บันทึกรักร้ายเจ้าชายน้ำแข็ง [ Devil Prince III ]

ตอนที่ 35 : ไม่ใช่ความฝัน ( 3/3 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 436 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62

แต๊ก แต๊ก แต๊ก


ตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ด

 

ผมกำลังนั่งดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ ที่ตอนนี้กำลังแสดงช่องกรอกรหัสผ่านในการถอดรหัสสุดท้ายอย่าท้อแท้อีกครั้ง


ผมทิ้งศรีษะตัวเองลงบนผนักเก้าอี้ภายในรถก่อนจะหลับตาลง แล้วเอานิ้วโป้งกับนิ้วชิ้ขมวดปลายคิ้วสองฝั่งด้วยมือเดียวไปมา



เห้อ!!!


ติดปัญหาอีกแล้วหรอว่ะ!!



มันเป็นเวลา สามปีแล้ว ที่ผมเริ่มศึกษาการเขียนโปรแกรม โดยเฉพาะทักษะแฮกข้อมูล


ผมลืมตาและหยิบใบสำคัญทางการแพทย์ที่ผู้เฉพาะทางเท่านั้นจะอ่านรู้เรื่อง ออกมาจากกระเป๋าเอกสารที่ผมพกมา 


ผมอ่านมันหลายๆครั้งในช่วง สามปีที่ผ่านมา 

ทุกครั้งที่เห็น มันทำให้ผมย้อนไปเมื่อตอนได้มันมา



สามปีที่แล้ว


“ดิน อย่าบอกเรื่องนี้ให้ฟรองค์และลูกๆของฉันทราบนะ ฉันขอ”


เสียงของม๊าที่ลอดออกมาจากห้องทำงาน ทำให้ผมหยุดชะงักที่จะเคาะประตูเพื่อเข้าไปหา


“แต่นี่มันเรื่องสำคัญนะจิน”


“ฉันไม่อยากให้พวกเขาเครียด เอาเป็นว่าฉันจะหาทางแอบไปรักษากับนายโดยที่พวกเขาไม่ต้องรู้ได้ละกัน”


“เห้อ..แล้วแต่ละกัน แต่ไม่ควรนานนะ เธอควรรีบเข้ารับการรักษาให้เร็วที่สุด”


“อืม ไม่นานหรอก“


“ในฐานะหมอ ฉันก็คงจบการคุยเท่านี้แล้วก็เดินออกจาห้องนี้ไป แต่ถ้าในฐานะเพื่อนที่รู้จักมานาน ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมเธอไม่ฟ้องร้องเขา เขาทำให้ครอบครัวเป็นหนี้เป็นสินจนลำบากขนาดนั้น แล้วยังทำให้ต้องมีสภาพแบบนี้อีก”


สิ้นเสียงของอาดิน หรือแพทย์ประจำตัวแม่ผม ก็ทำให้ผมถึงกับขมวดคิ้ว


เขา? เขาคือใคร


ช่วงนึงตอนเด็ก ขณะที่ผมอายุเพียง 6 ขวบ ไอคิน 4 ขวบ และเฮียไค 9 ขวบ เป็นช่วงวิกฤติรุนแรงของบ้านผม

ตอนนั้น แด๊ดกับม๊าเป็นหนี้ยี่สิบล้าน


ถึงผมจะยังเด็ก แต่ผมก็จำความได้

ผมเห็นม๊าร้องไห้ทุกวัน แด๊ดต้องคอยปลอบใจหลายวันกว่าม๊าจะกลับมาเข้มแข็ง


แด๊ดกับม๊า ตัดสินใจส่งเฮียไค ไปอยู่กับลุงที่อังกฤษ เพื่อลดภาระ จริงๆ จะส่งไปทั้งสามคน แต่ม๊าทำใจไม่ได้ มันเจ็บปวดเกินไปที่คนเป็นแม่จะส่งลูกออกจากอ้อมอกไป มากกว่า 1 คน เลยต้องส่งเฮียไปคนเดียว และลุงก็ยื่นคำขอ คือขอเป็นลูกบุญธรรม เนื่องจากลุงไม่มีภรรยาและลูก และการเป็นลูกบุญธรรมของลุงนั่น มันมีผลต่อชีวิตของเฮียผมไปเลย


บ้านหลังนี้ที่ผมอยู่ ครั้งนึงเคยขายไป เพราะแด๊ดกับม๊าไม่มีเงินมาจ่ายหนี้ ทำให้เรา 4 คนต้องระหกระเหินไปเช่าหอพักถูกๆอยู่


แต่ถึงอย่างนั้น แด๊ดกับม๊าก็ยังมอบสิ่งที่ดีทุกอย่างให้กับผมและคิน ไม่ว่าจะสถาบันการศึกษา อาหาร หรือหนังสือหนังหา ก็มีให้ไม่เคยขาด


ผมยังจำได้ ผมเห็นพวกท่านกินข้าวกับน้ำปลา สาวนผมกับไอคินได้กินเนื้อปลาจริงๆตอนเด็กผมไม่เข้าใจ ผมทำเพียงแค่แบ่งปลาส่งให้ม๊า แต่ท่านก็เอาแต่ร้องไห้


