คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

โซ่สวาท ทาสดวงใจ | สนพ.ไลต์ ฯ ตีพิมพ์

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 คนที่อยู่ในใจ [อัพ 100 %]


     อัพเดท 6 ก.พ. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ลูกบอล, ลูกหมู, ปารลี, พัทธนนท์, บ่วงรัก, โซ่หัวใจ, ซาบซึ้ง
ผู้แต่ง : สุธาสินี/Lalanda/อรอิสรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สุธาสินี/Lalanda/อรอิสรา
My.iD: https://my.dek-d.com/lalanda
< Review/Vote > Rating : 97% [ 14 mem(s) ]
This month views : 33 Overall : 345,052
1,982 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 222 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
โซ่สวาท ทาสดวงใจ | สนพ.ไลต์ ฯ ตีพิมพ์ ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 คนที่อยู่ในใจ [อัพ 100 %] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 14738 , โพส : 30 , Rating : 96% / 44 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

ตอนที่ 2 คนที่อยู่ในใจ

 

ประตูรั้วสีขาวถูกเลื่อนออก เมื่อรถยนต์คันหรูสีดำแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านกึ่งตึกหลังใหญ่สีขาวซึ่งตั้งตระหง่านในย่านใจกลางเมือง แวดล้อมพื้นที่ด้วยสีเขียวของไม้เล็กที่ปลูกประดับและต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกไว้เพื่อสร้างความร่มรื่น

หญิงวัยกลางคนวางมือจากหนังสือที่เป็นกระดาษมันสีสวยซึ่งถูกวางซ้อนกันหลายเล่มบนโต๊ะกลางในห้องนั่งเล่น แล้วลุกเดินออกมาที่บริเวณหน้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงรถของลูกชายเข้ามาเทียบจอด เธอยืนมองร่างสูงสง่าภูมิฐานในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวและกางเกงสแล็กสีดำซึ่งเงยหน้าขึ้นมองแล้วยิ้มให้ตน ก่อนเดินเข้ามาหา

“คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าครับ ถึงออกมายืนรอผมอย่างนี้” พัทธนนท์โอบเอวมารดาเดินเข้ามาในตัวบ้าน

ตั้งแต่พัชริดาผู้เป็นน้องสาวแต่งงานและย้ายออกไป ที่นี่ก็เริ่มเงียบเหงา บางครั้งก็สงสารมารดาที่ต้องอยู่โยงเฝ้าบ้านคนเดียว เพราะระยะหลังคุณประชัยผู้เป็นบิดามักจะใช้เวลาอยู่กับทางครอบครัวของน้องสาวที่มีธุรกิจจำพวกรีสอร์ตและที่พัก จึงง่ายที่ท่านจะแวะเวียนไปหาและถือเป็นการพักผ่อนไปในตัว ก่อนนี้ยังเห็นแพรวพรรณผู้เป็นน้าสาวมาชักชวนมารดาไปท่องเที่ยวตามประสาทั้งในและต่างประเทศอยู่เสมอ แต่พักหลังมารดาก็บ่นว่าเบื่อกับการเดินทางหรือแม้แต่การออกไปนอกบ้าน จึงอยากอยู่ที่บ้านเสียมากกว่า

“เมื่อวานแม่ไปช่วยคุณอาเลือกแหวนหมั้นให้หนูนิตย์ที่บ้านโน้น พัทธ์รู้หรือยัง” เอ่ยพลางทรุดนั่งที่โซฟาในห้องพักผ่อน พร้อมมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูติดจะเงียบขรึม

“นิตย์บอกแล้วครับ” เขากล่าวรับสั้นๆ

“แหวนสวยดี เพชรของฟาดาจิวเวลรีก็น้ำงาม แต่ยังไงก็สู้เนื้อเพชรของเก่าของเราไม่ได้ แต่แม่ก็ไม่อยากขัดใจ เมื่อวานก็เลือกแบบได้แล้ว ร้านเขาบอกว่าจะเร่งทำให้”

คุณพิมพ์อรถอนหายใจ เป็นเรื่องเดียวที่เธอไม่สบอารมณ์นัก เมื่อแหวนที่คุณประชัยผู้เป็นสามีใช้หมั้นหมายตน ซึ่งถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีเพื่อให้พัทธนนท์บุตรชายคนโตได้สวมให้กับสะใภ้ กำลังจะถูกนำไปปรับเปลี่ยนตัวเรือนโดยว่าที่ลูกสะใภ้ โดยมีเสียงสนับสนุนก็คือคุณหญิงรวิวรรณผู้เป็นมารดาของนิตย์ระวีที่ตอนแรกแสดงอาการชอบและพอใจเพชรเนื้อดีน้ำงามเป็นประกาย

เมื่อความเห็นไม่ตรงกัน สุดท้ายว่าที่แม่สามีจึงต้องให้ว่าที่ลูกสะใภ้เลือกใช้ของใหม่ตามที่ต้องการ ส่วนแหวนวงนี้นิตย์ระวีสัญญาจะเก็บรักษาไว้ให้ต่อไป

พัทธนนท์นั่งฟังมารดาพูดคุยเรื่องแหวนหมั้นสักพักก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อน แต่ก่อนจะพ้นออกจากห้องนั้นก็ได้ยินเสียงมารดาดังมาจากทางด้านหลัง

“หยุดทำงานซะบ้างสิพัทธ์ จะหมั้นกันแล้วก็ยังไม่มีเวลาว่างให้หนูนิตย์เลย คุณอาหญิงก็ถามถึง”

คำพูดของมารดาหยุดชะงักการก้าวเดินของชายหนุ่ม จนเมื่อฟังจบก็สาวเท้าเดินขึ้นห้องไปโดยไม่ปริปากใดๆ สักคำ

