เล่ห์ร้ายซาตาน - โหลดอีบุ๊กได้แล้วจ้า

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 10 ความพยายามอยู่ที่นี่ ความสำเร็จอยู่ที่ไหน (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    22 พ.ค. 62

 

คุณไม่เข้าไปทำงานต่อหรือคะนิลอุบลถามเมื่อรู้สึกว่าเส้นทางที่รถกำลังแล่นเป็นทางกลับบ้านพัก กว่าเธอจะรู้เนื่องจากไม่คุ้นเส้นทางก็ใกล้ถึงอยู่รอมร่อแล้ว

วิศรุตยังคงนิ่งเงียบ หญิงสาวเริ่มคุ้นเคยกับอารมณ์เขา เลยไม่ตอแยอีก จนรถมาจอดหน้าบ้านเธอจึงเปิดประตูก้าวลงมา แล้วเดินเข้ามาข้างในอย่างเคยชิน อากาศตอนบ่ายกำลังร้อนอบอ้าว หญิงสาวเข้าไปในห้องนอนเพื่อล้างหน้าล้างตา ทำภารกิจส่วนตัวเรื่อยๆ แล้วมายืนอิงขอบผนังกระจก มองไปยังจุดเดิม ภาพของทะเลกว้างเบื้องหน้า

จากคำสนทนาของผู้ชายสองคนที่เข้ามาทักทายวิศรุตในร้านอาหารเมื่อตอนเที่ยง ก่อนจะแยกไปนั่งโต๊ะไม่ห่างกัน เธอคงหูดีเกินไปจึงได้ยินพวกเขาพูดคุยกัน ในสายตาของคนอื่น เธอก็ไม่พ้นถูกมองเป็นผู้หญิงของวิศรุตไปแล้ว

หญิงสาวสูดหายใจ เรียกความเข้มแข็งคืนมา เธอไม่ควรสนใจสายตาของคนเหล่านี้เพราะถึงอย่างไรก็ถือเป็นคนนอก ห่างไกลจากวิถีชีวิตตนยามกลับไปอยู่ในแวดวงปกติ สังคมของเธอไม่ได้กว้างขวาง จะแคร์ทำไมกับคนพวกนี้ล่ะ แค่ดูแลตัวเองให้รอดกลับไปก็เป็นพอ หลังจากนั้นค่อยเริ่มต้นชีวิตใหม่ แม้จะนึกแคลงใจต่อคนออกคำสั่งจากที่ทำงานซึ่งทำให้เธอต้องมาอยู่ในบ้านพักแห่งนี้ว่ารู้เห็นเป็นใจกับวิศรุตด้วยหรือเปล่า แต่พอคิดไปหลายตลบก็ยังไม่มีคำตอบแน่ชัดให้ตัวเอง คนที่บอกเธอได้คงเป็นคนข้างนอกเหมือนเคย แต่คงไม่มีประโยชน์จะถามเพราะถ้ากลับไปได้ก็คงอยู่อย่างไม่ไว้ใจและหวาดระแวงกัน สู้ทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนั้นแล้วเดินออกมาเสียดีกว่า

เสียงสตาร์ตรถแล้วแล่นห่าง วิศรุตคงออกไปข้างนอกแล้ว เวลานี้เป็นของเธอ แม้จะแค่ช่วงสั้นๆ ในแต่ละวัน หากสร้างความสุขใจเพียงพอ หนังสือที่เพิ่งได้มาเธออ่านไปไม่กี่หน้า อย่างน้อยไม่ทำให้เธอว่างแล้วจมอยู่กับความคิดที่หาจุดสิ้นสุดไม่ได้

นิลอุบลยังไม่เข้าใจชายหนุ่มนัก เมื่อวานเขายังพูดให้ความหวังว่าเธอจะได้ออกไปทำงานข้างนอก ให้หลุดพ้นจากความฟุ้งซ่านและหวาดผวาเมื่อต้องอยู่คนเดียว แต่ผ่านไปแค่ครึ่งวัน ทำไมเขาถึงเปลี่ยนใจพาเธอกลับมาให้อยู่ในสภาพเดิมๆ

