คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic D!ckDami] Let me take care of you

เหยาะแหยะที่สุดเลย เกรย์สัน อย่ามายิ้มที่ถูกด่าสิ ไองี่เง่า!! โอ๊ย เบาๆมือหน่อยสิ ลิตเติ้ลดี พี่ชายเจ็บนะ

ยอดวิวรวม

648

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


648

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 ต.ค. 61 / 07:23 น.
นิยาย [Fic D!ckDami] Let me take care of you [Fic D!ckDami] Let me take care of you | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ต.ค. 61 / 07:23


Let me take care of you

Pairing : D!ck Grayson & Damian Wayne

Note **เหตุการณ์ต่อจาก Grayson #12 ที่พี่ดิ๊กเจอกับน้องเมี่ยนหลังจากที่น้องฟื้นคืนชีพแล้วค่ะ มีการอ้างถึงเหตุการณ์ใน Batman Incomperate อยู่นิดนึงนะคะ  

_______________________________________________________________

ณ คฤหาสน์เวนย์


“เหยาะแหยะที่สุดเลย เกรย์สัน” เสียงบ่นหงุงหงิงอันคุ้นชินที่ถ้าเป็นคนภายนอกคงเห็นภาพลูกสุนัขตัวเล็กๆเห่าแย๊บๆน่ารำคาญจนอยากจะเตะให้กระเด็นไปข้างนึง แต่ไม่ใช่กับคนฟังคนนี้ ดิ๊ก เกรย์สันอมยิ้มออกมา ระหว่างนั่งเท้าคางบนเตียงมองเด็กชายผู้มีศักดิ์เป็นน้องชายคนเล็กเปลี่ยนผ้าพันแผลที่ศีรษะให้เขาอย่างเพลิดเพลิน


“ไนท์วิงมาบาดเจ็บเวลาเดียวกันที่ดิ๊ก เกรย์สันบาดเจ็บ คิดว่าคนเขาจะมองจะไงล่ะ บังเอิญเกินไปมั้ง ถ้าตัวจริงของพวกเราถูกเปิดโปงล่ะก็ สำเนียกไว้เลยว่าเป็นความผิดของนายคนเดียวเลย”


ดิ๊กไม่เคยโมโหหรือรำคาญเวลาเดเมี่ยนโวยวายใส่เขาเลยสักครั้ง


แรกๆน่ะใช่ แต่หลังๆถ้าคุณจับจุดได้ล่ะก็ น้ำเสียงติดจะวีนๆเหวี่ยงๆนั่นจากลูกสุนัขที่ใครต่อใครโมโหก็จะกลายเป็นลูกแมวตัวน้อยน่ารักที่ร้องหาคุณเพราะรู้สึกไม่ปลอดภัยเท่านั้นเอง


ฟังดูเห่อน้องชายเกินไปหรือเปล่า


ไม่หรอกเนอะ ก็พูดความจริงนี่นา


บอกตอนนี้ว่า ไม่ได้เป็นบราค่อนจะยังมีคนเชื่ออยู่มั้ยนะ


“อย่ามายิ้มที่ถูกด่าสิ ไองี่เง่า!!” ว่าพลางกดสำลีชุบน้ำยาล้างแผลลงไปที่กลางขมับอย่างไม่ออมแรง


“โอ๊ย เบาๆมือหน่อยสิ ลิตเติ้ลดี พี่ชายเจ็บนะ”

“ชิส์ สมน้ำหน้า” ถ้าถามดิ๊ก เกรย์สันว่าแสบแผลมั้ย ก็แสบนะ แต่บอกตามตรงตอนนี้ชายหนุ่มดันไม่สามารถบังคับกล้ามเนื้อใบหน้าให้หยุดยิ้มได้เนี่ยสิ


มีความสุขจะตายที่ได้อยู่ใกล้ๆเด็กตรงหน้านี้อีกครั้ง ได้ยินเสียงโวยวาย เสียงจิิปากที่เจ้าตัวชอบทำอันแสนคิดถึง ได้สัมผัสตัวอุ่นๆหอมๆที่เขาชอบกอดแทนหมอนข้าง เดเมี่ยน เวนย์ยังไม่ตาย น้องชายคนเล็กของเขายังมีชีวิต หายใจอยู่ตรงหน้าเขา


คนเป็นพี่ไม่รู้ตัวเลยว่า มือของเขาเผลอยื่นไปลูบใบหน้าบึ้งตึงของเด็กชายตั้งแต่เมื่อไหร่ แปลกดีที่คราวนี้เดเมี่ยนเด็กชายที่ปกติไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัว ไม่ปฏิเสธปัดมือเขาทิ้งเหมือนทุกที กลับยอมให้เขาลูบแก้มตัวเองอยู่อย่างนั้น