คุณพิมพ์อรมองตามหลังบุตรชาย แล้วส่ายหน้าให้กับความเงียบขรึม เย็นชาที่มีมากขึ้นกว่าเดิมนับตั้งแต่เกิดวิกฤตขึ้นในบริษัทเมื่อสองปีที่แล้ว ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากที่พัทธนนท์เข้ามารับช่วงต่อจากคุณประชัย เธอเห็นบุตรชายต้องทำงานอย่างหนัก หน้าดำคร่ำเครียดติดต่อกันหลายเดือน ถึงแม้จะไม่ได้รู้อะไรมากนัก แต่ปัญหาคงจะหนักหนาเอาการเพราะสามารถทำให้ธุรกิจขนาดใหญ่ของตระกูลอัครรัตน์สั่นสะเทือนได้

ก่อนหน้านี้ แม้พัทธนนท์จะไม่ค่อยแสดงความรู้สึก แต่ยังดูอบอุ่นและอ่อนโยนกับครอบครัวเสมอ แต่หลังจากเกิดวิกฤต ความอบอุ่นก็หายไป กลายเป็นความเย็นชาเข้ามาแทนที่ ก็ได้แต่หวังว่าถ้าแต่งงานไป พันธนนท์คนเดิมอาจจะกลับมา แล้วก็หวังว่าจะได้เห็นรอยยิ้มและความสุขของบุตรชายอีกครั้ง

 

พัทธนนท์เดินเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ พอเปิดสวิตช์ไฟ ห้องก็พลันสว่างขึ้นมา เขาเหวี่ยงเสื้อสูทที่ถือติดมือลงบนเตียงนอนอย่างหงุดหงิด ล้มตัวนอนพาดกายบนเตียงกว้างแล้วหลับตานิ่งคิดถึงสิ่งที่ยังติดค้างอยู่ในใจ ทั้งๆ ที่ตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อปลดปล่อยแต่ก็ไม่เป็นผล หรือว่าจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตถึงจะลืมมันได้ แต่ถ้าให้เลือกที่จะลืม เขาก็รู้ใจตัวเองดีว่าไม่ต้องการที่จะลืมมัน แม้ว่าการจำจะสร้างความเจ็บร้าวในใจมากแค่ไหนก็ตาม

ความคิดหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มที่ไม่ค่อยปรากฏให้ใครเห็นก็จุดขึ้นบนใบหน้าคม

“คุณพัทธ์คะ ตอนนี้ยุ่งหรือเปล่าคะ น้องนลจะคุยด้วยค่ะ”

เสียงนิลอุบลน้องสาวต่างมารดาที่เป็นคุณแม่ลูกสองพูดทันทีเมื่อเขากดรับสาย แล้วก็มีเสียงเล็กๆ ของเด็กชายเร่งผู้เป็นแม่ดังลอดเข้ามา

“ว่างครับ” เขาตอบพลางใช้มือดันประตูระเบียงให้เปิด แล้วออกไปยืนข้างนอกให้สายลมปะทะผิวหน้าจนรู้สึกสดชื่น

“คุณลุงพัทธ์ น้องนลนะครับ”

เสียงเจื้อยแจ้วตามสายทำให้ชายหนุ่มยิ้มกว้าง พลางคิดไปว่า วันนี้ น้องนลหรือกฤษนล ลูกชายคนโตวัยสามขวบ จอมซนของน้องสาวเขา มีเรื่องอะไรจะขอหรือเล่าให้ฟังอีก

“ว่าไงครับคนเก่ง”

“วันนี้น้องนลไปโรงเรียน เป็นเด็กดี ไม่ร้องไห้กลับบ้าน แล้วก็ไม่แกล้งเพื่อนด้วย ถามคุณแม่ก็ได้ครับ แล้วคุณลุงก็เคยบอกน้องนลว่าถ้าเป็นเด็กดี จะพาไปซื้อหุ่นยนต์ คุณลุงจำได้ไหมครับ” เด็กชายพูดเร็วรัวเท่าที่เด็กวัยสามขวบจะทำได้

“จำได้สิครับ ถ้าน้องนลของลุงเก่งและเป็นเด็กดีอย่างนี้ ต้องได้รางวัลแน่นอน”

“เย้ๆ ไปซื้อกันเลยนะครับ น้องนลอยากได้ตัวใหม่แล้ว น้องกอล์ฟมีตั้งหลายตัว นลมีแค่สองตัว คุณแม่ไม่ให้คุณพ่อซื้อ” เสียงเจ้าตัวเล็กฟ้องแบบลืมหายใจทีเดียว

“แล้วลุงซื้อให้อย่างนี้ จะโดนคุณแม่ดุหรือเปล่าครับ”

“คุณแม่ไม่ดุครับ คุณแม่ใจดี แต่ไม่รู้เป็นไรชอบดุคุณพ่ออยู่เรื่อยเลย” เสียงเผาพ่อตัวเองดังมาตามสายเป็นระยะ

“คุณพ่อรักคุณแม่ รักน้องนลไงครับ ถึงยอมโดนดุคนเดียว” พัทธนนท์พูดน้ำเสียงอ่อนโยน

พัทธนนท์เห็นครอบครัวน้องสาวมีความสุขก็รู้สึกดีใจ ก่อนหน้านี้เขาไม่คิดเลยว่าวิศรุตเพื่อนรุ่นพี่ที่เคยรู้จักกันก่อนที่จะมาแต่งงานกับนิลอุบล จะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ หรือว่าตัวตนแท้จริงเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว เพียงแต่เขาไม่เคยสัมผัส

“น้องนลก็รักคุณพ่อนะครับ เวลาคุณพ่อโดนดุ น้องนลก็ปลอบทุกทีครับ”

เจ้าคนแก่แดดรายงานความดีความชอบของตัวเอง ก่อนจะได้ยินเสียงวิศรุตเอะอะแทรกเข้ามาอย่างที่ทำให้เขาต้องหัวเราะ แล้วก็ได้ยินเสียงแม่ลูกต่อรองขอโทรศัพท์กัน สักพักจึงได้ยินเสียงนิลอุบล

“คุณพัทธ์มีเวลาว่างหรือคะ พอดีนิลไม่ให้คุณหนึ่งซื้อ แล้วน้องนลว่าคุณพัทธ์บอกจะซื้อให้ นิลล่ะปวดหัวจริงๆ”

