กลกฤติน

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 28,705 Views

  • 43 Comments

  • 244 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    33

    Overall
    28,705

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 2 กฤติน...ผู้ชายวายร้าย [อัป 70%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 2 กฤติน...ผู้ชายวายร้าย (ต่อ)

 

เธอพิงจักรยานไว้ตรงเชิงบันได เดินขึ้นไปจนถึงประตูบานใหญ่ด้านหน้า ยกมือขึ้นทาบพร้อมออกแรงผลักเบาๆ แล้วดวงตาคู่สวยก็เบิกโตเมื่อมันขยับออกเหมือนกำลังเชื้อเชิญหล่อนเข้าไป

ในตอนนี้โสริยาไม่มีคำตำหนิกับความสะเพร่าของคนเช่าบ้านที่เปิดประตูทิ้งไว้อีกแล้ว คงเหลือแต่ความคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ที่คล้ายจะเป็นมนตร์ขลังชักนำเธอให้ก้าวเข้าไปข้างในเรื่อยๆ

โถงกว้างกั้นด้วยผนังคอนกรีตเก่ายังทำหน้าที่กั้นความร้อนจากแสงแดดยามสายได้ดี หญิงสาวห่อไหล่ด้วยรู้สึกถึงอุณหภูมิลดต่ำกว่าด้านนอกอย่างอัตโนมัติ สายตากวาดมองโดยรอบ เก็บทุกรายละเอียดอย่างชื่นชม พร้อมภาพพจน์ของผู้ครอบครองใหม่ในสายตาเธอก็ดูดีขึ้นอีกมากโข

ทุกอย่างเหมือนเดิม ตู้ไม้สักขนาดใหญ่มีถ้วยลายครามเก็บเป็นระเบียบ ตุ๊กตาดินปั้นก็ยังอยู่ที่เดิม ของรักของคุณวายังอยู่ครบทุกอย่าง

หล่อนพึมพำกับตัวเอง ริมฝีปากแย้มพรายอย่างถูกใจ สืบเท้าเข้าไปด้านใน ถือวิสาสะยกผ้าคลุมสีขาวเพื่อจะมองโต๊ะและเก้าอี้ ชุดรับแขกที่วาสุเทพภูมิใจนักหนาจนถึงกับสั่งลงเรือมาจากประเทศแถบยุโรปก็ยังตั้งอยู่ที่เดิม จากภาพที่เห็นทำให้หญิงสาวรู้ว่าเศรษฐีใหญ่ผู้ครอบครองบ้านโบราณคงไม่ได้ใช้งานมันแน่นอน หรือจะพูดอีกที บ้านหลังนี้เจ้าตัวคงเก็บไว้ปลีกวิเวกเสียมากกว่าจะใช้เพื่ออาศัยจริงจัง ไม่อย่างนั้นชุดรับแขกคงไม่ร้างราคนไปมาหาสู่ จนต้องคลุมผ้าขาวปิดไว้อย่างมิดชิดเช่นนี้แน่

หรือจะเป็นคนแก่ คุณวาบอกว่ารู้จักเขาดี เลยไว้ใจให้อยู่บ้านแสงจันทร์

ภาพของผู้ครอบครองบ้านโบราณตามสิทธิ์อันชอบธรรมในตอนนี้กลายเป็นชายชราใจดี มีรอยยิ้มเยือนประดับใบหน้าเหี่ยวย่นในทันที และไม่แปลกอะไรหากโสริยาจะเข้าใจว่าเป็นเพราะความหลงๆ ลืมๆ เขาจึงเปิดประตูรั้วบ้านทิ้งไว้

รถก็ไม่เห็นจอดอยู่ ตัวเขาคงไม่อยู่จริงๆ ถ้ามีขโมยขึ้นบ้าน ลุงซวยแน่ ของในบ้านราคาน้อยซะเมื่อไหร่ บางชิ้นคุณวาทุ่มเงินตั้งเยอะกว่าจะได้มา จู่ๆ ลุงก็เปิดประตูบ้านเชิญชวนใครต่อใครให้มาขนไปซะอย่างนั้น

โสริยาส่ายหน้ากับตัวเอง แต่อย่างน้อยเธอก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่งว่าเพื่อนบ้านคนใหม่คงเป็นคนที่เธอพอพูดคุยได้ และคงไม่สร้างปัญหาในความเป็นบ้านใกล้เรือนเคียงกัน

หญิงสาวหมุนกายกลับ เมื่อนึกว่าสิ่งที่สงสัยก็ได้คำตอบแล้ว และตอนนี้ตนก็อยู่ในฐานะผู้บุกรุกอยู่กลายๆ จึงคิดจะรีบออกจากบ้านนี้เสีย ทว่าท่อนขากลมกลึงกลับตรึงอยู่กับที่เมื่อสายตาปะทะกับภาพที่เธอไม่นึกฝันว่าจะได้เห็นในที่นี้มาก่อน

คุณเป็นใคร เข้ามาในนี้ทำไม

โสริยาขนลุกเกรียว กลั้นใจถามบุรุษหนุ่มผมเผ้ายุ่งเหยิง กายล่ำสันท่อนบนเปลือยเปล่า ส่วนด้านล่างมีเพียงกางเกงนอนขาสั้นเกาะเกี่ยวสะโพกเพรียวไว้อย่างหมิ่นเหม่ หล่อนกลืนน้ำลายด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย พลางบังคับสายตาให้จับอยู่กับใบหน้าบึ้งตึงที่กำลังจ้องเขม็งมาอย่างไม่เป็นมิตร

ฉันน่าจะถามเธอมากกว่าว่ามายืนอยู่ในบ้านได้ยังไง ใครเชิญเข้ามา

เสียงห้าวกระชากหลุดจากริมฝีปากหยัก สองมือเปลี่ยนจากกอดอกเป็นเท้าสะเอวคล้ายอยากเอาเรื่องเธอเหลือเกิน โสริยาถอยหลังโดยอัตโนมัติ เมื่อความรู้สึกปลอดภัยในบ้านโบราณที่เธอคุ้นเคยมานานนับสิบปีอันตรธานไปพร้อมกับการปรากฏตัวของผู้ชายคนนี้...ผู้ชายตัวสูงใหญ่ ขนาดที่ว่าเธออยู่ในเกณฑ์ของหญิงไทยที่ค่อนข้างสูงแล้วยังต้องเงยหน้าคุยกับเขา

ฉันเห็นประตูเปิดอยู่เลยเข้ามา แค่จะดูว่าลุงเขาอยู่สบายดีหรือเปล่า

ลุง...ลุงคนไหน

คนถามขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมหรี่มองอย่างไม่ไว้ใจ หากไม่กี่วินาทีโสริยาก็เห็นเรียวคิ้วหนานั้นคลายออกพร้อมใบหน้าคมสันผ่อนคลายกว่าเดิม แล้วกล่าวถ้อยคำที่ฟังดูอ่อนโยนลงกว่าเดิม

ลุงที่เธอถามหา เขาตายไปแล้ว

อะไรนะ เขาตายแล้ว และ...แล้วคุณเป็นใครถึงถือสิทธิ์เข้ามาอยู่แทน

เท่าที่โสริยารู้ มีเพียงผู้เช่าคนเดียวที่ทำสัญญาในการอาศัยอยู่บ้านหลังนี้ และเธอไม่เคยรู้ว่าเขาจากโลกนี้ไปแล้ว...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น