“นี่ชั้นไม่ได้ฝันอยู่ใช่มั้ย ลิตเติ้ลดี” ชายหนุ่มถามเสียงแผ่วออกไปอย่างหวาดกลัว หรือนี่จะเป็นแค่ภาพปลอบใจในจินตนาการของเขาเหมือนทุกทีที่ตื่นจากฝันร้าย ฝันถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น คืนที่เขาปกป้องโรบินของตัวเองไว้ไม่ได้ ภาพของเด็กชายที่นอนไร้วิญญาญอยู่บนกองเลือด ตามร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลลูกธนูอย่างที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับเด็ก 10 ขวบตัวเล็กๆ ที่รุนแรงสุดก็คงจะเป็นรอยดาบที่ทะลุจากหัวใจไปยังด้านหลัง มันสะเทือนใจทุกคนในแบทแฟมมิลี่และคนที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ครั้งนี้มากที่สุดก็หนีไม่พ้น แบทแมนกับ ไนท์วิง


‘อย่าไปบอกใครนะ เกรย์สัน ในบรรดาแบทแมนที่ผมเจอมา ผมปลื้มนายที่สุดแล้ว’


‘ช่วยไม่ได้นะ อย่างว่า พวกเรามันดูโอ้ที่โคตรเจ๋ง’


และคำพูดนั้นก็เหมือนคำสาปที่คอยหลอกหลอนดิ๊ก เกรย์สัน มันยากที่จะเชื่อ ยากที่จะยอมรับ เขาทำให้ไซส์คิก ไม่สิ น้องชายคนเล็กของเขาต้องตาย เดเมี่ยนจากไปเพราะปกป้องเขา แล้วดูเขาสิ ยังจะมีหน้ามาบอกว่าตัวเองเจ๋งได้อีกงั้นเหรอ ในงานศพของเดเมี่ยน โลงศพของเขาเบามากๆแต่กลับหนักอึ้งอย่างไม่น่าเชื่อบนไหล่ของดิ๊ก และเขาก็มั่นใจว่าบรูซกับทิมเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน ความผิดหวัง ความเสียใจมันเทมากระจุกรวมกันอยู่ในอก ตั้งคำถามกับตัวเองในหัวว่า ทำไมคืนนั้นเขาต้องพลาดท่าให้เฮเรติค ทำไมเขาไม่ห้ามตอนที่เดเมี่ยนมาหาเขาแล้วพาน้องชายกลับไปรออยู่ที่บ้านดีๆ ทำไมเขาถึงปกป้องเดเมี่ยนไว้ไม่ได้


เขาเริ่มจะเข้าใจบรูซตอนที่เสียเจสันไปแล้วว่ารู้สึกยังไง ความรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ความรู้สึกที่อยากพูดคุย เล่นด้วยกันอีกสักครั้ง ความรู้สึกที่อยากให้เขากลับมาแต่มันเป็นไปไม่ได้


ไม่มีใครโทษดิ๊ก ไม่มีคำพูด หรือ แม้แต่สายตาคาดโทษใดๆ บางทีเขาก็อยากให้ทิมหรือบรูซ หรือใครก็ได้ตะโกนใส่หน้าเขาว่า ‘นายนั่นแหละที่ทำให้เดเมี่ยนต้องตาย’ เขาอาจจะรู้สึกดีขึ้น ดีกว่าที่ไม่มีใครโทษเขาเลย ทุกคนต่างโทษตัวเองให้กับความสูญเสียครั้งนี้ ไม่มีใครปฏิเสธว่าเดเมี่ยนเป็นเด็กที่เข้าใจยาก บ้าเลือด และ ไม่น่าเข้าหาเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า พวกเขาทนเห็นเด็กชายต้องมาตายตั้งแต่อายุแค่นี้ได้


เขาควรจะบอกรักเดเมี่ยนให้มากกว่านี้


“เกรย์สัน นี่ เกรย์สัน!!”


“ลิตเติ้ลดี ชั้นขอโทษ ขอโทษจริงๆนะ” เจ้าของชื่อนิ่งไปมองพี่ชายพูดคนเดียวอย่างเหม่อลอย สายตาอันเจ็บปวดของเขาเหมือนคนกำลังร้องไห้อยู่ตลอดเวลาช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ภายนอกของดิ๊ก เกรย์สันเหลือเกิน


“....”


‘ขอโทษ’ เป็นคำพูดที่ดิ๊กร้องไห้ฟูมฟายหน้าหลุมศพเดเมี่ยนทุกครั้งที่มาเยี่ยมเด็กชาย เป็นคำพูดที่เขาไม่เคยได้ยินเสียงตอบรับกลับมา ไม่เคยรู้เลยว่าเดเมี่ยนที่นอนอยู่ข้างใต้จะรับรู้ถึงความเสียใจของเขาหรือเปล่า


“ถ...ถ้าสำนึกผิดแล้ว คราวหน้าก็อย่าทะเล่อทะล่าทำเรื่องเสี่ยงตายไม่เข้าท่าอีกล่ะ” เดเมี่ยนหลบสายตาสีฟ้าคู่ตรงข้ามพร้อมกับปัดมือหนาของพี่ชายตัวเองลงก่อนจะก้มลงเก็บอุปกรณ์ทำแผลทั้งหมดใส่กล่องพยาบาล