“วันหยุดนี้พี่ว่าง พี่สัญญาไว้เอง เมื่อกี้ยังไม่ได้นัดวันกับเจ้าตัวเล็กเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวนิลจัดการเอง”

คุยกันสักพักเขาก็ได้ยินเสียงวุ่นวายตามมาอีกครั้ง ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะขอตัววางสายไป โดยที่ใบหน้าคมสันยังประดับแต้มด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม

พัทธนนท์ยืนอยู่ที่ระเบียงเพียงไม่นาน ก็หันกลับเข้าไปในห้องนอนใหญ่เพื่อจัดการธุระส่วนตัว ต่อเมื่อเวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกมาพร้อมกับร่างสูงในชุดเสื้อคลุมตัวเดียว หยดน้ำยังเกาะพราวทั่วร่างกายแข็งแรง แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ใส่ใจ

ชายหนุ่มเดินตรงไปเปิดประตูอีกด้านที่ถูกตกแต่งไว้จนดูกลมกลืนไปกับผนัง แล้วก้าวผ่านเข้าไปข้างใน จึงเห็นเป็นห้องซึ่งถูกจัดไว้เพื่อการพักผ่อนส่วนตัว เขาเปิดตู้เย็นใบเล็กที่วางไว้มุมห้อง ก่อนหยิบกระป๋องเบียร์ติดมือออกมา แล้วจึงเดินไปนอนทอดกายบนโซฟายาว สายตาคมเหลือบไปเห็นขวดบรั่นดีที่เหลือเพียงครึ่งเดียว ทำให้นึกถึงมารดาที่ยังคงนั่งอยู่ชั้นล่าง ซึ่งคงจะไม่พอใจนักหากรู้ว่าเขาเก็บของจำพวกนี้ไว้ในห้องพักผ่อน

ขณะกำลังคิดอะไรเพลินๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นอนุภาพผู้เป็นเพื่อนรักซึ่งเพิ่งแยกจากกันเมื่อช่วงเย็น

“ว่าไง” เขาตอบรับ แว่วเสียงดนตรีดังลอดมาจากปลายสาย เดาได้ไม่ยากเลยว่าเพื่อนรักคงอยู่ในผับหรูของอนุสรณ์ผู้เป็นพี่ชาย

“เฮ้ย อยู่ไหน” อีกฝ่ายถามกลับ

“อยู่บ้าน”

“แฟนนายอยู่ที่ผับพี่ชายฉัน มากับเพื่อนทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ไม่มาสมทบด้วยหรือวะ”

“ไม่ไป! เบื่อ! มีอะไรอีกหรือเปล่า”

เสียงปฏิเสธนั้นทำให้คนปลายสายถึงกับต้องยกมือเกาศีรษะด้วยความมึนงง

‘เออ เชื่อแล้ว ดูท่าจะเบื่อจริงๆ’

“เออ แค่นี้แหละ ไม่กวนแล้ว”

“คืนวันศุกร์ ถ้าว่างจะแวะไป” พัทธนนท์บอกก่อนที่อีกฝ่ายจะตัดสาย ด้วยรู้ตัวดีว่าเขาเริ่มทำตัวห่างหายจากเพื่อนฝูงไม่เหมือนที่เคยเป็นมา

แม้อนุภาพจะวางสายไปแล้ว แต่พัทธนนท์ก็ยังคงนั่งครุ่นคิดอยู่ที่เดิม ช่วงหลังเขาไม่มีเวลาให้แม้แต่กับนิตย์ระวีเอง จนทำให้เธอต้องไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนๆ แต่ดูๆ ไปแล้วว่าที่คู่หมั้นของเขาก็คงไม่เดือดร้อนอะไรนักกับการที่ไม่มีเวลาให้ แถมเธอก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาเลย

นิตย์ระวีเป็นผู้หญิงที่มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง เป็นตัวของตัวเอง ซ้ำยังเป็นคนเก่ง ตอนนี้กำลังเปิดธุรกิจใหม่ที่กำลังไปได้สวย เขาก็ชื่นชอบและภูมิใจกับสิ่งที่เธอเป็น

และเมื่อคิดว่าต้องแต่งงาน เธอก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่เขานึกถึง เพราะคบหาใกล้ชิดและเรียนรู้นิสัยใจคอกันมานานหลายปี จึงไม่มีอะไรต้องปรับหรือเปลี่ยนหากจะต้องมาใช้ชีวิตคู่ร่วมกันในอนาคต

พัทธนนท์ยกกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบขึ้นดื่ม พร้อมกับคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย และแล้วใบหน้าสวยของใครบางคนก็แวบเข้ามา เขาหลับตานิ่งแล้วครวญขึ้นในอก

‘หล่อนอยู่ที่ไหน’

ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา เขาให้คนเฝ้าติดตามและสืบหาตัวหล่อนอยู่เสมอ แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของคนที่เคยอยู่ด้วยกันช่วงระยะเวลาหนึ่ง คนที่เขาตัดสินใจปล่อยให้จากไป ด้วยเข้าใจว่าหล่อนต้องการตามไปอยู่กับคนรัก แต่เมื่อเขาสั่งให้คนออกไปตามสืบ กลับรู้ว่าชายคนนั้นกำลังสุขสบายอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ในครั้งนั้นเขาจึงออกคำสั่งให้คนเข้าไปสั่งสอนเพื่อเป็นบทเรียนแค่พอหลาบจำ ซึ่งทั้งหมดที่ทำไป เขาก็ยังไม่มั่นใจว่าทำเพื่อตัวเองหรือเพื่อหล่อนกันแน่

 

ช้าวันเสาร์ ขณะที่คุณพิมพ์อรกำลังคุยโทรศัพท์ ก็หันไปเห็นบุตรชายในชุดลำลอง ใส่เสื้อยืดโปโลกับกางเกงยีนสีเข้มเดินลงมาจากชั้นบนอย่างเร่งรีบ ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากถาม เขาก็เดินลิ่วออกไปขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็เลยหันมาสนใจคู่สนทนาที่อยู่ปลายสายต่อ

