะ"

"ยม..ยมขอโทษค่ะ ยมคิดแค่ว่าต้องปิดแม่ไปเรื่อย ๆ ยังไม่ได้คิดเลยว่าถ้าแม่รู้.."

"ยมยังแก้มันได้นะ พี่เชื่ออย่างนั้น"

"ยมขอโทษนะที่ไม่พูดความจริงให้พี่แฟรงค์ฟังหมดทุกอย่าง"

"ไม่เป็นไรครับ แค่ยมยอมฟังพี่ตอนนี้ก็ดีมากแล้ว"

พี่แฟรงค์พูดจบก็ยื่นมือไปวางไว้บนหัวมะยมแล้วลูบเบา ๆ นี่มันฉากพี่ชายที่แสนดีชัด ๆ ฉันกำลังดูหนังอยู่หรอ

"ฮืออ มึง ทำไมกูไม่มีพี่บ้างวะ ทำไมกูต้องเป็นลูกคนเดียว กูอยากโดนลูบหัวแบบนั้นบ้าง" ฟายมันหันมากระซิบโอดครวญให้ฉันฟัง ฉันได้แต่ส่ายหน้าให้มันแบบขำ ๆ จะว่าไปซีนนี้ก็ไม่น่าเกิดขึ้นกับฉันและน้องชายเหมือนกัน..

"เอ้า เลิกงอแงได้แล้ว คุยกับพี่เข้าใจแล้วก็ไปคุยกับแฟนเราให้เข้าใจด้วย"

"ได้ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงเลยพี่ซีเข้าใจยมอยู่แล้วว"

"อวดผัวไปอีก/อวดผัวไปอีก" เสียงฉันกับฟายดังขึ้นพร้อมกัน มะยมได้แต่หัวเราะคิกค้าก แหมสดใสมากมั้งเพื่อนฉัน

"จริง ๆ ยมต้องยกเครดิตให้ขิงด้วยนะ"

"กู?"

"ใช่ ก็ขิงมาพูดกับยมให้ยมมาพูดกับพี่แฟรงค์ไง เครดิตขิงเลยนะ"

"อ่อ ผู้ชักใยหรอเราอะ" พี่แฟรงค์หันหน้ามาถามฉัน

"ก็ธรรมดาของคนจิตใจดีแบบกูปะ"

"ถ้าคนแบบมึงจิตใจดี มะยมก็แม่ชีแล้วกูว่า" ฟายพูดตัดหน้าฉัน มันนี่ให้ฉันเยินยอตัวเองหน่อยไม่ได้ ชิ

"อินี่"

"พอได้แล้วทั้งสองคน แล้วนี่งานเสร็จไหม"

"ฮึ ก็ดูซีนพี่ชายที่แสนดีอยู่เมื่อกี้ไม่ได้ทำอะไรเลย" ฉันเป็นคนตอบมะยมมันไป จะให้เสร็จได้ไงความสนใจฉันอยู่ที่ฉากเมื่อกี้หมด และอีกอย่างโปรเจคมันไม่ได้เสร็จง่าย ๆ นะ

"เริ่มทำแล้วใช่ไหมงานเราอะ" พี่แฟรงค์หันมาถามฉัน

"เริ่มแล้วว นี่ก็ใกล้ละ"

"ใกล้เสร็จ? "

"ใกล้ได้ 20% แรก" ส่งอะไรมาให้เล่น โว้ะ มุขเคลิ้มนะ

"ไหนเอามา ดูให้" พี่แฟรงค์ยื่นตัวมาชะโงกหน้าดูคอมฉันที่กำลังร่างแบบไว้คร่าว ๆ แต่ฉันว่าตอนนี้หน้าเรามันใกล้ไป ใกล้จนฉันได้กินน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวพี่แฟรงค์ หรือฉันจมูกดีวะ

"แต่ยมต้องกลับแล้วอะดิ เพื่อนนัดทำงานกลุ่มตอนเย็นอะ"

"อ้าว" ฉันหันไปหามะยมทันทีที่มันพูดขึ้น ไม่ใช่อะไรนะคืองานฉันมันยังได้ไม่ตามเป้าที่วางไว้อะ เลยยังไม่อยากกลับ

"เออ กูก็ต้องไปคณะตอนเย็น อาจารย์เพิ่งนัดเมื่อกี๊เลย"

"หะ งั้น.."

"งั้นกูกับยมกลับก่อน มึงก็ทำงานต่อไป" ฉันยังพูดไม่จบฟายมันก็ขัดึ้นมาก่อน

"แล้ว.."

"แล้วพี่แฟรงค์ก็ไปส่งขิงหน่อยนะคะ เพราะยังไงทั้งสองคนก็ต้องทำงานด้วยกันอยู่แล้วเนาะ ยมรบกวนพี่แฟรงค์ด้วยนะคะ"

ฉันว่ามันแปลก ๆ มันผิดวิสัยเพื่อนฉันทั้งสองคนเลย พวกมันจะไม่ยอมมาข้างนอกแน่ถ้ามีงานตอนเย็น แล้วที่มันคะยั้นคะยอให้ฉันทำงานต่อกับพี่แฟรงค์นี่ก็อีก พวกมึงกำลังจะจับกูให้ได้กับคนแบบนี้หรอ!

"กูกลับพร้อมพวกมึงเลยก็ได้ เดี่ยวไปทำต่อที่ห้อง"

"แต่อยู่นี่พี่แฟรงค์ช่วยขิงทำงานได้นะ ทำไปเถอะพี่แฟรงค์ไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ"

"ไม่เป็นไร เกรงใจพี่มึงขับไปส่งอีก" ฉันตอบคำถามตัดหน้าพี่แฟรงค์

"... งั้นก็นอนคอนโดพี่ดิ จะได้ไม่ต้องขับไปส่งหอ"

 

***************************************************************************************

ว้าว นอนห้องพี่เลยหรอจ้ะ เอาไปพอกระสัยแล้วจะมาต่อนะจ้ะ ขอยาดไปซับน้ำตากับ 1d ก่อนนะคะ ผชฉันจะกลับมา วี้ดดดด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น