ผมว่าผมก็รุกในระดับหนึ่ง #ดีใจที่มีอุ๋ง

ตอนที่ 7 : อุ๋งเอาแต่ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    2 ต.ค. 61



เฮ่นโหลว ตอนนี้ดีใจกับอุ๋งเปิดพรีแบ้วจ้า
และทางเพจสนพ. ก็ได้มีกิจกรรมแจกหนังสือด้วย
อย่าลืมไป Like & Share กันเน้อ
รายละเอียดแปะไว้ในลิ้งค์แล้ว รอบพรีมีมินิสเปล่วย!

ตัวหมีเองก็มีมาแจกเหมือนกัน
สุ่มแจกจากคอมเมนต์ในเด็กดี และคนที่ติดแท็กในทวิตเตอร์ค้าบ
มารวมกิจกรรมกันเยอะๆ นา เม้ามอยคุยกันเพลินๆ อาจจะได้หนังสือไปครอบครอง

ส่วนใครต้องการสั่งซื้อ 
รายละเอียดตามลิ้งค์ด้านล่างเลยครับผม

6

อุ๋งเอาแต่ใจ


ปกติแล้วกิจวัตรประจำวันในวันหยุดของอุ๋งคือการตื่นเกือบบ่าย เดินไปเรียกดีใจที่ห้อง ออกไปหาอะไรกิน กลับมาหาหนังสักเรื่องดู เล่นเกม แล้วก็นอน

แต่วันนี้มัน...จะทำเหมือนเดิมได้รึเปล่าวะ

อุ๋งนั่งนิ่งๆ อยู่บนเตียงมาพักใหญ่ ท้องเริ่มร้องเพราะว่าหิว ในใจก็คิดว่าลงไปกินข้าวคนเดียวได้รึเปล่า แล้วดีใจจะรู้สึกแปลกๆ ไหมที่วันนี้เขาไม่ชวนลงไป แล้วถ้าชวน จะกลายเป็นว่าเขาทำตัวเหมือนเดิมมากเกินไปไหม

แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจทำตัวเหมือนเดิมแล้วกัน เพราะไม่อยากให้กลายเป็นว่าเราต้องห่างกันกว่าเดิม

ไม่รู้หรอกว่ามันเรียกว่าให้ความหวังมั้ย เพราะเขาคิดแค่ไม่อยากให้ดีใจไปไหนไกลก็เท่านั้น

อุ๋งเดินงัวเงียตรงไปยังห้องนอนข้างๆ เคาะประตูสองสามครั้งแล้วถือวิสาสะเปิดประตูห้องเข้าไป

“มีไร”

“กินข้าวกัน”

ดีใจในชุดผ้าเช็ดตัวผืนเดียวยืนเช็ดผมอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า อวดบอดี้สุดเพอร์เฟกต์ของนักกีฬาบาสมหาลัย หยดน้ำเกาะตามผิวกายแน่นๆ เส้นผมเปียกน้ำถูกผ้าขนหนูผืนเล็กคลุมเอาไว้

ถ้าจะให้รู้สึกอะไร อุ๋งก็ตอบได้ว่ารู้สึก

รู้สึกอิจฉา อยากมีหุ่นแบบนั้นบ้าง

“ไปกินไหนอะ”

“ห้างป่ะ”

“งั้นเอารถใหญ่ไปนะ”

รถใหญ่ที่ดีใจพูดถึงหมายถึงรถยนต์ ออดี้คันเก่งของดีใจที่จอดเอาไว้ใต้คอนโด แต่ไม่ค่อยขับไปมหาลัยเพราะไม่มีที่จอด รวมๆ แล้วคอนโดห้อง 1025 แห่งนี้เลยมีรถทั้งหมดสามคัน เป็นรถมอเตอร์ไซค์สอง และรถยนต์อีกหนึ่ง

“อือฮึ”

“แล้วจะกินอะไร”

ดีใจหยิบกางเกงออกมาสวมต่อหน้าอุ๋งตามด้วยเสื้อ เป็นปกติธรรมดาที่เห็นกันอยู่ทุกวัน เดินแก้ผ้านุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวมาให้อุ๋งรีดเสื้อให้ก็บ่อย เห็นจนชินตา

อุ๋งยืนพิงกรอบประตูห้องพลางคิด ใจนึงก็อยากกินข้าวมันไก่เจ้าประจำ แต่อีกใจก็เพราะดูมาสเตอร์เชฟไทยแลนด์มาเมื่อกี้ ปากเลยเผลอพูดออกไป

“หรือลองซื้ออะไรเข้ามาทำกันดี”

“กูยังผ่อนห้องไม่หมดเลยอุ๋ง”

ดีใจตอบกลับมาแทบจะทันทีโดยไม่คิด ปกติเขาชอบตามใจอุ๋งจะตาย แต่กับเรื่องนี้นี่ขอไว้สักเรื่องเถอะ ไม่ไหวจริงๆ