ส่วนพัทธนนท์ เมื่อขับรถแล่นไปในเส้นทางออกนอกเมือง เวลาผ่านไปไม่นานเขาก็ยกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมาดู แล้วเห็นว่าใกล้ถึงเวลานัดกับน้องนลเข้าไปทุกที เช้าวันนี้เขาเผลอนอนตื่นสาย เป็นเพราะว่าเมื่อคืนที่ผ่านมา กว่าอนุภาพจะยอมปล่อยตัวให้ออกจากผับ ก็ใกล้ถึงเวลาปิดสถานบันเทิงแล้ว

โชคดีที่วันนี้ถนนโล่ง เขาจึงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยแวะเวียนมาตั้งแต่เด็ก เมื่อนิลอุบลแต่งงานเข้ามาเป็นสะใภ้ที่นี่และมีหลานชายที่เขาทั้งรักทั้งเอ็นดู จึงทำให้เขามาที่นี่บ่อยขึ้นหรือแทบทุกครั้งเมื่อมีเวลาว่างก็ว่าได้

“สวัสดีครับคุณลุง”

น้องนลออกมายืนรอต้อนรับตั้งแต่ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอด เขามองเด็กชายวัยสามขวบ ที่มีผิวขาวผ่อง ใบหน้าที่ติดจะหวานละม้ายคล้ายมารดา ถ้าไม่เพราะความแสบและซนที่เห็นได้ชัด ก็อาจทำให้วิศรุตหนักใจต่อไป

“ครับผม น้องนลพร้อมจะไปหรือยังครับ” เขายกมือขึ้นลูบหัวทุยเล็กที่มีผมเส้นอ่อนปกคลุมอย่างเอ็นดู

“พร้อมครับ พร้อมแล้ว”

บอกอย่างกระตือรือร้น พัทธนนท์จึงจูงมือเล็กเข้าไปในบ้านเพื่อทำความเคารพผู้เป็นประมุขของบ้านที่นั่งกันพร้อมหน้าในวันหยุด

“สวัสดีครับ คุณลุง คุณป้า” เขายกมือไหว้ ก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาเมื่อคุณชลกานต์นายหญิงของบ้านเชื้อเชิญ จังหวะนั้นเด็กรับใช้ก็นำกาแฟมาเสิร์ฟให้

“เป็นยังไงบ้าง ใกล้จะหมั้นแล้วไม่ใช่หรือ” คุณชลกานต์ถามพี่ชายของลูกสะใภ้เสียงปรานี

“ครับ ต้นเดือนหน้าครับ” พัทธนนท์กล่าวตอบอย่างสุภาพตามแบบฉบับของเขา

“แล้วจะแต่งกันเมื่อไร”

“คงอีกสักระยะครับ เพราะตอนนี้งานของทางนิตย์ยังไม่ลงตัว”

“อ๋อ หมั้นกันไว้ก่อน แล้วคุณพ่อคุณแม่สบายดีหรือจ๊ะ”

“สบายดีครับ” เขาตอบรับสั้นๆ คุยกันเพียงไม่นานก็เห็นวิศรุตเดินเข้ามาพร้อมกับนิลอุบล

“นลมานี่สิลูก” นิลอุบลเรียกลูกชายให้เดินไปหา แล้วข้อตกลงก่อนออกจากบ้านทุกครั้งก็ถูกนำมาทำสัญญากันระหว่างสองแม่ลูก

“น้องนลซื้อหุ่นยนต์ตัวเดียวนะครับ”

เมื่อได้ยินเสียงมารดาย้ำอีกครั้ง เด็กชายก็มีท่าทีอิดออดขึ้นมา แต่ก็ต้องยอมก่อนจะอดได้ทุกอย่าง วิศรุตหันมามองพัทธนนท์แล้วเลิกคิ้วให้ดูคุณแม่จอมเฮี้ยบ

“ครับ นลซื้อหุ่นยนต์ตัวเดียว และกินไอศกรีม”

น้องนลต่อรองอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับดวงตากลมที่มองมาอย่างออดอ้อน นิสัยอย่างนี้เห็นแล้วก็รู้ว่าได้มาจากใคร สุดท้ายนิลอุบลก็ต้องยอมตามใจเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาตลอด

ส่วนพัทธนนท์นั่งสนทนากับประมุขของบ้านอยู่เพียงไม่นาน เขาก็ขอตัวออกมา เพื่อพาหลานรักไปซื้อของเล่นตามที่ได้นัดหมายกันไว้

 

 

วันนี้เป็นอีกวันที่เขามีความสุข เป็นช่วงเวลาที่เขาหลุดพ้นจากความทรมานที่เกาะกินใจเขามานานถึงสองปี พัทธนนท์มองน้องนลที่เดินกอดหุ่นยนต์ตัวโตแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เด็กน้อยคงจะปลื้มจนไม่อยากกินไอศกรีมอย่างที่ตั้งใจไว้ด้วยซ้ำ แต่เมื่อดูเวลาแล้วเห็นว่าใกล้เที่ยงเข้ามาเต็มที จึงก้มลงชักชวนเด็กน้อยเพื่อเข้าไปรับประทานอาหารในร้านเคยที่ทานกันเป็นประจำ

“ไปหาอะไรทานในร้านก่อนดีไหมครับ ลุงหิวแล้ว และนลก็ต้องทานมื้อเที่ยงด้วย”

“คุณลุงหิวแล้วหรือครับ ก็ได้ครับ เราไปทานข้าวกัน” เด็กชายกล่าวพลางจูงมือเขาเดินลิ่วไปข้างหน้า ซึ่งเป็นร้านประจำที่เคยมาทานกันแบบสองลุงหลาน

เมื่อเข้าไปเลือกที่นั่งได้แล้ว สองหนุ่มต่างวัยก็ช่วยกันสั่งอาหาร ขณะกำลังนั่งรออาหารที่สั่งไป เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

“ว่าไงครับนิตย์” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้น ขณะที่สายตายังคงมองหลานชายที่กำลังเห่อของเล่นชิ้นใหม่

“พัทธ์ว่างหรือเปล่าคะ นิตย์กำลังแวะไปดูเสื้อผ้าที่เตรียมไว้สำหรับงานหมั้น แต่คงอยู่ไม่นานเพราะต้องไปพบลูกค้าด้วย”

