คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ชายิกาของซาตาน | สนพ.ไลต์ ฯ ตีพิมพ์

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 เค้าลางแห่งความยุ่งเหยิง [อัพ 100 %]


     อัพเดท 11 ก.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ชายิกา, ซาตาน, ซาบซึ้ง
ผู้แต่ง : สุธาสินี/Lalanda/อรอิสรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สุธาสินี/Lalanda/อรอิสรา
My.iD: https://my.dek-d.com/lalanda
< Review/Vote > Rating : 97% [ 13 mem(s) ]
This month views : 8 Overall : 318,811
1,698 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 226 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ชายิกาของซาตาน | สนพ.ไลต์ ฯ ตีพิมพ์ ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 เค้าลางแห่งความยุ่งเหยิง [อัพ 100 %] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10371 , โพส : 21 , Rating : 91% / 32 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

ตอนที่ 3 เค้าลางแห่งความยุ่งเหยิง

 

รถสปอร์ตสีเทาที่เคลื่อนเข้ามาจอดเทียบอยู่ใกล้เรียกความสนใจของชายิกาได้อย่างชะงัดเพราะรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นรถคันที่จอดซุ่มอยู่ข้างรั้วบ้านนายจ้างคนใหม่ที่เห็นในตอนเช้า ชายิกาขยับเท้าเข้ามาข้างในล็อบบีของคอนโดมิเนียม หากสายตายังคงจับจ้องผ่านผนังกระจกใสด้วยใจอยากรู้ รถคนนั้นติดฟิล์มมืดสนิทจนมองไม่เห็นคนข้างในเหมือนอย่างเคย ชายิกาจับตามองไม่นานก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงเปิดประตูรถอีกด้านแล้วก้าวออกมา ก่อนที่รถคันนั้นจะเคลื่อนไปวนตรงวงเวียนกลับรถข้างหน้า ในคราวนี้ชายิกาไม่ลืมที่จะจดจำหมายเลขทะเบียนรถไว้ เพราะถ้าหากเป็นรถคันเดียวกันกับที่ไปป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้บ้านเจ้านาย หล่อนก็จะได้มีเบาะแสหากเกิดเหตุร้ายขึ้นมาในภายหลัง

ชายิกาเมินหน้าไปอีกทางเมื่อผู้ชายร่างสูงที่เพิ่งลงจากรถคันนั้นก้าวเท้าเข้ามาในล็อบบี ท่าทางกลบเกลื่อนของหญิงสาวอยู่ในสายตาของใครอีกคนที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ทางด้านหลังเพื่อรอจังหวะทักทาย

“ทำอะไรอยู่จ๊ะดาร์ลิง” เสียงถามดังขึ้นพร้อมร่างบางของชายิกาเซตามแรงปะทะจากคนที่จู่โจมเข้ามาทำให้หญิงสาวหลุดเสียงกรีดร้องอย่างตกใจด้วยไม่ทันได้ระวังตัว

“กรี๊ดดด!!!”

ร่างบางถูกกอดรัดจากด้านหลังพร้อมเสียงหัวเราะใส ทำให้ชายิการู้ทันทีว่าเป็นใครที่มักเล่นอย่างนี้ทุกครั้งที่หล่อนเผลอ ท่าทีนัวเนียของสองหญิงที่คนหนึ่งยังคงต่อว่าปนเข้ามากับเสียงหยอกเย้าอย่างสนุกสนานของอีกคนนั้น เรียกสายตาของชายหนุ่มที่กำลังเดินไปกดลิฟต์ให้หันมามองทันที

ภวันต์เพ่งมองภาพที่ปรากฏสู่สายตาแล้วอ้าปากค้างอย่างนึกฉงนปนประหลาดใจ ชายหนุ่มตัดสินใจขยับเท้าเข้าไปจนใกล้หวังจะได้ยินสองคนเป้าหมายที่กำลังออดอ้อนงอนง้อกันอยู่ใกล้ประตูล็อบบี

“กี้เล่นอย่างนี้อีกแล้ว วุ้นตกใจรู้หรือเปล่า”

“ก็กี้ชอบดูตอนวุ้นตกใจนี่ ดูสิ กรี๊ดเสียงดังลั่นเลย ตลกจริงๆ”

“เห็นคนตกใจแล้วตลกมากใช่ไหม ขำมากใช่ไหม” เสียงหวานย้ำถามพร้อมฟาดมือบางที่ลำแขนเรียวของเพื่อนสาวอย่างนึกหมั่นไส้

“โอ้ย! พอแล้วๆ กี้เจ็บแล้ว” กวินนาร้องห้ามแต่ก็ยังปนด้วยเสียงหัวเราะอย่างหยุดได้ยากเต็มที ก่อนที่จะถามเพื่อนสาวที่ตอนนี้คงหายตกใจแต่กลับตีสีหน้างอง้ำขึ้นมาแทน

“วุ้นมาถึงที่นี่นานหรือยังจ๊ะ” กวินนาปะเหลาะถามอย่างเอาใจ

“วุ้นเพิ่งมาถึง กำลังจะโทรเรียกให้กี้ลงมารับ” ชายิกาตอบ แล้วทำหน้าสงสัยเมื่อเห็นกวินนามองสำรวจทั่วกายหล่อนก่อนโอดครวญ