เมื่อไม่กี่วันก่อน แก๊งค์ปล้นธนาคารติดอาวุธคราวนี้ค่อนข้างวางแผนกันมาอย่างดี แฮคเกอร์ฝีมือจับตัวยากจัดการตัดไฟฟ้าทั้งหมดในก๊อทแธม ทั้งยังส่งสมุนจำนวนนึงมาหลอกล่อ GCPD ส่วนอีกฝั่งคอยดูต้นทาง พวกมันสามารถระเบิดและนำเงินออกมาจากตู้เซฟได้ในเวลาเพียง 10 นาทีเท่านั้น และแน่นอนว่าฝั่งแบทแมนก็เข้ามาขัดขวางได้ทันเวลาตามเคย แถมด้วย เร้ดฮู้ดที่ปากบอกว่าไม่อยากเล่นครอบครัวสุขสันต์กับแบทแฟมอีกแล้ว คราวนี้กลับมาร่วมวงด้วย ยอมใช้ลูกกระสุนยางตามที่บรูซเคยขอร้องเอาไว้อีก แบทแมนก็นิ่ง สุขุมเหมือนเคย แต่เจ้าตัวก็แอบยิ้มมุมปากชั่วแวบนึงที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ไนท์วิงก็หัวเราะร่า อารมณ์ดีเหมือนคนบ้าที่ได้เห็นทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ส่วนทางด้านเร้ดโรบินคอยแก้ทางแฮคเกอร์ แฮคสวนกลับจนจับคนร้ายได้ มันดูจะเป็นการแท๊คทีมที่เยี่ยมยอดในคราวนี้ของพวกเขา เพียงแต่ตอนที่โรบินอัดคนร้าย 3 คนบนชั้น 4 เสร็จ จังหวะที่เจ้าหนูกำลังจะยิง Grapple gun จู่ๆคนร้ายที่ควรจะสลบเหมือดอยู่ดันลุกขึ้นมาปาเศษกระจกตัดเชือกของโรบินขาดอย่างแม่นยำ ทำให้เด็กชายที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ไม่สามารถต่อต้านแรงโน้มถ่วงได้ ตกลงมาจากชั้น 4 ทันที และ ไวกว่าความคิดไนท์วิงที่อยู่ใกล้ๆตอนนั้นและรู้สึกตัวเร็วสุด รีบกระโจนเข้าไปคว้าตัวเด็ก 10 ขวบ มันเกิดขึ้นไวมาก รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เดเมี่ยนนอนหอบหายใจมองหน้าเขาแบบอึ้งๆ และคนอื่นๆที่รีบวิ่งมาก็ทำหน้าตาแตกตื่นกัน เห็นทีคงเป็นเพราะแขนขวาเขาที่เบี้ยวไปข้างล่ะมั้ง


“ทั้งๆที่เดรคที่อยู่ใกล้กว่าตั้งใจจะยิง Grapple gun มาช่วยผมอยู่แล้วแท้ๆ”


“....”


“คิดอะไรอยู่ถึงทะลึ่งใช้มือเปล่ามารับเด็กตกจากชั้น 4 น่ะฮะ!!”


“ฮะๆ ก็ขามันเผลอกระโดดไปก่อนน่ะสิ” ในหัวของดิ๊ก เกรย์สันตอนนั้นรู้แค่ว่า เขาจะเสียเดเมี่ยนไปอีกครั้งไม่ได้ เขาต้องช่วยน้องชายของเขาให้ได้แค่นั้นเอง


“ชิส์ ไอผู้ใหญ่งี่เง่า” เด็กน้อยยืนบ่นสลับด่าคนอายุมากกว่าไปอีกชุดนึง ก่อนที่เจ้าตัวจะรู้สึกได้ถึงมือปริศนาค่อยๆคืบคลานเข้ามาสวมกอดรอบเอวเขาแล้วลากไปกอด เอาคางเกยไหล่เขาค้างไว้อย่างนั้น เหมือนต้องการจะบอกให้หุบปากได้แล้ว ซึ่งมันได้ผลปากที่อ้าค้างไว้เตรียมพ่นคำบ่นใส่อีกฝ่ายกลับหุบไปดื้อๆ แต่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ


“หยี๋ เกรย์สันทำบ้าอะไรของนายน่ะ” ที่ถามออกไปไม่ใช่ว่าไม่รู้ แน่สิ ช่วงเวลาที่เขาเป็นโรบินของเกรย์สัน หมอนี่กอดเขาบ่อยจะตาย แต่คราวนี้มันพ่วงมาด้วยหนวดสากๆที่กำลังเสียดสีกับหน้าเขาอยู่ ที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยนอกจากความน่ารังเกียจในสายตาของเดเมี่ยน ความรู้สึกขนลุกเวลามีอะไรที่เราไม่ชอบมาถูใบหน้า ทำให้เด็กน้อยรู้สึกพะอืดพะอม ดำเนินการอารยขัดขืนเต็มที่

“เอาหน้านายออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!” มือพยายามผลักอกดันตัวเองออกจากการรัดกุมของอีกฝ่าย แต่ก็เปล่าประโยชน์อยู่ดี เพราะ มือปลาหมึกของเกรย์สันเหนียวยิ่งกว่ากาวซะอีก และ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราจู่โจมกลับมาแบบไม่ยั้ง


