สาววายร้ายกับนายสายซึน

ตอนที่ 10 : พิงค์เมา ( 2/2 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

งื้อ ปวดหัวจังเลย ทำไมมันหนักหัวได้ขนาดนี้นะ!! 


“พี่พลอยยยย พิงค์ปวดหัวววอ่าาา ”


เอ๋ ว่าแต่ฉันกลับมานอนห้องพี่พลอยได้ยังไงกัน


ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา จนกระทั่งพบว่า


นี่ไม่ใช่ห้องพี่พลอย!!


ไม่ใช่ห้องฉัน 


ไม่ใช่ห้องของแม่และของพ่อ


ไม่ใช่ห้องของใครเลยที่ฉันรู้จัก


แล้วนี่มันห้องของใคร!!!


ฉันสะดุ้งตกใจในทันที ก่อนที่ตกใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อก้มมองดูตัวของฉันที่ตอนนี้กำลังใส่เสื้อของใครก็ไม่รู้ แต่ที่รู้มันคือเสื้อยืดตัวใหญ่ของผู้ชายอย่างแน่นอน และข้างในฉันก็ไม่ได้ใส่อะไรเลยสักชิ้น


“กรี๊ดดดดดด”


“เกิดอะไรขึ้น!”


แต่แล้ว เสียงของคนที่ฉันเฝ้าถามว่านี่ห้องของใคร ก็ปรากฎตัวขึ้นมาหน้าประตูห้องนี้ด้วยสีหน้าตื่น


และทันทีที่ฉันเห็นหน้า


“กรี๊ดดดดดดดด ”


ฉันรีบหยิบผ้าห่มขึ้นมาปกปิดส่วนบนทันที แม้ว่าจะมีเสื้อใส่แต่มันก็เป็นสีขาว และบางเบา รวมถึงฉันก็ไม่ได้ใส่อะไรข้างในด้วย และมันไม่ปลอดภัยต่อหน้าผู้ชายคนนี้เอามากๆ


แต่แล้วนายนั่นก็เดินตรงเข้ามา พร้อมกับพูดยิ้มๆใส่ฉัน และนั่นยิ่งทำให้ฉันต้องร้องดังกว่าเดิม


“ยิ่งกว่านี้ก็เห็นมาแล้ว ไม่ต้องปิดหรอกครับ”


“กรี๊ดดดด ไอ้บ้า ไอ้เลว ออกไปนะ!!”


“อ่ะ นี่เสื้อใหม่ เปลี่ยนแล้วออกไปกินข้าวข้างนอก”


เขาทิ้งเสื้อลงมากลางเตียงเบาๆ พร้อมยิ้มร้ายใส่ฉันอีกครั้ง  ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนี้ไป


ปัง!!


..ที่บอกว่าเห็นหมดแล้ว หมายความว่าไง เขาเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าฉันงั้นเหรอ!!


โอ๊ย เขามันเป็นผู้ชายประเภทไหนกัน ฉวยโอกาสที่สุด!


เมื่อฉันอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เรียบร้อย

ฉันก็ออกไปข้างนอกห้อง แล้วปิดประตูห้องเสียงดังด้วยความไม่พอใจ และจงใจให้อีกหน่งชีวิตที่อยู่ในห้องนี้รู้เช่นเดียวกัน


ปัง!!


“ฉันจะกลับ ไม่กินอะไรทั้งนั้น”


ฉันเอ่ยปากออกมาเสียงกระแทก เมื่อมองอาหารที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะกวาดสายตาไปยังคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารนั่นและกำลังมองมาที่ฉัน


“มานั่งคุยกันก่อน..”


