Sense of love รักแล้วใช่ไหม ?

ตอนที่ 13 : Ch.13 เยี่ยม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

"หรือจริง ๆ แล้วเราไม่ควรรู้จักกันแต่แรกวะ ฮึก"

พอฉันพูดประโยคนี้จบพี่แฟรงค์ก็ดึงฉันเข้าไปกอดทันที กอดแน่นจนฉันหายใจแทบไม่ออก แม่งแค่ร้องไห้กูก็หายใจไม่ทันอยู่แล้ว

"อย่าเข้ามาทำให้รู้สึก ฮึก แล้วออกไปง่าย ๆ ดิวะ"

ฉันพูดเสียงสะอื้นแล้วพยายามขืนตัวออกจากกอดของพี่แฟรงค์ แต่ก็สู้แรงควายของพี่มันไม่ไหว แม่ง

"พอแล้ว เลิกร้องได้แล้ว"

ไม่ได้อยากจะทำตามที่พี่มันว่านะ แต่ตอนนี้ต้องเก็บก้อนสะอื้นนี้ลงไปก่อน ร้องไห้บ่อยเกินไปแล้วช่วงนี้

"ปล่อยได้แล้ว เลิกร้องแล้ว" ฉันว่าและพยายามขืนตัวออกอีกรอบ

"อย่าบอกว่าเราไม่น่ารู้จักกันอีกได้ไหม ทั้ง ๆ ที่เป็นคำพูดธรรมดาแต่พี่เจ็บชิปหายเลย"

"งั้นพี่ฟังขิงบ้างได้ไหม เชื่อใจขิงบ้างได้หรือเปล่า"

ฉันถามพี่แฟรงค์กลับ ถ้าเราสองคนยังอยากไปต่อเราก็ต้องฟังกันบ้างหรือเปล่า ไม่ใช่ตีตนไปก่อนไข้แบบนี้มันทำให้อีกฝ่ายเหนื่อยที่จะวิ่งตามเหมือนกันนะ

"พี่เชื่อขิงทุกอย่างแล้วครับ ขอโทษที่งี่เง่า" พี่แฟรงค์ผละตัวออกมามองตาฉัน แต่มือก็ยังกอดฉันไว้หลวม ๆ

“งี่เง่าสุด ๆ”

“ขอโทษ แต่ใครมันจะไปทนไหว แค่ตอนที่ขิงกับมันกอดกันพี่ก็โมโหชิปหายแล้ว ดีแค่ไหนที่พี่ไม่ไปโวยตั้งแต่เมื่อคืน”

“เรียกเพื่อนขิงดี ๆแล้วเมื่อคืนพี่เห็นขิงกับรุจได้ไง”

นี่แหละที่ฉันสงสัยเมื่อคืนฉันกับรุจอยู่บนรถยนต์นะ แล้วพี่มันจะเอาช่องทางไหนมาเห็น

“พี่ตามไปหอขิงไง”

“ตาม?..นี่พี่ตามขิงตั้งแต่อยู่ร้านหรอ!”

เห้ย จริงจังไหม ไม่รู้เลยว่าต้องรู้สึกยังไงก่อนระหว่างดีใจที่มีคนห่วงเกินเหตุหรือเกรงใจที่ทำให้พี่มันไม่ได้พักผ่อนหรือควรโกรธที่พี่มันทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้

“แค่แวะไปหาเพื่อนเฉย ๆ ไม่ได้ตาม”

เหอะ เพื่อนพี่แฟรงค์จะมีอยู่ทั่วทุกมุมโลกไปแล้ว

“แต่จบเรื่องนี้ไปก่อน ขอเคลียร์อีกเรื่องได้ปะ”

มันมีเรื่องอะไรให้เคลียร์อีกวะ

"ที่บอกว่ารู้สึกแล้ว ..รู้สึกอะไรหรอ"

"ใครพูด"

"น้ำขิง"

จิ๊ ทีอย่างนี้ล่ะมาอยากรู้ อิตอนโกรธน่ะไม่ฟังอะไรซักอย่าง มันน่าเขกหัวสักที !