“นี่วุ้นไม่ซื้อของกินติดมือมาเลยหรือ รู้หรือเปล่าว่ากี้หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว”

“ก็ไหนกี้บอกว่ามีของสดอยู่ในตู้เย็นยังไงล่ะ วุ้นตั้งใจจะมาทำให้ทาน รับรองว่าอร่อยกว่าซื้อของเจ้าไหนๆอย่างแน่นอน”

“ก็ได้ กี้เชื่อว่าวุ้นทำอะไรก็อร่อยทั้งนั้น งั้นรีบไปกันเลย” กวินนาบอกด้วยน้ำเสียงดีขึ้นพลางดันแผ่นหลังบางของเพื่อนสาวให้ก้าวไปพร้อมกัน

“ตะกละล่ะสิ” ชายิกาว่าให้พร้อมค้อนใส่ กริยาของหล่อนเรียกเสียงหัวเราะของเพื่อนสาวให้ดังขึ้นอีกครา คนทั้งสองเดินไปขึ้นลิฟต์อีกฝั่งซึ่งอยู่ใกล้ห้องพักของกวินนามากกว่าจึงทำให้ไม่เห็นใครบางคนที่ยืนมองด้วยสายตาละห้อยหาเจือความผิดหวัง ก่อนที่เขาจะตัดใจเดินกลับไปที่ประตูลิฟต์อีกด้าน

“อกหักตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มเลย ชอบเล่นดนตรีไทยก็ไม่บอกกัน น่าเสียดาย หน้าตาก็สวย หุ่นก็ดีทั้งสองคน เสียของจริงวุ้ยเสียงห้าวบ่นพึมพำจนกระทั่งประตูลิฟต์ถูกเปิดออกจึงก้าวเท้าเข้าไปข้างในเพื่อขึ้นไปสู่ห้องพักของตนด้วยสภาพไหล่ลู่คอตกอย่างหมดอาลัยในชีวิต

 

ทางด้านหญิงสาวทั้งสองคนเมื่อก้าวเข้าไปในห้องชุดหรูขนาดสองห้องนอนบนชั้น 16 ของคอนโดมิเนียมหรูสูง 32 ชั้นแห่งนี้ เจ้าของสถานที่ก็เดินนำแขกสาวเข้าไปในห้องครัวพร้อมเสียงพูดคุยที่ดังต่อเนื่องกันมาตลอดทางนับตั้งแต่เจอกันข้างล่างตรงล็อบบี้

“อาหารสดมีอยู่เต็มตู้เย็น แล้วกี้ก็ยังปล่อยให้ตัวเองหิวจนได้” ชายิกาพูดพลางเปิดตู้เย็นหยิบของสดที่มีทั้งหมูและผักหลายอย่าง รวมทั้งไข่อีกสองใบออกมาวางเรียงกัน

“คุณแม่ซื้อมาใส่ไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวานซืน กี้ยังไม่ได้ดูเลยว่ามีอะไรบ้าง”

“แล้วจะปล่อยทิ้งไว้จนของพวกนี้เน่าอยู่ในตู้เย็นหรือยังไงจ๊ะ” ชายิกาได้ทีบ่นว่าเพื่อนสาว หากกวินนาได้แต่หัวเราะคิกคักอย่างไม่ถือสาหาความ

“วุ้นเนี่ยน้า ชอบบ่น ชอบว่ากี้เหมือนคุณแม่เปี๊ยบแลย” กวินนาพูดพลางมองเพื่อนสาวที่จัดการหั่นหมูที่ล้างสะอาดและผักสดอย่างคล่องแคล่วจนเพลินตา 

“วันนี้กี้สอบเสร็จ วุ้นก็คิดว่ากี้จะไปฉลองกับเพื่อนในคณะเสียอีก” ชายิกาเอ่ยขึ้น แม้หล่อนกับกวินนาจะเรียนคณะเดียวกัน แต่ก็ต่างสาขากันไป มีแค่เพียงบางวิชาเท่านั้นที่จะได้เรียนร่วมกัน

“ไม่ล่ะ เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึกแล้ว วันนี้เลยตั้งใจว่าสอบเสร็จก็จะกลับมาพักผ่อน อีกอย่างเพื่อนในกลุ่มก็นัดทานข้าวกันในวันมะรืน กี้ตั้งใจจะไปสบทบตอนนั้น”

“แล้วตัดสินใจหรือยังว่าเรียนจบแล้ว จะทำงานหรือว่าเรียนต่อปริญญาโท”

“ตอนนี้ยังไม่คิด” กวินนากล่าวสั้นๆ พร้อมเสียงหัวเราะอย่างไม่กังวลเรื่องใดนัก คงเพราะความพร้อมที่มีทำให้หล่อนสามารถเลือกทำในสิ่งที่ต้องการเท่านั้น “กี้ดีใจด้วยนะที่วุ้นได้งานทำ แล้วจะเริ่มทำงานเมื่อไหร่ล่ะ”

“เริ่มทำตั้งแต่พรุ่งนี้” ชายิกาบอกโดยไม่ละมือจากงานตรงหน้า “ค่าจ้างดีๆอย่างนี้จะหาได้จากที่ไหน วุ้นต้องรีบตะครุบไว้ก่อน ตอนนี้ก็ไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียไป”

