คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ชายิกาของซาตาน | สนพ.ไลต์ ฯ ตีพิมพ์

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนา [อัพ 100 %]


     อัพเดท 8 ก.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ชายิกา, ซาตาน, ซาบซึ้ง
ผู้แต่ง : สุธาสินี/Lalanda/อรอิสรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สุธาสินี/Lalanda/อรอิสรา
My.iD: https://my.dek-d.com/lalanda
< Review/Vote > Rating : 97% [ 13 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 318,813
1,698 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 226 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ชายิกาของซาตาน | สนพ.ไลต์ ฯ ตีพิมพ์ ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนา [อัพ 100 %] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12095 , โพส : 23 , Rating : 95% / 46 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนา

 

“เป็นยังไงบ้าง หนูคิดว่าจะทำงานนี้ได้ไหม” เสียงนุ่มนวลกล่าวถามปลุกชายิกาให้ตื่นขึ้นจากความคิด หล่อนเงยหน้ามองหญิงที่เข้าสู่วัยชราที่ยังคงความสง่างดงามในอาภรณ์เรียบหรูสมวัยและฐานะ ดวงตาสีนิลมีแววลังเลเพียงครู่ก่อนที่จะส่องประกายความมุ่งมั่น

“ทำได้ค่ะ” ชายิกาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นหวังให้นายจ้างในอนาคตพึงใจ ความจำเป็นที่มาจ่อรอตรงหน้าทำให้ชายิกาไม่สามารถเลือกทำในสิ่งที่ตนต้องการได้มากนัก

“งานของหนูคือเป็นผู้ช่วยของฉันในทุกเรื่อง หลักๆก็จะช่วยดูพวกตัวเลขทางบัญชี งานพวกนี้มีนักบัญชีมืออาชีพทำมาให้แล้ว หนูเพียงแต่ช่วยฉันตรวจสอบดูแล และบางครั้งหากฉันจำเป็นต้องไปงานเลี้ยงรับรองของพวกสมาคมต่างๆหรืองานที่ได้รับเชิญนอกเหนือจากนั้น ฉันก็จะให้หนูไปกับฉันด้วย”

หญิงชรากล่าวอธิบายด้วยน้ำเสียงเนิบนาบพลางพินิจหญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตเข้ารูปสีหวานกับกระโปรงสีน้ำตาลยาวแค่เข่าที่นั่งสำรวมกายบนโซฟาตรงหน้า มือบางที่วางบนตักนั้นบีบเข้าหากันตลอดเวลา คุณหญิงประภัสสรยกมุมปากยิ้มอย่างพอใจ...ท่าทีที่แสดงออกทั้งทางสีหน้าและแววตาของเด็กคนนี้ช่างดูง่ายและไร้ซึ่งพิษสง

“เวลาทำงานปกติของที่นี่ เริ่มตั้งแต่แปดโมงเช้า เลิกงานห้าโมงเย็น หวังว่าหนูคงไม่มีปัญหา”

“ค่ะ” ชายิกาเงยวงหน้าใสกระจ่างก่อนตอบรับคำ

“แต่อาจจะมีนอกเวลาบ้าง อย่างงานเลี้ยงหรืองานสมาคมที่นัดนอกเหนือเวลางานของหนู ซึ่งฉันจะจ่ายค่าล่วงเวลาให้ตามปกติ” เสียงนุ่มนวลที่กล่าวอย่างมีจังหวะนั่นยังคงดังต่อเนื่อง ชายิกาเพียงรับฟังทุกถ้อยคำ ในเวลานี้หล่อนคงต้องตกปากรับคำไปทุกอย่างแล้วกระมัง “หนูจะเริ่มงานได้เมื่อไหร่”

“หนูเริ่มงานได้ตั้งแต่พรุ่งนี้ค่ะ” ชายิกาตอบอย่างนอบน้อม ค่าจ้างที่ได้เกือบสองเท่าของงานที่ตระเวนเขียนใบสมัครทิ้งไว้จูงใจให้หล่อนตอบรับทุกอย่างโดยไม่บิดพลิ้ว

“ดีแล้ว” ประกายตาของหญิงชราเปล่งความพึงใจก่อนหันไปพยักหน้าให้กับสาวใหญ่ที่นั่งอยู่ใกล้ตลอดเวลา

“พริม เดินไปส่งหนูคนนี้ขึ้นรถ”

“ค่ะ คุณพี่” หล่อนรับคำก่อนบอกกับชายิกา “ไปหนู ฉันจะไปส่ง”