"ไม่บอกจริงดิ"

"..."

"น้องน้ำขิงครับ ไม่รู้สึกอะไรกับพี่แฟรงค์เลยหรอครับ"

"หยุดเลยพี่แฟรงค์ จะอ้วก" หยุดพูดจาหวานหูสักทีโว้ย เขิน !

"ยังไม่ทำอะไรเลยนะ ท้องแล้วหรอ"

"ไอ้พี่แฟรงค์ !!"

ป้าป !

ถ้าคนอื่นอาจจะตีแขน แต่อิขิงขอตบหัวเอาเซลล์ส่วนที่มันเก็บเรื่องใต้สะดือออกมาหน่อยเถอะ

"โอ้ย ! รุนแรงอีกแล้ว" พี่แฟรงค์เอามือกุมหัวแล้วส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ฉันช่วย เหอะ ฝัน

"อย่าสำออย"

'ขิงแม่ง ใจร้ายชิปหาย'

"บ่นอะไร"

"เปล่า แต่นี่ก็ดึกแล้วเราไปนอนกันดีกว่า ปะ"

พอพี่แฟรงค์พูดจบก็ช้อนตัวฉันขึ้นแล้วอุ้มไปที่ห้องนอนพี่มันทันที เดี่ยวก่อน เดี๋ยวววว

"เห้ย ! อุ้มทำไม ! ปล่อย ! พี่แฟรงค์ปล่อยโว้ยยย"

ตุ้บ !

นี่คือเสียงของร่างกายที่ตกกระทบกับที่นอนค่ะ แต่ไม่ได้มีแค่ร่างฉันคนเดียวไง พี่แฟรงค์มันเล่นทิ้งทั้งตัวเองแล้วก็ฉันลงมาบนที่นอน โคตรเจ็บหลัง !

"โอ้ยย ทิ้งลงมาได้ เจ็บหลัง"

"ไหนมา พี่เป่าให้" แค่พูดไม่พอยังมีมือที่พยายามจะจับให้ฉันหันหลังไปหาตัวเองอีก เลิกเล่นสักทีโว้ยย

"หยุดเลย ! อย่ามายุ่ง ! แล้วมือนี่ก็ปล่อยได้แล้ว !" ตั้งแต่ล้มตัวลงบนที่นอนพี่มันยังไม่คลายกอดฉันเลย กูจะเปลืองตัวไปแล้วนะ

"ไม่ตอบก็ไม่ปล่อย"

กวนตีน อันนี้คิดในใจ

"นี่ใจคอจะไม่ตอบพี่จริง ๆ หรอ"

"เห้อ" ถอนหายใจรอบที่ล้าน ทำไมเอาแต่ใจขนาดนี้นะ

"น้ำขิงครับ ตอบพี่หน่อย"

"...แล้วอยากให้รู้สึกอะไร"

"รักไง แต่แค่ชอบก็ดีแล้ว"

รักเลยหรอ ความรู้สึกฉันตอนนี้มันใช้คำว่ารักยังไม่ได้หรอก ไม่ใช่ว่ามันเร็วเกินไปแต่เพราะหลาย ๆ อย่างที่ฉันว่าเราน่าจะต้องดูกันให้ไกลกว่านี้ กับพี่แฟรงค์ดูแค่นี้ไม่ได้จริง ๆ หวะ

แต่ถ้าความรู้สึกชอบ ก็ตอบได้เต็มปากเลย

"ขอโทษนะ ขิงยังไม่กล้าใช้คำว่ารักกับพี่"

"..อืม"

"แต่ชอบไปแล้วนะ"

ทันทีที่ฉันพูดจบพี่แฟรงค์ก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันทันที หลังจากที่ห่อเหี่ยวกับประโยคแรกของฉันไปก็ยิ้มแฉ่งทันที ฮ่า ๆๆ เอ็นดูจังเลยย