“สัส”

หันไปด่าทันทีด้วยความขุ่นเคืองใจ ถ้าสังเกตก็จะพบว่าเขาไม่เคยทำอาหารกินเองเลย ดีใจก็ด้วย เหตุผลเพราะเขาทั้งคู่นั้นไม่มีใครทำอาหารเป็นทั้งนั้น ตัวอุ๋งเองเวลาอยู่บ้านก็มีแม่คอยทำให้ ดีใจเองก็บอกว่าไม่เคยทำอาหารเองเลยสักครั้ง เรื่องเลยมักจบด้วยการซื้อข้าวและอาหารแช่แข็งโง่ๆ มาเก็บไว้ในตู้เย็นเพื่อเวฟกิน

แต่เพราะดูมาสเตอร์เชฟเมื่อคืน เด็กยังทำอาหารได้อะ เขาก็ควรจะทำเมนูง่ายๆ กินได้ป่ะ

“คิดไงจะทำกินเอง”

“มึงคิดดูนะ คอนโดอย่างแพง ห้องครัวอย่างกว้าง มีค่าแค่เอาไมโครเวฟไว้อุ่นกับหม้อไว้ต้มมาม่า โห ใช้ทรัพยากรได้ไร้ค่าสัส มึงจ่ายเงินมาแล้วก็ควรใช้ให้คุ้มป่ะ”

“จริงจัง?”

ดีใจที่เห็นอุ๋งพยายามชักแม่น้ำทั้งประเทศไทยมาพูดเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาเคยคิดอยากมีโมเมนต์ทำอาหารกินกับอุ๋งอยู่หรอก แต่หลังจากที่อุ๋งต้มมาม่าให้กินอยู่สองครั้ง แล้วผลลัพธ์คือครั้งแรกเส้นอืด ครั้งสองคือหมูไม่สุก แถมลืมปิดเตาจนน้ำเหือดหม้อดำไปหมด เขาก็คิดว่าเขาสามารถหาโมเมนต์ดีๆ อย่างอื่นทำดีกว่า

อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การเผาครัวคอนโด

“ไข่ยัดไส้ก็ได้อะ”

“เมื่อคืนดูอะไรมา”

ดีใจเอาผ้าขนหนูขยี้หัวพลางมองหน้ารูมเมทที่กำลังอึกอักแบบน้ำท่วมปาก เนี่ย อุ๋งอะดูง่ายจะตายว่าคิดอะไร เหมือนมีแปะไว้กลางหน้าผากอย่างไรอย่างนั้น

“ก็แบบ...นิดนึง”

“...”

“น่า ลองทำกัน มันไม่ยากขนาดนั้นหรอก”

แล้วอุ๋งก็เป็นซะแบบนี้ ไอ้นิสัยอยากได้อะไรก็ต้องได้ คนตัวโปร่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับยกโทรศัพท์ที่ไม่รู้ไปเปิดเสิร์ชสูตรอาหารตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ยื่นมาตรงหน้าเขาอย่างมุ่งมั่น แสดงออกทางสายตาว่าวันนี้เขาต้องได้ทำไข่ยัดไส้แดกเองในห้อง

แต่สายตาของดีใจกลับไม่ได้โฟกัสอยู่ตรงหน้าจอสักที มันดันจ้องอยู่ตรงตาใสๆ กับริมฝีปากที่มุบมิบๆ เอ่ยฉอดๆ ไม่หยุดอยู่ต่างหาก

“...” แม่งเอ๊ย เกิดมาเพื่อน่ารักแล้วตายจากไปรึยังไง

ไม่เคยบอกให้เจ้าตัวได้ใจหรอกว่าเขาน่ะแพ้ตาใสๆ กับลูกอ้อนที่มาจากรอยยิ้มหวานๆ ของอีกคนแค่ไหน ยิ่งตอนที่อุ๋งทำหน้าทำตาขัดอกขัดใจมันยิ่งทำให้เขาอยากแหย่แล้วค่อยตามใจทีหลังเสมอ

“อะไรๆ ก็ต้องมีครั้งแรกทั้งนั้นแหละ น่า น่ะ นะมึงนะ”

อืม ประกันอัคคีภัยนี่คงได้ใช้ก็วันนี้

30%

 

“ไข่ที่ห้องเหลือกี่ฟองอะ มึงได้เปิดตู้ดูก่อนมาป่ะ”

อุ๋งที่ยืนอยู่หน้าโซนขายไข่ไก่หันมาถามดีใจที่กำลังเข็นรถเข็นตามมา มือข้างหนึ่งถือไข่ไก่แผงหนึ่งเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็เอาโทรศัพท์มาเสิร์ชรีวิวว่าไข่ยี่ห้อไหนดี ยี่ห้อไหนเหมาะแก่การทำอาหาร

