เล่ห์ร้ายซาตาน - โหลดอีบุ๊กได้แล้วจ้า

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 9 ผู้ชายใจร้ายกับยายใจเสาะ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

 

ตอนที่ 9 ผู้ชายใจร้ายกับยายใจเสาะ

 

ผ่านไปเกินสัปดาห์ นิลอุบลได้รับหน้าที่ใหม่เป็นการทำอาหารทั้งสามมื้อ เวลาว่างก็แถมงานบ้านทุกอย่าง จนทำให้แม่บ้านตัวจริงบ่นว่าไม่เหลืองานให้ตนทำ ในมื้อเที่ยงถ้าไม่มีธุระติดพัน วิศรุตจะกลับมารับประทานด้วยทุกครั้ง ส่วนช่วงเย็นหรือเลยย่ำค่ำเขามักมีงานติดมือกลับมา เนื่องจากอยู่ในช่วงเริ่มโครงการใหม่ ต้องมีการติดต่อประสานงานในส่วนเจ้าของโครงการ

ในการติดต่อกับสำนักงานใหญ่เครือพีเอจีนั้นเป็นหน้าที่ของธนัยที่ต้องหอบเอกสารพร้อมลายเซ็นหรือใบมอบอำนาจทำแทนไปให้กับอธิป ซึ่งธนัยคอยหลบเลี่ยงที่จะเจอหน้าโดยตรง เพราะไม่ต้องการตอบคำถามเกี่ยวกับนายของตัวเองมากนัก ก่อนกลับทุกครั้งเขาต้องแวะทำภารกิจที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน ละแวกเรือนเล็กของหญิงชราผู้เป็นยายของนิลอุบล

นิลอุบลสบายใจมากขึ้น ไม่กังวลหรือระแวงเหมือนวันแรกว่าเขาจะรุกราน ล่วงเกินมากกว่าที่เป็นอยู่ แต่นั่นละ วิศรุตก็ยังเป็นเขา ยังคงหาเศษหาเลยกับเธอทุกครั้งที่โอกาสอำนวย

วันนี้เหมือนทุกวันที่ผ่านมา หญิงสาวจัดอาหารบนโต๊ะ วางจานขนมปังปิ้ง แฮม ไส้กรอกและออมเล็ต เตรียมขึ้นโต๊ะ เพราะเห็นวิศรุตกลับจากวิ่งออกกำลังกายบริเวณชายหาดเป็นแนวยาวซึ่งเป็นที่ดินของเขา ไม่นานก็เห็นชายหนุ่มเข้าไปอาบน้ำและแต่งตัวเพื่อเตรียมออกไปทำงานเหมือนเช่นทุกวัน

นิลอุบลไม่ถูกปากกับชุดอาหารเช้าแบบฝรั่งมากนัก ซึ่งส่วนใหญ่จัดสลับกันสำหรับเจ้าของบ้านหนุ่มเสียมากกว่า เธอนั่งละเลียดออมเล็ต ขณะที่อีกคนฟาดอาหารจนหมดเกลี้ยงจาน จากนั้นจึงเห็นนั่งจิบกาแฟ เพราะพื้นที่บนโต๊ะอาหารที่ไม่กว้างมาก หญิงสาวจึงต้องเก็บจานไปรอล้างที่ซิงก์ล้างจานก่อน เป็นการเคลียร์พื้นที่ให้เขา ส่วนชายหนุ่มจะนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจไปด้วยทุกครั้งในมื้อเช้าอย่างนี้

เห็นว่ามีตลาดไม่ไกลจากนี้ ฉันออกไปซื้อของส่วนตัวได้ไหมคะ

แม่ครัวคนใหม่ถามหลังจบมื้ออาหาร เพราะจากการสอบถามแม่บ้านถึงอาหารและเครื่องปรุงที่นำมาให้ แล้วได้คำตอบว่าไม่ต้องไปไกลถึงตัวเมือง เพราะมีชุมชนซึ่งมีตลาดขายของสดอยู่ไม่ไกล

บอกให้ธนัยจัดการ

คำตอบสำหรับคำถามแกมขอของเธอดังขึ้น นิลอุบลเม้มริมฝีปากแน่น ระงับความผิดหวังที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ หากยังเรียกแรงฮึดมาต่อรองอีกรอบ

ถ้าเป็นของส่วนตัวของผู้หญิงล่ะคะ

เสียงอ้อมแอ้มถาม ทำให้อีกฝ่ายเงยหน้ามอง ทำหน้าเหมือนขัดใจ ก่อนให้คำตอบสุดท้าย

งั้นไปเขียนรายการของมา ผมซื้อให้

นิลอุบลเบิกตาโต มองชายหนุ่มเห็นว่าไม่มีท่าทีว่าพูดเล่นแต่อย่างใด เกิดความรู้สึกเหนื่อยเมื่อคิดว่าจะต้องพูดหรือร้องขอเขา