"อารมณ์ดีเชียวนะ" ฉันแหย่

"ก็ดีใจ ขอบคุณนะ"

"อย่ามาทำสายตาซึ้งกินใจขนาดนั้น ขิงตอบแล้วปล่อยได้แล้ว"

"ไม่โรแมนติกอะไรเลยยย" ปากว่าแต่มือก็ยอมปล่อยฉันอะนะ เนี่ย น่ารักแบบนี้ไง

"แล้วก็ไปนอนได้แล้ว จะตี 4 แล้วเนี่ยยังไม่นอนอีก"

"ไปนอน ? ก็กำลังนอนนี่ไง"

"โนค่ะ เตียงนี้ขิงยึด เพราะฉะนั้นเชิญหาที่นอนใหม่ค่ะ"

ฉันพูดแล้วพายมือเชิญให้พี่แฟรงค์มันออกไปหาที่นอน ช่วยไม่ได้ใครบอกให้อุ้มฉันมาไว้บนเตียงเอง อิอิ

"ขิงแม่ง เหอะ"

ถึงจะดูหัวเสียหรือไม่เห็นด้วยยังไงก็ยอมลุกออกไปนอนโซฟาข้างนอกอยู่ดีอะนะ ฮ่า ๆๆๆ น่าสงสาร แต่ก็ทำให้เห็นนะว่าพี่มันน่ารักมาก ๆ ขิงขอเวลาเรียนรู้อีกสักพักนะคะ ถ้าพร้อมแล้วจะรีบบอกคำนั้นเลย

 

วันพรีเซ้นต์โปรเจคจบ

"มึง เป็นไงบ้าง" เสียงฟีฟ่าถามรุจที่เพิ่งออกมาจากห้องพรีเซ้นต์

"ระดับกู"

"จ้า พ่อคนเก่ง" เสียงภีม

"เก่งเหลือเกินนนน" อันนี้ฟีฟ่า

"ฮ่า ๆ ถัดไปมึงแล้วหนิขิง"

"เออดิ"

วันนี้เป็นวันพรีเซ้นต์โปรเจคจบที่เราอุตส่าห์ตรากตรำเพียรพยายามในการทำมาร่วมเดือน คนอื่นอาจจะสองแต่อิขิงได้สติตอนเดือนสุดท้าย แต่ก็นั่นแหละฉันจะไม่ตื่นเต้นเลยถ้าการพรีเซ้นต์ไม่ได้มีแค่อาจารย์พีที่เป็นที่ปรึกษาฉันคนเดียว แต่นี่คือรวมอาจารย์ทั้งสาขามาเพื่อฟังเราพรีเซ้นต์คนเดียว อิขิงตื่นคนค่ะ

"เหงื่อแตกผลั่กเลยเพื่อนกู" อิภีมมองดูฉันแล้วพูดขึ้น

"ตื่นเต้น กูจะโดนถล่มไหมวะ"

"ไม่หรอก งานมึงออกจะเนี้ยบ" รุจพูดให้กำลังใจ

"แถมมีคนช่วยทำอีกต่างหาก" ฟีฟ่าพูดเสริมอีก

เรื่องของฉันกับพี่แฟรงค์พวกนี้มันก็รู้กันหมดแล้วแหละ อีกอย่างชงกันเก่งมากกก ยิ่งถ้าวันไหนอยู่รวมกับมะยมคือชงเข้มแบบไม่ใส่โซดาไม่ใส่โค้กเลย

"แต่คนเยอะไง กูตื่นเต้น"

"มึงก็มองเป็นขอนไม้แก่ ๆ" ภีมพูด

"มึงพูดหน่าภีม เจ้ดาเดินมานุ่นแล้วว" ฟ่าสะกิดให้ภีมรู้ตัวว่าไม่ควรพูดคำว่า 'แก่' ต่อหน้าอาจารย์ที่ทรงคุณวุฒิ เหอะ ๆ

"กูหมายถึงแก่ประสบการณ์ เออออ"