จริงจังแค่ไหน แค่ไหนเรียกจริงจัง

พลาดเพียงสองครั้ง ครัวไหม้ซะที่ไหน

“สามมั้ง”

“มึงว่าพอมั้ย กินแค่สองคนอะ”

“กูว่าซื้อเพิ่มเหอะ” ...เผื่อแม่งทำละเสีย

ประโยคหลังได้แค่พึมพำในใจเพราะกลัวว่าพ่นออกจากปากแล้วแมวน้ำที่กำลังอารมณ์ดีจะกลายร่างเป็นแมวผีพิโรธโกรธาเอา

อยู่ดีๆ ก็คึกอยากทำอาหารขึ้นมา เขานี่ก็ตามอารมณ์ไม่ทัน

“ต้องซื้ออะไรบ้างวะ ซอสมะเขือเทศอะ”

“ความจริงคือมึงต้องซื้อทุกอย่างเลยอุ๋ง เพราะในครัวเราไม่มีอะไรเลย”

สีหน้าแมวอารมณ์ดีกลายเป็นเหี่ยวลงทันที หลังจากที่ตอนแรกอุ๋งพยายามจะเดินไปซื้อมะเขือเทศและหมูสับ แต่ไม่สามารถแยกหมูสับกับไก่สับออกจากกันได้ และยังมาตายอยู่หน้าแผงไข่ไก่อีก

“กูอยากทำนี่นา”

“ไว้วันอื่นกูชวนหลิงกับไอ้แทนมาช่วยเลือกกัน ดีมั้ย แล้วค่อยให้มันสอนทำ กูว่าเราทำกันเองน่าจะฉิบหายอะ”

“...ก็ได้”

ริมฝีปากบางยู่เข้าหากันเพราะขัดใจ แต่ก็ต้องยอมรับกับสภาพตอนนี้ว่าคงไม่เหมาะกับการทำอะไรแดกแล้วจริงๆ ขืนยังดันทุรังต่อไป สุดท้ายอาจจะหิวตายมากกว่า

“ปะ แดกข้าวดีกว่า มื้อนี้กูเลี้ยงแซลมอนปลอบใจมึงเลย”

เอ่ยพร้อมกับวาดแขนโอบรอบคออุ๋งที่ทำหน้ายุ่งด้วยความอารมณ์เสีย แต่พอได้ยินคำว่าแซลมอนและคำว่าเลี้ยง ดวงตากลมๆ ก็ฉายแววสดใสขึ้นมา

“เค ดีล”

ส่วนดีใจก็จำเอาไว้ในใจแล้วว่ามีเรื่องที่ต้องทำให้ได้เพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง

 

หลังจากกินข้าวอิ่มสบายใจ เพราะไม่ต้องกลับไปเข้าครัวแล้ว สิ่งที่ทำเป็นอย่างต่อมาจึงกลายเป็นการเดินย่อยอาหาร อุ๋งที่ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ชะงักเมื่อถูกมือของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังสะกิด

มึง หนังใหม่เข้า เรื่องนี้ปะที่มึงบอกจะดู

ไหน เข้าแล้วเหรอวะ

อุ๋งชะเง้อคอตามมือของดีใจที่ชี้โปสเตอร์ตรงทางขึ้นบันไดเลื่อน ดวงตากลมฉายแววสนใจใคร่รู้เพราะเป็นหนังเรื่องเดียวกับที่เขาเล็งไว้ว่าจะมาดู

...มาดูกับเมษา

แม่ง...พอคิดได้ก็เจื่อนเลย แซลมอนที่แดกไปเมื่อกี้นี่ขึ้นมาจุกที่คอเลยทีเดียว

ทำไมทำหน้าแบบนั้น

ดีใจเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นอุ๋งทำหน้าเหมือนผักเหี่ยวจากที่ตอนแรกเหมือนจะสดใสขึ้นมา และอุ๋งก็สะบัดหัวไปมาพลางถอนหายใจ

กูกะว่าจะมาดูกับเม

กูก็เม

เมไหนอี้กอุ๋งทำหน้าขมคอเมื่อดีใจหันมาเอ่ยด้วยเสียงเรียบๆ คิดถึงหน้าหวานๆ ของเมษาสลับกับหน้าของดีใจแล้วก็เครียดขึ้นมา

เมยาวี

สัส นั่นชื่อแม่กู

โบกหัวไอ้ดีใจไปทีหนึ่ง แม่ง เล่นถึงแม่เลยเหรอ เดี๋ยวกูโทรฟ้องเจ๊เมแม่ง

กูให้เวลาตัดสินใจสามวินาที

...”