“ผมพาหลานออกมาข้างนอกครับ กำลังจะทานข้าวกัน นิตย์อยู่ที่นั่นถึงกี่โมงล่ะ ผมจะรีบตามไป” พัทธนนท์กล่าวเมื่อเห็นว่าตนต้องใช้เวลาอยู่ที่นี่อีกสักพัก เพราะไม่อยากให้เจ้าตัวแสบมาหิ้วท้องรอถ้าจะออกไปตอนนี้

“ถ้างั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ ช่วงบ่ายวันอังคารนิตย์จะไปดูพวกสร้อยคอ สร้อยข้อมือของฟาดาที่โชว์รูมในห้างฯ พอดีคุณแจนที่เป็นผู้จัดการสาขาเชิญนิตย์ไว้นานแล้วน่ะค่ะ เผื่อบางทีเครื่องประดับของฟาดาอาจนำมาทำตลาดคู่กับสินค้าของนิตย์ได้ ถ้าว่างก็แวะไปด้วยกันนะคะ นิตย์จะได้ให้เขาเตรียมแบบแหวนที่เลือกไว้ให้พัทธ์ดู”

สิ่งที่บอกมาทำให้เขาครุ่นคิดด้วยกลัวจะมีงานติดพัน เนื่องจากในช่วงเช้าของวันนั้นเป็นการประชุมใหญ่เพื่อรายงานผลประกอบการของธุรกิจย่อยในเครืออัครรัตน์ แต่ใจจริงแล้วเขาก็อยากให้เวลากับแฟนสาวบ้าง

“นิตย์ครับ พอดีวันนั้นผมมีประชุมช่วงเช้า แต่ผมจะพยายามไม่ให้ยืดเยื้อ ยังไงผมขอโทรคอนเฟิร์มคุณอีกครั้งตอนเที่ยงวันนั้นนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะพัทธ์ ถ้ายังไงค่อยโทรมาบอกอีกทีก็ได้ค่ะ”

“นิตย์ทานข้าวหรือยัง”

“จะทานกับลูกค้าเลยค่ะ”

สองหนุ่มสาวสนทนาก็อีกเพียงครู่ก็วางสายไป โดยตลอดเวลาที่เขาพูดคุยกับแฟนสาวก็มีสายตาแป๋วแหววของใครบางคนคอยจ้องมองอยู่ตลอด

“อาหารมาครบแล้ว ทานสิครับ”

“น้องนลรอคุณลุงคุยเสร็จก่อนครับ แล้วค่อยทานพร้อมกัน”

คำพูดจากเด็กชายทำให้เขารู้สึกเอ็นดู สิ่งที่นิลอุบลเป็นก็ถูกปลูกฝังต่อมาให้คนตรงหน้า แต่ก็รับจากคนเป็นพ่อมาก็ไม่น้อยเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นจะแสบซนได้อย่างนี้หรือ

เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จ พัทธนนท์จึงไปส่งเด็กชายที่คฤหาสน์ใหญ่ย่านชานเมือง หลังจากที่อยู่พูดคุยกับวิศรุตได้ไม่นานก็ขอตัวลากลับ เขาขับรถโดยไม่ต้องเร่งความเร็วเพราะไม่มีเป้าหมายให้ไปต่อ

                

นวันนั้นเมื่อพัทธนนท์กลับมาถึงบ้านในช่วงเย็นก็พบว่าผู้เป็นบิดานั่งรออยู่ เหมือนมีเรื่องจะคุยกับเขา

“คุณพ่อกลับมาเมื่อไรครับ” เขาเข้าไปนั่งตรงข้าม แล้วยกแก้วน้ำที่เด็กรับใช้นำมาเสิร์ฟขึ้นมาดื่มอย่างกระหาย

“มาตั้งแต่บ่าย คลาดกันกับเราไม่นาน เห็นแม่เขาว่ารีบออกไป นัดหนูนิตย์ไว้หรือ” คุณประชัยกล่าวถาม

“เปล่าครับ ผมไปบ้านคุณลุงวีระ ไปหาหลาน”

คำตอบของเขาทำให้ผู้สูงวัยถอนหายใจยาว

“ทางนั้นเป็นไงกันบ้างล่ะ”

“ก็ดีครับ หลานเริ่มซน แต่ก็ดูฉลาด นิลเริ่มปวดหัวกับความช่างต่อรองของแกแล้วล่ะครับ ผมว่าถึงหน้าตาจะเหมือนนิล แต่ท่าทางหรือนิสัยเหมือนพี่หนึ่งอย่างกับแกะ” กระแสเสียงอ่อนโยนยามพูดถึงและเจือด้วยรอยยิ้ม ทำให้ใบหน้าคมสันที่ดูเงียบขรึมน่ามองขึ้น

“งานหมั้นเตรียมไปถึงไหนแล้ว”

“ไม่มีปัญหาครับ ของจัดเตรียมไว้หมดแล้ว” เขาตอบพลางประสานมือ ก้มใบหน้าน้อยๆ คุณประชัยมองเสี้ยวหน้าคมของบุตรชาย ก่อนตัดสินใจถามบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจ

“พร้อมจะหมั้นหรือเปล่า”

คำถามนั้นทำให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมอง ด้วยไม่เข้าใจคำถามของผู้สูงวัยกว่าว่าหมายถึงอะไร

“ถ้าใจพร้อมก็ทำให้ร่างกายมันพร้อมไปด้วย แต่ถ้าใจไม่พร้อม ฝืนยังไงมันก็ไม่ไปด้วยกัน”

“ผมไม่รู้หรอกครับ แต่คิดว่าเป็นช่วงที่เหมาะถ้าจะหมั้นไว้ตอนนี้ งานของนิตย์ลงตัวเมื่อไร ค่อยกำหนดงานแต่งกันอีกที”