“คิดถึงจังเลย” ว่าพลางเอาหน้าไปถูกับแก้มน้องชายสุดที่รักด้วยความคิดถึงอย่างที่ปากว่า และไม่ว่าเดเมี่ยนจะพยายามเบือนหน้าหนีหลบกี่ครั้ง ก็ไม่สามารถรอดพ้นไปจากพี่ชายจอมวอแวคนนี้ไปได้


“พอสักที ปล่อยผมนะ!!” เมื่อออกแรงขัดขืนต่อไปไม่เป็นผล เด็กชายจึงยอมแพ้ไป เดเมี่ยนถอนหายใจ กรอกตาบนเพดานด้วยความเซ็ง  มือเล็กปัดหน้าคนเป็นพี่ไปอีกครั้ง ก่อนจะสะกิดใจอะไรขึ้นมาได้ รีบตวัดตาคมกริบจ้องมาที่ดวงตาสีฟ้าของคนอายุมากกว่า หรี่ตาลงอย่างจับผิดก่อนจะทำตาโตขึ้นมาพร้อมกับที่ยื่นมือมาประกบแก้มทั้งสองข้างของอดีตคู่หูอย่างแรงจนได้ยินเสียงเพี๊ยะ ก่อนจะบีบแก้มพี่ชายจนหน้ายู่ ดิ๊กขมวดคิ้วจ้องหน้ากลับไปด้วยความงง


“ล...ลิตเติ้ลดี?”


“ผมทนไม่ไหวแล้วนะ!!”


“หา?”  


ไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น เด็กน้อยกระโดดลงจากเตียง มือหยิบกล่องพยาบาลก้าวขาฉับๆเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้คนเป็นพี่ควบตำแหน่งเจ้าของห้องนั่งมองแผ่นหลังเล็กของน้องชายละสายตาไปเรื่อยๆด้วยความสงสัยปนงุนงง เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น อย่างไร ทำไม นี่เขาพลาดอะไรไปหรือเปล่า เป็นคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวชายหนุ่มตอนนี้


และ คนที่เป็นคำตอบก็เดินออกมาเฉลยให้พร้อมกับของชิ้นใหม่ที่อยู่ในมือ ความสนใจของดิ๊ก เกรย์สันตอนนี้จับจ้องอยู่ที่ ‘สิ่งนั้น’


“ลิตเติ้ลดี นายถืออะไรมาน่ะ” ไม่ใช่ไม่รู้นะ แต่ว่า…


“หน้านาย หนวดขึ้นเยอะรุงรังเกินไปแล้วนะ” แถมยังหยึ๋ยเป็นบ้าเวลามาโดนหน้าเขา เดเมี่ยนคิดในใจ มองไปที่วิธีใช้ครีมโกนหนวดที่อยู่บนฉลากหลังกระป๋องในมือ ก่อนจะตวัดขึ้นมาสบตาคนที่นั่งลนลานอยู่บนเตียง


“แล้วก็อีกอย่าง งานกาล่าเย็นนี้ มีนักข่าวมาเต็มไปหมด ผมไม่ยอมให้นายออกหน้ากล้องนายสภาพนี้หรอกนะ” ไม่รอฟังคำตอบจากคนอายุมากกว่า คุณหนูคนเล็กของตระกูลเวนย์ก็เดินหน้าบึ้งตรงเข้ามาเผชิญหน้าคนเป็นพี่อีกครั้ง พร้อมกับออกคำสั่งเสียงดังฟังชัดใส่อีกฝ่ายไปว่า


“เงยหน้าขึ้น!!”

“เดี๋ยวๆๆ ขอเวลานอก เปลี่ยนไปเอามีดโกนหนวดมาใช้ไม่ดีกว่าเหรอ”


“ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่องศาโกนหนวดแค่นี้ไม่เห็นยากเย็นอะไร เงยหน้าขึ้นซะ” ดิ๊กเผลอกลืนน้ำลายทำตามคำสั่งเด็กชาย 10 ขวบตรงหน้าแต่โดยดี ก็แหมไอที่เดเมี่ยนถืออยู่อีกมือน่ะถึงจะเป็นมีดพกเล่มๆเล็กๆน่ารักที่ดูไม่มีพิษสงอะไรก็เถอะ แต่พอมันมาอยู่บนมืออดีตแอซซาซินตัวน้อยที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่ตรงหน้าเขาแล้วกลับดูอันตรายขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ


หรือ เดเมี่ยน เวนย์กำลังเล่นสนุกอยู่กันนะ


ไม่สิ ใบหน้าแบบนั้นน่ะ เอาคืนเขาเรื่องเมื่อกี้แน่ๆ


ดิ๊กกรอกตามองเพดานสีขาวห้องนอนตัวเองที่คฤหาสน์เวยน์อย่างหวาดเสียว สักพักก็รู้สึกได้ถึงอะไรเย็นๆแถวๆคาง พร้อมกันที่มือเล็กๆของเด็กชายค่อยๆชะโลมครีมโกนหนวดลงบนหน้าเขา รู้สึกจั๊กจี๋และเสียววูบวาบในช่องท้องแบบแปลกๆ คนอายุมากกว่าหลับตาปี๋ กำมือแน่นขึ้นมาอย่างไม่่รู้ตัว ภาวนาในใจให้มีดไม่บาดหน้าหล่อๆของเขาไปเสียก่อน