หลังจากนั้นมา ผมก็เห็นแด๊ดกับม๊าเอาแต่ทำงาน ทำงานจนบ้าคลั่ง แทบไม่มีเวลาให้ผมกับไอคิน จนพวกท่านเริ่มกลับมาตั้งตัวได้ตอนผมอายุ 10 ขวบ และผมก็ได้ย้ายเข้ามาบ้านหลังนี้อีกครั้ง


แต่ช่วงระหว่างนั่นก็เกิดปัญหาอีก ทำให้ม๊าและแด๊ดต้องหกล้มคลุกคลานอีกครั้ง แต่นั่นไม่โหดร้าย ถ้าเทียบกับข่าวว่าม๊าผมเป็นอัมพาตครึ่งล่าง.. โอกาสที่จะกลับมาเดินได้มีเพียงแค่ 10%


และตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นแด๊ดผมร้องไห้ 


แด๊ดบอกผมว่า ม๊าประสบอุบัติเหตุ ขับรถชนเสาไฟฟ้า ก็เลยเป็นแบบนี้


แต่วันนี้ ที่ผมได้ยิน 


เขาทำให้ม๊าเป็นแบบนี้ เขาทำให้พ่อกับแม่ผมต้องล้มละลาย

เขา..เขาคือใคร?


“เรื่องมันผ่านไปนานแล้วดิน อย่าพูดถึงมันอีกเลย”


“อืม.. ถ้างั้นขอตัวกลับก่อนแล้วกัน”


ผมรีบวิ่งไปหลบยังห้องข้างๆอีกห้องทันที พร้อมเก็บความสงสัยไว้ในใจ




“นี่ ผลการรักษาของแม่มึง ตั้งแต่วันเกิดเรื่องจนถึงปัจจุบัน”

ไอไนท์ ส่งเอกสารปึกนึงยื่นให้ผม ด้วยใบหน้าที่เครียด


หลังจากเหตุการณ์ที่ผมได้ยินครั้งนั้น ผมเลือกที่จะขอความช่วยเหลือเพื่อนรักของผม

เนื่องจากไอ้ไนท์เป็นเจ้าของโรงพยาบาลที่แม่ผมทำการรักษา และตอนนี้มันก็กำลังศึกษาแพทย์ซึ่งใกล้จะจบแล้ว


“กูอ่านไม่รู้เรื่องหรอก มึงช่วยดูแล้วตอบคำถามกูสองข้อหน่อย...หนึ่ง ที่แม่กูเป็นแบบนี้เพราะอะไร และสอง..ตอนนี้แม่กูจะเป็นอะไร” ผมพูดใส่มันนิ่งๆ และก็เห็นมันน่าเครียดกลับมา นั่นทำให้ผมรู้สึกกระสับกระส่ายในคำตอบที่จะได้ฟัง แต่ผมก็ยังทำหน้านิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไรออกไป


“มึงก็ทำใจดีๆไว้ละกัน”


“…”


“อืม..ข้อแรก..ใบนี้..มันบอกว่า เส้นประสาทในส่วนการรับรู้ตั้งแต่ช่วงเอวลงไปถูกตัดขาดไป โดยมาจากสาเหตุของ...ลูกกระสุนปืน” 


กระสุนปืน??


หลังพูดจบมันก็มองหน้าผมนิ่งๆ ผมทำเพียงพยักหน้ารับรู้ไป 


“ข้อสอง..เนื่องด้วยแม่ของมึงเป็นมาหลายปี ทำให้กล้ามเนื้อตายสะสม จนตอนนี้มันลามไปยังกระเพาะอาหาร ทำให้..อาหารไม่ย่อยแล้วมีผลอักเสบต่อเนื่องไปยังลำไส้ เพราะฉะนั้น ...ถ้าอนาคตไม่ตัดกระเพาะส่วนนั่นออก แม่มึงมีแนวโน้มจะเป็นโรคลำไส้อุดตันได้ และมันก็อาจจะ..ส่งผลต่อ..ชีวิต” ไอ้ไนท์พูดนิ่งๆใส่ผม และมองหน้าผมไปมาระหว่างกำลังพูด



ส่วนตัวผมเอง ก็ล้มตัวนั่งลงอย่างคนหมดแรง


“อันนี้สำเนา กูยกให้มึงนะ” มันส่งเอกสารทางการแพทย์ส่งมาให้ผม ผมเปิดอ่านแต่ละใบอย่างเหมอลอย แม้ว่าผมจะอ่านไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะ


ไอไนท์มันทำเพียงนั่งข้างผม แล้วก็ตบไหล่ผมสองสามที แล้วก็ลุกออกไป ปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว


มันรู้ว่าเวลานี้ผมต้องการอยู่คนเดียว



ลูกกระสุนปืน งั้นหรอ ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 436 ครั้ง

440 ความคิดเห็น

  1. #223 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 10:27
    เอ้าจะดราม่าหนักมั้ย
    #223
    0
  2. #160 NirobonKumpilo (@NirobonKumpilo) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 20:03
    มาม่ามาแน่นอน
    #160
    0
  3. #27 0887208932 (@0887208932) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 20:00
    เกี่ยวกับพ่อของพลอยใสแน่ๆที่คุยกับหมอดิน เคยะแก้แค้าด้วยการทำร้ายพลอยใสแน่เลย รอน้าค้า
    #27
    0