จนถึงเวลาเย็น นิลอุบลกลับมาทำหน้าที่เดิม ใช้เวลาอยู่ในครัวจนพลบค่ำ แต่เจ้าของบ้านพักยังไม่กลับมา เธอรอจนถึงสองทุ่มจึงอาบน้ำแล้วมานั่งด้านนอก ต่อเมื่อท้องร้องประท้วง จึงตัดสินใจพาตัวเองไปอยู่ในห้องนอน

เวลาเคลื่อนผ่านจนใกล้สี่ทุ่ม คนในห้องนอนจึงได้ยินเสียงรถแล่นมาจอดหน้าบ้าน เธอเงี่ยหูฟัง ได้ยินเสียงเอะอะด้านนอก หญิงสาวนิ่วหน้าเมื่อคิดว่าวิศรุตจะเมากลับมา เธอย่างเท้าไปปิดประตูแน่นหนาพร้อมความตั้งใจว่าจะไม่ออกไปอีก แม้จะหิวเพราะอาหารเย็นยังไม่ตกถึงท้องก็ตาม

คนเพิ่งกลับมาถึง เดินเข้ามาในบ้าน รอบตัวที่สัมผัสได้มีแต่ความเงียบที่ทำให้รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป มันไม่เหมือนทุกวัน เขายังไม่คิดว่าตัวเองเมา ต่อเมื่อทรุดร่างใหญ่นั่งบนโซฟา นานนับนาทีก็ยังไม่เห็นคนยกน้ำมาให้ ไม่มีแม้เงาของใครจะมาดูแลเหมือนอย่างเคย...ชายหนุ่มนิ่งงัน เรียวปากหยักกระตุกยิ้ม สงสัยเจ้าหล่อนคงรอไม่ไหว ชิงเข้านอนไปก่อนแล้ว

เคนด้อมๆ มองๆ เจ้านาย เผื่อว่าจะเรียกใช้ แล้วเมื่อสายตาคมกริบตวัดมาหา จึงได้ยินเสียงสั่งเข้ม

ไปเอาน้ำมาให้หน่อย

เคนรีบบริการนายหนุ่มโดยไม่รอให้บอกซ้ำ รู้ว่าวันนี้อารมณ์คงไม่ดีกลับมา จัดการเสร็จก็รีบพาตัวเองออกไปทันทีตามคำสั่ง

เมื่ออยู่ตามลำพัง วิศรุตถึงได้คิดทบทวนถึงเรื่องในวันนี้ ในช่วงค่ำมรุตชวนไปสังสรรค์กับกลุ่มคนรู้จัก ก่อนกลับได้เตือนให้เขาระวังตัว บอกว่าช่วงนี้ได้กลิ่นอันตราย วิศรุตรู้มาตั้งแต่เริ่มคิดสร้างโครงการแล้วว่ามีบางคนไม่ต้องการให้สร้างได้สำเร็จ อาจเป็นการเสียผลประโยชน์หรือเหตุผลอื่นที่เขายังไม่รู้ ปัญหาเหล่านี้ชายหนุ่มรู้ดีและระวังตัวอยู่เสมอ

แต่ยังมีอีกปัญหาที่ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดี...

จากการพานิลอุบลออกไปข้างนอก ทำให้รู้ว่าเธอยังไม่ล้มความคิดจะไปจากที่นี่ คนของเขาบอกว่าเธอเลียบเคียงถามหาโทรศัพท์และถามเส้นทางทั้งจากบ้านพักและตัวรีสอร์ต บางทีเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองนัก รู้แต่ว่าไม่อยากสูญเสียเธอไปในเวลานี้ ดวงตาคู่คมเบนมองห้องนอนเล็ก เห็นแสงไฟสว่างลอดออกมา แค่นึกว่าถ้ากลับมาแล้วไม่เจอหน้ากันเขายังรู้สึกใจหาย...ถ้าปล่อยให้เธอจากไปล่ะ

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

282 ความคิดเห็น