"รีบแก้เชียว" รุจพูดแซว ๆ

"ลำดับที่ 17 นางสาวพิชชาภาค่ะ"

ฮืออ มาแล้วเสียงเรียกจากปากทางเข้านรกภูมิ ทันทีที่เสียงดังขึ้นพวกภีมก็ส่งสายตาอวยพรแบบ 'มึงไปดีนะ' มาให้ฉัน พวกมึงอวยพรกูอยู่ใช่ไหมเพื่อน

เมื่อเดินเข้ามาภายในห้องบรรยากาศที่โคตรกดดันก็แพร่เข้ามาสู่ฉันทันที เดินไปเตรียมสไลด์พรีเซ้นต์สักพักแล้วก็โดนอาจารย์พีเรียกไปหาก่อนพรีเซ้นต์ เอ้ะ ฉันทำอะไรผิดหรอวะ

"สวัสดีค่ะอาจารย์"  ฉันยกมือไหว้อาจารย์แล้วนั่งยองลงใกล้ ๆ เพื่อฟังว่าอาจารย์จะพูดอะไร

"พิชชาภา คุณรู้ใช่ไหมว่าหัวข้อของคุณไม่เหมือนกับคนอื่นเลย"

"ค่ะ" รู้ตั้งแต่วันแรกแล้วด้วยค่ะ

"อยากรู้เหตุผลไหม"

"คะ ? เอ่อ..อยากค่ะ"  เราสามารถคุยกันตอนนี้ได้จริง ๆ หรอคะอาจารย์

"เพราะไม่มีคนเชื่อว่านักศึกษาเราทำงานนี้ได้ ไม่มีใครกล้ารับปากว่านักศึกษาของตัวเองเก่งพอที่จะทำงานแบบนี้ได้"

"..อาจารย์จะบอกว่า อาจารย์เชื่อว่าหนูทำได้หรอคะ"

"ผมอยากให้คุณแสดงให้ทุกคนในห้องนี้รู้ว่าผมวางใจคนไม่ผิด แต่ถึงผมจะวางผิดผมก็ยินดีที่คนคนนั้นเป็นคุณ"

ตั้งแต่รู้จักอาจารย์ที่ปรึกษาคนนี้มาฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันโชคดีแค่ไหนที่ได้อาจารย์พีเป็นที่ปรึกษา จะมีอาจารย์สักกี่คนที่ไว้ใจให้ฉันทำงานไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาได้

"อาจารย์.."

"ไป พรีเซ้นต์งานนี้ให้ออกมาให้ดีที่สุดที่คุณจะทำได้"

"รับทราบค่ะ"

ฉันตอบรับคำพร้อมรอยยิ้มแล้วลุกออกไปพรีเซ้นต์โปรเจคนี้ทันที โปรเจคที่อาจารย์คาดหวังและมั่นใจว่าฉันจะทำมันได้ โปรเจคที่มีคนบางคนคอยช่วยฉันทำตลอดเวลา โปรเจคที่อดหลับอดนอนลำบากลำบนในการหาแรงบันดาลใจชิปหาย แต่ก็เป็นโปรเจคที่ฉันภูมิใจสุด ๆ เลยที่ทำมันออกมาได้ และตอนนี้ก็จะทำมันให้ได้ดีด้วย

 

เย็นวันพรีเซ้นต์งาน ณ ห้องขิงและมะยม

"วุ้ว !! เสร็จโปรเจคแล้วโว้ยยย"  ฟีฟ่า

"ดีใจมากเลยย"  มะยม

"ปริ่มสุด ๆ "  รุจ

"ต้องฉลองงง"  ภีม

"ช่าย ช่าย ช่าย"  ฟาย

"มันก็ฉลองได้ แต่ทำไมเป็นห้องกู !"

