คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย the moon never goes back the moon never goes back | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




ถ้าวันนึง ดวงจันทร์ลาลับจากท้องฟ้า

ถ้าวันนึง ดวงจันทร์ไม่ย้อนกลับมา

วันนั้น คุณยังจะคงคิดถึงดวงจันทร์ดวงนั้นอยู่ไหม

( background music – อาวรณ์, polycat )






ละลัล | 021719

m o o d y

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ก.พ. 62 / 20:08


Prologue

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ

เรายังคงกวาดสายตาไล่อ่านข้อความที่ปรากฎบนหน้าจอโทรศัพท์นับครั้งไม่ถ้วน เริ่มจากตัวอักษรแรกไปจนถึงตัวอักษรสุดท้ายหลายต่อหลายครั้ง นั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่คุณส่งมาให้เรา แสงสีแดงอมส้มของดวงอาทิตย์ยามเย็นสาดเข้ามาในห้องนอนของเรา ห้องนอนสีขาวที่เราเคยใช้นอนคุยกับคุณ ความรู้สึกที่คุ้นเคยยังคงค้างคาอยู่ภายในห้องนี้เหมือนกับถูกสะกดให้หยุดอยู่ในห้วงเวลานั้น ไม่มีอีกแล้วข้อความของคุณที่เคยส่งมาทักทายในทุกๆวัน ไม่มีแชทสีเขียวที่อยู่ด้านบนตรงมุมขวา ไม่มีแม้กระทั่งคำจากลาออกจากคุณ ถ้าหากวันนั้น เราจับมือของคุณเอาไว้ให้แน่นกว่านี้ วันนี้คุณยังจะอยู่กับเราไหม

-

เรา1

รู้จักกันมานานแล้ว

ถ้านับตั้งแต่ตอนแรกที่เจอก็เกือบ 10 ปีแล้ว

จากคนรู้จัก ก็กลายเป็นเพื่อน

จากคำว่าเพื่อน ก็กลายเป็นคำว่าชอบ

จากคำว่าชอบ จู่ๆก็เกิดเป็นความรักตอนไหนก็ไม่รู้

แค่คนๆเดียว ส่งผลให้เราเกิดความรู้สึกมากมายขนาดนี้

ทั้งเศร้าที่คุณตอบข้อความของเราช้า

ทั้งที่ดีใจที่คุณคุยกับเรา ที่คุณตอบข้อความของเรา

แต่ว่านะ


เราน่ะ

ไม่น่ารู้จักกันเลยเนอะคุณ

ถ้าเราจะรู้จักกันแล้ว เราทำให้คุณเสียใจ

ถ้ารู้จักกันแล้ว คุณจะหายไป

ถ้ารู้จักกันแล้ว เราจะไม่เจอกันอีก

เราน่ะ ไม่น่ารู้จักกันเลยจริงๆ


ถ้าเปรียบเทียบคุณเป็นดาวเคราะห์สักดวง เราอยากให้คุณเป็นดวงอาทิตย์ เป็นดวงเคราะห์ที่สว่างและสดใสอยู่ท่ามกลางอวกาศที่มืดมิด คอยส่องแสงให้ตนเองอยู่แบบนั้น เราไม่อยากให้คุณเป็นดวงจันทร์ที่ลอยอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ เพราะวันใดวันนึงดวงจันทร์จะลับดับแสง วันนั้นเราจะไม่มีทางพบคุณอีก และเราเองก็รู้ดีว่ามันคงไม่มีทางที่ดวงจันทร์ดวงนั้นจะกลับคืนมา แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ยังหวังว่าอยากจะเจอดวงจันทร์ดวงนั้นอีกสักครั้ง คงไม่มีอะไรจะขอคุณไปมากกว่านี้ เพราะความทรงจำของคุณที่มีกับเรามันก็ช่างเลวร้ายเหลือเกิน :- (