“โธ่เอ้ย! แม่ชายิกา ที่แท้ก็เห็นแก่เงิน”

“ทำไมล่ะ เห็นแก่เงินแล้วผิดตรงไหน ยังไงวุ้นก็ตั้งใจจะทำงานให้คุ้มกับค่าจ้างอยู่แล้ว” หญิงสาวโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนรำพึงต่อ “ถึงงานที่ได้จะไม่ตรงกับสาขาที่เรียนมา แต่วุ้นก็ไม่ถือเป็นเรื่องจริงจัง ตอนนี้มีงานอะไรมาให้ทำ วุ้นก็คว้าไว้ก่อน”

กวินนานิ่วหน้าครุ่นคิด หล่อนรู้เพียงว่าชายิกาได้งานทำอย่างง่ายดาย มิหนำซ้ำค่าจ้างยังสูงลิบลิ่วสำหรับบัณฑิตจบใหม่ จนอดที่จะคิดเคลือบแคลงไม่ได้

“แล้ววุ้นไม่นึกสงสัยบ้างหรือว่าทำไมเขาถึงจ่ายค่าจ้างสูงนัก”

“คงเพราะงานที่จ้างเป็นตำแหน่งชั่วคราว ไม่มีความมั่นคงมั้ง เขาก็เลยตั้งค่าจ้างไว้สูงๆเพื่อเป็นแรงจูงใจ”

“อืม ก็เป็นไปได้” กวินนาพยักหน้าคล้อยตาม ขณะเดินไปหยิบจานส่งให้เพื่อนสาวเพื่อใส่ผัดผักรวมมิตรในกระทะที่กำลังจะปรุงเสร็จ

ชายิกาตั้งอกตั้งใจทำงานตรงหน้า จนเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“วุ้นทำกับข้าวไว้ให้ แล้วกี้หุงข้าวหรือยังล่ะจ๊ะ”

“เรียบร้อยแล้วจ้ะ”

“วันนี้วุ้นทานข้าวด้วยไม่ได้นะ เพราะต้องไปซื้อของแล้วจะรีบกลับบ้าน วุ้นอยากเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับเริ่มงานใหม่ในวันพรุ่งนี้”

“อ้าว! แล้ววุ้นมาหากี้เพื่อมาทำกับข้าวให้กินแค่นี้เหรอ”

“วุ้นนัดน้องๆมาซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตที่อยู่ใกล้คอนโดของวุ้นนี่แหล่ะ สองคนนั้นเขาจะซื้อของใช้ส่วนตัว ระหว่างที่รอเวลานัดวุ้นก็เลยถือโอกาสแวะมาหากี้”

“อ๋อ ตอนกลับจะให้กี้ขับรถไปส่งหรือเปล่าล่ะ วุ้นจะได้ไม่ต้องหิ้วของพะรุงพะรังขึ้นรถเมล์”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ตั้งใจจะกลับรถแท็กซี่กัน”

“อืม อย่างนั้นก็ได้”

ชายิกาทำอาหารจนเสร็จแล้วเมื่อเห็นว่าใกล้เวลาที่น้องชายหญิงจะเลิกเรียนแล้วมาหาที่ซุปเปอร์มาเก็ตซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ หล่อนจึงได้ลาเพื่อนสาวกลับไป

 

“เป็นยังไงบ้าง ต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่า” เสียงเอ่ยถามจากด้านหลังทำให้ชายิกาหันไปมองพร้อมเปิดรอยยิ้มอย่างพึงใจเมื่อเห็นหญิงสาวใหญ่ที่หล่อนเริ่มคุ้นเคยเดินเข้ามาในสำนักงานแห่งนี้...สถานที่ทำงานใหม่ของหล่อน

“ไม่มีค่ะ วุ้นไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้ว ขอบคุณมากนะคะพี่พริม”

“ไม่เป็นไร โต๊ะเก้าอี้ รวมถึงอุปกรณ์สำนักงาน อย่างคอมพิวเตอร์และพรินเตอร์พวกนี้ คนจากสำนักงานใหญ่เพิ่งจัดหามาให้เมื่อวานตอนบ่าย”

ชายิกาฟังคำบอกเล่าอย่างตั้งอกตั้งใจ พลางมองรอบตัวภายในสำนักงานที่ผนังด้านหน้ากรุด้วยกระจกใสจนมองออกไปเห็นน้ำพุสวยที่อยู่ตรงลานกว้างซึ่งเป็นพื้นที่ว่างกั้นระหว่างบ้านหลังใหญ่กับสำนักงานนี้

“ทำงานที่นี่อาจจะเหงา เด็กสาวๆอย่างหนูมาอยู่อย่างนี้พี่กลัวว่าจะเบื่อเสียก่อน” พริมพูดพลางมองใบหน้าขาวนวลแล้วกวาดสายตามองทั่วร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตเข้ารูปกับกระโปรงแบบเรียบยาวแค่เข่าซึ่งเป็นรูปแบบเดียวกับที่เห็นสวมมาเมื่อวาน

