บัวยั่วเพลิง | E-book พร้อมโหลดจ้าา

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 1 ราชสีห์หรือแค่หมาป่า (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 1 ราชสีห์หรือแค่หมาป่า (ต่อ)

 

แสงส่องทอลอดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มในห้องนอนบนชั้นสองของตึกแถวสองชั้น ซึ่งมีอายุกว่าสามสิบปีในย่านชุมชนเมืองเก่า ร่างของหญิงสาววัยยี่สิบต้นในชุดนอนเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นที่กำลังนอนคู้กายอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนาก็พลิกหงายแล้วเหยียดกายตรงบนที่นอน เธอนิ่งอยู่ในท่านั้นหลายวินาที ก่อนจะปรือตาเปิดมองเพดานสีขาวที่คุ้นตา แล้วกวาดสายตามองรอบห้องอย่างคุ้นเคย

ห้องนอนนี้เธออาศัยมาตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัย หากจะนับเวลาจนถึงตอนนี้ก็นานกว่าสามปีแล้วสินะ

บัวบูชายันกายขึ้นนั่งแล้ววาดเท้าลงบนพื้นเย็นเฉียบตามสภาพอากาศของเช้านี้

เจ็ดโมงกว่าแล้วหรือนี่

เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อหยิบนาฬิกาข้อมือที่ถอดวางบนโต๊ะญี่ปุ่นใกล้หัวเตียงขึ้นมาดูเวลา แล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะวางกลับที่เดิม

เปิดร้านสายสักวันจะเป็นไรไป วันนี้ไม่ได้นัดลูกค้ามารับของที่ร้านด้วย

ร้านของบัวบูชาเป็นร้านขายของที่ระลึกที่รับจากแหล่งผลิตมาขายโดยตรง โดยลูกค้าของเธอจะมีทั้งนักท่องเที่ยวขาจร รวมถึงแม่ค้ารายย่อยที่มารับไปขายต่อ ซึ่งมีทั้งคนไทยและคนต่างประเทศ

บัวบูชาศึกษาตลาดเป็นอย่างดี สินค้าที่เธอเลือกมาขายนั้นเข้าตาลูกค้าเสมอ อย่างที่ณิชาชื่นชมบ่อยๆ ว่าเธอมีสายตาที่แหลมคมนัก

หากนั่นไม่ใช่พรสวรรค์อันใดหรอก บัวบูชาได้มาเพราะพรแสวงล้วนๆ

แต่ละค่ำคืนเมื่อปิดร้านแล้ว เธอมักอยู่กับโน้ตบุ๊กคู่ใจเพื่อท่องโลกอินเทอร์เน็ต คอยศึกษาถึงความต้องการของลูกค้าในแต่ละช่วง รวมถึงกระแสสินค้าอื่นๆ ในตลาดรอบนอกเป็นตัวเสริม ซึ่งทำให้เธอสามารถมองแนวโน้มของสินค้าตัวเองได้ล่วงหน้า

 จริงๆ ฉันชอบเครื่องประดับประเภทดีไซน์หรูมากกว่าของที่ระลึกที่ขายอยู่นะ ฉันอยากมีแบรนด์เครื่องประดับเป็นของตัวเองแล้วส่งขายทั่วโลก

บัวบูชาบอกความฝันกับเพื่อนสนิทในวันฝนพรำ เมื่อฝ่ายนั้นแวะมาหาพร้อมกับของกินเต็มสองมือ ซึ่งเป็นจังหวะที่เธอว่างจากลูกค้าเช่นกัน

ฉันเชื่อว่าบัวทำได้ ฉันไม่ได้แค่พูดเอาใจนะ แต่เพราะเห็นสิ่งที่เธอทำมาตลอด เธอสร้างกิจการของตัวเองขึ้นมาได้ มีร้านค้าขายของที่ระลึก มีรถยนต์ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ถึงจะเป็นรถมือสองก็เถอะ เธอสร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง ฉันเคยเล่าเรื่องของเธอให้คุณวินทร์ฟัง เขายังชมว่าเธอเก่งเลย

เจ้าตัวบอกขณะหยิบส้อมจิ้มขนมในจานใส่ปากแล้วเคี้ยวอย่างอารมณ์ดี ในตอนนั้นบัวบูชามองแล้วเผลอยิ้ม

ณิชามีความสุข ดวงตาเปล่งประกายตลอดเวลา พวงแก้มขาวประดับด้วยเลือดฝาดจางๆ ท่าทางนั้นทำให้นึกถึงณิชาคนเก่าเมื่อเริ่มรู้จักกัน ครั้งที่สองคนเพิ่งใช้ชีวิตการเป็นนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย

บัวบูชาเคยนึกสงสัยว่า ถ้าณิชาไม่เจอกับวิกฤตในชีวิตเมื่อครั้งพ่อและแม่เลี้ยงเสียชีวิตอย่างกะทันหัน จนทำให้ฐานะความเป็นอยู่ต้องเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แล้วเธอสองคนจะมาเป็นเพื่อนสนิทที่เข้าใจและรู้ใจกันจนถึงวันนี้ได้ไหมนะ

คุณหนูณิชาที่มีชาติตระกูลดี พรั่งพร้อมด้วยทรัพย์สมบัติ ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหญ่ จะได้พบเจอและคบหากับเธออย่างทุกวันนี้ไหม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น