“หึ..ถ้าจะคุยเรื่องเมื่อวานไม่ต้อง มันชัดเจนอยู่แล้วละ..ยังไงเรื่องนั้นฉันก็จะบอกพี่พลอย”


“ทั้งหมดที่ทำไป ฉันหวังดีกับเธอและพลอย ..ส่วนผู้หญิงคนนั้น ร้ายกว่าที่เธอคิด อยู่ห่างๆเธอเข้าไว้”


“หึหึ อย่ามาทำเป็นพูดดีเข้าตัวเลย ก็เห็นๆอยู่ว่าใครกันแน่ที่ร้าย”


“..มากินข้าวก่อน”


“ไม่”


“พิงค์..”


หึ ไม่ต้องมาใช้เสียงเข้มกับฉัน ฉันมีภูมิต้านทานแล้วย่ะ เมื่อวานเขายังตะคอกฉันแรงกว่านี้ ฉันยังผ่านมันมาได้เลย กับเรื่องนี้แค่นี้ทำไมฉันต้องสนใจ


ฉันไม่มองหน้าเขาและเปลี่ยนเป็นเดินปึงปังหันไปออกไปทางทิศประตูของห้องหลังนี้แทน แต่ยังไม่ทันที่จะถึงประตูตัวฉันก็ลอยทันที


และตอนนี้ฉันก็ถูกอุ้มโดยผู้ชายที่ฉันเกลียดที่สุด และก็เป็นอีกครั้งที่ฉันพยายามดิ้น ถึงตกพื้นฉันก็ไม่สนใจ แต่เขาก็ยังคงแข็งแรงอุ้มฉันไปจนถึงปลายทาง และโยนฉันลงตรงเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าวด้วยความรุนแรง


ปั่ก!


“โอ้ยยย ไอ้บ้า โยนมาได้.. เจ็บนะ”


“กินข้าว”


“ฉันไม่กินหรอกนะ อาหารจากคนเลว เดี๋ยวเชื้อความเลวมันจะซึมเข้าสู่อาหารแล้วติดมาที่ฉันด้วย”


ฉันนั่งกอดอกเชิดอยู่ตรงเก้าอี้ โดยสบตาสู้อีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ยียวนออกมา


“แต่เมื่อวาน..คนเลวที่เธอว่า..ก็แตะตัวเธอไปหลายทีนะ..อ้อ..รวมถึง..เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย สงสัย ป่านนี้เชื้อเลวมันคงเข้าสู่กระแสเลือดทั่วร่างกายเธอแล้วละมั้ง”


กรี๊ดดดดดด ฉันว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้วนะ!!


“หยุดพูดเรื่องนี้เดี๋ยวนี้นะ!! ไอ้โรคจิต ชอบฉวยโอกาส เล..”


แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะด่านายนี่จบประโยค ไส้กรอกก็ลอยเข้ามาอยู่ในปากของฉันเป็นที่เรียบร้อย และพอฉันจะคายมันออกมา หมอนี่ก็เอามือมาปิดปากฉันเอาไว้แน่น พร้อมกับดันคางให้ฉันขยับหน้าไปมา


แต่นี่ใคร ฉันพิงค์นะ..คิดว่าจะมาบังคับฉันง่ายๆหรอ ไม่มีทาง


ฉันไม่เคี้ยวใดๆทั้งสิ้นได้แต่อมไส้กรอกไปปากอยู่อย่างนั้น และก็ไม่ดิ้นด้วย 

เอาสิ..ดูว่าใครจะยอมแพ้ก่อนกัน


“กิน”


ฉันช้อนสายตาใส่ และสายหัวส่งไปให้ และนั่นเลยทำให้ผู้ชายตรงหน้า เปลี่ยนเป็นปล่อยมือออกมาจากปากฉัน 


และทันทีที่ปากฉันได้อิสระ ฉันก็หยิบทิชชูตรงนั้นแล้วคายของในปากออกมาทันที


“ได้..ถ้าไม่กิน ก็อยู่ในห้องนี้นี่ละ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น บ้านก็ไม่ต้องกลับ!!”


ห้ะ!!