“วุ้นอยู่ได้ค่ะ” ชายิกาตอบรับอย่างอ่อนหวานด้วยต้องการให้สาวใหญ่มั่นใจในความเป็นหล่อน ไม่ใช่ว่าชายิกาจะเก่งกล้าสามารถเกินกว่าใคร แต่ด้วยสถานะรวมถึงภาระที่ต้องแบกรับไว้จึงหล่อหลอมให้หญิงสาวต้องอดทน แค่บรรยากาศรอบข้างไม่สนุกสนานและไม่มีเพื่อนร่วมงานไว้คบหาอย่างถูกใจ คงไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้หล่อนเลิกล้มทำงาน

นัยน์ตาหวานกวาดมองรอบแล้วหยุดสายตาที่โต๊ะตัวใหญ่ซึ่งวางอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานของหล่อน

“แล้วจะมีใครมาทำงานที่นี่อีกหรือคะ”

“หมายถึงโต๊ะนั้นหรือ” พริมมองตามคนตาหวานที่จ้องไปที่โต๊ะตัวต้นเหตุ “อย่างที่เคยบอกนั่นแหล่ะว่าเคยมีคนทำงานกับคุณหญิงแล้วลาออกอย่างกะทันหัน ข้าวของก็ยังไม่มาเก็บไปสักที โต๊ะตัวนี้จึงต้องเก็บรอไว้ หรือไม่บางทีก็อาจเอาไว้สำหรับคนที่จะมานั่งทำงานประจำที่นี่ต่อไป”

คำอธิบายนั้นทำให้ชายิกาเผลอเม้มริมฝีปากจนแน่น งานใกล้บ้านแถมเงินเดือนดีๆอย่างนี้หล่อนคงทำได้เพียงชั่วคราว หลังจากที่คุณหญิงได้พนักงานมาทำประจำแล้วหล่อนคงต้องหางานใหม่ หากลึกลงไปชายิกาก็ยังคาดหวังว่าถ้าผลงานเข้าตา ก็ไม่แน่ว่าเจ้านายอาจเปลี่ยนใจมาจ้างหล่อนทำงานประจำแทนก็ได้

“เอาล่ะ ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยดีไม่มีปัญหา พี่ก็จะกลับสักที” เสียงของพริมปลุกชายิกาให้ตื่นจากความคิด สาวใหญ่ขยับเท้าเดินไปจนถึงประตู แต่แล้วก็ชะงักแล้วหันกลับมาเหมือนเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้ “ตอนเที่ยงหนูไปทานอาหารที่ห้องครัวของตึกขาว เมื่อถึงเวลาแล้วฉันจะให้คนมาเชิญ”

“ตึกขาวไหนคะ บ้านหลังนั้นหรือเปล่าคะ” ชายิกาถามพลางชี้ไปในทิศทางของบ้านหลังใหญ่ที่เห็นว่ามีเพียงหลังเดียวในอาณาบริเวณนี้ที่เข้าข่ายว่าจะเป็นตึกขาวอย่างที่อีกฝ่ายพูดถึง

“ใช่ บ้านหลังนั้นแหล่ะ”

“แล้วมีคนอยู่ด้วยหรือคะ” ชายิกาถามอย่างสงสัยเพราะติดใจมาตั้งแต่เมื่อวานตอนที่มาสัมภาษณ์งาน หากพอเห็นสายตาของพริมที่หรี่มอง ชายิกาก็ต้องกล่าวชี้แจง “พอดีวุ้นเห็นว่าประตูด้านหน้าของตึกขาวปิดอยู่น่ะค่ะ เลยไม่รู้ว่าด้านในมีคนอยู่”

ชายิกามองตามร่างอวบอิ่มของพริมที่เดินออกไปโดยไม่ได้กล่าวถ้อยคำใดอีก เมื่อถูกทิ้งไว้เพียงลำพังในห้องทำงานสี่เหลี่ยมขนาดพอวางโต๊ะเก้าอี้ได้ไม่กี่ที่นั่ง นัยน์ตาคู่สวยก็กวาดมองรอบตัวอีกครั้งพร้อมทั้งแย้มริมฝีปากอย่างนึกพอใจในความพร้อมเพรียงของอุปกรณ์ทำงาน รวมถึงบรรยากาศดีๆอย่างนี้จะหาได้จากที่ไหนอีก

ร่างบางเดินไปนั่งประจำเก้าอี้ทำงาน แล้วเปิดแฟ้มเอกสารรายการบัญชีที่คุณหญิงประภัสสรให้คนนำมาวางไว้ก่อนที่หล่อนจะเข้ามาถึง แม้ไม่ได้ร่ำเรียนมาทางด้านนี้โดยตรง หากสิ่งที่ชายิกานำมาใช้เพื่อเรียนรู้งานตรงหน้าก็คงเป็นประสบการณ์และสัญชาติญาณเท่านั้น

