เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,491 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    191

    Overall
    14,491

ตอนที่ 84 : ตอนที่ 12 ผู้ชายปริศนา [อัป 70%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    25 เม.ย. 62

 

มัศยานั่งเปิดตำราสอนในช่วงบ่ายเป็นการฆ่าเวลาช่วงพักเที่ยง โดยครูสองคนที่เป็นเพื่อนร่วมทานข้าวและสนทนาอยู่พักหนึ่งก่อนขอตัวออกไปเดินเล่นข้างนอก หล่อนอยู่ตามลำพังไม่นาน แค่พลิกกระดาษแผ่นที่สองของหนังสือเล่มบางเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น และเมื่อหยิบดูเรียวคิ้วสวยก็มุ่นขมวดอย่างสงสัย

มีอะไรหรือเพิร์ล หรือว่าวันนี้เปลี่ยนใจไม่ออกไปทานข้าวข้างนอกกัน

ไม่ใช่หรอกค่ะพี่ปลาเล็ก ตอนนี้เพิร์ลอิ่มแปล้เลย เจ้านายใจดีพาไปเลี้ยงอาหารทะเลในร้านอร่อยขึ้นชื่อเสียด้วย เพิร์ลเลยไม่ขัดศรัทธา แถมยังมีติดมือมาด้วย เพิร์ลกำลังไปหาพี่ปลาเล็กแต่ไม่ได้เอาของอร่อยไปฝากนะ เพราะรู้ว่าใครก็สู้ฝีมือป้าต้อยไม่ได้ เพิร์ลซื้อใส่กล่องให้ฝรั่งคนนั้น คิดไปก็สงสารเขาเลยนึกถึงแล้วซื้อมาเผื่อ

แล้วตอนนี้มาถึงหรือยัง พี่จะออกไปรับ

มัศยารีบบอก แม้จะเป็นโรงเรียนเล็กๆ ในต่างจังหวัดที่แวดล้อมด้วยคนคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ทุกคนมักยึดระเบียบของโรงเรียนมาปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ดังนั้นคนนอกจะเข้ามาตามลำพังโดยไม่มีธุระปะปังกับโรงเรียนโดยตรง คงดูไม่เหมาะสมอย่างแน่นอน และสิ่งนี้มัศยาก็เห็นตามและพร้อมปฏิบัติกันเต็มที่

ใกล้แล้วล่ะ เพิร์ลให้คุณนลจอดรถด้านหน้านะ

ยังไงนะ น้องเพิร์ลมากับคุณนลเหรอ

อืม ใช่เสียงตอบสั้นๆ หากคนฟังก็จับความเก้อเขินในน้ำเสียงนั้นได้ เธอหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด แค่แวบเดียวก็เปล่งประกายเลศนัย

งั้นพี่จะออกไปรอรับเพิร์ลกับคุณนล แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ วันนี้นายบ้าอารมณ์ไม่ดี เมื่อเช้าพี่ซื้อก๋วยเตี๋ยวผัดไปให้ ยังโดนไล่ออกมาเลย สงสัยอากาศร้อน อาการกำเริบมัศยาทิ้งท้ายประโยคนั้นตามอารมณ์ตกค้างจากตอนเช้า โดยไม่สนใจว่าคนฟังจะเข้าใจในสิ่งที่เธอสื่อออกไปหรือเปล่า

 

คุณนลนั่งรอแถวนี้ก็ได้ค่ะ เพิร์ลจะไปกับพี่ปลาเล็กสองคน

ศลิษาบอก ด้วยเห็นว่าหลังจากก้าวลงจากรถคันหรูที่คงดูผิดที่ผิดทางเมื่อมาจอดในโรงเรียนประถมขนาดเล็กอย่างนี้ ในลานจอดมีรถกระบะอยู่สองคัน ที่เหลือก็เป็นรถมอเตอร์ไซค์กับจักรยานเสียทั้งสิ้น ซ้ำตัวคนขับเองพอออกมาเดินข้างนอกก็กลายเป็นเป้าสายตาให้กับทั้งครูและนักเรียนโดยง่ายดาย ดังนั้นการจะให้เขาเดินผ่านกลางสถานที่นี้ไปทางด้านหลังพร้อมกับเธอ ศลิษาเกรงว่ามันอาจเป็นภาพแปลกตาจนถึงขั้นพิลึกกึกกือไปโน่น...หากมีหรือที่อีกคนจะเห็นด้วยง่ายๆ

เธอมีอะไรปิดปังฉันหรือเปล่า ถึงไม่กล้าให้ฉันไปด้วยนอกจากจะไม่เห็นด้วยในข้อเสนอ ศลิษายังต้องลอบถอนหายใจ รู้สึกถึงความเหนื่อยหน่ายใจที่จู่โจมเข้ามากะทันหัน เมื่ออีกฝ่ายตีความคำพูดเธอผิดเพี้ยนไปเสียสนิท

เพิร์ลไม่มีความลับต้องปกปิดคุณนลหรอกค่ะ แต่หันมองรอบๆ สิคะว่าคุณเป็นจุดสายตาของเด็กๆ แค่ไหน พวกแกถึงขนาดหยุดเล่นฟุตบอล หยุดตีปิงปองกันแล้วหันมามองคุณศลิษาพยายามบอกเป็นนัยให้รู้ว่าตัวเขาเมื่อมาอยู่ในที่แห่งนี้ คงคล้ายกับตัวประหลาดในสายตาเด็กๆ ไปแล้ว ทว่ากฤษนลยังสร้างความหนักใจระคนหมั่นไส้ให้กับเธอได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