ชายิกายกมือไหว้ลานายจ้างคนใหม่ ก่อนย่างเท้าตามคนนำทางที่เดินออกไปอย่างเงียบกริบ หญิงสาวก้าวมาตามทางเดินที่ปูเป็นแนวยาวพลางมองรอบตัวอย่างสังเกตเมื่อรู้สึกได้ถึงความร่มรื่นและเงียบสงบ ก่อนที่สายตาจะไพล่ไปหาบ้านหลังใหญ่ที่สร้างเด่นดูตระหง่านอยู่ทางด้านหน้า ชายิกาจำได้ว่าเกือบสิบปีที่แล้วหล่อนและน้องสองคนเคยปั่นจักรยานหนีบิดามารดาแล้วลัดเลาะเข้ามาทางท้ายซอยเพื่อชะเง้อมองบ้านหลังนั้นที่เพิ่งสร้างด้วยความตื่นตา ความสงสัยเริ่มประดังเข้ามาว่าเหตุใดหญิงชราเจ้าของอาณาจักรถึงไม่พักพิงเสียที่นั่น หากมาอยู่ประจำแค่เพียงเรือนเล็กที่แอบซ่อนอยู่ทางด้านหลัง จะดีก็เพียงในเรือนหลังนั้นมีทุกอย่างครบครันและยังคงความหรูหราสมฐานะ

กลิ่นหอมรวยรินโชยเข้ามา ชายิกาหันมองรอบตัวเห็นพฤกษาหลากพรรณไม้ที่ปลูกไว้จนแน่นขนัด

“กลิ่นหอมจังค่ะ ดอกอะไรก็ไม่รู้” ชายิการำพึงถามอย่างอยากรู้

“กลิ่นดอกจำปี นั่นไงล่ะต้นสูงๆ ท่านปลูกไว้หลายปีแล้ว ช่วงเช้าอย่างนี้เวลาเดินผ่านจะได้กลิ่นหอมสดชื่นทุกวัน” บอกพลางชี้ไปทางต้นไม้สูงที่ปลูกเรียงรายอยู่สี่ห้าต้นใกล้แนวทางเดิน ชายิกามองตามแล้วไล่สายตาลงมาที่พื้นหญ้า ต่อเมื่อเห็นดอกไม้สีขาวนวลตกเกลื่อนก็ก้าวฉับไปหาแล้วก้มเก็บมาโดยไว หญิงสาวใหญ่มองแล้วทอดถอนใจ

“ดอกไม้บริเวณนี้ที่หล่นใต้ต้นก็เก็บได้นะ แต่ถ้ายังติดบนต้นล่ะก็ห้ามเก็บเชียว เพราะท่านหวง” เสียงปรามนั้นทำให้ชายิกายิ้มแหยก่อนตัดใจส่งของในมือคืนให้ไปแล้วบอกเสียงอ่อย

“หนูแค่จะเก็บดอกจำปีไปฝากน้องสาวน่ะค่ะ”

“เก็บมาแล้วก็เอาไปเถอะ ที่ฉันบอกก็เพื่อเตือนให้ระมัดระวังอย่าทำอะไรที่ขัดหูขัดตาท่านกับคุณหญิง ที่นี่อยู่กันอย่างมีระเบียบ” สาวใหญ่บอกพลางหันกายเดินนำต่อไป แล้วเอ่ยถามอย่างเพิ่งนึกขึ้นมาได้ “เออ...ว่าแต่เราชื่ออะไรนะ คุยตั้งนานฉันยังจำชื่อไม่ได้”

“ชายิกาค่ะ เรียกหนูว่าวุ้นก็ได้”

“อืม...เรียกฉันว่าพี่พริมแล้วกัน”

“ค่ะ พี่พริม”

จนเมื่อคนทั้งสองเดินมาถึงรถที่จอดรออยู่ใกล้ประตูรั้วด้านข้าง ชายิกาก็ยกมือไหว้ลาสาวใหญ่ ก่อนที่จะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างใน นัยน์ตาคู่สวยก็เหลือบมองบ้านหลังใหญ่อีกครั้งอย่างติดใจ ตอนที่เดินผ่านมาถ้าหล่อนตาไม่ฝาดก็เห็นชัดว่าประตูบ้านถูกปิดสนิทแน่นเหมือนไม่มีใครอาศัยอยู่เลยสักคน

ชายิกาถอนสายตาแล้วเข้ามานั่งในพาหนะคันเดิมที่พาหล่อนมาจากสำนักงานครั้นไปพบเลขาท่านประธานเพื่อมารายงานตัวกับเจ้านายสายตรงถึงที่นี่

“จะให้ผมไปส่งที่ไหนครับ” เสียงชายวัยกลางคนเอ่ยถามขณะทำหน้าที่ขับรถ

“ขับตรงไปออกถนนใหญ่ค่ะ แล้วจอดตรงปากซอยในอีกสามซอยถัดไป”

ชายิกาเอนกายอิงพนักเก้าอี้นุ่มบนตอนหลังของรถ ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อรู้สึกว่าในช่วงนี้มีแต่สิ่งดีๆที่เข้ามา…อีกไม่นานชายิกากับน้องทั้งสองคนคงได้สบายกันสักที