ถ้าตกลงดูตอนนี้ กูเลี้ยงหนังแถมป๊อปคอร์น

ถ้าถามว่ารู้สึกยังไงกับหน้าเศร้าๆ ของอุ๋งตอนที่พูดเรื่องเมษาขึ้นมา ดีใจก็รู้สึกแค่ว่าอยากทำให้อีกคนรู้สึกดีขึ้นบ้างก็เท่านั้นเอง

ดู

เออ แค่นั้นแหละ

และคนตรงหน้าก็ดูหลอกให้อารมณ์ดีง่ายเหลือเกิน

 

ความลับข้อหนึ่งคือดีใจไม่ชอบกินอะไรในโรงหนัง แต่ในสองมือของเขากลับมีป๊อปคอร์นรสชีสกับน้ำอัดลมที่เป็นโค้กผสมน้ำแดงหนึ่งแก้วอยู่ในมือ

เพราะแมวน้ำแถวนี้มันชอบ

ดีใจปล่อยให้อุ๋งเดินนำหน้าตัวเองไป มองร่างโปร่งบางที่มองโรงหนังสลับกับตั๋วเพื่อหา

ดีใจชอบให้อุ๋งเดินนำหน้า

ชอบให้อีกฝ่ายอยู่ในสายตาของเขาเสมอ

ตกลงโรงไหน

แปดๆ เมื่อกี้กูดูผิด นึกว่าหก

อุ๋งๆ กากๆ

หันมาค้อนใส่เขาทีหนึ่งก่อนเดินนำเข้าไปในโรง ดีใจยิ้มขำก่อนตามอีกฝ่ายเข้าไป อาจจะเพราะเข้ามาเร็วไปหน่อย ภายในโรงเลยยังไม่มีใครสักคน และมีพวกเขาสองคนเข้ามาเป็นคู่แรก

เรื่องที่ดูวันนี้เป็นเรื่องคริสโตเฟอร์ โรบิ้น ซึ่งคิดว่าเด็กทุกคนน่าจะรู้จักวินนี่ เดอะพูห์

และอุ๋งน่ะ ก็เป็นทาสการ์ตูนเรื่องนั้นแบบสุดๆ

...”

ไม่มีโมเมนต์แบบมือชนกันเพราะล้วงป๊อปคอร์น เนื่องด้วยดีใจไม่กิน แต่ก็จะมีดีใจที่คอยถือน้ำป้อนให้อุ๋งตอนที่กินป๊อปคอร์นไม่หยุดปาก

ดีใจแอบเหลือบมองอุ๋งที่เอาป๊อปคอร์นเข้าปากไปเรื่อยๆ ก่อนสักพักจะหยุดกินเมื่อหนังเริ่มฉาย

เรื่องราวของคริสโตเฟอร์ โรบิ้นที่เติบโตขึ้น หลงลืมความเป็นเด็ก สูญเสียตัวตน แต่วินนี่ เดอะพูห์ยังคงเหมือนเดิม

รู้สึกถึงความสั่นไหวจากไหล่แคบของคนข้างๆ แม้จะมองไม่ค่อยชัดเพราะความมืดภายในโรง แต่เสียงสะอื้นแผ่วๆ นั่นก็ทำให้รู้ว่าอุ๋งคงเสียน้ำตาไม่น้อย

อุ๋งที่ดูเหมือนเก่งและเข้มแข็งเสมอ แต่ไม่ได้เป็นแบบนั้นจริงๆ เลยสักนิด

 มือหนาดึงมือเรียวมาจับเอาไว้แล้วบีบเบาๆ ซึ่งอุ๋งก็ไม่ได้เบี่ยงหนีอะไร แค่บีบมือดีใจเอาไว้แน่นๆ ทุกครั้งที่บางซีนในหนังทำร้ายหัวใจของเขาซ้ำๆ

ชีวิตที่เหนื่อยหนักหนาจนไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะหันมองหัวใจตัวเองว่ากำลังร้องไห้อยู่

อุ๋งแทบไม่มีเวลาให้จมกับความเศร้า ขนาดที่เลิกกับเมษาแล้วก็ยังต้องตื่นไปทำกิจกรรมที่มหาลัยเหมือนเดิม ทั้งที่ใจจริงอยากจะนอนเน่าเฉาเป็นผักมันทั้งปิดเทอม ไม่อยากตื่นมาใช้ชีวิตด้วยซ้ำ

ดีใจบีบมืออุ๋ง มองหนังสลับกับมองคนขี้แยที่ช่วงนี้ร้องไห้เก่งเหลือเกิน

กว่าหนังจะจบ อุ๋งก็ร้องไห้จนหายใจไม่ออก

แถมยังออกมาร้องไห้ต่อนอกโรงจนดีใจต้องพาไปยืนหลบมุมเพื่อให้สงบสติอารมณ์ก่อน

“ร้องเก่ง”

“ก็...ก็มันหยุดไม่ได้”