..ถึงเขาไม่ส่ง ฉันก็กลับเองได้ย่ะ 

ฉันหันมองไปทางประตูของห้องนี้อีกครั้ง


แต่แล้วเขาก็พูดออกมานิ่งๆ


“ถ้าคิดว่ารอยนิ้วเธอจะทำให้ออกจากห้องนี้ได้ ก็เชิญเลย อ่อ..แล้วถ้าจะออกทางระเบียง ก็ขอให้เธอโชคดีนะ เพราะนี่มัน..ชั้นสี่สิบเก้า”


เขาพูดออกมา ก่อนจะตักกินอาหารในจานของเขาเข้าปาก พร้อมมองฉันและยิ้มออกมาอย่างยียวนที่สุด


โธ่โว้ย ห้องเขาดันเป็นประตูที่ต้องสแกนนิ้วมืออีก!


ฉันได้แต่นั่งนิ่งๆ และก็ดูเขากินไปเรื่อยๆ และตลอดการกินนั่นเขาก็ส่งยิ้มยียวนมาตลอดเวลา จนกระทั่งชิ้นสุดท้ายของจานเขาหมดลง..


“เห้อ อิ่ม..”


เขาพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้ฉันอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วก็เอาจานของเขาเดินไปล้างจานอย่างสบายใจ จากนั้นเขาก็เดินมานั่งลงตรงโซฟาพร้อมกับหยิบมือถือมาเปิดดูอะไรซักอย่าง แต่แล้วซักพักเขาก็โยนมือถือนั่นลงข้างตัว ก่อนจะเอนตัวลงแล้วหลับตา โดยที่ทุกการกระทำ มีรอยยิ้มเปื้อนอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา 


ส่วนฉันก็ได้แต่กอดอก หน้าตรงบึ้งตึง พร้อมกับเหล่สายตามองดูการกระทำของเขาที่ยิ้มเยาะฉันตลอดเวลา!!


กรี๊ดดดดด


ให้ตายเถอะ ฉันจะสู้กับผู้ชายคนนี้ยังไงดีนะ!! อยากจะบ้าตายยย


แต่แล้วอยู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้นมา ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วก็ถอดเสื้อออกในทันที!!


“กรี๊ดดด ไอ้บ้าจะทำอะไรหน่ะ!!!”


ฉันอดไม่ได้ที่จะตะโกนกรี๊ดขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ


คราวที่แล้วที่เห็นตอนแกล้งเรื่องรังมดก็รอบนึงแล้ว ผู้ชายอะไรหุ่นดีชะมัด .. 

เห้ย ไม่สิ ไม่ดีๆ ก็งั้นๆละ หาได้ตาม..เอ่อ ตามฟิตเนตทั่วไป..


ฉันลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะวิ่งไปอีกมุมนึงของห้องด้วยความกลัวว่าเขาจะทำอะไร แต่แล้ว เขาก็หันหน้ามามองฉันด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม และเดินตรงเข้ามาทางฉันเรื่อยๆ


“ถะ ถ้าทำอะไร ฉะ ฉันสู้จริงๆด้วยนะ”


ฉันยกมือตั้งท่าการ์ดเตรียมต่อสู้ในทันที พร้อมกับมองคนตรงหน้าไม่วางตา


“หึหึ”


เขาแค่นยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับก้าวเดินตรงมาตัวฉันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งตอนนี้เขาอยู่ในระยะประชิดฉันเป็นที่เรียบร้อย


นั่นเลยทำให้ฉันยื่นมือต่อยหมัดออกไปทันที


ควับ!!


หมับ!!


แต่แล้วมือของฉันก็โดนเขาจับเอาไว้ด้วยความรวดเร็ว


หึ ฉัน..ยังมีอีกมือนึงย่ะ


ควับ !!


หมับ!!


เชี่ย..โดนจับสองมือเลยทำไงดีวะ


..ใช่สิ ขาฉันยังว่าง


ควับ!!


“ปล่อยนะะะ!!”