“อย่าเกร็งสิ เกรย์สัน ไม่บาดหรอกน่า” อะไรน่ะ ใบหน้าเหมือนเด็กดีใจที่เห็นของเล่นวางอยู่ตรงหน้า แววตากับน้ำเสียงนั่นดูยังไง ลิตเติ้ลดีก็อยากลองของชัดๆ ช่วงจังหวะนั้ที่เด็กน้อยถือมีดลงมือโกนหนวดให้พี่ชาย มือหนาก็ชิงจับข้อมือเล็กของเจ้าตัวไว้ได้ทันท่วงที


“อืม...แต่พี่ชายว่า ใช้มีดโกนหนวดธรรมดาน่าจะดีกว่านะ”


“ชิส์ ยังไงก็ไม่มีทางบาดหรอกน่า  เกรย์สัน ถ้าบาดจริงล่ะก็ให้ผมใส่ชุดเมดวิ่งรอบคฤหาสน์เลยเอ้า” โฮ่ มีการท้าทายด้วย ดูเขาสิ ดิ๊กรู้สึกตาข้างขวาเขากระตุกแปลกๆ เขาสบตาสีเขียวมรกตอีกที ก่อนจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ถอนหายใจออกมาเบาๆ


“เฮ้อ งั้นรบกวนด้วยนะ” คงไม่เป็นไรหรอกน่า อย่างว่าแหละ ลิตเติ้ลดีก็เป็นอดีตแอซซาซินที่เชี่ยวชาญมีดดาบมาก่อน


“ต้องว่าง่ายอย่างนี้สิ” เด็กน้อยวัย 10 ปีเดาะลิ้นอย่างพออกพอใจก่อนจะเริ่มลงมือโกนหนวดให้คนเป็นพี่  ดิ๊ก เกรย์สัน คิดในใจ นี่นายเห็นชั้นเป็นพี่ชาย หรือ ของเล่นกันแน่เนี่ย


“ขืนปล่อยให้ลูกชายคนโตของบรูซ เวนย์ออกมาเจอหน้านักข่าวในสภาพเหมือนหลุดออกมาจากป่าดงดิบแบบนี้ มีหวังชื่อเสียงของคุณพ่อป่นปี้แน่” แน่นอนว่าเจ้าตัวเล็กก็ยังคงโวยวาย บ่นนู่นนี่สารพัด อดนึกถึงตอนที่พวกเขาเป็นแบทแมนกับโรบินไม่ได้แฮะ เวลาที่เดเมี่ยนที่พูดกรอกหูเขาซ้ำๆว่าเป็นแบทแมนที่ไม่ได้เรื่องขณะที่มือเล็กๆนั่นทำแผลให้เขา

“ลิตเติ้ลดี”


“อย่าขยับสิ เกรย์สัน จะกระดุกกระดิกอะไรนักหนา” จบประโยคนั้นคนฟังก็กลับมานั่งตัวตรงสงบเสงี่ยมเหมือนเดิม


ดิ๊ก เกรย์สันนั่งหลับตาปล่อยให้คนอายุน้อยกว่าจัดการใบหน้าเขาอย่างแอบเกร็งเล็กน้อย เขารู้สึกได้ถึงมือเล็กที่กำลังประคอง​หน้าเขาไม่ให้เขยิบหนีไปไหน​ ลมหายใจอุ่นๆของเด็กชายเป่ารดแถวหน้าอย่างเป็นจังหวะ​ และสัมผัสเย็นๆจากด้ามมีดจรดที่ใบหน้าของเขา​อย่างเชี่ยวชาญ​ จากแรกเริ่มที่รู้สึกเสียว​ เกร็ง​ เจ้าของร่างบนเตียงค่อยๆผ่อนคลายลง​ เอียงหน้าตามที่มือเล็กๆของน้องชายจะควบคุมให้เขาไปในทิศทางใด


ลูกชายคนโตของมหาเศรษฐีนั่งอมยิ้มคนเดียว ตาสีฟ้าค่อยๆบืมตาขึ้นมามองใบหน้าจริงจังของเด็กชายผู้มีศักดิ์เป็นน้องชายเขากำลังตั้งสมาธิมุ่งมั่นไปกับการโกนหนวดอย่างเพลิดเพลินเหมือนกับสมาธิของเจ้าตัวทั้งหมดรวมกันอยู่ที่ใบหน้าเขา​ การตวัดปลายมีดเฉียบคมแม่นยำไม่มีลังเล​ แววตาสีเขียวมรกตอันคุ้นเคยไร้ซึ่งความประหม่า​


นานแค่ไหนแล้วนะที่พวกเขาไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันขนาดหายใจรดใส่กันแบบนี้