รถแล่นเลียบไปตามถนนในซอย ชายิกาผินหน้ามองกำแพงสูงที่กั้นอาณาบริเวณบ้านของนายจ้างคนใหม่อย่างนึกทึ่งในใจว่าหากจะเดินให้ทั่วทั้งพื้นที่ก็คงจะเสียเหงื่อกันพอดี เท่าที่สังเกตจากพาหนะที่เคลื่อนผ่านมาหลายอึดใจแต่ก็ยังไม่พ้นขอบรั้วบ้านสักที จนกระทั่งใกล้สุดเขตพื้นที่ ชายิกาก็เห็นรถสปอร์ตสีเทาราคาแพงจอดแอบอยู่ข้างกำแพงสูง หญิงสาวเขม้นมองอย่างสังเกตก็เห็นเพียงเงาวูบไหวของคนที่นั่งอยู่ข้างในรถติดฟิล์มมืดคันนั้น

‘ใครกัน มาจอดรถตรงรั้วบ้านคุณหญิง’

 

ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาในห้องรับรองด้านล่างที่กรุกระจกรอบด้านของตึกสูง 16 ชั้น ซึ่งเป็นที่ทำการของบริษัทค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ที่ครองตลาดในเมืองไทยและในปีนี้ก็ทำท่าว่าจะส่งศิลปินในค่ายไปเปิดตลาดในต่างประเทศแถบภูมิภาคเอเชีย เสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีของเขาทำให้ชายหนุ่มที่นั่งรอลดหนังสือพิมพ์ธุรกิจลงมองแล้วเลิกคิ้วทักทาย

“โอ้ มายก็อด! พี่ชาย จะมาจะไปทำไมไม่ส่งข่าวให้รู้ล่วงหน้ากันบ้างล่ะ ทำอย่างนี้มีหวังหัวใจวาย”

เสียงอุทานอย่างตื่นเต้นเกินจริงของเขาเรียกเสียงหัวเราะในลำคอของแขกหนุ่มในทันที

“ว่างหรือเปล่า ออกไปหาอะไรทานกันหน่อยไหม” เสียงห้าวถามพร้อมกับวางหนังสือพิมพ์ในมือลงบนโต๊ะรับแขก

“พี่มาร์คชวนทั้งที ผมจะไม่ว่างได้ยังไง เฮ้อ!”

“ตกลงเอายังไง บอกว่าว่างแล้วทำไมต้องถอนหายใจ”

“ว่างจากงานครับพี่ ตอนแรกผมก็มีแผนจะไปหาสาวเพื่อชวนเขาออกมาทานข้าว”

“สาวที่ไหน ที่ตึกนี้หรือ เดี๋ยวนี้ริอ่านทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัดแล้วหรือ ไหนบอกไม่ยุ่งกับคนใกล้ตัวไงล่ะ”

“โห! พี่พูดอย่างนี้หาเรื่องกันชัดๆ ที่นี่ผมไม่ยุ่งกับใครให้เสียการปกครองหรอก อีกอย่างเฮียเขาห้ามไว้ ทำเมื่อไหร่คงโดนด่าเปิง โทษฐานทำให้ศิลปินใจแตก” โปรดิวเซอร์กิตติมศักดิ์ที่พ่วงตำแหน่งน้องชายเจ้าของค่ายเพลงบ่น ก่อนที่จะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นอารมณ์ดีแบบฉับพลัน “สาวที่ว่านี้เป็นน้องที่อยู่คอนโดเดียวกันครับ วันนี้เขาสอบเสร็จ ผมก็ตั้งใจจะไปเคาะประตูห้องเขาแล้วทำเป็นว่าบังเอิญว่างจะชวนไปทานข้าวด้วยกัน”

“อ๋อ...สมภารไม่กินไก่วัด แต่หันไปคบเด็กนักศึกษาแทน” แขกหนุ่มพูดก่อนที่จะก้าวเท้าออกไปจากห้องนั้นพร้อมกับเจ้าของสถานที่

“ไม่ใช่แล้วครับพี่ วันนี้เขาสอบเสร็จก็ถือว่าเรียนจบ พ้นจากความเป็นนักศึกษาพอดี” โปรดิวเซอร์หนุ่มโต้ด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ แล้วเอ่ยถาม “ว่าแต่พี่จะให้ผมติดรถไปได้หรือเปล่า รถผมจอดอยู่ชั้นบน ขี้เกียจขึ้นไป แล้วตอนกลับก็มาส่งผมที่นี่ด้วย”

“ก็เอาสิ” ชายหนุ่มพูดพลางยกไหล่หนาบอกอย่างไม่มีปัญหา

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มทั้งสองคนเดินไปที่รถสปอร์ตสีเทาคันหรูซึ่งจอดอยู่ตรงลานจอดรถด้านหน้าที่กันไว้สำหรับผู้มาติดต่อ พอเข้ามานั่งข้างในโปรดิวเซอร์หนุ่มก็เหล่มองเสี้ยวหน้าคมของสารถีอย่างนึกแปลกใจที่จู่ๆก็โผล่มาให้เห็นกัน ทั้งที่ไม่กี่วันก่อนตอนพูดคุยทางโทรศัพท์ข้ามทวีปก็ไม่เห็นบอกว่าจะกลับมาเมืองไทย

“จะถามอะไรหรือเปล่า” ศาสตราถามหนุ่มรุ่นน้องที่เหลือบมองเขาหลายครั้งตั้งแต่มานั่งอยู่ในรถคันนี้ด้วยกัน

