กลกฤติน

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 28,699 Views

  • 43 Comments

  • 244 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    27

    Overall
    28,699

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 2 กฤติน...ผู้ชายวายร้าย [อัป 20%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 2 กฤติน...ผู้ชายวายร้าย

 

โสริยาหลงรักแม่หนูวิวหรือเด็กหญิงวีรินทร์วัยขวบเศษในวินาทีแรกที่เห็น เด็กหญิงผิวขาว รูปหน้าคล้ายมารดา หากแววตาออกแววคมกริบ รวมถึงจมูกโด่งขึ้นสันนั้นคงได้จากผู้ให้กำเนิดอีกคน

หญิงสาวอยู่ร่วมทานอาหารกับครอบครัวของเพื่อนสาว อันประกอบด้วยมารดาวัยใกล้หกสิบและเด็กหญิงตัวน้อยในบ้านตึกแถวย่านชุมชนไม่ห่างจากตลาดสด รสชาติอาหารทะเลสด ปรุงรสแบบไทยๆ ที่ห่างหายเกือบสองปี ผนวกกับบรรยากาศการสนทนาจากคนคุ้นเคย จึงไม่ยากที่จะสร้างความอิ่มเอมให้เกิดในหัวใจของสาวเลือดผสมที่อยู่ตัวคนเดียวมานานตลอดค่ำคืนนั้น

หลังมื้ออาหาร จนใกล้ค่ำโสริยาก็ลากลับ เพราะไม่อยากอยู่รบกวนเวลาพักผ่อนของแวววรรณ ในการนี้เจ้าตัวก็ยังเจ้ากี้เจ้าการขับรถมาส่งเธอถึงบ้านกลางสวนที่ห่างจากตัวเมืองเกือบสามกิโลเมตร หลังจากโสริยาจัดการทำธุระส่วนตัวเสร็จ เธอจึงถึงกับปิดปากหาวนอนเป็นครั้งที่สาม...ด้วยอาการของคนหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อนตาม

ร่างบางประเปรียวในชุดเสื้อกล้ามตัวจิ๋วกับกางเกงผ้ายืดสวมใส่สบายโถมลงบนเตียงนอน ก่อนหลับสนิทในไม่กี่นาทีต่อมา

 

ขณะที่หญิงสาวผู้ครอบครองบ้านหลังเล็กชั้นเดียวเข้าสู่นิทรารมย์ ในบ้านแสงจันทร์หลังใหญ่ซึ่งตั้งห่างออกไปเกือบสองร้อยเมตรนั้นยังคงมีแสงไฟส่องสว่างจากซีกฝั่งหนึ่ง รอบตัวปกคลุมด้วยความเงียบสงัด ทุกสิ่งหยุดนิ่ง มีเพียงลำแขนล่ำสันจากเรือนกายแข็งแรงอย่างคนออกกำลังกายสม่ำเสมอเคลื่อนไหวไปตามจังหวะการป้ายสีน้ำมันบนผืนผ้าใบที่ขึงตึงแน่น

นานกว่าสามชั่วโมงที่กฤตินเพ่งสมาธิอยู่กับการจำลองภาพพุ่มไม้เขียวขจีที่ขึ้นแน่นขนัดริมคลองหน้าบ้านแสงจันทร์ไว้บนผืนผ้าใบ มันเป็นกิจกรรมยามว่างที่เขาหลงใหล และเรียกว่าทำได้ดีเทียบกับมืออาชีพทีเดียว

เสร็จสักทีริมฝีปากหยักพึมพำพร้อมเจ้าตัวเอียงศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมดำขลับหยักศกน้อยๆ เพื่อจะมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจ เขาวางแปรงระบายสีลงในจาน แล้วสลัดลำแขนที่เพิ่งรู้สึกถึงความเมื่อยขบออกเต็มแรง

ชายหนุ่มเหยียดแขนหยิบนาฬิกาข้อมือที่ถอดวางไว้บนโต๊ะไม้ข้างตัวขึ้นมาดูเวลา ก่อนยืดกายขึ้น เดินไปยังทิศทางประตูไม้บานใหญ่ที่แกะสลักรูปนางในวรรณคดีอ่อนช้อยงดงาม จัดการกดปิดสวิตช์ไฟแล้วก้าวออกจากห้องนั้น