“ทำยังไงถึงจะมีเหลือกินเหลือใช้อย่างนี้นะ เฮ้อ!” ชายิกาบ่นอย่างไม่จริงจังนักเมื่อเห็นรายการทรัพย์สินซึ่งมีทั้งที่ดินให้เช่า รวมถึงส่วนที่ถูกพัฒนาเป็นโครงการต่างๆ อีกทั้งผลประโยชน์จากธุรกิจที่มีอยู่ในครอบครอง ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจจิวเวลรีที่มีชื่อเสียงโด่งดังทั้งในและต่างประเทศ รวมถึงธุรกิจนำเข้ารถยนต์ที่มุ่งเน้นเฉพาะกลุ่มลูกค้ามหาเศรษฐีซึ่งทำรายได้ปีละหลายล้านบาท

“ลูกเต้าก็ไม่มี เอาเงินพวกนี้ไปบริจาคเสียครึ่งหนึ่งให้เด็กด้อยโอกาสในสังคมก็คงจะดีไม่น้อย” ชายิกาคิดไปอย่างขำๆ แล้วคิ้วเรียวก็เลิกขึ้นก่อนมองออกไปด้านนอกผ่านผนังกระจกใส “แต่กี้ก็บอกว่าคุณหญิงมีลูกเลี้ยงคนหนึ่งนี่นา แล้วหมอนั่นไปอยู่ที่ไหน เป็นทายาทสายตรงอย่างนี้คงไม่ต้องทำการทำงานให้เหนื่อย แค่รอรับผลประโยชน์อย่างเดียวก็สบายไปทั้งชาติ”

นาฬิกาที่ติดบนผนังเหนือโต๊ะทำงานบอกสัญญาณเวลาสิบนาฬิกา ขณะที่ชายิกาพลิกแฟ้มเอกสารเล่มต่อไปแต่ก็ไล่สายตาไปได้เพียงหน้าเดียวแล้วไพล่ไปเห็นกลุ่มคนเดินผ่านสนามหญ้าตรงลานน้ำพุไปในทิศทางของตึกขาว ด้วยความอยากรู้ชายิกาจึงลุกเดินออกจากเก้าอี้แล้วมาหยุดตรงหน้าต่างบานเลื่อนแล้วเพ่งมอง

“คนพวกนั้นมาทำอะไรกัน” เสียงหวานพึมพำเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ 4-5 คนที่ดูละม้ายจะเป็นช่างซ่อมอะไรสักอย่าง คนตัวสูงที่แบกบันไดกับอีกคนที่ถือสายไฟสีขาวม้วนโตมาด้วยกัน คนอื่นที่เหลือก็ยังมีสัมภาระจำพวกเครื่องมือช่างถือไว้คนละไม้คนละมือ ชายิกาเห็นหญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อสีขาวนวลกับผ้าถุงสีน้ำตาลซึ่งคงเป็นคนทำงานบ้านในอาณาเขตรั้วแห่งนี้เข้าไปพูดคุยบางอย่าง สักพักก็เห็นคนทั้งหมดเดินตามหลังหญิงคนนั้นแล้วลับหายเข้าไปในตึกขาว

ชายิกาขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวสวยยกขึ้นแตะแก้มนุ่มของตนอย่างครุ่นคิด

“หรือว่าคุณหญิงจะกลับเข้ามาอยู่ที่ตึกขาว ถึงให้คนเข้ามาซ่อมแซมบ้าน”

สงสัยไปก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ชายิกาจึงตัดใจเดินกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะเหมือนเดิม จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรชายิกาก็ไม่รู้ตัวเพราะกำลังเพลินกับการนั่งดูข้อมูลในแฟ้มเอกสาร จนได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ใบหน้าสวยก็เงยขึ้นมองซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูสำนักงานถูกเปิดออกมา

“คุณพริมให้หนูมาเชิญคุณชายิกาไปทานอาหารกลางวันที่ตึกขาวค่ะ” เด็กสาวที่สวมเสื้อยืดสีชมพูกับกางเกงยีนสีซีดบอก

ชายิกาเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนบนผนังจึงเห็นว่าเหลืออีกสิบนาทีก็ถึงเวลาเที่ยงวันจึงพยักหน้ารับก่อนที่จะขอตัวไปสำรวจความเรียบร้อยในห้องน้ำที่อยู่ด้านใน เพียงไม่กี่นาทีชายิกาก็เดินออกมาพร้อมใบหน้าระบายรอยยิ้มเพื่อผูกมิตรไปให้กับเด็กสาว

“หนูชื่ออะไรจ๊ะ” ชายิกาถามขณะที่ก้าวเท้าเดินเคียงกันไปตามทางเดินสู่ตึกขาวซึ่งเป็นระยะทางไม่กี่สิบเมตร

“ชื่อดุจเดือนค่ะ” เด็กสาวบอกพร้อมรอยยิ้มเจือด้วยความเขินอาย “คุณชายิกาเรียกหนูว่าเดือนก็ได้ค่ะ”

“จ้ะ งั้นเดือนก็เรียกพี่ว่าพี่วุ้นแล้วกันนะ” นัยน์ตาหวานลอบสังเกตรูปร่างแบบบางและผิวพรรณผ่องใสดูผิดแผกไปจากคนทำงานบ้านทั่วไป “เดือนทำงานที่นี่ด้วยหรือเปล่าจ๊ะ”

“หนูมาอยู่กับป้าชวนพิศที่เป็นแม่บ้านของที่นี่ค่ะ บ้านหนูอยู่ต่างจังหวัด พอเข้ามาเรียนที่กรุงเทพ พ่อกับแม่เลยให้มาอยู่กับป้าแทนอยู่หอพัก”