“แปลกใจนิดหน่อย ผมเพิ่งอ่านข่าวหนังสือพิมพ์ว่าพี่จะกลับเมืองไทย แต่จู่ๆวันนี้พี่ก็โผล่มาให้เห็นถึงที่นี่”

“พี่กลับมาตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว”

“แล้วไปอยู่ที่ไหนมา รอดสายตานักข่าวไปได้ยังไง ทั้งนักข่าวสายบันเทิงและสายการเมืองตามกันให้วุ่น”

“ก็อยู่แถวนี้แหล่ะ”

“แล้วมาเมืองไทยคราวนี้ พี่จะกลับไปอีกหรือเปล่า”

“ไม่แล้วล่ะ ที่โน่นไม่มีใครให้ห่วงแล้วนี่”

“ผมเสียใจด้วยเรื่องคุณป้า”

“อืม พี่ทำใจนานแล้ว เพราะคุณแม่ก็ป่วยมานาน” ศาสตรากล่าวราบเรียบ ขณะบังคับรถเคลื่อนออกสู่ถนน

“แล้วไม่มีใครตามมาด้วยเหรอพี่” เสียงเลียบเคียงถามจากหนุ่มรุ่นน้องทำให้คนฟังต้องส่ายหน้ากับความอยากรู้อยากเห็นไม่จบสิ้น

“นายน่าจะเป็นนักข่าวมากกว่าโปรดิวเซอร์นะ”

“ผมไม่ซอกแซกเรื่องของใครนักหรอก อย่างพี่ถือว่าเป็นกรณีพิเศษ ยกเว้นคนหนึ่ง”

ศาสตราหัวเราะเมื่อได้ยินคำตอบที่แสนจะกะล่อนลื่นไหลของภวันต์ผู้เป็นเพื่อนซึ่งเป็นเพียงไม่กี่คนที่เขายังคงคบหาได้อย่างสนิทใจ

“อยากถามก็ถามไป”

“ผมถามแต่พี่ก็ไม่ตอบ เพราะอย่างนี้ไงเล่าใครต่อใครก็เลยอยากรู้เรื่องของพี่ไม่มีที่สิ้นสุด ก็เพราะพี่มันชอบทำตัวลึกลับ”

“ตอนนี้ยังจะมีใครอยากรู้อยู่อีกหรือ” ศาสตราถามลอยๆเหมือนไม่ต้องการคำตอบ

“เยอะแยะไป ผมเห็นมีข่าวหนังสือพิมพ์เสียบอยู่หลายคอลัมน์เรื่องที่พี่จะกลับมาเมืองไทยในฐานะนักธุรกิจใหญ่”

“ไร้สาระกันจริงๆ” ศาสตราพูดพร้อมส่ายหน้า

“เอาเถอะพี่ ทำใจเหอะ ไหนๆเขาอยากรู้เรื่องของพี่ดีนัก ก็ถือโอกาสนี้โปรโมทธุรกิจไปด้วยเลย ดีจะตายไป ไม่เหนื่อยแรง ไม่เปลืองงบ” ภวันต์พูดแล้วหัวเราะอย่างชอบใจตามประสาหนุ่มอารมณ์ดีซึ่งก็ทำให้ชายหนุ่มมาดขรึมอีกคนแค่ยกมุมปากยิ้มตามอย่างเห็นขัน

“แล้วงานของนายเป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่ากำลังจะเปิดตลาดต่างประเทศด้วยนี่”

“แค่ลองตลาดครับ เราส่งนักร้องไปออกเพลงร่วมกับเจ้าถิ่นเขาดูก่อน ถ้าได้รับการตอบรับดีก็ค่อยมาว่ากันอีกที เดี๋ยวนี้การแข่งขันสูงมาก แค่ขั้นตอนการผลิตก็ต้องนำเทคโนโลยีใหม่ๆเข้ามาเสริมเพื่อให้งานเราดีที่สุด การตลาดก็ต้องทุ่มงบกันอย่างเต็มที่ ค่ายจะโปรโมทนักร้องขึ้นมาสักคนก็ต้องใช้งบมหาศาล” ภวันต์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังลบภาพลักษณ์ของหนุ่มขี้เล่นที่เห็นเมื่อครู่นี้จนหมดสิ้น ถึงแม้จะเป็นโปรดิวเซอร์ด้วยใจรัก แต่เขาก็ต้องทำหน้าที่บริหารค่ายเพลงอีกตำแหน่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

“แต่นายก็ทำได้ดีนี่”

“แสดงว่าติดตามผลงานผมอยู่ล่ะสิ” ภวันต์ไม่ปฏิเสธ กลับตอบรับด้วยอารมณ์ครึกครื้น จนอีกฝ่ายอดหัวเราะตามในความอารมณ์ดีและเปิดเผยของเขาไม่ได้

“ก็คงอย่างนั้น”

“แล้วพี่ไปรับตำแหน่งบริหารเคพีแอลกรุ๊ปเมื่อไหร่ ถ้ามีงานเปิดตัวของธุรกิจที่นั่นก็อย่าลืมใช้บริการนักร้องในค่ายของผมนะครับ ผมจะจัดให้แบบไม่คิดเงิน”