มือหนาค่อยๆเลื่อนมากอบกุมมือของอีกฝ่ายช้าๆ​ เดเมี่ยนกระตุกเล็กน้อยเหมือนเจ้าตัวเพิ่งจะรู้สึกตัว​ ก่อนจะก้มหน้าสบตาคนเป็นพี่ที่นั่งอมยิ้มมองหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว


“ขอบคุณนะ ลิตเติ้ลดีที่มาดูแลชั้นน่ะ” เจ้าของชื่อเล่นระบายรอยยิ้มออกมา​ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า​ จะเผลอหลุดยิ้มต่อหน้าไอบ้าเกรย์สันไม่ได้​ เดี๋ยวหมอนั่นจะได้ใจใหญ่​ เลยแกล้งไอเล็กน้อย​ ตีเนียนทำหน้าดุ​ เย็นชาใส่​ ตามสไตล์เด็กอารมณ์ไม่ดีตลอดเวลาของเจ้าตัวเหมือนเดิม​


“ชิส์ ดูแลอะไรกัน สำคัญตัวผิดไปหรือเปล่า เกรย์สัน ผมเป็นห่วงชื่อเสียงของคุณพ่อต่างหากล่ะ” ถึงน้ำเสียงและคำพูดจะดูไร้น้ำใจยังไง แต่ก็หนีไม่พ้นสายตาไวของคนอายุมากกว่าที่ดันไปเห็นใบหูเล็กๆของร่างตรงหน้าขึ้นสีแดงจางๆระคนเขินอายอยู่ดี


“จ้าๆ” ด้วยความที่อยู่ด้วยกันมานาน ดิ๊กสรุปเองเออเองเสร็จสรรพในหัวว่าที่เดเมี่ยนมาโกนหนวดให้เขาเป็นเพราะเจ้าตัวอยากขอบคุณเขาในแบบของตัวเอง ถึงแม้จะดูฮาร์ดคอร์ไปหน่อยก็เถอะนะ โอ้ว พระเจ้า น้องชายผมน่ารักเป็นบ้า ให้ตายสิ


“โกนเก่งจังเลยนะ นี่แอบซ้อมมาทั้งวันเพื่อพี่ชายโดยเฉพาะเลยใช่มั้ย”


“ม...ไม่ได้ซ้อมมาทั้งวันเพื่อมาโกนหนวดให้นายสักหน่อย” เด็กชายรีบหันหน้าไปอีกทางพร้อมกับยกสองมือขึ้นมาปิดหน้า ซ่อนใบหน้าแดงจัดของตัวเองไม่ให้คนอายุมากกว่าเห็น แต่ก็นะคิดว่าภาพน่ารักๆแบบนี้จะหลุดรอดสายตาของดิ๊ก เกรย์สันคนนี้ไปได้เหรอไง ฮะๆ

เป็นเพราะ พระเจ้าหมั่นไส้กับโมเม้นต์ของพวกเขาหรือยังไงไม่รู้ วินาทีต่อมาจู่ๆเขาก็รู้สึกได้ถึง


เอ๊ะ ความรู้สึกนี้มัน หรือว่า

.

.


โลกของดิ๊ก เกรย์สันก็เงียบไปชั่วขณะ เสียงรอบข้างหายไปหมด ภาพทุกอย่างมันมืด เห็นแต่ใบหน้าของเด็กชายตรงหน้าที่อ้าปากค้างจ้องหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกแสบแปร๊บๆเริ่มมาที่โหนกแก้ม พร้อมกับที่มือหนายกขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะก้มมองมือตัวเองที่มีน้ำสีแดงหรือที่คนทั่วไปเรียกว่าเลือดอยู่ จากนั้นเสียงและภาพแห่งความจริงทั้งหมดก็กลับมาเป็นปกติ


“อุ๊บส์” นี่คือเสียงแรกที่เจ้าของห้องได้ยิน และ ภาพแรกที่เขาเห็นต่อมาคือมีดที่มือของน้องชายมีเลือดของเขาติดอยู่

อีแบบนี้เรียกว่า ‘โดนบาดแล้ว’ ใช่มั้ย


“ก...เกรย์สัน เจ็บมั้ย” และจู่ๆแววตาของเจ้าของชื่อก็แข็งกร้าวขึ้นมาจนเด็กน้อยลอบเผลอกลืนน้ำลาย สายตาสีเขียวลอบมองพี่ชายค่อยๆลุกขึ้นยืนเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะเปิดมันออกมา สิ่งที่ทำให้เขาตาโตอ้าปากกว้างยิ่งกว่าตอนที่โกนมีดบาดหน้าพี่ชายคือของในมือของอีกฝ่ายตอนนี้


“ลิตเติ้ลดี ก่อนหน้านี้นายพูดอะไรไว้นะ” จะไม่ให้ตกใจได้ไงล่ะ ก็ของในมือเกรย์สันน่ะมันคือ


“เดี๋ยวสิ ทำไมนายถึงมีชุดเมดไซส์ผมอยู่ในตู้เสื้อผ้าด้วยล่ะ!!” จริงๆแล้วถ้าเดเมี่ยนมองเข้าไปข้างในตู้ให้ดีจะเห็นว่านอกจากชุดเมดยังมีชุดพยาบาล ชุดเซเลอร์มูนอะไรเทือกนั้นอีกด้วย เด็กชายยกแขนขึ้นมากอดอกตัวเองรู้สึกขนลุกพี่ชายตัวเองแปลกๆ