ตอนนี้มือฉันสองข้างโดนเข้าจับเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้างของเขาเช่นกัน 

ส่วนขาของฉันตอนนี้ ก็โดนขาของเขาหนีบเอาไว้ จนทำให้ตอนนี้ฉันขยับไม่ได้ แล้วยังจะตัวแนบกับเขาอีกต่างหาก!!!


“ปล่อยยยย ไอ้บ้า..จะทำอะไรอะ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!!”


“หึหึ”


แต่แล้วมือสองข้างของฉันก็โดนเขาจับไว้ด้วยมือเดียวก่อนที่จะยกมือฉันขึ้นไว้เหนือหัว จากนั้นเขาก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ เรื่อยๆ 


เห้ย!! 


ไม่นะ..เขาจะทำเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกันงั้นหรอ..


แต่แล้วใบหน้าเขาก็เลยผ่านไปหน้าฉันไป ก่อนที่จะรู้ตัวอีกทีว่า เขาโน้มตัวผ่านฉันเพื่อเอื้อมไปหยิบอะไรบางอย่างที่อยู่หลังฉัน


ผ้าเช็ดตัว!!


“หึหึ..ไปอาบน้ำก่อนนะครับ.. และหวังว่า ออกมา อาหารบนจานจะไม่เหลือ..”


เขาพูดช้าๆ และสบตาด้วยสายตาที่กวนขั้นสุด ก่อนจะปล่อยฉันเป็นอิสระ และเอาผ้าเช็ดตัวพาดบ่าแล้วเดินอย่างอารมณ์ดีออกไปจากห้องทีทันที


อยากให้อาหารหมดใช่มั๊ย ได้ฉันจะเอาไปเทให้หมด!!!


แต่แล้วก็เหมือนว่าเขาจะอ่านใจฉันได้ เพราะก่อนที่เขาจะเข้าห้องน้ำไป ก็ไม่วายหันมายิ้มและพูดทิ้งท้ายอีกเล็กน้อย


“อ่อ..ห้องนี้มีกล้องวงจรปิด..เพื่อเธอไม่รู้ และอย่าให้รู้นะว่าเอาอาหารไปเททิ้ง หึหึ”


ปัง!


ไอ้บ้า!!!


ฉันได้แต่ยืนกุมหัวใจ พร้อมกับคิดว่า

ไอ้ใจบ้า จะเต้นเร็วอะไรขนาดนี้กันนะ!!

ก็แค่เขาไม่ได้ใส่เสื้อท่อนบน ก็แค่เขามีซิกแพค ก็แค่เขาผิวขาวผ่องไปทั้งตัว

แค่นั้นเอง!!!


ฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม และมองอาหารตรงหน้าอย่างใช้ความคิด


เอาไงดี..นี่ฉันต้องกินอาหารจริงๆใช่มั๊ยเนี้ยะ

หมดกัน..ยัยพิงค์สุดแสบที่ใครๆก็เรียกกัน!


แล้วห้องนี้มีกล้องจริงหรอวะ? 

ฉันลุกขึ้นยืน และเดินไปยังจุดต่างๆของห้อง แล้วก็ชะเง้อหน้าหาตามซอกตามมุมต่างๆ แต่ก็ไร้ร่องรอยของกล้องอย่างที่เขาว่า..


เขาโกหกรึเปล่านะ หรือกล้องมันจะแนบเนียนมาก?


ว่าแต่..ฉันจะมาหากล้องทำไมกัน ฉันต้องหาวิธีหนีสิ

ฉันเปลี่ยนเป็นไปยืนดูที่ประตูห้องอีกครั้ง พร้อมกับมองตรงปุ่มกดรหัสตัวเลขแทนการสแกนนิ้ว


บางทีหมอนั่นอาจจะตั้งเลขง่ายๆก็ได้ หรือไม่ฉันกดไปมั่วๆ มันอาจจะถูกเข้าสักรหัสก็ได้ ไม่มีอะไรเสียหาย ลองดูหน่อยแล้วกัน


คิดได้อย่างนั้น ฉันก็ลงมือกดลงทันที ด้วยความรวดเร็ว


“หนึ่ง สอง สาม สี่”