ตอนนี้เพื่อน ๆ ฉันทุกคนมารวมตัวอยู่ที่ห้องฉันกันหมด ก็เข้าใจว่าพวกมันดีใจที่โปรเจคเสร็จแล้ว แต่ทำไมการเฉลิมฉลองต้องมาตกอยู่ที่ห้องนี่ ! แล้วอีกอย่างคือมะยม มึงไม่ห้ามพวกมันหน่อยหรอ

"นิดหน่อยน่ามึง นานที"  ภีมพูดพร้อมกับเตรียมเครื่องดื่มใส่แก้วให้ทุกคน เออดี ซื้อมาตอนไหนกันวะ

"ใช่ เนี่ยเดี่ยวก็แยกย้ายกันละ ไม่เจอกันอีกนานนะ"  ฟีฟ่าเสริม

"ตอนจบ ม.ปลาย กูก็พูดกับพวกมันว่างี้"

ฉันชี้บุคคลที่ฉันเรียกว่า 'พวกมัน' ไล่ตั้งแต่มะยมไปฟายสุดท้ายรุจ ตอนเขียนเสื้อนักเรียนให้ก็พาฉันซึ้งชิปหาย สุดท้ายมาเจอกันที่มหาลัยเหมือนเดิม

"เขาเรียกพรหมลิขิต"  ฟายว่า แต่หน้ามันหันไปหาไอ้รุจเต็มที่ น่านจะงาบเพื่อนกูชัวร์

"เวรกรรมชัด ๆ "  รุจพูดแล้วหันหน้าไปหั่นผักทำสุกี้ต่อ เออ นอกจากเครื่องดื่มพวกมึงซื้อของมาทำกินด้วย เวรี่กู้ด !

"ฮ่า ๆๆ เอาเถอะขิงอยู่กันเยอะ ๆ สนุกดี"  มะยมหันหน้ามาพูดกับฉันแล้วเดินเข้าไปเอาจานในครัว

"มะยม เดี่ยวเราช่วยยย"  อืม ไม่พ้นไอ้ฟ่าเดินตามไปอยู่ดี อยากให้พี่ซีมาตะบันหน้ามันสักครั้งจริง ๆ สัญญาจะไม่ห้าม

แล้วทำไมฉันเป็นเหมือนคนไม่มีอะไรทำขนาดนี้วะ ควรไปอยู่จุดไหนดีเนี่ย ปกติห้องมันกว้างมากเลยนะแต่ตอนนี้มันดูวุ่นวายกับคนพวกนี้ชิปหายเลย

 

~~ FRANK is calling ~~

"ฮัลโหล"  ฉันรับสายแล้วเดินเข้าห้องนอนไปหาความสงบคุยโทรศัพท์ ข้างนอกไม่ได้วุ่นวายชิป

'ครับ ทำไรอยู่'

"คุยกับพี่ไง"

'กวนตีน'

"พวกมะยมมันจะฉลองเสร็จโปรเจคอะ มีดื่มด้วยนิดหน่อย"

ก็ปริมาณตอนนี้มันก็นิดหน่อยอยู่ แต่ไม่รู้ว่าดึกไปมันจะหน่อยไหม คิดว่าไม่

'อืมม ให้ไปไหม ? '

"หือ อยากมา ? "

'แล้วแต่ขิงเลย'

"ไม่ต้องมาหรอก วันนี้ขออยู่กับเพื่อน"

อย่างที่พวกนั้นมันว่าแหละ เดี่ยวก็ไม่ได้เจอพวกมันแล้ว ขออยู่กับพวกมันให้เต็มที่หน่อย ส่วนพี่แฟรงค์วันไหนก็เจอได้แหละ ถ้าอยากเจอ

'โอเค'

"เดี่ยวนี้พูดง่ายจัง"

'เดี่ยวมีคนไม่รัก'

"ฮ่า ๆๆๆ" ฉันยังไม่ได้บอกว่ารักพี่มันซักหน่อย ขี้ตู่วะ

'แล้วโปรเจคเป็นไงบ้าง อาจารย์ว่าไง'

จริงสิ ฉันยังไม่ได้บอกพี่แฟรงค์เรื่องโปรเจคเลย พอพรีเซ้นต์เสร็จก็โดนพวกฟีฟ่าลากมาหอเลยทันที