หน้าแดงตาแดงจมูกแดงไปหมด สะอึกสะอื้นจนดีใจต้องวางมือบนหัวแล้วลูบซ้ำๆ แต่เหมือนยิ่งทำก็ยิ่งทำให้อุ๋งร้องไห้หนักกว่าเดิม

อุ๋งก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้อ่อนแอ แต่ก็ไม่ได้เข้มแข็ง

และดีใจก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ที่อยากแบกรับทุกด้านทุกมุมของอุ๋ง

มันจะมีผู้ชายสักกี่คนที่อินกับหนังหลายๆ เรื่องจนมาร้องไห้ สะอึกสะอื้นเก่ง เห็นแล้วเอ็นดูทุกครั้ง

ก็ชอบว่ะ อยากได้จริงๆ

“ถ้าหยุดภายในห้านาที สัญญาจะพาไปกินขนมก่อนกลับ”

“บิงซู”

“เออ ตามใจมึงเลย”

“ก่อนกลับอย่าลืมไปซื้อข้าวให้น้องนุ่มด้วย”

“รู้แล้ว”

“ข้าวเย็นกูด้วย”

“ครับ รู้แล้ว”

ดีใจก็ใจดีกับอุ๋งทั้งปีทั้งชาตินั่นแหละ แต่อุ๋งจะเคยรู้ตัวบ้างรึเปล่า


60%


ช่วงเวลาตอนเที่ยงคืนเป็นเวลาที่แทนทะเลควรได้นอนสบายๆ อยู่ห้อง ไม่วีดิโอคอลกับแฟนก็ควรได้อาบน้ำเข้านอน ไม่ก็ดูหนังเรื่องโปรด

ไม่ใช่การถูกลากมาซูปเปอร์มาเกตตอนเที่ยงคืนรึเปล่า

“นี่มึงลากกูออกมาตอนเที่ยงคืนเพราะแบบนี้เหรอ”

“เออ”

“เพื่อมาซื้อหมูสับเนี่ยนะ”

“เออ เข็นรถไปเถอะน่า”

ดีใจผลักให้แทนทะเลเดินนำหน้า หลังจากที่พาอุ๋งกลับคอนโด และอีกฝ่ายก็หลับไปตั้งแต่ห้าทุ่มเพราะร้องไห้จนเหนื่อย เขาที่นั่งคิดนั่นคิดนี่ก็ตัดสินใจโทรหาแทนทะเลแล้วตามอีกคนให้ออกมาซูปเปอร์มาเกตที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ก็ไม่ได้อยากตามใจ...แต่ก็นะ

แค่คิดว่ามันจะยิ้มกว้างๆ ถ้าได้เห็นอะไรแบบนี้ เขาก็อยากลองทำดูสักที

“ไอ้อุ๋งประทับใจตายถ้ารู้”

“อาจจะไม่เลยก็ได้”

ระบายลมหายใจด้วยความรำคาญสองคนนี้แบบสุดชีวิตแต่ทำอะไรไม่ได้ อุ๋งแม่งก็ชอบบ่นนักหนาว่าดีใจไม่เคยจะใจดีกับมัน วันๆ เอาแต่ดุ ส่วนเขาก็ได้แต่รำคาญเพราะรู้ว่ามันไม่จริงเลย

ถ้าถามว่า หากไม่นับคนในครอบครัว ใครคือคนที่ดีใจดีด้วยที่สุดในโลก เขาก็ตอบได้เลยว่าอุ๋ง

“เอ๋า แล้วทำไมน้องใจ๋ที่ปกติมีแม่บ้านทำอาหารให้แดกถึงเตียงตลอดถึงคิดจะทำอาหารเองแค่เพราะอุ๋งบอกอยากทำเหรอครับ”

“ก็แค่อยากทำให้ ไม่ได้หวังทำคะแนนซะหน่อย”

“โธ่ พ่อพระรอง ชาตินี้จะได้แดกไหม”

“เลิกวุ่นวายกับสถานะกูแล้วไปเลือกหมูให้สักที”

“เออรู้แล้ว เนี่ย หลิงหลิงยอมให้ใช้ครัวเลยนะ มึงไปขอบคุณเมียกูเลย”

แทนทะเลเดินไปเลือกหมูตามที่ดีใจบอก ตอนนี้ในรถเข็นที่วัตถุดิบครบครันพอที่จะทำไข่ยัดไส้ ที่ขาดก็แค่ความสามารถของพ่อครัวที่เข้าขั้นติดลบ แต่ถ้าคบจะติด(ดี)ใจ

เนี่ย ที่บอกว่าหลงอุ๋งหัวปักหัวปำแม่งจริงน้อยซะที่ไหน คิดดูว่าอุ๋งอยากได้อะไรก็หามาให้ เป็นเขาน่ะ ถ้าทำอาหารไม่เป็นก็ไม่คิดจะทำหรอก แต่ดันติดที่ทำเป็นแต่เด็กเพราะที่บ้านเปิดร้านอาหารน่ะดิ