ตื๊ด ตื๊ด


“หนึ่ง หนึ่ง หนึ่ง หนึ่ง”


ตื๊ด ตื๊ด


“ศูนย์ ศูนย์ ศูนย์ ศูนย์”


วี้ ว้อ วี้ ว้อ วี้ ว้อ


เห้ย!!! เสียงดังมาจากไหนอะ ซวยแล้ว


ตอนนี้ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงโหยหวน จนฉันตกใจและรีบกดตัวเลขบนหน้าจออีกครั้งด้วยความรั่ว


ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด


วี้ ว้อ วี้ ว้อ วี้ ว้อ


หยุดดังซี๊ โอ้ยยยยย เดี๋ยวเขาก็ออกมาหรอกกกกก


ตอนนี้ฉันระงมกดเลขบนรหัสประตูมั่วไปหมด จนกระทั่งอยู่ๆก็มีมือนึงพาดผ่านหน้าฉันไป เพื่อไปกดหมายเลขบนเครื่องนั่น


“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด”


“ไปอาบน้ำแปบเดียว ก็ทำเรื่องเลยนะ ยัยตัวแสบ”


“เปล่าซะหน่..”


เชี่ย!! 


ฉันคิดไว้ว่าจะหันไปปฎิเสธเขาซะหน่อย แต่ภาพที่เห็นทำเอาฉันต้องรีบหันควับกลับทันที!


เพราะตอนนี้เขาตัวเปียกทั้งตัวและทั้งตัวใส่แค่ผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียว


โอ้วว มายย ก๊อดดดด

เมื่อกี้ก็เกือบหัวใจวายแล้ว แต่ตอนนี้..มันเกินไปจริงๆ


“หึหึ”


ฉันรีบเดินเบี่ยงเขาออกมาทันทีด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะไปนั่งตรงโต๊ะอาหารแล้วก็หยิบทุกอย่างในจานนี้เอาขึ้นมากิน ไม่ว่าจะเป็นไส้กรอก แฮม ไข่ดาว ขนมปัง ฉันยัดมันด้วยความรวดเร็ว ให้มันหมดอย่างที่เขาต้องการแต่แรก เพื่อฉันจะได้ออกไปจากที่นี้สักที  และไม่ต้องหันไปมองภาพชวนเซ็กซี่เมื่อซักครู่ด้วย


จนกระทั่ง


แค่ก ๆๆๆ


“ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้..ครับ น้องพิงค์..ยังไงก็ต้องรอพี่แต่งตัวอีก ถึงจะไปส่งได้ หึหึ ”


ตอนนี้เขาเดินมาใกล้ตัวฉันด้วยการแต่งกายเหมือนเดิม ส่วนฉันก็หันไปสบตาเขาเล็กน้อยทั้งๆที่อาหารยังติดคออยู่อย่างนั้น


แค่ก ๆๆๆ


เกลียดดด..ฉันเกลียดสายตาเขาตอนนี้

สายตาที่ดูยิ้มขัน แล้วไหนจะทำเป็นเอาน้ำมาจ่อปากให้ดื่ม แล้วไหนจะทำทีเป็นลูบหลังฉันอีก


นี่คิดจะเยาะเย้ยฉันใช่มั๊ย 

ได้..หลังจากนี้ไป เราจะได้เห็นดีกัน


“แค่กๆ จำไว้ หลังจากนี้. แค่กๆ  .เราจะเป็นศัตรูกันถาวร!! แค่กๆ ฉันขอประกาศศึกครั้งนี้!!!”





หนูพิงค์ลูกกกก น่าเอ็นดู๊วววว 55555

ปล ตอนต่อไป ย้ายบ้านแล้วเน้อออออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #38 clever_my (@sopicha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 18:18
    แสบได้ใจมากพิ้งค์
    #38
    0
  2. #12 yoyokspk (@yoyokspk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 08:14
    ชอบความแสบของพิงค์555
    #12
    0