"ระดับน้ำขิง ฉลุย"

'ผ่านฉลุย ? '

"ตกฉลุย อะไรส่งอะไรมา"

จะให้ฉันเล่นมุขอะไร ฉลุยมันมีอะไรให้เล่นอีกวะ

'ฮ่า ๆๆ  เป็นไงเอาดี ๆ '

"ดีดิ ดีมากเลย โคตรดีเลย"

'จะอะไรขนาดนั้น'

"ก็ขิงได้งานแล้ว"

'หือ ? '

"ในห้องพรีเซ้นต์อะ มีคนที่อยู่บริษัท QA มาดูด้วย พอพรีเซ้นต์จบเขาก็ขอจองตัวขิงเลย เป็นไงดีปะ"

นี่แหละอีกหนึ่งสาเหตุที่ฉันยังไม่ได้บอกพี่แฟรงค์เพราะตอนที่รู้ว่าโดนจองตัวไปทำงานคือช็อกอยู่ ทำอะไรไม่ถูก พูดแล้วก็อยากจะไปยกตัวอาจารย์พีขึ้นแล้วหมุน ๆ

'เจ๋งว่ะ นี่มันเป็นเพราะพี่ด้วยนะ'

"ก็ไม่เถียง"

เถียงไม่ได้จริงนั่นแหละ พี่แกก็ช่วยเต็มที่อะนะ ก็ต้องขอบคุณด้วย

"คุยนานแล้ว เดี่ยวออกไปช่วยพวกนั้นก่อน โดนพวกมันบ่นอีก"  ฉันบอกเพราะเริ่มรู้สึกแล้วว่าจะโดนด่า

'โอเคครับ อย่ากินเยอะนักเหล้าเบียร์อะ'

"บอกตัวเองเถอะ ใครจะเป็นโรคตับก่อนกัน"

'ไม่ได้เป็นโรคตับ แต่เป็นห่วงนะ'

"ไม่เวิร์ค อย่าหาทำ"

ถึงจะพูดไปแบบนั้น แต่ไอร้อนจากหน้าก็ออกมาจนฉันรู้สึกได้เหมือนกัน คนบ้าอะไรขยันหยอดชิปหาย

'ไม่มีความโรแมนซ์เลยวุ้ย'

"ไปแล้วว เดี่ยวไลน์หานะ"

ว่าจบก็ตัดสายเลย คุยกับพี่แฟรงค์ทีไรแม่งไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง และพอฉันเดินออกมาจากห้องสายตาของประชากรห้าคนก็ส่งมาที่ฉันเป็นจุดเดียว คาดว่าถ้าไม่โดนด่าก็โดนแซว

"นานเป็นชาติ"  ฟายเปิดก่อน

"รู้แล้วว่ามีผัว"  ภีม

"นึกว่าลืมแล้วว่าพวกกูยังอยู่"  รุจ

"จะไม่ช่วยอะไรหน่อยมั้ง"  ฟีฟ่า

น่านไง เป็นชุด

"มึงไม่ว่าอะไรกูหรอยม"  ก็เหลือมันคนเดียวอะ สงสัย

"ยมชินแล้ว"  พูดอีกก็ถูกอีก

"เลิกยืนเอ๋อแล้วลงมานั่งอิขิง พวกกูกินจนจะไปซื้ออีกรอบแล้ว"

ฉันเดินเข้าไปนั่งตามที่ภีมมันบอก แต่ว่าอะไรที่มันจะไปซื้ออีกรอบ อย่าบอกนะว่าเครื่องดื่มที่ซื้อมาพวกมันซัดหมดแล้ว

"อย่าว่าเบียร์หมด"

"เหลือขวดเดียว"  ฟ่าตอบ

"เชี่ย พวกมึงกินหรืออาบหมดเร็วจังวะ"

"กูไม่อยากให้เสียชื่อลูกหลานแม่ลำยอง"  ฟาย

มึงคิดได้ยังไง บัดสบ !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น