เรื่องแค่นี้เอง เธอไม่ต้องห่วงหรอก ฉันชินกับการตกเป็นเป้าสายตาของใครต่อใครอยู่แล้วไม่ต้องถามต่อว่าเขาคุ้นชินแค่ไหน ศลิษาก็พอดูออกจากรอยยิ้มกริ่ม แถมเจ้าตัวยังหันมายักคิ้วให้เธอขณะย่างเท้าด้วยมาดสง่า เหมือนว่าไม่มีคำพูดใดที่สามารถบั่นทอนความมั่นใจของเขาได้อีกแล้ว

ตกลง ถ้าคุณอยากไปด้วยกันก็หิ้วถุงทั้งหมดนี้เลย เพิร์ลขี้เกียจหิ้วแล้ว

หล่อนยื่นให้ด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น ในตอนแรกคิดว่าชายหนุ่มจะหาเหตุปฏิเสธเสียอีก แต่เขาเพียงยิ้มรับหน้าชื่นแล้วยื่นมือมารับอย่างไม่อิดออด

ท่าทางของสองหนุ่มสาวนอกจากจะอยู่ในสายตาของเด็กๆ แล้ว พวกเขายังถูกคนที่ยืนกอดอกอิงกรอบประตูจับตามองตลอดเวลา เรียวปากบางเผยอยิ้ม พร้อมกับดวงตาวับวาวขึ้นว่าสิ่งที่ตนสงสัย คงไม่ผิดไปแล้วล่ะ

ยายเพิร์ลนะ ยายเพิร์ล เจอกันตั้งหลายวัน คุยกันก็หลายครั้ง แต่ไม่ยอมบอกว่ากำลังคบกับคุณนล ดูสิ ปล่อยให้เราสงสัยอยู่ตั้งนาน

มัศยาเดินออกมาสมทบพลางลบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ออกจากใบหน้าเสีย หลังจากเห็นว่าสองหนุ่มสาวเดินเข้ามาใกล้แล้ว เธอทักทายกฤษนลและศลิษาอย่างคุ้นเคย ก่อนพากันเดินไปทางด้านหลังโรงเรียนด้วยรู้จุดประสงค์การมาของพวกเขา รวมถึงหลักฐานที่เป็นกล่องอาหารในถุงพลาสติกใบใหญ่ที่ชายหนุ่มหิ้วอยู่นั่นเอง

คุณคนนั้นเป็นยังไงบ้างคะ

นายบ้านั่นเหรอ สบายดีนะเท่าที่เห็น

ทำไมเรียกเขาว่านายบ้าล่ะ เห็นว่าคุยรู้เรื่องดีไม่ใช่เหรอ

คนคุยรู้เรื่องไม่ใช่ว่าจะสติดีทุกคน นายคนนี้เป็นใครมาจากไหนไม่รู้ แถมหน้าตาเป็นฝรั่งอีกต่างหาก แต่คงหากินในเมืองไทยมานานแล้วแหละ ก็ฟังและพูดได้ชัดเจน

เท่าที่ฟังมา ผมว่าไม่น่าไว้ใจนะครับ เป็นพวกหนีคดี หรือค้ายาแล้วหลบเจ้าหน้าที่ตำรวจมาซ่อนตัวหรือเปล่า ไม่น่าจะปล่อยให้อยู่ในเขตรั้วโรงเรียน

ปลาเล็กก็ว่างั้นแหละค่ะคุณนล ดูทำท่าลึกลับชอบกล ลุงชำนาญบอกว่าแขนหักห้อยรุ่งริ่งมาด้วยนะ แต่ไม่ยอมไปหาหมอ ลุงชำนาญเลยจัดการรักษาด้วยวิธีโบราณแต่ดั้งเดิม ตบๆ ให้เข้าที่เข้าทาง แล้วใช้ไม้กระดานสองแผ่นมาหนีบ เป็นอันว่าเสร็จมัศยาเล่าขณะเดินเคียงแขกสองหนุ่มสาว พร้อมออกท่าออกทางประกอบ

น่ากลัวจัง อย่างนี้ดูแลเขาดีๆ นะคะ เผื่อว่ามีอาการไข้แทรกซ้อน แล้วเขามีผ้าห่มหรือเปล่า เสื้อผ้าล่ะ เขาตัวใหญ่ไหม เมื่อวานเพิร์ลอยากเจอเขาแต่พี่ปลาเล็กไม่ยอมซะนี่ วันนี้จะได้หยิบเสื้อผ้ามาเผื่อสักชุดด้วย

ศลิษาแสดงน้ำใจ ด้วยไม่อาจมองข้ามชะตากรรมที่นายฝรั่งคนนั้นได้รับ และคำพูดของเธอก็สร้างความกังขาให้คนฟังคนหนึ่ง

หยิบงั้นเหรอ เธอจะหยิบเสื้อผ้าจากไหนศลิษา

อุ๊ย

ศลิษาย่นคอเมื่อเผลอพูดความในใจออกไป หล่อนคิดตั้งแต่ออกจากบ้านแล้วว่าจะขอเสื้อยืดกับกางเกงลำลองของกฤษนลมาสักชุด แต่ก็เปลี่ยนใจ เพราะไม่แน่ใจว่าฝรั่งในบ้านพักครูจะสวมมันได้หรือเปล่า...และเมื่อเงยขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังยื่นเข้ามาใกล้ เจ้าหล่อนจึงได้แต่ยิ้มแหย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น