“อ๋อ นึกออกแล้ว ใส่ชุดนี้วิ่งรอบคฤหาสน์ สินะ”


“อ...ไอโรคจิตเกรย์สัน” แล้วเจ้าตัวเล็กก็หันหลังวิ่งออกไปข้างนอกทันที แบบที่ผู้ใหญ่อีกคนในห้องรั้งแขนไว้ไม่ทัน ดิ๊กยืนอ้าปากอ้างอยู่อย่างนั้นก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าโดนน้องชายเทเข้าให้แล้ว


“ลิตเติ้ลดีนายจะวิ่งไปไหนน่ะ อย่าหนีนะ!!”


[END]

___________________________________________

Talk : มาลุ้นกันว่าน้องเมี่ยนจะหนีรอดไปจากบราค่อนอย่างดิ๊ก เกรย์สันได้หรือไม่ (ฮา) หรือจะถูกพี่ชายจับใส่ชุดเมดจริงๆ =[]=

เป็นกำลังใจให้น้องเมี่ยนกันนะคะ ขอบคุณค่ะ

17/10 อัพเดทรูปแฟนอาร์ตค่ะ (ไปบังคับคนหลายคนมาก = ='')

19/10 อัพเดทเพิ่มกับแก้ไขเนื้อเรื่องนิดหน่อยค่ะ ไม่คิดว่าจะมีคนแฟนอาร์ตให้เยอะขนาดนี้ XD //ร้องไห้แล้ว



น้องเมี่ยนชุดเมด ของ คุณ Celcea < ธุรกิจครอบครัวก็มา เมี่ยนมีความปีศาจน้อยมากๆ งื้อ >///< >



น้องเมี่ยน มาแบบครบทุกเซต เซเลอร์มูน นางพยาบาล ดาเมจรุนแรงมากค่ะ

ไรท์กับพี่ดิ๊กจะเลือดกำเดาไหลตายอย่างสงบด้วยความฟิน ขอบคุณ คุณ yuzo2 นะคะ




โอ้ย ขาอ่อนน้อง ไรท์จะไม่ทนต่อไปแล้วค่ะ ถกขึ้นมาอีกนิดเถอะค่ะ น้องเมี่ยน //พลั่ก โดนพี่ดิ๊กเอากล้องฟาดหน้า

ขอบคุณ คุณ ChinCha นะคะ \^3^/


[จิ้ม]

โอ้ยยยย คุณ Mowrimavivi ไรท์จะเลือดกำเดาไหลตายแล้ว

บอกว่า น้องเมี่ยนน่าจะไม่ยอมแต่งชุดนี้ง่ายๆ ต้องจับมัดเชือก (ขอลงแค่ภาพนี้นะคะ)

เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ มีความบาปกรรม และชวนจิ้นต่อไปไกลสูงมาก ฟิคเสี่ยงต่อการโดนหิ้วสูงเลยขอใส่เป็นลิงค์เอานะคะ



แล้วในที่สุด bakaaochan เจ้าของวันเกิดก็มาวาดให้แล้วจ้า >w<

มาแปลกกว่าคนอื่นเลย ฉากโกนหนวดนั่นเอง กิ๋วๆ

โกนดีๆนะคะ น้อง เดี๋ยวโดนพี่ชายจับใส่ชุดเมด


ขอบคุณคุณ MC Lazy มากๆนะคะ จิบิเดเมี่ยน อรั้ย

อีกภาพนึงที่กร้าวใจมาก แต่หนูกลัวฟิคจะโดนแบน ขอใส่เป็นลิงค์นะคะ [จิ้ม]


+-* ขอบคุณแฟนอาร์ตทุกคนที่มาวาดให้นะคะ *-+




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ +-.แลนข้ามคลอง.-+ จากทั้งหมด 21 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 เพนกวิน
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 20:29

    ทำไมอ่านแล้วจะร้องไห้ นึกถึงตอนอ่านคอมมิคที่เมี่ยนตายครั้งแรก ฮือออออ //คนอื่นมุ้งมิ้งกันฉันมาดราม่าอะไร

    #10
    1
    • 25 พฤศจิกายน 2561 / 12:12
      โอ๋โอ๋ไม่ร้องนะคะ
      น้องเมี่ยนฟื้นแล้ว แถมมีพี่ดิ๊กกับแบทแฟมคอยดูแลอย่างใกล้ชิดด้วย
      ไม่ต้องห่วงนางแล้วค่ะ อิอิ

      //ปล. ตอนเห็นน้องตายในคอมมิคนี่ก็เฟลเหมือนกันค่ะ
      ทาเลีย ทำไมถึงให้เฮเรติคฆ่าน้อง น้องตายน่าสงสารมากค่ะ ฮือ
      #10-1
  2. วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 13:23
    โอ๊ย น่ารักมากเลยค่ะ/////
    ตามงานทุกงานแล้วนะคะ ชอบภาษา ชอบความอบอุ่นของแบทแฟมด้วย แงงง
    เป็นกำลังใจให้นะคะ&#10084;