คุณประชัยพยักหน้าอย่างคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน บุตรชายพูดถึงงานหมั้นงานแต่งเหมือนกำหนดแผนธุรกิจเสียอย่างนี้ จะไม่ให้ท่านเป็นห่วงได้อย่างไร แต่อีกใจก็นึกเห็นด้วยที่จะหมั้นกันไว้ก่อน แล้วค่อยดูกันไปอีกที ถ้ายังไม่แน่ใจ ระยะเวลานานเท่าไรก็ไม่สำคัญ

“แล้วงานล่ะ”

“ดีครับ ตอนนี้บริษัทในเครือทำผลกำไรได้ดี สรุปไตรมาสนี้ในวันอังคาร แล้วผมจะมาบอกรายละเอียดคุณพ่ออีกที ส่วนความเชื่อมั่นก็ดีขึ้นมาก คงเป็นเพราะช่วงตลาดโดยรวมฟื้นตัว” เสียงพูดอย่างมั่นใจเมื่อกล่าวถึงงานทำให้คุณประชัยหายห่วงไปอย่างหนึ่ง หากแต่เรื่องส่วนตัวก็คงต้องคอยลุ้นกันอีกที ถึงแม้ลูกจะโตเป็นผู้ใหญ่สักแค่ไหน แต่ขึ้นชื่อว่าลูกก็อดห่วงไม่ได้สักที

                     

ช่วงเช้าวันจันทร์ พัทธนนท์ขับรถเข้ามาจอดในสำนักงานเครืออัครรัตน์ เขาเดินเข้าไปในลิฟต์สำหรับผู้บริหาร เมื่อลิฟต์เคลื่อนขึ้นสู่ชั้นบนสุดของสำนักงาน เขาก็สาวเท้าก้าวออกมาเพื่อตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง ตลอดเวลาที่เดินเข้ามาในที่แห่งนี้ เขาสังเกตเห็นว่ามีสายตาของพนักงานหลายคนคอยลอบมองมา แต่พอเขาส่งสายตากลับไป คนเหล่านั้นก็พากันหลบตา ทำให้อดขำไม่ได้ว่าเขาคงน่ากลัวพิลึกในความรู้สึกของคนพวกนี้

หากแต่ชายหนุ่มไม่รู้หรอกว่าที่พนักงานคอยลอบมานั้นเป็นเพราะบุคลิกบางอย่างของเขาได้เปลี่ยนไปตามเวลา และมีบางสิ่งได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงความเป็นตัวตนจนต่างไปจากเดิม พัทธนนท์คนเดิมที่เคยอ่อนโยน จึงไม่เหลือให้ใครมองเห็นได้จากภายนอก

พัทธนนท์ผลักประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไป ก่อนจะพบว่างานทุกอย่างได้ถูกเตรียมพร้อมเพื่อรอให้เขาเข้ามาจัดการเหมือนอย่างเช่นทุกวัน

เขานั่งบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แล้วมองเอกสารที่ถูกวางกองไว้บนโต๊ะ เป็นรายงานผลประกอบการที่ส่งมาให้ดูล่วงหน้าก่อนถึงเวลาประชุมในช่วงเช้าของวันพรุ่งนี้ เมื่อเปิดดูแล้วก็ขยับยิ้มอย่างพอใจ ทุกสิ่งที่เขาทำคงเหมือนคนไม่มีความรู้สึก อาจดูเป็นคนเลือดเย็นในสายตาใครบางคน แต่เมื่อมาอยู่ในจุดที่ต้องตัดสินใจ ก็ไม่มีทางเลือกให้เดินมากนัก

“คุณมันคนไม่มีความรู้สึก ไม่สนใจว่าใครจะเป็นอย่างไร ทุกอย่างที่ทำไปคงแค่ให้ตัวเองได้ตามต้องการ”

เขาสะบัดศีรษะทันที เมื่อเสียงที่เคยตอกย้ำกลับมาแทรกในความคิดอีกแล้ว บางครั้งก็โมโหคนที่ฝังในความรู้สึก ว่าจะรู้หรือเปล่า ทุกการตัดสินใจที่เขาเป็นในตอนนี้ เป็นผลมาจากหล่อนแทบทั้งสิ้น เขากล้าที่จะหมั้นกับนิตย์ระวีก็เพียงเพราะคบหากันมานาน จึงควรจะให้เกียรติและทำในสิ่งที่สร้างความมั่นใจให้กับฝ่ายหญิง แต่สำหรับการแต่งงาน ก็รอจนกว่าฝ่ายหญิงจะพร้อม ซึ่งเขาจะใช้ช่วงเวลานี้สะสางสิ่งที่ติดค้างไว้ทั้งหมด

‘หล่อนไปมุดหัวอยู่ที่ไหนนะ’ คิดขึ้นมาอย่างหงุดหงิดใจ

                     

หลังจากที่เปิดร้านฟาดาจิวเวลรีเสร็จ ปารลีก็ช่วยผู้จัดการตรวจสอบบัญชีและยอดขายย้อนหลังตามงานที่ตนถนัด แล้วจึงออกมาต้อนรับลูกค้าด้านหน้าร้าน จากบุคลิกที่โดดเด่นและท่าทีที่อ่อนโยน มีไหวพริบดี จึงมักมีลูกค้าเลือกเดินเข้ามาหาเธอก่อนเสมอ

ผู้จัดการร้านสาวใหญ่มองลูกจ้างสาวอย่างพอใจ ถึงแม้ชั่วโมงทำงานที่ให้กับร้านมีไม่มาก แต่เธอมักจ่ายให้เต็มที่เสมอ บางทีก็สงสัยว่าวุฒิการศึกษาด้านบัญชีที่จบจากสถาบันชื่อดังในเมืองไทยและผลการเรียนที่ดีเลิศ น่าจะหางานที่ได้ค่าจ้างดีกว่านี้ หากก็ได้แต่นึกสงสัยอยู่เพียงลำพัง ไม่กล้าถามออกไป เพราะคิดว่าได้คนแบบนี้มาทำงานด้วยก็เป็นผลดีกับตัวเองที่สุดแล้ว

“ลูกจันทร์ พรุ่งนี้ลูกค้าของบริษัทจะเข้ามาดูตัวอย่างสินค้าที่ร้านเรา ช่วยพี่รับรองหน่อยนะ”