“เร็วๆนี้แหล่ะ” ศาสตรากล่าวสั้นๆ พลันนึกไปถึงช่วงเช้าที่เฝ้าสังเกตการณ์หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เขาเคยเข้าไปอาศัยในช่วงเวลาสั้นๆเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว ต่อเมื่อมีวิกฤตบางอย่างเกิดขึ้นจนส่งผลให้เขาและมารดาต้องหนีหน้าไปจากบ้านเกิดเมืองนอน ตลอดเวลาศาสตราเฝ้าถามตัวเองว่าด้วยเหตุใดที่คนพวกนั้นถึงได้เจาะจงให้เขาและมารดาเป็นผู้แบกรับปัญหากันเพียงลำพัง ทั้งที่คนต้นเหตุยังคงลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมจนถึงทุกวันนี้ แต่มารดาเขาเล่าที่เฝ้ารอคอยให้ทุกอย่างคลี่คลายถึงวาระสุดท้ายของชีวิตหวังเพียงกลับสู่มาตุภูมิ หากก็ไม่มีโอกาสนั้นอีกเลย

มือแข็งแรงบังคับรถแล่นออกนอกเมืองเพียงสิบกว่านาทีก็เลี้ยวเข้ามาจอดด้านหน้าสโมสรแห่งหนึ่งซึ่งเป็นอาคารสองชั้นที่ยังคงเงียบสงบด้วยเป็นเวลาใกล้เที่ยงวัน ยังไม่มีลูกค้าเข้ามาใช้บริการ

ภวันต์เปิดประตูรถสปอร์ตสีเทา เขาก้าวออกมายืนแล้วหันมองไปรอบตัวก็เห็นความร่มรื่นของแมกไม้ที่ปกคลุมไปจนทั่ว และเมื่อเดินตามร่างสูงของหนุ่มรุ่นพี่เข้าไปข้างในก็เห็นความโอ่โถงอย่างน่าทึ่ง ภวันต์คิดอย่างสงสัยเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำเหมือนคุ้นชินสถานที่ อะไรไม่สำคัญเท่าพนักงานของที่นี่ดูจะเกรงอกเกรงใจศาสตราจนเกินกว่าความเป็นลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ

ภวันต์ย่างเท้าตามศาตราไปตามทางเดินบนพื้นพรมสีน้ำตาลเข้มเหลือบแดง ผ่านหลายห้องที่ยามนี้ถูกปิดสนิทด้วยยังไม่ถึงเวลาใช้งาน นัยน์ตาคมเหลือบมองเพดานสูงเห็นโคมไฟระย้าหรูหรา พร้อมนึกภาพตามว่าหากถึงเวลาเปิดที่แห่งนี้คงครึกครื้นน่าดู ภวันต์แค่คิดหากก็ไม่ได้ถามออกไป เพราะรู้ถึงนิสัยศาสตราดีว่าเขาจะยอมบอกก็ต่อเมื่ออยากบอกให้รู้เองเท่านั้น

จนเมื่อทั้งสองคนเดินทะลุออกมาถึงสวนร่มรื่นที่อยู่ด้านหลังสโมสรแห่งนั้นก็เห็นเป็นสระว่ายน้ำกว้างอย่างมีมาตรฐาน

“นั่งสิ” ศาสตราพยักหน้าไปที่เก้าอี้ที่จัดไว้ตรงโต๊ะใกล้สระน้ำ ภวันต์ทรุดกายลงแล้วมองใบหน้าคมสันของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม พลางขยับยิ้ม

“พี่ทำให้ผมประหลาดใจได้เสมอเลยนะ”

ศาสตราไม่ตอบหากแค่เลิกคิ้วเพียงนิดเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง นิ้วเรียวแข็งแรงเคาะเป็นจังหวะกับพื้นโต๊ะเบาๆ ขณะรอพนักงานทยอยนำอาหารมาวางบนโต๊ะเหมือนได้สั่งการไว้ก่อนแล้ว

“เอาเบียร์เย็นๆหน่อยไหม”

“ก็ดีครับ”

ไม่นานของที่ต้องการก็ถูกส่งให้ถึงมือภวันต์ ต่อเมื่อคนทั้งสองได้อยู่กันตามลำพัง ศาสตราก็เอ่ยขึ้นมา

“คลับเฮ้าส์ที่นี่มีหุ้นส่วนอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแปลงนี้ พี่เห็นว่าทำเลน่าสนใจก็เลยเสนอซื้อโดยเสนอให้เขาเข้ามาเป็นหุ้นส่วน” ศาสตราพูดพลางยกเบียร์เย็นเฉียบขึ้นมาจรดริมฝีปากได้รูป

“ผมดูแล้วที่นี่กว่าจะเป็นรูปเป็นร่างได้ขนาดนี้ ต้องใช้เวลาสร้างและดำเนินการอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าสามเดือน” ภวันต์ตั้งข้อสังเกต ซึ่งศาสตราเพียงยกไหล่หนาอย่างให้รู้ว่าเขาไม่เห็นจะมีสาระสำคัญอะไรในเรื่องนี้