    ปล. อยากจะส่งฟอ.ให้จังเลยค่ะ ส่งให้ทางไหนได้บ้าง ;---;
    #9
    2
    • 18 ตุลาคม 2561 / 14:14


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 ตุลาคม 2561 / 18:14
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 ตุลาคม 2561 / 18:49
      แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 18 ตุลาคม 2561 / 18:51
      #9-1
    • 18 ตุลาคม 2561 / 18:54
      คอมเม้นต์ตอบกลับแล้วมันไม่ขึ้นอ่าาา T^T

      ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณนะคะที่ตามอ่านทุกเรื่องเลย **ซึ้งใจ
      รู้สึกมีกำลังใจในการเขียนต่อไปขึ้นมาเลย

      //แฟนอาร์ตส่งให้เราทางทวิตได้เลยค่ะ @llau_7yacht
      #9-2
  3. #8 yuzo2 (@yuzo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 21:18
    โดนป้าวาดแน่ลูก ป้าจะวาดหนูให้ครบชุดเลย(ถ้าไหวนะ)
    #8
    1
    • #8-1 ..-+iiau..-+ (@lancelotkun) (จากตอนที่ 1)
      17 ตุลาคม 2561 / 21:42
      อยากเห็นจังเลยค่ะ คิดถึงนะคะ ขอบคุณนะคะ อิอิ เป็นไงบ้างคะ ฟิคเรื่องนี้ พี่ดิ๊กกาวมาก 555
      #8-1
  4. #7 P-e-c to the k
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:54

    เดมี่ชุดเมดต้องน่ารักแน่นอน อยากให้บรรยายตอนวิ่งรอบคฤหาสน์ด้วย5555


    ชอบความบราค่อนของพี่ดิ๊กไม่มีเปลี่ยนแปลง อบอุ่นมากกก

    #7
    1
    • 15 ตุลาคม 2561 / 23:21
      ถ้าเรายังพายเรือจอนเมี่ยนอยู่ พี่ดิ๊กจะเป็นบราค่อนตลอดไปค่ะ XD
      อยากให้พี่ดิ๊กจับน้องเมี่ยนใส่ทุกชุดเลย คอสเพลย์ให้หมด แล้วเก็บเป็นอัลบั้ม 555+
      #7-1
  5. วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 09:49

    อยากเห็นอ่าาาา https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-06.png

    #6
    1
  6. วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 23:06

    แงๆๆๆ เขาไม่ได้ฟลัสข้อความนะค่ะ พอกดคอมเม้นมันไม่ขึ้นอะ บอกว่า มีปัญหาให้ลองใหม่อีกครั้งตลอดเลย เขาก็เลยลองใหม่ พอคอมเม้นขึ้น ดันขึ้นหมดเลยที่กดส่งไป ตัวเองลบคอมเม้นเราได้เลยนะค่ะ คือเราลบในเอปไม่ได้อะ เข้าทางเวปไซด์ก็หาทางลบไม่เจอ ขอโทษนะค่ะ

    #5
    1
    • 14 ตุลาคม 2561 / 11:03
      ไม่เป็นไรค่ะ ดีใจเหมือนกันเห็นคอมเม้นต์เยอะๆ ฮี่ ^[----]^
      ขอบคุณที่คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้เราตลอดมานะคะ //กราบงามๆ เลิฟยู้ว
      #5-1
  7. วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 23:00
    ไม่น่ารอด ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

    ดิ๊กกี้รบกวนส่งรูปดามี้ใส่ชุดเมดมาให้ด้............. @#$$$///^^$==_&&^^*&^^b สัญญานขาดหาย.....
    #4
    1
    • 14 ตุลาคม 2561 / 11:05
      บราค่อนอย่างพี่ดิ๊ก อยากให้น้องชายแต่งชุดเมดต้องได้ดั่งใจค่ะ

      ปล.นี่อยากได้เหมือนค่ะ พี่ดิ๊กคะ รบกวนเปิดวาร์ป //พลั่ว น้องเมี่ยนปาแบดดาแรงมา
      เป็นกำลังใจให้ป้าๆทุกคน มีเรี่ยวแรงในการใช้ชีวิตต่อไป
      #4-1
  8. วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:59

    ไม่น่ารอด ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

    ดิ๊กกี้รบกวนส่งรูปดามี้ใส่ชุดเมดมาให้ด้............. @#$$$///^^$==_&&^^*&^^b สัญญานขาดหาย.....
    #3
    0
  9. วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:59

    ไม่น่ารอด ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

    ดิ๊กกี้รบกวนส่งรูปดามี้ใส่ชุดเมดมาให้ด้............. @#$$$///^^$==_&&^^*&^^b สัญญานขาดหาย.....
    #2
    0
  10. วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:58

    ไม่น่ารอด ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

    ดิ๊กกี้รบกวนส่งรูปดามี้ใส่ชุดเมดมาให้ด้............. @#$$$///^^$==_&&^^*&^^b สัญญานขาดหาย.....
    #1
    0