“ได้ค่ะ แล้วจะเข้ามากี่โมงคะ” หล่อนตอบรับคำพร้อมถามเวลานัดหมาย

“ช่วงบ่ายน่ะ แต่ยังไม่รู้ว่าจะกี่โมง เพราะลูกค้ายังไม่ได้กำหนดเวลามา เห็นว่าจะให้แฟนเขาเข้ามาดูแบบแหวนหมั้นที่บริษัทเราทำให้ด้วย เลยนัดกันไว้ที่นี่”

เสียงตอบนั้น ทำให้ปารลีใจเต้นรัว เฝ้าภาวนาอยู่ในใจว่าขออย่าให้เป็นเขาเลย

“เป็นอะไรหรือเปล่าหนูจันทร์ หน้าซีดจัง นั่งก่อนไหม”

ไม่ว่าเปล่าหากแต่ผู้จัดการสาวยังดึงร่างบางที่ยืนเกาะตรงตู้กระจกโชว์สินค้าด้านหน้าให้มานั่งพักตรงเก้าอี้รับรองลูกค้า เพียงไม่นานลูกจ้างสาวสวยก็มีอาการดีขึ้น แล้วเธอก็ได้รู้คำตอบอาการไม่สบายของปารลีว่าเป็นเพราะพักผ่อนน้อย เลยหน้ามืดไป

 



**************************************************

 ลูกบอล : พ่อใจร้ายยยยย พาเจ้าปีศาจหน้าหวานไปซื้อหุ่นยนต์ แต่ไม่ยอมซื้อให้เค้าด้วย

น้องนล
 : เฮ้ ใจเย็นๆ น้องรัก รอให้พ่อนายตามหาแม่นายเจอก่อน แล้วค่อยถึงคิวนาย 





 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
โซ่สวาท ทาสดวงใจ | สนพ.ไลต์ ฯ ตีพิมพ์ ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 คนที่อยู่ในใจ [อัพ 100 %] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 14738 , โพส : 30 , Rating : 96% / 44 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 30 : ความคิดเห็นที่ 202
@ คุณกำไลเงิน

เรื่องนี้ไรเตอร์อัพในเด็กดีเมื่อมีนาคม 2554  และหนังสือวางแผงเมื่อ พ.ค. 2554
(ขายต้นฉบับให้ สนพ.ตีพิมพ์แล้ว จึงไม่มีสิทธิ์โพสแล้วจ้า ไรเตอร์แค่มาเปลี่ยน font ตัวอย่าง 3 ตอนเท่านั้น)

ถ้าสนใจหนังสือ สามารถซื้อได้ที่ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด หรือ B2S
แต่หากไม่มี สั่งพนักงานไว้แล้วไปรับหลังจากน้ันอีกสัปดาห์
หรืออีกทางก็สั่งซื้อทางเวปไซต์ต่างๆค่ะ ^^

ตอนนี้ไรเตอร์กำลังอัพเรื่อง ปรารถนารักแห่งดวงใจ ติดตามได้ที่นี่ค่ะ
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=734996
Name : lalanda < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lalanda [ IP : 110.49.235.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:11
ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
# 28 : ความคิดเห็นที่ 200
วันนี้ไม่มีอารมณ์เม้นเลยค่ะ ยอมรับนิสันเสีย แต่ต้องเม้นต์เพราะบทสนทนาสุดฮาของน้องบอลและน้องนลเนี่ยล่ะ หวังว่าจะเอามาให้อ่านนะคะ แต่ถ้าไม่ให้บอกด้วยนะ เราจะได้หาซื้อทางเน็ตค่ะ เพราะสั่งที่ร้านต้องรอหลายวัน
Name : กำไลเงิน [ IP : 124.120.205.120 ]

วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:32
# 27 : ความคิดเห็นที่ 199
วันนี้ไม่มีอารมณ์เม้นเลยค่ะ ยอมรับนิสันเสีย แต่ต้องเม้นต์เพราะบทสนทนาสุดฮาของน้องบอลและน้องนลเนี่ยล่ะ หวังว่าจะเอามาให้อ่านนะคะ แต่ถ้าไม่ให้บอกด้วยนะ เราจะได้หาซื้อทางเน็ตค่ะ เพราะสั่งที่ร้านต้องรอหลายวัน
Name : กำไลเงิน [ IP : 124.120.205.120 ]

วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:32
# 26 : ความคิดเห็นที่ 198
 ลุ้นต่อไป......
PS.  สอบจุลินทรีย์___O-NET มันเหี้ยมาก อ่านฟิคคิเฮแก้เครียด หรืออาจเครียดกว่าเดิม
Name : PeKcHuL@ราชวงค์ลิง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PeKcHuL@ราชวงค์ลิง [ IP : 118.174.86.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2554 / 02:50
# 25 : ความคิดเห็นที่ 197
รักคนเขียน
Name : สาวลั้ลลา [ IP : 183.89.38.12 ]

วันที่: 17 มีนาคม 2554 / 22:43
# 24 : ความคิดเห็นที่ 196
 ซาหนุกมากกกกกกกกกกกกกก
Name : Love va < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Love va [ IP : 183.89.160.29 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2554 / 16:09
# 23 : ความคิดเห็นที่ 195
มาเถียงกันเรื่องหุ่นยนต์ด้านล่าง
555+
PS.  ...การเรียนที่ก้าวหน้า ถือเป็นการโกยทางให้ไปได้ไกลเเละสดใสยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ก็จริง เเต่ว่า...ทำไมมันทำยากจังฟระเนี่ย!!?-*-
Name : •Zol2iäc• < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ •Zol2iäc• [ IP : 223.205.233.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2554 / 20:59
# 22 : ความคิดเห็นที่ 194
ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
Name : KaLahEaD < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KaLahEaD [ IP : 125.24.142.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2554 / 20:14
# 21 : ความคิดเห็นที่ 193

หนุก.....มากเลย

Name : ♥•[Preaw]•♥ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♥•[Preaw]•♥ [ IP : 113.53.89.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2554 / 10:19
# 20 : ความคิดเห็นที่ 192