“ก็เกือบหกเดือน”

“แสดงว่าก่อนหน้านี้พี่เดินทางมาหลายครั้ง แต่ไม่มีใครรู้”

“ใช่”

“แล้วใครเป็นคนดูแลที่นี่ล่ะครับ”

“พี่เป็นคนดูแลคนเดียว หุ้นส่วนเขาเป็นผู้หญิง ไม่สะดวกเข้ามาบริหาร” ศาสตราทอดสายตามองไปด้านหลังของสโมสรในพื้นที่สิบกว่าไร่ในทำเลโดดเด่นที่เน้นการเดินทางสะดวกสบายไม่ไกลจากใจกลางเมือง

“หุ้นส่วนของพี่ ผมรู้จักหรือเปล่า” ภวันต์ถามพร้อมทำหน้าตามีเลศนัยอย่างที่ทำให้คนนั่งตรงกันข้ามต้องปล่อยเสียงหัวเราะอย่างนึกขันเจ้าคนอยากรู้อยากเห็น

“นายอาจไม่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว แต่ก็คงเคยเห็นกันบ้าง”

“สรุปว่าพี่ไม่บอก” ภวันต์หยั่งเชิง “คนนี้ดูท่าจะสำคัญกับพี่สินะ”

“ไม่ต้องมาเดาสุ่ม” ศาสตราดักคอ นัยน์ตาคมหลุบต่ำลง

“ตกลงครับ ในเมื่อพี่ไม่ยอมบอก ผมก็ไม่อยากรู้” หนุ่มอารมณ์ดีหัวเราะอย่างไม่ติดใจ “ถามหน่อยเถอะ พี่มาทำคลับเฮาส์อย่างนี้ แน่ใจหรือว่าจะไม่มีปัญหากับผู้ใหญ่ของพี่อีก อย่างงานถ่ายแบบเมื่อครั้งก่อนโน้น ผมก็ไม่เห็นมันจะเสียหายตรงไหน พี่ยังโดนสกัดจนหากินไม่ได้”

“พี่ไม่มีใครที่ต้องเกรงใจแล้ว เมื่อก่อนที่ยอมก็เพราะคุณแม่ขอไว้ ตอนนี้อย่าคิดว่าจะมีใครมาขวางได้อีก”

“คราวนี้ถ้าพี่มีปัญหา ก็บอกกันได้นะครับ”

“ขอบใจ”

“กลับมาครั้งนี้ พี่ย้ายมาอยู่เมืองไทยเป็นการถาวรแล้วใช่ไหม”

“ใช่”

อาหารที่ถูกนำมาวางบนโต๊ะดูจะไม่มีใครให้ความสนใจมากนัก ภวันต์ยกเบียร์เย็นขึ้นดื่มพลางเหลือบมองไปที่ชั้นสองของคลับเฮ้าส์ที่กรุกระจกรอบด้านแล้วเลื่อนสายตาต่อไปทางขอบกำแพงรั้วด้านหลังที่ปลูกต้นไม้ขนานตามแนว

“ต้นไม้ร่มรื่นดีนะ ถ้าผมเดาไม่ผิดต้นไม้สูงๆพวกนั้นที่ปลูกข้างแนวรั้วก็คงเป็นต้นจำปี” ภวันต์พูดพลางหัวเราะ เพราะรู้ถึงเหตุผลที่ต้นไม้พันธุ์เหล่านั้นมาปรากฏอยู่ที่คลับเฮ้าส์หรูหราแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี “ว่าแต่พี่ชวนผมมาที่นี่ คงมีธุระจะพูดด้วยใช่ไหม”

“ใช่ พี่อยากรู้เรื่องธุรกิจที่คุณหญิงประภัสสรดูแลทั้งหมด นายอยู่ที่นี่คงจะรู้บางอย่างมากกว่าพี่”

“เท่าที่ผมรู้ ตอนนี้คุณนวัติหลานชายคุณหญิงเข้ามาบริหารแทน แต่ก็คิดว่าการตัดสินใจยังคงอยู่ในมือคุณหญิง ที่ผ่านมาธุรกิจที่นี่ก็ราบรื่นดี”

“นายรู้จักคุณนวัติอะไรนี่ไหม”

“กับผมก็เคยเจอกันบ้าง แต่ถ้ากับเฮียพ้งก็คงพอจะรู้จักกัน” ภวันต์พูดถึงพี่ชายของตน “เท่าที่เห็นคุณนวัติก็เป็นคนเงียบๆ...ไม่รู้สิ ผมว่าคนคนนี้ดูยาก”

“เรื่องส่วนตัวล่ะ นายพอจะรู้บ้างไหม”

“ถ้าเป็นเรื่องพวกนั้นผมก็รู้ตามประสาชาวบ้านทั่วไปแหล่ะครับ ไม่ได้มีข้อมูลเชิงลึกอะไรมากมาย” ภวันต์พูดเสียงกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีตามแบบฉบับของเขา “ก็เห็นว่าเขาควงอยู่กับลูกสาวเจ้าของภัตตาคาร รู้สึกจะชื่อศรัยฉัตรนี่แหล่ะครับ”