คนร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าไปทางอีกฝั่งของบ้านรูปทรงโบราณอายุกว่าร้อยปี จนถึงประตูริมสุดจึงผลักเข้าไป จัดการเปิดเครื่องปรับอากาศที่มีติดตั้งอยู่เพียงห้องเดียวในบ้านทั้งหลัง ขับไล่ความร้อนอบอ้าว ก่อนทอดกายนอนเหยียดยาวบนเตียงกลางห้อง ไม่นานแผ่นอกหนาก็เคลื่อนไหวตามแรงหายใจสม่ำเสมอ อันเป็นสัญญาณว่าเจ้าของร่างเข้าสู่นิทราในเวลาหลังเที่ยงคืนมาเกือบชั่วโมงเรียบร้อยแล้ว

 

การลืมตาตื่นขึ้นมายามเช้าในบ้านที่แวดล้อมด้วยความทรงจำดีๆ เป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยายจริงๆ

โสริยาออกจากห้องครัวค่อนข้างกว้างหากจะเทียบกับตัวบ้านที่มีเพียงสองห้องนอนออกมาทางหน้าบ้าน ในมือถือจานแซนวิชทูน่าที่ทำมาอย่างน่ารับประทาน ส่วนอีกข้างก็มีไมโลร้อน ส่งควันโชยหอมลอยแตะจมูก

ยายแววคิดว่าฉันเป็นหนูวิวหรือไง ของในครัวถึงมีแต่ขวดไมโลและโอวัลตินเต็มไปหมด แต่พอหาชาหรือกาแฟกลับไม่มีสักอย่าง

หญิงสาวหย่อนกายนั่งบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนใต้ต้นชมพู่ที่กำลังติดผลอ่อนเป็นช่อบ่นพลางโคลงศีรษะคล้ายเอือมระอา แต่ใบหน้ากลับแย้มละไม ดวงตาสีน้ำตาลออกแววหวานทอประกายความสุขจากข้างในอย่างที่เจ้าตัวไม่ได้สัมผัสมานานเกือบสองปีแล้ว...สองปีนับจากนิตยาเสียชีวิตลงด้วยโรคประจำตัวหลายอย่างที่รุมเร้าเข้ามาพร้อมๆ กัน จนเกินความสามารถของหมอจะรักษาให้หายขาด

เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้โสริยารู้สึกเคว้งเพราะขาดเสาหลักกะทันหัน ด้วยไม่คิดมาก่อนว่าหากขาดสาวใหญ่ที่ผูกพันยิ่งกว่าใคร ทั้งที่สองคนไม่มีสายเลือดเกี่ยวพันแม้สักหยดเดียว แล้วเธอจะอยู่ต่อได้อย่างไร

ผิดจากนิตยาที่คงรู้ถึงสุขภาพตัวเองดี และคงเล็งเห็นอนาคตของสาวลูกครึ่งที่หอบหิ้วกันมาตั้งแต่เจ้าตัวอายุเพียงห้าขวบกว่าว่าหากสักวันไม่มีเธอแล้วโสริยาจะเป็นอยู่อย่างไร จึงเขียนพินัยกรรมยกทรัพย์สินที่มี รวมถึงบ้านหลังนี้ให้โสริยาได้พักพิงต่อ

ชีวิตของโสริยาคงดำเนินไปตามครรลองที่ควรเป็น ในจังหวะนั้นหญิงสาวเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย นิตยายังทันอยู่ชื่นชมบัณฑิตใหม่ในงานรับปริญญาที่มีเธอเป็นญาติร่วมยินดีเพียงคนเดียว และจากความตั้งใจแรกที่โสริยาเคยจะหางานทำใกล้บ้าน แต่ก็มีบางสิ่งเข้ามาเปลี่ยนความคิด

ก่อนจะสิ้นลมเพียงวันเดียวนิตยาได้บอกย้ำว่าโสริยาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกใบนี้ นอกจากมารดาผู้ให้กำเนิดที่รู้ว่าหญิงสาวยังคอยตามข่าวเสมอ คนอาวุโสกว่ารู้ได้ไม่ยากว่ามันคงเจือด้วยความรู้สึกรัก ห่วงหา เจ็บปวดและน้อยใจระคนกัน นิตยาได้แต่สงสารและเห็นใจ จึงชี้แนะว่าสาวลูกครึ่งยังมีทางเลือกอื่นให้เดิน โสริยาเติบใหญ่พอจะทำบางอย่าง การเดินทางไปหาญาติของบิดาผู้ล่วงลับซึ่งเคยติดต่อมาหาก็เป็นทางเลือกที่น่าสนใจ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น