ไม่ใช่ร้านธรรมดาด้วย ภัตตาคารห้าดาว ทำไม่เป็นคือเสียชาติเกิดตายไปเลย

พอซื้อเสร็จก็พากันกลับมาที่คอนโดของดีใจ แต่ไปชั้นแปดแทนที่จะเป็นชั้นสิบ

หลิงหลิง แฟนสาวร่างบางของแทนทะเลเดินออกมาเปิดประตู ใบหน้าสวยหวานตามฉบับสาวหมวยตอนนี้หมดสภาพเพราะยังไม่หายจากพิษประมวลตอนสอบไฟนอลดี

“ใช้ครัวแล้วเก็บให้เค้าด้วยนะ”

“คร้าบ”

หลิงหลิงเอ่ยเสียงดุใส่แฟนหนุ่มก่อนหันมายิ้มจางๆ ให้ดีใจทีหนึ่งแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ทิ้งเขาเอาไว้กับแทนทะเลที่จัดแจงหยิบวัตถุดิบทุกอย่างขึ้นมาวางเรียงกันบนโต๊ะภายในครัวอย่างคล่องแคล่ว

“มา พี่จะสอนหลักสูตรพิชิตใจเวอร์ชั่นเร่งรัดให้น้องดีเอง”

จะรอดหรือจะร่วง มารอดูกัน

 

“ใจ๋ ไมตาโหลแบบนั้น”

“เล่นเกมดึก”

คุณสมบัติอีกอย่างของดีใจคือการโกหกหน้าตาย ร่างสูงนอนแผ่อยู่ตรงโซฟาห้องนั่งเล่น หาวหวอดเพราะเพิ่งตื่นได้ไม่นานก่อนที่อุ๋งจะออกจากห้องนอนมาในชุดนักศึกษา เหลือบมองนาฬิกาก็เห็นบอกเวลาว่ากำลังจะบ่ายสอง

คือไม่มีหน้าไปบอกกับอุ๋งจริงๆ อะว่าหัดทำไข่เจียว (ไข่เจียวเฉยๆ นะ ยังไม่ทันได้ยัดไส้เลย) ยันตีสี่ และผลคือยังไม่สามารถแดกได้ เสียไข่ไปสิบกว่าฟอง ไม่ไหม้ก็ไม่สุก ไม่ก็เค็ม ไม่ก็จืด กว่าจะกลับเข้าห้องมานอนก็เกือบหกโมงเช้า นอนค้นกูเกิลดูวิธีทำอาหารยันเกือบเที่ยง หมดแรงอาบน้ำเลยตัดสินใจนอนโซฟาแม่งเลย

“ตัวมึงมีกลิ่นแปลกๆ นะ”

“กลิ่นไรวะ”

เลิ่กลั่กทันทีเมื่ออุ๋งเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างโปร่งโน้มตัวมาหาแล้วใช้จมูกดมฟุดฟิดในระยะประชิด ดีใจถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อก ทั้งกลัวว่าจะโดนจับได้ว่าหัดเข้าครัว ทั้งตกใจกับกลิ่นครีมอาบน้ำและน้ำหอมอ่อนๆ ที่เข้ามาใกล้จนเกินที่ควรจะเป็น

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องกลัว

อาจจะกลัวห้ามใจตัวเองไม่ได้จนเผลอไปกอด...

“กลิ่นไหม้ กลิ่นน้ำมัน มึงไปทำห่าไรมาเนี่ย”

“...”

“ไม่ได้ไปเผาบ้านใครมาใช่มะ”

“...สัส”

บางทีดีใจก็รู้สึกดีใจจังที่อุ๋งมันโง่

“เอ้า ลุกไปไหน”

“อาบน้ำ ก็มึงบอกตัวเหม็น”

ว่าแล้วก็รีบลุกพรวดเดินหนีเข้าห้องน้ำทั้งที่เพิ่งได้นอนไปไม่ถึงสามชั่วโมงเพื่อหนีปัญหาและหลีกเลี่ยงคำถามอีกร้อยแปดพันเก้า ทิ้งอุ๋งให้ยืนงงอยู่ตรงโซฟาตามลำพัง

อุ๋งหยิบผ้าห่มที่ดีใจกองไว้ตรงพื้นขึ้นมาพับ วางทับไว้บนหมอนที่วางอยู่บนโซฟาแล้วเตรียมเดินออกจากห้องเพราะวันนี้เขาต้องเอาเอกสารกิจกรรมไปยื่นทะเบียนมหาลัย

“อุ๋ง! ออกไปไหนวะ”

“หือ...ไปมอ”