บอกได้คำเดียวสนุก


PS.  ขอให้รักจงเจริญ!!! ความรักมีค่าทุกรูปแบบ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกให้มันเดินไปทางไหน
Name : นานามู < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นานามู [ IP : 125.27.184.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2554 / 21:59
# 19 : ความคิดเห็นที่ 191
สมหวังฃะทีที่ได้อ่านสนุกน่าติดตาม
Name : เก๋ [ IP : 124.120.108.115 ]

วันที่: 1 มีนาคม 2554 / 20:31
# 18 : ความคิดเห็นที่ 190
เขาตอบพลางใช้มือดันประตูระเบียงให้เปิด ออกไปยืนข้าง         ประโยคยังไม่สมบูรณ์นะคะ
 
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ครานี้เป็นอานุภาพ     น่าจะเป็น ครั้งนี้ หรือ คราวนี้ หรือเปล่าคะ คีอมีความรู้สึกว่าใช้คำว่า ครานี้ เหมือนย้อนยุคไปสมัยสุโขทัยหรืออยุธยามากกว่าน่ะค่ะ ต้องขออภัยนะคะ ถ้าบอกไปแล้วผิด
 
คำว่า แหละ   สะกดแบบนี้นะคะ   ไม่ใช่  แหล่ะ
 
คุณแม่สบายดีหรือจ้ะ                              หรือจ๊ะ
 
สิ่งนิลอุบลเป็นก็ถูกปลูกฝัง                     น่าจะเป็น  สิ่งที่นิลอุบลเป็น  หรือเปล่าคะ
 
เมื่อขึ้นมาชั้นบนจึงยินเสียงทักทายเป็นระยะ       จึงได้ยิน
 
 

หนูจันท่ร์กำลังจะเจอกับอดีตแล้ว
Name : p_tulip < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ p_tulip [ IP : 183.89.2.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:27
# 17 : ความคิดเห็นที่ 189

ลุ้นจนตัวโก่งให้เจอกัน

มีคำผิดนะคะ นอนตื่นสาย ไม่ใช่ตื่นนอนสาย

 


PS.  แบ่งปันความสุข จะได้มีความสุขด้วย สบายใจจัง
Name : pimpimwall < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpimwall [ IP : 58.9.182.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:55
# 16 : ความคิดเห็นที่ 188
เพิ่งเข้ามาอ่านสนุกค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
Name : JOON JOON < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JOON JOON [ IP : 223.204.236.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:29
# 15 : ความคิดเห็นที่ 187
ชอบค่ะ รออ่าน
Name : ดวงดารา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดวงดารา [ IP : 125.27.174.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:48
# 14 : ความคิดเห็นที่ 186

สนุกคร๊าๆ

อยากอ่านต่อไวๆ พระเอกรักนางเอกไม๊อ่ะค่ะ


PS.  เดินไปซื้อหนังสือมาอ่าน ก็ยังเหงาเหงาในใจ เธอไม่อยู่
Name : misdomoe < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ misdomoe [ IP : 223.206.70.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:05
# 13 : ความคิดเห็นที่ 185
ชอบค่ะจะมาให้กำลังใจทุกตอนเลย
PS.  ไม่มีอะไร..แค่คนสวย
Name : แวนด้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แวนด้า [ IP : 110.164.132.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:17
# 12 : ความคิดเห็นที่ 184
รอต่อครับ
PS.  ชอบวัวลานกับการแต่งรถ เพื่อนๆเรียกจิ๋กโก๋ อ่านนิยายเป็นชีวิตประจำวัน
Name : จิ๋กโก๋เมืองเพชร < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จิ๋กโก๋เมืองเพชร [ IP : 125.27.141.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:08
# 11 : ความคิดเห็นที่ 183
เหมือนนิตย์ก็ไม่อยากแต่งงานเท่าไหร่นะคะ หรือว่านิตย์มีคนที่รักอยู่แล้วรึเปล่า
Name : กาแฟแดง [ IP : 124.122.167.61 ]

วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:01
# 10 : ความคิดเห็นที่ 182
เฮ้อ !!!!  เศร้าแทน  ถ้าลูกลำบากขนาดนั้น  ถ้ารู้ว่าพ่อร่ำรวยขนาดไหน  นี่คงน่าน้อยใจพิลึก

PS.  oppa...saranghe.. ( นิรันดร..นั้นนานนัก........แต่รักนี้..นานกว่านั้น )
Name : che_ii < My.iD > [ IP : 58.9.164.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:58
# 9 : ความคิดเห็นที่ 181
น่าเศร้าจัง...ลูกบอลที่รัก พ่อตัวรวยซะขนาดนั้น เวลาซื้อของให้หลานก็ต้องซื้อของดีๆ น่าอนาถใจนักที่ลูกตัวเองกลับอยู่กับแม่ที่แสนจะยากจน มีแต่รถยนต์คันเก่าคันเดียวที่ใช้เล่น
Name : อัยดาส [ IP : 118.175.86.203 ]

วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 10:59
# 8 : ความคิดเห็นที่ 180
อยากรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึนถึงได้แยกกัน แล้วจะเจอเจ้าลูกบอลตัวอ้วนไหมมัวแต่อยู่กะหลานรัก แล้วทำแต่งาน
Name : เมเปิ้ล [ IP : 58.11.29.46 ]

วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 09:42
# 7 : ความคิดเห็นที่ 179
คุณพ่อกำลังจะหมั้นจะแต่งงาน แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาเจอลูกบอลอ้วน จะมีเวลาตามหาลูกบอลหรือ น่าสงสารลูกบอลจัง
Name : สายลม [ IP : 124.120.101.169 ]

วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 08:04
# 6 : ความคิดเห็นที่ 178
อ่านแต่ตอนกว่าๆก็ใจหวิวๆ หม่นหมองไปกับนางเอกและลูกแล้วอ่ะ  ตอนต่อๆไปจะอ่านไปเสียน้ำตาไปไม๊เนี่ย ?

PS.  oppa...saranghe.. ( นิรันดร..นั้นนานนัก........แต่รักนี้..นานกว่านั้น )
Name : che_ii < My.iD > [ IP : 58.9.164.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 07:59
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android