“อ้อ ดีจ้ะ อยู่กับญาติผู้ใหญ่อุ่นใจดี” ชายิกาพยักหน้าเออออตาม หากแต่เด็กสาวกลับหัวเราะเสียงใสก่อนกล่าวเชิงค้าน

“อยู่กับป้าชวนพิศ อุ่นจนร้อนเชียวค่ะ”

“หมายความว่าไงหรือจ๊ะ”

“เดี๋ยวพี่วุ้นก็รู้เอง ถ้าพี่วุ้นทำงานที่นี่นานๆ ตอนเที่ยงคงได้มาทานอาหารที่ตึกขาวบ่อยๆ พี่ก็จะรู้จักป้าของหนูไปเอง” เด็กสาวตอบเป็นปริศนา หากแต่ชายิกาไม่ติดใจสงสัยด้วยเห็นว่าเด็กคนนี้ก็รุ่นราวคราวเดียวกับน้องสาวตนที่หากโดนเคี่ยวเข็ญเรื่องใดมากไปก็มักพานคิดว่าหล่อนใจร้ายใจดำไปเสียทุกครั้ง

ชายิกาเดินเข้ามาทางด้านหลังตึก แม้จะเป็นพื้นที่ทำงานบ้านรวมถึงงานครัวแต่ทุกสิ่งรอบตัวก็ถูกจัดสร้างไว้เป็นอย่างดี สมสง่าราศีของความเป็นตึกขาวหลังใหญ่

“พี่วุ้นเชิญทางนี้ค่ะ พี่ๆเขาจัดอาหารไว้ให้เรียบร้อยแล้ว” ดุจเดือนบอกพลางเดินนำไปที่ศาลาเล็กๆที่ติดกับห้องครัวที่สร้างแยกออกไปอย่างเป็นสัดเป็นส่วน

“เดือนไม่ทานด้วยกันหรือจ๊ะ” ชายิกาถามเมื่อเห็นว่าสำรับอาหารมีเพียงชุดเดียวที่วางบนโต๊ะไม้เนื้อดีที่วางเด่นกลางศาลาสีขาวซึ่งดูกลมกลืนไปกับบ้านกึ่งตึกหลังนี้

“หนูทานในครัวกับพี่ๆที่ทำงานในบ้านค่ะ เชิญพี่วุ้นตามสบายเถอะค่ะ” ดุจเดือนบอกเสร็จก็หันกายเดินกลับ

เมื่อถูกทิ้งไว้ตามลำพังชายิกาจึงเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวที่อยู่ใกล้กับสำรับอาหาร นัยน์ตาหวานมองเก้าอี้ที่วางเรียงกันเกือบสิบตัว ทำให้เดาได้อย่างไม่ยากว่าที่ตรงนี้คงเป็นอีกสถานที่หนึ่งซึ่งจัดไว้เพื่อรับรองแขกเหรื่อ

ชายิการับประทานอาหารที่มีกับข้าวสามอย่างละเลียดไปเงียบๆ จนเกือบครึ่งชั่วโมงก็รู้สึกอิ่มจึงยกแก้วน้ำที่วางอยู่ด้านซ้ายมือขึ้นมาดื่ม เมื่อวางแก้วน้ำลงบนพื้นโต๊ะอาหาร ชายิกาก็เผลอทอดถอนใจไปกับความเงียบและฮึมครึมที่แทรกเข้ามาในบางขณะอย่างลืมตัว

‘เฮ้อ! ทำงานแค่ครึ่งวันก็ต้องนั่งถอนหายใจซะแล้ว ชายิกา’ 

ชายิกานั่งคิดไปเรื่อยเปื่อย พลันได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา หากเดาจากทิศทางของเสียงรถที่จอดก็น่าจะมาจากด้านหน้าของตัวตึก ต่อเมื่อหันไปมองก็เห็นคนทำงานบ้านสองคนเดินกระซิบกระซาบออกมาจากห้องครัวก่อนตรงไปในทิศทางสู่เรือนเล็กที่คุณหญิงประภัสสรกำลังพักพิง

ชายิกาดึงความสนใจกลับมาแล้วเก็บจานชามสำรับอาหารวางในถาดก่อนที่จะประคองเดินเข้ามาที่ตึกใหญ่ ต่อเมื่อย่างเท้ามาจนถึงหน้าประตูห้องครัว สายตาหวานกวาดมองจนทั่วก็ไม่เห็นใครสักคน

“หายไปไหนกันหมดนะ” สิ้นคำรำพึงของชายิกาก็ได้ยินเสียงเอะอะมาจากข้างใน หญิงสาวถือวิสาสะเดินเข้าไปในครัวแล้ววางถาดอาหารลงข้างซิงค์ล้างจาน ขณะคิดจะปลีกตัวหนีเพราะเห็นว่าที่นี่เริ่มมีเค้าลางแห่งความวุ่นวายตามมา ด้วยเสียงห้าวของใครสักคนที่ยังคงดังต่อเนื่องเหมือนเจ้าตัวไม่สบอารมณ์นัก

