เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,491 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    191

    Overall
    14,491

ตอนที่ 77 : ตอนที่ 11 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป [อัป 45%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 11 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป (ต่อ)

 

ภายในห้องนอนขนาดกลาง แสงจากโคมไฟหัวเตียงส่องลงมาขับไล่ความมืดสลัวให้หมดไป คนร่างบางที่นั่งขดตัวอยู่บนเตียงเม้มริมฝีปากแน่น หล่อนยังรับรู้ถึงความร้อนวูบวาบที่นาบทับลงมา สัมผัสแนบชิดจนคล้ายกับว่าเขาได้รุกล้ำเข้าไปสัมผัสวิญญาณของเธอไปแล้ว

ศลิษารู้สึกเหมือนกำลังเปลือยเปล่า หลังจากถูกคนที่ฝังใจและจดจำอยู่ในหัวใจจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจยังเต้นโครมครามแทบจะหลุดจากอก จนแม้เหตุการณ์จะผ่านมาหลายนาที แต่เธอก็ยังไม่อาจควบคุมมันให้สงบได้เลย

ศลิษานึกกลัว...กลัวใจตัวเอง และกลัวความคิดของเขา หล่อนรู้ว่ากฤษนลจะไม่หยุดเพียงเท่านี้แน่ หล่อนอ่านสายตาเรียกร้องและท่าทางคุกคามที่เขาแสดงออกอย่างเปิดเผยเมื่อสักครู่ได้ดี

หญิงสาวนั่งนิ่งงัน ทว่าข้างในกำลังสั่นไหวอย่างหนัก หล่อนกำลังว้าวุ่นและสับสน แต่อีกใจยอมรับว่าตื่นเต้นและวาบหวามกับสัมผัสจ้วงจาบจนนึกโกรธความรู้สึกตัวเอง คล้ายกับว่าจิตใจและร่างกายช่างทรยศหักหลังจนไม่น่าให้อภัยเลย...เจ้าสองสิ่งนี้กลับนิยมยินดีกับสัมผัสของเขา ไม่ต่างจากดอกไม้ตูมที่เคยชูช่อนิ่งสงบ พลันผลิดอกไหวระเริงลมทันทีที่ได้รับหยาดน้ำค้างและแสงตะวัน

ศลิษาคงจะจมอยู่กับความว้าวุ่นตลอดทั้งคืน ถ้าไม่มีเสียงมือถือดังขึ้น ถึงจะสะดุ้งตกใจในทีแรก แต่สีหน้าก็แช่มชื่นขึ้นผิดตา เมื่อคิดว่าคงมีใครมาช่วยฉุดความรู้สึกที่กำลังดำดิ่งของเธอให้ผงาดขึ้นมาได้ แต่พอเห็นเบอร์ที่โชว์อยู่หน้าจอ เจ้าหล่อนก็รีบปล่อยมือถือให้ร่วงหล่นเหมือนมันเป็นของร้อน

คนบ้า โทร.มาทำไม บ้าหรือเปล่าศลิษาต่อว่าพร้อมถลึงตามอง แต่เสียงก็แทบไม่หลุดจากปาก เพราะเกรงเจ้าของสายจะได้ยิน เผื่อว่าเขาอุตริอยู่ห่างแค่บานประตูกั้น

แต่สุดท้ายเธอไม่อาจทนฟังเสียงสัญญาณเร่งเร้าได้นาน ทางเดียวที่จะหยุดมัน นั่นคือการกดรับเสีย

มีอะไรหล่อนกระชากเสียงถาม หลังจากเรียกความกล้าหาญที่หนีกระเจิดกระเจิงให้กลับมาอยู่กับตน

ออกมาข้างนอกสิเสียงของเขานุ่มนวล แม้ถ้อยคำจะเหมือนคำสั่ง แต่น้ำเสียงนั้นไม่ต่างจากการวอนขอดีๆ นี่เอง ไปหมกตัวอยู่ในห้องทำไม ข้าวปลาก็ยังไม่ได้ทาน

ศลิษาดึงมือถือออกห่าง มองอย่างตัดสินใจ หลังจากที่ฝ่ายนั้นพูดไม่กี่คำก็วางสายไปเอง แต่ไม่ถึงนาทีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เธอหรี่ตาลงครุ่นคิด...ถ้าขืนยังหลบหน้าหลบตาแบบนี้ เธอคงจะถูกรุกตามอย่างไม่หยุดหย่อนเป็นแน่ เพราะผู้ชายอย่างกฤษนลคงไม่รู้จักคำว่าหยุดและถอยเหมือนคนอื่นเขา

เดี๋ยวจะออกไปหล่อนตะโกนบอก และได้ยินเสียงเฉียบขาดโต้ทันควัน

หนึ่งนาที ตามออกมา

คนบ้าเอ๊ย

คำสุดท้าย ศลิษาแค่ขมุบขมิบปากต่อว่า ก่อนพาตัวเองลงจากเตียงนอน หากก่อนจะตรงไปทางประตูที่รู้จากเสียงฝีเท้าเขาว่าได้เดินออกไปทางหน้าบ้านแล้ว เธอก็ตัดสินใจเข้าไปในห้องน้ำ และเมื่อเปิดไฟให้ส่องสว่าง ภาพที่สะท้อนกลับมาก็ทำให้ศลิษากระทืบเท้าปึงปังทีเดียว

เกลียด เกลียดที่สุด ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ดูสิ ปากบวมเจ่อเลย

หล่อนเปิดน้ำวักมารดรินริมฝีปากที่บวมเจ่ออย่างผิดตา แล้วความเจ็บใจก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมา เพราะรู้ดีว่าสาเหตุมันเกิดจากอะไร

ศลิษาคว้าผ้าขนหนูที่พับแขวนบนราวอย่างเป็นระเบียบ มาขยี้ขยำแล้วกดซับบนใบหน้า รวมถึงริมฝีปากอิ่มเต็มน่าเกลียดนั่น ริมฝีปากที่เธอไม่เคยรู้สึกเลยว่าจะมีครั้งไหนน่าเกลียดเท่าครั้งนี้อีกแล้ว

หญิงสาวตัดใจออกจากห้องน้ำ หลังจากเพียรล้างหน้าและพยายามลบบางจุดให้มันเลือนหาย แต่พยายามสักเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล มันกลับยิ่งดูเด่น ตอกย้ำเสียกว่าเดิม

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น