ไม่เป็นไร ฉันฝากคุณธนัยก็ได้

นิลอุบลยอมยกธงขาวง่ายๆ หากคนตรงหน้าดูเหมือนยังไม่อยากจบเรื่อง มือหนาพับเก็บหนังสือพิมพ์วางบนโต๊ะ แล้วจ้องมองเธอนิ่งนาน

ทำไม ส่วนตัวแค่ไหนที่ผมซื้อให้ไม่ได้

น้ำเสียงหงุดหงิดนั้น ทำให้หญิงสาวต้องใช้สมองคิดทบทวนอย่างหนักว่า ก่อนหน้านี้พูดเรื่องอะไร แล้วทำไมผลถึงออกมาเป็นอย่างนี้...ทำไมเธอจึงเหมือนกลายเป็นคนผิด

ก็คุณบอกว่าถ้าต้องการอะไรให้บอกคุณธนัยเป็นคนจัดการให้นี่คะ

คนตัวเล็กพยายามชี้แจง แต่สำหรับความคิดของอีกฝ่าย กลายเป็นว่าเธอกำลังโต้เถียงเขา แต่พอรู้สึกตัววิศรุตก็หงุดหงิดตัวเองแทน เมื่อคิดว่าตนทำเรื่องงี่เง่าอย่างนี้ขึ้นมาได้อย่างไร สุดท้ายก็โทษคนหน้านวลดวงตาซื่อใสว่าเป็นเพราะชอบขัดใจ จึงทำให้เขาหลงลืมตัว

ครั้งนี้ให้ธนัยไปจัดการก็ได้ แต่ถ้าเป็นของส่วนตัวคุณครั้งต่อไป ผมจัดการเองเขายังยืนยันคำเดิม

ฉันไม่เห็นว่าที่คุณพูดมันจะดีกว่าตรงไหน คุณแกล้งทำให้ฉันงงหรือเปล่า

คนถูกถามมองหน้าตาบ้องแบ๊วของคนที่มองเขาอย่างรอคอยคำตอบ แล้วเกิดความรู้สึกอยากจับเธอมาทำโทษจริงๆ

บอกแล้วไงว่าให้อยู่อย่างสงบ ผมให้ทำอะไรก็ทำตาม ทำไมถึงชอบมีปัญหานักนะ

คนตัวโตจ้องหน้าแล้วขู่กลับเสียงเข้ม หากประกายบางอย่างที่เจือออกมาจากดวงตาคม ทำให้นิลอุบลต้องแอบนินทาในใจว่าดูเขาจะเป็นคนหื่นไม่เลือกสถานที่และเวลาจริงๆ

แต่แล้วเมื่อได้ยินเสียงนุ่มขึ้นอย่างเอาใจ นิลอุบลก็แทบปรับความคิดและอารมณ์ตามไม่ทัน

เมื่อวานทำอะไรบ้าง หืม

นั่ง แล้วก็เดินไปเดินมาอยู่ในบ้าน

คนเสียงหวานใสบอกเหมือนจะประชด ชายหนุ่มยกมุมปากยิ้ม

แล้วอยากทำอะไรบ้างล่ะ นอกจากออกนอกบ้าน

ดักคอถามกันอย่างนี้ หล่อนทำหน้าเมื่อยใส่ทันที ไม่อยากทะเลาะกับเขาเลย แต่มันอดไม่ได้จริงๆ

คุณมองเองสิคะว่าในบ้านมีอะไรให้ทำบ้าง

อืม ที่คุณทำคนเดียวไม่มีจริงซะด้วย แต่ถ้ารอผมกลับมาตอนเย็น เรามีอะไรให้ทำกันทั้งวันจนคุณไม่มีทางเบื่อเด็ดขาด ผมรับรองสีหน้าของคนเสนอดูจริงจัง แถมยังยืนยันแข็งขันในตอนท้าย

ใบหน้าสวยร้อนผ่าวกับคำพูดกำกวม แต่เธอไม่หลงกลหรอก

วิศรุตมองคนตรงหน้า คิดว่าอยู่ใกล้เธอแล้วไม่เคยเบื่อ เขาตั้งใจจะเคลียร์งานหาเวลาว่างสักวัน เพื่อพาเธอออกไปเปิดหูเปิดตา เพราะตั้งแต่พามาอยู่ที่นี่เกือบสิบวันเข้าไปแล้ว เขายังยุ่งกับงานแบบไม่มีวันหยุด มิหนำซ้ำกลางคืนยังต้องหอบงานมาทำต่อ

ตอนเที่ยง ผมจะกลับมากินข้าวกับคุณ รอนะ

ชายหนุ่มบอกพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะโน้มตัวหอมแก้มนวลของหญิงสาวเต็มฟอด กว่าเธอจะรู้สึกตัว คนตัวใหญ่ก็เดินออกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

282 ความคิดเห็น