“ใครเป็นคนสั่งให้เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดนี้” เสียงห้าวกรรโชกถาม ชายิกาชะงักเท้าแล้วเงี่ยหูฟังอย่างอยากรู้

“คุณหญิงค่ะ คุณหญิงประภัสสรสั่งให้เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ป้าก็เลยให้คนงานเร่งทำ เพราะอยากจะให้เสร็จทันวันที่คุณย้ายเข้ามาอยู่” เสียงหญิงมีอายุกล่าวชี้แจงอย่างนอบน้อมทำให้คนแอบฟังนึกตำหนิเจ้าของเสียงห้าวนั้นทันที

‘พูดจากรรโชกโฮกฮาก จะแสดงอำนาจบาตรใหญ่ไปถึงไหน คนแก่ก็ยังไม่ละเว้น สงสัยคงเป็นลูกหลานของคนบ้านนี้’

ชายิกาคิดพลางส่ายหน้าแล้วก้าวเท้าเดิน หวังเพียงจะไปให้ไกลจากความวุ่นวายที่นี่ แต่เมื่อได้ยินเสียงเดินตึงตังดังเข้ามาใกล้ ความรู้สึกบางอย่างทำให้ชายิกาไม่กล้าขยับเท้าก้าวต่อไป ร่างบางหยุดชะงักแล้วผินใบหน้าไปตามทิศทางของเสียงนั้น ภาพของคนร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางประตูที่เชื่อมกับส่วนของห้องครัวก็ปรากฏขึ้นในสายตา

“แล้วนี่ใครกันอีกล่ะป้า” เสียงห้าวกล่าวดุดันเมื่อดวงตาคมจ้องเขม็งไปที่คนร่างบางที่ยืนอยู่กลางโถงกว้าง แสงสว่างที่ส่องมาจากช่องแสงด้านบนทำให้ร่างนั้นดูกระจ่างตา

ชายิกามองใบหน้าคมสันที่ฉาบด้วยความเย็นชา วูบหนึ่งที่ดวงตาคู่สวยส่อประกายสงสัยแกมประหลาดใจด้วยรู้สึกถึงความคุ้นเคย หากแต่หล่อนก็ยังคิดไม่ออกว่าชายผู้นี้เป็นใคร แต่แล้วร่างน้อยก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงห้าวดังราวฟ้าฝ่าขึ้นอีกครั้ง

“ป้าชวนพิศ! ผมถามว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงเข้ามาเพ่นพ่านที่นี่”

“คุณมาร์คขา ใจเย็นๆสิคะ ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวป้าจะถามให้ว่าแม่หนูคนนี้เข้ามาได้ยังไง”

“ไม่ต้อง ผมไม่อยากรู้แล้ว” ร่างสูงสง่าหมุนกายกลับโดยมีร่างท้วมของหญิงชราก้าวตามหลังไปติดๆพร้อมเสียงโต้ตอบที่ชายิกายังได้ยินอย่างชัดเจน

“ไหนบอกว่าจะจัดการให้เรียบร้อยยังไงล่ะ ทำไมถึงเละเทะวุ่นวายได้อย่างนี้”

“คุณมาร์คจะเข้ามาก็ไม่บอกให้รู้ล่วงหน้านี่คะ ป้าเตรียมที่ทางไว้ให้ไม่ทัน”

ชายิกากระพริบตาปริบๆ ปลุกตัวเองให้ตื่นจากฝันร้ายตอนเที่ยงวัน หูยังแว่วได้ยินเสียงจอมวุ่นวายคนนั้นสลับกับเสียงโต้ตอบของหญิงชราที่ดูท่าจะประคบประหงมจนน่ารำคาญ ครั้นตั้งสติได้คนร่างบางก็รีบจ้ำอ้าวออกไปจากที่ตรงนี้ แล้วกลับไปอยู่ในสถานที่ที่จะไม่มีใครกล่าวหาว่าหล่อนเข้ามาเพ่นพ่านได้อีก

‘บ้าจริงๆ ก็เห็นอยู่แล้วว่านายนั่นแหล่ะที่เป็นตัววุ่นวาย ยังจะไปว่าคนอื่นอีก คนอะไรไม่รู้จักดูตัวเองเสียบ้าง’

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ชายิกาของซาตาน | สนพ.ไลต์ ฯ ตีพิมพ์ ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 เค้าลางแห่งความยุ่งเหยิง [อัพ 100 %] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10371 , โพส : 21 , Rating : 91% / 32 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 21 : ความคิดเห็นที่ 161
 โห! คุณมาคก์ดุอะ
PS.  หวัดดีค่า ขอบคุณทุกคอมเม้นนะค่ะ
Name : pikuchan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pikuchan [ IP : 124.121.188.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กันยายน 2554 / 16:26
# 20 : ความคิดเห็นที่ 160
ดุจริงๆๆๆเลยท่านเนี้ย
Name : koong-Gyu Hyun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ koong-Gyu Hyun [ IP : 58.136.28.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2554 / 17:52
# 19 : ความคิดเห็นที่ 159
จู่จู่เจอเสียงดังหนูวุ้นคงตกใจ
PS.  เป็นกำลังใจให้ค่ะ
Name : จิรารัตน์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จิรารัตน์ [ IP : 125.27.226.104 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2554 / 20:52
# 18 : ความคิดเห็นที่ 158