เสียงดีใจที่ตะโกนออกมาจากห้องน้ำทำให้อุ๋งชะงักมือที่กำลังจะหมุนลูกบิด

“ไปด้วยดิ”

“มึงจะไปทำไร”

“เออน่า รอแป้บ”

“เอ๋า...เออๆ”

อุ๋งเดินกลับไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ขี้เกียจเถียงด้วย รอก็ได้เพราะรู้ว่าดีใจอาบน้ำไม่นาน คิดว่าอาจจะมีธุระในมอเหมือนเขาก็ได้ ครู่เดียวดีใจก็เดินออกมาจากห้องนอนในสภาพชุดไปรเวทเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์ เส้นผมสีสว่างเปียกน้ำพอหมาด ซึ่งมั่นใจเลยว่ามันจะไม่เซต แต่ปล่อยให้ลมตีตอนขับมอเตอร์ไซค์เดี๋ยวก็แห้ง

รำคาญ ใส่อะไรก็ดูดี ใส่เสื้อตลาดนัดมอที่ไปเดินด้วยกันแล้วเหมือนใส่เสื้อแบรนด์ตัวละแสน

ส่วนเขาเนี่ย ใส่เสื้อแบรนด์เหมือนซื้อเสื้อโหล

“ช่วงนี้ไม่รับงานเหรอวะ”

อุ๋งเลิกคิ้วถามตอนที่เห็นดีใจเอื้อมมือไปหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ ปกติแล้วถ้าเป็นช่วงว่าง ดีใจจะรับงานถ่ายแบบเล็กๆ น้อยๆ เป็นค่าขนมด้วย

เรียกค่าขนมได้ปะวะ หลักหมื่นอัพตลอด

แถมจริงๆ ก็คือมีสังกัดอยากติดต่อไปเป็นนายแบบในสังกัดด้วย แต่มันไม่เอา มันบอกมันขี้เกียจ

หล่อเลือกได้เหลือเกิน รำคาญ อยากด่า ถ้าไม่ติดว่าดันหล่อจริง

“ไม่อะ ช่วงนี้ขี้เกียจ”

“แล้วตกลงไปทำไรที่มอ ไม่มีงานไม่ใช่เหรอ”

“ไปซื้อโกโก้ปั่น”

คำตอบกวนตีนเหมือนหน้าตา อุ๋งกอดอกเบะปากกับเหตุผลที่โคตรจะสีข้างถลอกของดีใจ มันไม่ใช่คนที่ชอบเข้ามหาลัยอยู่แล้ว กิจกรรมยังโดดเก่ง จะขับเข้ามอไปซื้อโกโก้ปั่นเนี่ยนะ

บอกเข้าไปหลีสาวยังน่าเชื่อกว่า แต่จริงๆ บอกอะไรก็ไม่น่าเชื่อทั้งนั้น ดีใจไม่ใช่คนชอบทำกิจกรรมในมหาลัย

คือถ้าหน้าตามันไม่หล่อจนเขาคัดไปเป็นเดือน ก็ควรจะจัดอยู่ในประเภทมาเฟียประจำคณะที่คนไม่ค่อยอยากจะสุงสิงด้วยเท่าไหร่

“ล่างคอนโดไม่มีให้แดกรึไง”

“ก็อยากแดกในมอ”

อุ๋งหรี่ตาลงเมื่อดีใจยังลอยหน้าลอยตาตอบหน้าตายอยู่ เดี๋ยวนี้หัดมีความลับกันเหรอวะ

“เอาความจริงดิ้”

“เซ้าซี้ว่ะ”

“เอ๋า ก็พูดความจริงดิ ไปทำไร”

ชักจะหงุดหงิดเมื่อถามยังไงคนตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบความจริงเสียที ดีใจก็เป็นแบบนี้ตลอด ถ้าไม่อยากตอบอะไรก็บ่ายเบี่ยงเก่งที่หนึ่ง ปากแข็งจนอยากจะเอาคีมมาง้าง

“ไปส่งมึง”

“...”

“อยากไปส่งมึงอะ พอใจยัง”

พูดจบก็ยักคิ้วกวนประสาททีนึงแล้วเดินนำออกจากห้อง ปล่อยให้อุ๋งยืนนิ่งเหมือนโดนฮันเตอร์ตีตายคาเกมโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ดวงตากลมกระพริบปริบมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในอก

คิดว่าแม่งโกหกได้มั้ยวะ...ได้ไหม


100%
tbc
เอาใหม่สิ้ อุ๋งเอาแต่ใจหรือมันมีคนขี้ตามใจกันแน่
เอาใจเก่ง ตามใจเก่ง ไม่เหลิงก็ให้มันรู้ไป
มาค่ะ เราจะผ่านเฟรนโซนไปด้วยกัน /จับมือ
เม้นเร็ว ติดแท็กทวิตก็ได้ เดี๋ยววันจันทร์จะสุ่มแจกเล่มแรกอะ อิ้อิ้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

