กลกฤติน

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 28,697 Views

  • 43 Comments

  • 244 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    25

    Overall
    28,697

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 1 แซลลี…เจ้าสาวม่ายขันหมาก [อัป 40%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 1 แซลลีเจ้าสาวม่ายขันหมาก (ต่อ)

 

สายลมยามเย็นพัดรวยริน ปลิดกลีบดอกตะแบกจากลำต้นใหญ่ลอยปลิวตามทิศทางลม โสริยาแหงนมองท้องฟ้าโปร่งเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตอนนี้กำลังถูกก้อนเมฆสีคล้ำเคลื่อนเข้ามาปกคลุม พลางคิดว่าอากาศหน้าร้อนช่างวิปริต คาดเดาไม่ได้จริงๆ

เธอเร่งฝีเท้าตามถนนดินบดอัดที่เชื่อมกับถนนลาดยาง เส้นทางเข้าสู่ตัวเมืองของจังหวัดที่ได้ชื่อว่ามีพื้นที่เล็กสุดในประเทศไทย ตรงเข้ามาในเขตสวนครึ้มด้วยต้นไม้ ครอบคลุมพื้นที่กว่าสองไร่ ล้อมรั้วลวดหนาม ชั่วอึดใจเดียวสายลมแห่งฤดูร้อนก็พัดกระโชกเข้ามาพร้อมเม็ดฝนที่โปรยลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

โสริยาวิ่งเข้าไปข้างใน เป้าหมายเป็นบ้านคอนกรีตชั้นเดียวหลังคาสีฟ้าหม่นซึ่งเปลี่ยนจากสีสดตามเวลาที่สร้างแทรกแมกไม้ใหญ่ซึ่งกำลังโบกสะบัดตามแรงลมอย่างน่ากลัว

โชคดีจริงที่มาถึงบ้านพอดี ไม่งั้นกระเป๋าเสื้อผ้าต้องเปียกฝนแน่ๆ

เจ้าหล่อนพ่นลมทางปากอย่างโล่งอกที่ผ่านพ้นวิกฤตมาได้แบบเฉียดฉิว เร่งไขกุญแจประตูบ้านแล้วผลักเข้าข้างใน เอื้อมมือกดเปิดสวิตช์ไฟแล้วกวาดสายตามองจนทั่วอย่างไม่ประมาท

หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่ติดตั้งบนขื่อสว่างจ้าสาดส่องลงมาให้เห็นสภาพภายในชุดเฟอร์นิเจอร์ไม้ ประกอบด้วย โต๊ะ เก้าอี้วางชิดผนังคอนกรีตเปลือยที่เย็นชื้นตามสภาพอากาศด้านนอกนั้นแสนจะคุ้นตา แม้เธอจะจากไปนานเกือบสองปี แต่ภาพเหล่านี้ยังคงติดตรึงในความทรงจำอย่างไม่คลาย

น้านิดเสียงแผ่วเบาหลุดออกมา ขณะมือเรียวบางหยิบกรอบรูปถ่ายบนโต๊ะไม้แบบโบราณขึ้นมาดู

โสริยาเพ่งมองคนในรูป ดวงตาคมหวานทอความหมายออกมามากมาย ทั้งคะนึงหา เศร้าสร้อยและรักบูชา ทุกความรู้สึกรวมอยู่ในดวงตาคู่นั้น

ตลอดชีวิตของหญิงสาวมีผู้คนมากมายผ่านเข้ามาแล้วจากไป ภาพการพบเจอและลาจากเกิดขึ้นซ้ำๆ ซากๆ นับแต่จำความได้ ทว่ามีเพียงนิตยาที่ยังยืนหยัดอยู่ในความทรงจำ ถึงแม้ว่าเธอจะจำเหตุการณ์ในวันที่คนในรูปเข้ามาในชีวิตได้แค่เลือนรางก็ตาม

โสริยาวางกรอบรูปคืนที่เดิม ก่อนหันกายมาปิดประตูบ้านที่ยังเปิดอ้าเมื่อรับรู้ถึงสายฝนหลงฤดูที่ตกกระหน่ำหนักขึ้น เสียงเปาะแปะของเม็ดฝนกระทบหลังคากระเบื้องด้วยจังหวะถี่รัวยิ่งกว่าเดิม

เธอย่อกายหิ้วกระเป๋าเดินทางใบย่อมที่วางบนพื้นขึ้นมา กระเป๋าที่ถือติดมือตลอดการแวะทำธุระในสถานที่ต่างๆ มาทั้งวัน แล้วเข้าไปในห้องนอนที่เคยอาศัยมาตั้งแต่เด็ก

ห้องนอนเล็กมีหน้าต่างกรุติดกันถึงสามบาน แทบจะครอบคลุมตลอดหน้ากว้างของห้องเลยด้วยซ้ำ ความคุ้นเคยโถมเข้าหาดวงใจเหน็บหนาวเข้าอย่างจัง บังเกิดความอุ่นซ่านขึ้นทันที

ห้องนอนนี้โสริยาจากไปหลังเรียนจบมหาวิทยาลัยหมาดๆ และเป็นจังหวะที่นิตยา เจ้าของบ้านที่แท้จริงเสียชีวิตลง...หากวันนี้โสริยาตั้งใจจะกลับมาพักพิงอย่างถาวรแล้ว

สาวลูกครึ่งเอื้อมมือเปิดประตูตู้เสื้อผ้าใบใหญ่เทอะทะ หากมันก็ทำหน้าที่ได้อย่างไม่มีที่ติตลอดสิบกว่าปี ข้างในตู้ไม้เนื้อดีไม่มีกลิ่นอับ ผงฝุ่นละอองเพียงนิดก็หาไม่เจอ

เธอมองปลายนิ้วหลังจากปาดตามขอบตู้แล้วยิ้มอย่างพอใจ...แวววรรณ เพื่อนสาวคราวเรียนมัธยมที่รับปากจะพาคนเข้ามาทำความสะอาดให้เสร็จก่อนเธอจะกลับมายังคงยึดมั่นในคำพูดเหมือนเคย ทำให้โสริยาประทับใจและซาบซึ้งใจไม่ต่างจากครั้งอดีตจริงๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น