“สองคนนั้นคบกันมานานหรือยัง”

“คู่นี้ต้องเรียกว่าคู่รักมาราธร ผมเห็นออกงานด้วยกันมาหลายปีแล้ว”

มือแข็งแรงของศาสตราบีบแก้วเบียร์เข้าหากันจนแน่นอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาคมเปล่งประกายประหลาดแค่เพียงเสี้ยววินาที โดยที่คู่สนทนาไม่ทันสังเกต

“ว่าแต่พี่ถามถึงนายคนนี้ทำไม งานของพี่ที่จะเข้าไปบริหารมันก็คนละส่วนกับงานที่คุณนวัติดูแลอยู่แล้วนี่” ภวันต์ถามพลางทำหน้าประหลาดใจ ก่อนหน้านี้ที่รู้ว่าเพื่อนรุ่นพี่จะมาสืบทอดกิจการของตระกูลนี้ภวันต์ก็นึกหวั่นใจว่าจะมีเรื่องยุ่งยากตามมา แต่พอรู้ภายหลังว่างานทุกส่วนได้ถูกจัดสรรไว้เป็นอย่างดี โดยส่วนที่ศาสตราจะเข้ามาดูแลนั้นใครอื่นจะมาก้าวข่ายคงเป็นไปได้ยาก ด้วยสิทธิ์และอำนาจในการบริหารที่ถูกเสนอมาให้จนถูกใจเพียงหวังให้ศาตรายอมกลับเมืองไทยเท่านั้น

“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่อยากรู้”

“พี่เป็นคนอยากรู้เรื่องคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อย่ามาปิดปังกันหน่อยเลย ผมว่ามันต้องมีบางอย่างที่คาใจพี่อยู่แน่นอน”

“แล้วนายคิดว่าพี่มีเรื่องอะไรที่คาใจกันล่ะ” ศาสตราย้อนถามแล้วยกมุมปากยิ้มอย่างที่อีกฝ่ายดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร “อีกไม่นานก็ต้องเจอเขาอยู่แล้ว รู้ข้อมูลไว้บ้างจะเป็นไรไป”

“ก็คงเป็นอย่างนั้น” ภวันต์ตอบคล้อยตามอย่างไม่คิดติดใจแม้จะไม่เชื่อเหตุผลที่อีกฝ่ายบอกนักก็ตามที

ชายหนุ่มทั้งสองคนจบบทสนทนาเรื่องงานและเรื่องของบุคคลที่สามไว้เพียงเท่านั้น หากพวกเขายังนั่งพูดคุยกันต่อไปตามประสาเพื่อนสนิทที่วางใจซึ่งไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี การติดต่อในช่วงหลังของพวกเขาทั้งสองคนจึงเป็นเพียงการพูดคุยทางโทรศัพท์ และบ่อยครั้งที่ภวันต์รู้ว่ายังมีเรื่องราวอีกมากมายที่เกิดขึ้นกับเพื่อนหนุ่มรุ่นพี่ที่เขายังไม่รู้ เมื่ออีกฝ่ายไม่ปริปากเล่า ภวันต์ก็ไม่คิดจะซอกแซกถามหาความ ด้วยคิดว่าอาจมีบางเรื่องที่เกี่ยวโยงไปถึงผู้ใหญ่ในครอบครัวของฝ่ายนั้น ซึ่งคงเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินกว่าคนนอกอย่างเขาควรเข้าไปรับรู้

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ชายิกาของซาตาน | สนพ.ไลต์ ฯ ตีพิมพ์ ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนา [อัพ 100 %] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12095 , โพส : 23 , Rating : 95% / 46 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 23 : ความคิดเห็นที่ 140
เขาคนนั้นคือใครกันนะ
Name : koong-Gyu Hyun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ koong-Gyu Hyun [ IP : 58.136.28.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2554 / 16:55
# 22 : ความคิดเห็นที่ 139
และเขาคือใคร
Name : september < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ september [ IP : 125.24.233.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2554 / 17:45
# 21 : ความคิดเห็นที่ 138

ปริศนาจริงๆด้วยค่ะ ตอนนี้


PS.  เป็นกำลังใจให้ค่ะ
Name : จิรารัตน์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จิรารัตน์ [ IP : 125.27.223.158 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 / 22:44
# 20 : ความคิดเห็นที่ 137

สมกับชื่อตอนเลยจริงๆ ค่ะ พระเอกเราลึกลับได้อีก !