1

ขอโทษ

เรากดส่งข้อความไปในช่องแชทของคุณ หลังจากไม่ได้ไปส่งไปหาคุณนาน และแน่นอนหลังจากเราส่งข้อความนั้นให้คุณเสร็จแล้วนั้น ก็แทบที่จะไม่เหลียวตาไปมองช่องแชทนั้นเลย แต่ก็คงคงหวังว่าคุณจะตอบกลับมา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นความหวังที่ไม่น่าจะหวังไว้ตั้งแต่แรก ในเมื่อไม่มีวี่แววที่คุณจะเข้ามาตอบหรืออ่านเลยด้วยซ้ำ เราเลยกดลบข้อความทั้งหมดทิ้ง หลายๆคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องที่ดี ปล่อยเขาไปเจอคนใหม่ ส่วนตัวเองก็เริ่มต้นใหม่สักที แต่เรากลับทำไม่ได้ ถึงจะไม่มีข้อความพวกนั้นอยู่ แต่เราก็ยังจำได้ดี เหมือนเรื่องเหล่านั้น เพิ่งจะเกิดไปเมื่อไม่นานนี้ ถึงแม้ว่าเราเองจะจำไม่ได้ทั้งหมดก็ตาม

พ.ศ.2548

เราเจอกันครั้งแรก ตอนนั้นเรายังเด็กกันเกินไป เด็กเกินกว่าจะรู้จักความรักด้วยซ้ำ เราจำได้ว่าช่วงนั้นเป็นอีกหนึ่งในความสุขของเรา การเล่นแบบเด็กๆ เล่นแบบไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากขนาดนี้ เรากับคุณเรียนอยู่ห้องเดียวกัน จนป.3เราก็โดนย้ายไปอยู่อีกห้องนึง เราได้เจอเพื่อนใหม่ ได้เรียนตอนเช้า ไม่ต้องเข้าแถว จริงๆตอนนั้นก็คิดว่าดี แต่พอมานั่งคิดอีกทีก็ไม่ชอบ แล้วก็ได้แอบชอบเพื่อนในห้อง แต่อันที่จริงมันก็เป็นแค่ความชอบแบบเด็กๆ ไม่ใช่ความรักที่ผู้คนเรียกกันว่า ‘puppy love’ ไม่ได้จีบกันจริงจัง แล้วพอขึ้นป.4เราก็ย้ายกลับมาอยู่ห้องเดียวกับคุณ เพราะห้องเดิมเราการแข่งขันสูงมาก พอกลับมาอยู่กับคุณอีกครั้ง ความรู้สึกจากครั้งก่อนมันก็เปลี่ยนไป คุณตอนนั้นที่ตัวเล็กๆ มันน่ารักมาก ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมด ยิ่งคุณเป็นคนที่ชอบการแข่งขัน เวลาแข่งชนะคุณก็จะยิ้มจนแก้มปริจนน่าบีบ

คุณที่เป็นคุณแบบนั้นน่ะ มันน่ารักจริงๆนะ :- )