255 ความคิดเห็น

  1. #230 zayezai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 23:39
    ดีใจน่ารักกกกก
    #230
    0
  2. #229 Stalkerking (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 21:20
    เริ่มเกลียดคู่นี้ละ ใจ๋มันก็แบบปากพูดเหมือนจะไม่ทำแต่การกระทำไปไกลลิ่วเลยอ่ะ 5555 อุ๋งก็กลายเป็นหนูเมะที่นิสัยแลดูเคะเสียมากกว่า แต่ก็แอบสงสารนาง เพิ่งอกหักมันก็น่าจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เจอเฮียใจ๋เข้าไป บอกเลยว่า อีกไม่นาน หึๆๆ
    #229
    0
  3. #210 Gemini.g (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 15:51

    คนนึงก็น่ารักเก่ง คนนึงก็ทรีตเก่ง
    #210
    0
  4. #196 pote16 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 15:16

    โอ๊ยยยยยย ดีใจทำไมตามใจอุ๋งขนาดนี้ แต่ดันปากหนักไม่ยอมบอกอุ๋ง

    #196
    0
  5. #191 RealThxnB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 18:17
    เป็นไงล้ะ รู้ที นิ่งเลย55555555
    #191
    0
  6. วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 08:42

    ได้รู้สมใจมั้ยล่ะอุ๋ง

    #184
    0
  7. #183 oatcool48 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 22:07

    ดีใจรุกแรงจนหัวใจอุ๋ง​จะ​วาย​แล้ววสววส
    #183
    0
  8. #182 Kwaithaix (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 20:59
    ขนาดนี้แล้วน้องอุ๋ง!!!! ถ้าอุ๋งไม่เอาพี่ขอ!!!!!
    #182
    0
  9. #181 0873513289 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 18:58
    ทำทุกอย่างเพื่ออุ๋งคนเดียวเลยยยยยน่ารัก
    #181
    0
  10. วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 08:55

    ใจดีทั้งแสนดีทั้งน่ารักแบบนี้ เลิกเสียใจได้แล้วอุ๋ง

    #180
    0
  11. #179 myQ_min (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:25

    เราจะผ่านเฟรนโซนนี้ไปด้วยกันค่ะ

    #179
    0
  12. #178 oatcool48 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:07

    อุ๋งคะไม่มีใครใจดีเท่าดีใจแล้วน๊าเอาไม่เอาไม่เอาเราขอน๊าอยากได้555
    #178
    0
  13. #177 0873513289 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 19:37
    ดีใจน่ารักกับอุ๋งตลอดดดดชอบบบ
    #177
    0
  14. วันที่ 30 กันยายน 2561 / 08:41

    ดีใจยังไงก็แพ้อุ๋งอยู่ดี

    #176
    0
  15. #175 ja0508 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 07:30
    หวานไม่สุด หยุดที่ตลก ดีใจเตรียมเบอร์ฉุกเฉินด้วยนะ
    #175
    0
  16. #174 Pinkdao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 01:21
    อุ๋งๆเอาแล้วไงจะทำครัวแล้วจะรอดไหม คู่นี้น่ารักมากเลยยยยย
    #174
    0
  17. #173 oatcool48 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:37

    อีกคนเอาแต่ใจเก่งอีกคนตามใจเก่ง ไป๊ เป็นแฟนกันไปเล้ยยยยย
    #173
    0
  18. #172 lolypop (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 22:33

    โอ้ยยยยย คนนึงก็อ้อนเก่ง คนพิ้ก็ตามใจเก่งง

    อิจสา อยากมีพิใจ๋เปนของตัวเองบ้าง

    #172
    0
  19. #171 s-am-n (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 20:23
    หมั่นไส้ 5555555
    #171
    0
  20. วันที่ 29 กันยายน 2561 / 19:56
    โอ๊ยยยยยยยยยย ตามใจเก่งงงงงงง แหมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #170
    0
  21. #169 cutest_ghost (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 19:56
    โอ้ยยยยยยยบ น่าร้ากกกก รอทุกวันนะคะไรท์
    #169
    0
  22. #168 svanya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 19:53
    เอาแต่ใจจิงจิงเหยอออ
    #168
    0
  23. #167 myQ_min (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 19:35

    เอาใจเก่งเป็นเซฟโซนของอุ๋งด้วยคถณใจดี

    #167
    0
  24. #166 Babybozo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 19:22
    แงงงงงง คนนึงก่เอาแต่ใจเก่ง อีกคนก้ตามใจเก่งงง ประกันห้องครอบคลุมอะไรบ้างคะ555
    #166
    0
  25. #165 mellisonfire (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 19:05
    จริงๆก็คือ แพ้ทางน้องอุ๋งงัยคะ อิอิ
    #165
    0