หนูชายิกาสู้ๆ

Name : september < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ september [ IP : 125.24.233.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2554 / 18:35
# 17 : ความคิดเห็นที่ 157

ดุไปไหนคะท่าน

Name : prawpraw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ prawpraw [ IP : 124.120.104.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กรกฎาคม 2554 / 15:00
# 16 : ความคิดเห็นที่ 156
 เจอแบบไม่ประทับใจเลย
Name : lovely_friend < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovely_friend [ IP : 183.89.119.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2554 / 20:28
# 15 : ความคิดเห็นที่ 155
เอะอะจัง
Name : วนัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ วนัน [ IP : 125.25.194.37 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2554 / 11:26
# 14 : ความคิดเห็นที่ 154
พี่มาร์คออกโรงมาก็เอะอะโวยวายเลยนะ
Name : ต้นว่าน [ IP : 58.11.160.6 ]

วันที่: 12 กรกฎาคม 2554 / 10:17
# 13 : ความคิดเห็นที่ 153
มาถึงก็อารมณ์ร้ายเลยนะพี่มาร์ค
5555+
PS.  LOVE ^*^ THANG YOU
Name : lovelyvenus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelyvenus [ IP : 223.206.69.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2554 / 17:50
# 12 : ความคิดเห็นที่ 152
ท่าทาง ยัยวุ้น จะได้กับพายุ อารมณ์นะเนี่ย

PS.  ความรักของผู้หญิง ( อารมณ์ + ความรู้สึก ) / เหตุผล ถึงแม้จะเข้าใจยาก...แต่ก้อยังอยากให้เข้าใจ...
Name : สาวน้อยบานเฉิ่ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สาวน้อยบานเฉิ่ม [ IP : 82.52.131.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2554 / 14:28
# 11 : ความคิดเห็นที่ 151
พระเอกรึเปล่าคะเนี่ย
PS.  เปิดตาแล้วอย่าปิดใจ เพราะคุณจะไม่เข้าใจสิ่งที่เห็นได้ทั้งหมด (ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาBlythe)
Name : ม่านเมฆา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ม่านเมฆา [ IP : 125.27.64.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2554 / 13:18
# 10 : ความคิดเห็นที่ 150
อารมณ์ร้ายน่าดูเลยนะนี่
Name : ลลลา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลลลา [ IP : 156.34.98.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2554 / 12:15
# 9 : ความคิดเห็นที่ 149
มาถึงก็โวยวายเลย พ่อมาร์คของเรา

PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 111.103.65.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กรกฎาคม 2554 / 23:08
# 8 : ความคิดเห็นที่ 148

ชายิกาคิดอย่างนั้นำไม่แปลงหรอกค่ะ ก็อมพะนะกันทั้งบ้าน จะไม่ให้นู๋วุ้นสงสัยได้ยังไงเล่า


PS.  แบ่งปันความสุข จะได้มีความสุขด้วย สบายใจจัง
Name : pimpimwall < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpimwall [ IP : 61.90.125.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กรกฎาคม 2554 / 18:31
# 7 : ความคิดเห็นที่ 147
 มาอัพอีกนะคะ
PS.  LOVE ^*^ THANG YOU
Name : lovelyvenus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelyvenus [ IP : 223.205.200.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กรกฎาคม 2554 / 15:26
# 6 : ความคิดเห็นที่ 146
รอต่อค่ะกำลังสนุก
PS.  มาเม้มท์ให้แล้วนะ สู้ ๆ
Name : ตะบองเพชรจิ๋ว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตะบองเพชรจิ๋ว [ IP : 125.25.169.135 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กรกฎาคม 2554 / 11:12
# 5 : ความคิดเห็นที่ 145
รอ รอ รอ นะค่ะ
PS.  ความสุขของนักอ่านก็คือมีนักเขียนมาอัพให้อ่านบ่อยๆ
Name : samui_usm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ samui_usm [ IP : 182.53.170.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กรกฎาคม 2554 / 10:03
# 4 : ความคิดเห็นที่ 144
ใครหนอจะมานั่งตรงนั้น หวังว่าคงจะไม่ใช่...
วุ้นนี่แม่บ้านแม่เรือนจริงๆเลย

PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 111.103.65.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กรกฎาคม 2554 / 03:58
# 3 : ความคิดเห็นที่ 143
 5555+ เล่นดนตรีไทย
PS.  LOVE ^*^ THANG YOU
Name : lovelyvenus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelyvenus [ IP : 223.207.51.235 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2554 / 18:34
# 2 : ความคิดเห็นที่ 142
นี่คือพระเอกของกี้ใช่มั้ยคะ  เข้าใจผิดเสียแล้ว อิอิ

PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 111.103.65.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2554 / 17:56
# 1 : ความคิดเห็นที่ 141
 รอๆค่ะ  สู้ๆ
PS.  เปิดตาแล้วอย่าปิดใจ เพราะคุณจะไม่เข้าใจสิ่งที่เห็นได้ทั้งหมด (ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาBlythe)
Name : ม่านเมฆา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ม่านเมฆา [ IP : 125.27.103.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2554 / 23:55
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android