ความรู้สึกแบบนั้น มันขยายตัวขึ้นทุกวัน จนช่วงป.6 เราเริ่มเขียนจดหมายให้คุณ เอาไปให้บนโต๊ะบ้าง เอาให้กับมือบ้าง พอโตขึ้นเราก็มีมือถือเครื่องแรก เราก็ใช้มันคุยกับคุณจนถูกแม่ดุเพราะตอนนั้นเราไม่รู้ว่าข้อความมันเสียเงิน พอเรารู้จัก msn เราก็ใช้มันคุยกับคุณอีก  จนกระทั่ง facebook เข้ามา ตอนแรกเราไม่มีแอคเค้าท์เป็นของตัวเอง ใช้ของแม่คุยกับคุณ คุยกันเรื่องเกมบ้าง เรื่องการบ้านบ้าง ไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง แถมตอนป.6ก็มีเกมออนไลน์เปิดตัวใหม่ เป็นของค่ายโทรศัพท์ค่ายนึง ทุกวันศุกร์เราก็จะมีนัดรวมตัวกับเพื่อนๆเพื่อเล่นเกม มันก็สนุกดีนะ ตอนนั้นเพื่อนๆเราก็แซวกันตลอดเวลาเล่นเกม  จนมากระทั่งวันนึง เราอยากรู้ว่าคุณชอบใครยู่ไหม เราก็เลยถามคุณไป คุณก็เลยบอกเราว่า ถ้าเราแข่งชนะ 3 ตรา คุณจะบอกเรา แต่คงรู้อยู่แก่ใจแหละนะ ว่าเราเล่นเกมไม่ค่อยชนะ พอเล่นครบ เราก็ไม่ชนะจริงๆด้วย เราเลยไม่ยอมเล่นแล้ว คุณก็เลยบอกงั้นตามมา ที่ๆคุณไปมันก็เป็นสวนในเกมนั้นแหละ ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก เราก็เลยถามคุณตรงๆอีกรอบ คุณก็ยังไม่ยอมบอกอยู่ดี แต่จู่ๆคุณก็พิมพ์ตอบมา

'เธอไง'

เราอึ้งไปสักพักใหญ่ๆ ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าจะเป็นตัวเอง พอคุณบอกเราเสร็จคุณก็แทบออกจากเกมเลยด้วยซ้ำ วันที่คุณบอกเราเป็นวันที่ดีมากๆวันนึงของเราเลย หลังจากนั้นเพื่อนในห้องเรารู้ เพื่อนๆก็แซวกันหนักกว่าเดิมอีก ตอนจบป.6คุณก็ไปสอบติดอีกโรงเรียนนึง ส่วนเราอยู่โรงเรียนเดิม ทำให้เวลาเจอกันน้อยลง แต่เราก็ยังคุยกันทุกวัน จนมีวันนึง มีเพื่อนคนนึงจู่ๆก็ทักเรามา เป็นคนที่เราไม่ชอบเลยด้วยซ้ำ เขาทักมาทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ยังคุยกับคุณอยู่ ไม่ได้สนใจเพื่อนคนนั้นอะไรขนาดนั้น แต่เพราะเขาคงใกล้ชิดมากกว่าคุณ ทำให้เราเกิดความรู้สึกดีๆขึ้นมา เราคบกับเขา และหลังจากนั้นที่คุณรู้เรื่องนี้ คุณก็ส่งข้อความนั้นมา ข้อความที่บอกว่า

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ

แล้วคุณก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะวันนั้นคุณมาหาเราที่โรงเรียน เรามีแลกของกัน คงขอบคุณอย่างนั้นมั้ง แต่พอเมื่อโตขึ้น เราได้เรียนรู้สิ่งที่คุณพิมพ์มาไม่ได้มีความหมายว่าอย่างนั้น เรารู้และเราเสียใจ 


ถึง คุณในตอนนี้

เราหวังว่าคุณจะยังสบายดี และมีความสุขอยู่นะ 

ขอให้เจอแต่คนดีๆเข้ามาในชีวิต ยิ้มเยอะๆนะคุณ

รอยยิ้มของคุณน่ารักที่สุดแล้ว 

เป็นคุณที่น่ารักและสดใสแบบนี้ไปเรื่อยๆ

หวังว่าจะเจอคุณในอีกสักวันนะ 

ถึงตอนนั้น เราคงทำได้เพียงยิ้มให้คุณ

แต่ยังดีกว่าไม่เจอคุณอีกแล้ว

ยังคงคิดถึงคุณนะ คุณดวงจันทร์

จาก เรา


ละลัล | 021719

ต ร า ต รึ ง

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ละลัล จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • รักดราม่า

    เรื่องสั้น

    0/10

    0

    0%

    17 ก.พ. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น