Name : prawpraw < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ prawpraw [ IP : 124.120.104.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กรกฎาคม 2554 / 14:51
# 19 : ความคิดเห็นที่ 136
พระเอกลึกลับดีจัง
Name : ต้นว่าน [ IP : 61.90.102.251 ]

วันที่: 9 กรกฎาคม 2554 / 19:54
# 18 : ความคิดเห็นที่ 135
 น่าติดตามอีกเรื่องหนึ่ง ><
PS.  LOVE ^*^ THANG YOU
Name : lovelyvenus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelyvenus [ IP : 223.207.51.235 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2554 / 18:29
# 17 : ความคิดเห็นที่ 134
เข้มข้นขึ้นมาแล้วค่ะ  พระนางคงจะเจอกันอย่างไม่น่าประทับใจนัก หุหุ

PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 111.103.65.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2554 / 05:30
# 16 : ความคิดเห็นที่ 133
มาายงานตัวเปนแฟนคลับเรื่องนี้จ้า
PS.  
Name : puaksinee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ puaksinee [ IP : 125.24.34.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2554 / 19:32
# 15 : ความคิดเห็นที่ 132
อิอิ มาร์ค ดูลึกลับแระซับซ้อน อิอิ

แต่ก้อน่าติดตามั่กๆ

PS.  ความรักของผู้หญิง ( อารมณ์ + ความรู้สึก ) / เหตุผล ถึงแม้จะเข้าใจยาก...แต่ก้อยังอยากให้เข้าใจ...
Name : สาวน้อยบานเฉิ่ม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สาวน้อยบานเฉิ่ม [ IP : 82.50.130.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2554 / 04:39
# 14 : ความคิดเห็นที่ 131

รอต่อคร้า............ ^ ^ สู้สู้ค่ะ ค่อยค่อยปัน รอด้าย


PS.  แบ่งปันความสุข จะได้มีความสุขด้วย สบายใจจัง
Name : pimpimwall < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpimwall [ IP : 115.87.175.33 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2554 / 23:16
# 13 : ความคิดเห็นที่ 130
มาต่อเร็วๆๆนะค๊าาาไรเตอร์

เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์มีแรงปั่นเยอะๆๆๆ

PS.   เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ๆๆๆ
Name : นัควัต < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัควัต [ IP : 110.49.250.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2554 / 20:10
# 12 : ความคิดเห็นที่ 129
อ้าว..พี่มาร์คนั่นเอง ที่ไปจอดดูอยู่หน้าบ้าน

PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 111.103.65.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2554 / 21:28
# 11 : ความคิดเห็นที่ 128
เมื่อไรจะเจอกันน้า...
Name : คนชอบอ่าน [ IP : 58.136.1.172 ]

วันที่: 5 กรกฎาคม 2554 / 08:21
# 10 : ความคิดเห็นที่ 127
พระเอกมาแล้ว...ชื่อเหมือนอาวุธ แต่ชอบชื่้อเล่นค่ะ ... มาร์ค

PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 111.103.65.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2554 / 17:42
# 9 : ความคิดเห็นที่ 126
ตามมาอีกแล้วค่ะในเรื่องนี้
อ่านแล้วรู้สึกว่ามีความสุขมากๆๆ
รออัพนะค่ะ
PS.  ความสุขของนักอ่านก็คือมีนักเขียนมาอัพให้อ่านบ่อยๆ
Name : samui_usm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ samui_usm [ IP : 182.53.160.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2554 / 10:38
# 8 : ความคิดเห็นที่ 125
พระเอกป่าวหว่า
Name : เฉิ่ม [ IP : 125.26.60.220 ]

วันที่: 4 กรกฎาคม 2554 / 08:17
# 7 : ความคิดเห็นที่ 124
มารออ่านค่าาาไรเตอร์
PS.   เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ๆๆๆ
Name : นัควัต < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัควัต [ IP : 110.49.248.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2554 / 19:25
# 6 : ความคิดเห็นที่ 123
ใครหนอ มาจอดรออยู่หน้าบ้าน 

PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 111.103.65.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2554 / 19:21
# 5 : ความคิดเห็นที่ 122
ติดตามจ้า
Name : laanlaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ laanlaa [ IP : 110.168.84.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2554 / 18:03
# 4 : ความคิดเห็นที่ 121
 สู้ๆนะคะ ~
Name : lovely_friend < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovely_friend [ IP : 183.89.73.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2554 / 10:58
# 3 : ความคิดเห็นที่ 120
เย้ เย้ ... ได้งานแล้ว ใกล้บ้าน เงินเดือนงาม โอทีต่างหาก
คุณหญิงป้า ท่าทางใจดีค่ะ  น้องวุ้นของเรา ใสซื่อ  หวังว่าจะถูกใจเจ้านาย

PS.  In everything gives you sincerely.
Name : nuri.j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuri.j [ IP : 111.103.65.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2554 / 09:15
# 2 : ความคิดเห็นที่ 119
อัพเรื่อยๆนะคะ แสนดีจะกด F5 ติดตามชีวิตหนูวุ้นตลอดค่ะ
Name : นางสาวแสนดี [ IP : 58.8.43.251 ]

วันที่: 3 กรกฎาคม 2554 / 08:42
# 1 : ความคิดเห็นที่ 118

ดีใจกับนู๋วุ้นด้วย ได้งานทำแล้ว


PS.  แบ่งปันความสุข จะได้มีความสุขด้วย สบายใจจัง
Name : pimpimwall < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpimwall [ IP : 58.9.43.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2554 / 08:22
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android