เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,495 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    195

    Overall
    14,495

ตอนที่ 76 : ตอนที่ 11 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป [อัป 30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 11 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป (ต่อ)

 

เรียวปากหนาร้อนรุ่มประทับจูบลงมา ในวินาทีแรกเป็นไปอย่างแผ่วเบา หากก็สะกดให้ศลิษาชะงักงัน สัมผัสต่อจากนั้นเริ่มทวีความหนักหน่วง เรียกร้องและเร่าร้อน จนเจ้าหล่อนคิดว่าคงทนต่อไม่ไหว เธอรู้สึกถึงขาทั้งสองข้างกำลังสั่นเทาและอ่อนแรงจนแทบพับกองลงกับพื้น แต่สิ่งที่นึกหวั่นก็ไม่ได้เกิดขึ้น ด้วยวงแขนแข็งแรงตวัดรัดร่างน้อยเข้ามาแนบชิดกับเรือนกายใหญ่จนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน

คุณนล

เสียงแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากอิ่มบวมช้ำ หลังจากที่ริมฝีปากหนารุ่มร้อนค่อยๆ ผละออกห่าง ชายหนุ่มมองดวงหน้านวลลออที่ฉาบด้วยแสงสีส้มจากพระอาทิตย์ส่องทอมาทางด้านหลังอย่างหลงใหล ดวงตาเคลิ้มฝันของเธอค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปอย่างน่ามอง

เพิร์ล

คนร่างนุ่มที่ถูกกักขังไว้ในอ้อมแขนแกร่งเริ่มรู้สึกตัว หล่อนคิดจะขยับเท้าถอยห่าง หากแผ่นหลังบางยังถูกตรึงไว้แน่น มือบางยกขึ้นวางทาบแผงอกหนา แล้วกลั้นใจผลักออกไปจนสุดแรง

ทว่านอกจากมันจะไม่ขยับเขยื้อน ตัวเธอเองกลับรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแล่นปราดจากกายใหญ่เข้ามาสู่เรือนร่างของเธอยังผลให้ชาวูบไปทั่วกาย

คุณนลปล่อยก่อนค่ะเสียงร้องขออย่างน่าสงสาร เจ้าหล่อนกำลังต่อต้านอยู่กับความรู้สึกหลากหลายที่เพิ่งได้สัมผัสเป็นครั้งแรก

กฤษนลคลายลำแขนกำยำอย่างช้าๆ ด้วยความรู้สึกสับสนระคนอาวรณ์ ดวงตาคมจับมองเรียวหน้าสวย ริมฝีปากอิ่มเต็มที่เขาเพิ่งลิ้มชิมรสชาติ และไม่อาจหลอกตัวเองว่าช่างหอมหวานและเชิญชวนให้ลิ้มลองอีกอย่างไม่มีวันเบื่อ

กฤษนลทบทวนถึงปฏิกิริยาตอบสนองที่เป็นไปอย่างไร้เดียงสา หากกระตือรือร้นในที ทำให้หัวใจหนุ่มเปรมปรีดิ์ขึ้นมาทีเดียว

เราเดินเล่นกันไหมเสียงห้าวดังขึ้น หลังจากเจ้าหล่อนหลุดพ้นจากวงแขน ถอยห่างออกไปถึงสองสามก้าว เธอเงยขึ้นมอง ดวงตาหวานยังคงสับสน เดินเล่นริมทะเล แสงแดดอ่อนๆ ไม่ร้อนด้วย

ไม่ค่ะศลิษาปฏิเสธข้อเสนออย่างไม่ลังเล

เถอะนะ ไปเดินเล่นกัน แล้วจะเล่าให้ฟังว่าเมื่อกี้ฉันคิดอะไร และเป็นอะไรอย่างที่เธออยากรู้ไง

กฤษนลย่างเท้าเข้ามาหา พร้อมกับวาจาอ่อนหวานโน้มน้าวหล่อน แต่ช่างเสียดายที่ศลิษามองข้ามความอ่อนโยนในกระแสเสียงและดวงตาคมอ่อนเชื่อมนั้นไปเสียสิ้น

หล่อนหันกาย จ้ำไปยังบ้านพักเชิงเขาที่ตั้งอย่างสงบท่ามกลางธรรมชาติที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างมีชีวิตชีวารอบตัว ไม่เว้นแม้แต่คลื่นทะเลที่กำลังซัดสาด สายลมแผ่วเบาที่พัดพาใบไม้ ยอดหญ้าให้เอนไหว

กฤษนลทอดฝีเท้าตามเนิบนาบ สายตาไม่ละจากแผ่นหลังบางของคนที่ก้มหน้างุดขณะสาวเท้าไปยังบ้านหลังเล็ก

น้องเพิร์ลถ้อยคำกระซิบหลุดจากริมฝีปากหยักที่กำลังแย้มประดับบนใบหน้าหล่อเหลา เรือนกายล่ำสันเคลื่อนไปยังทิศทางเดียวกับเธออย่างใจเย็น

ท่อนขากำยำนำพาเจ้าของร่างเข้าไปในบ้าน เขามองเข้าไปข้างใน เห็นแสงไฟจากทิศทางห้องนอนที่หล่อนครอบครองมาหลายวัน แล้วกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์

หนียังไงก็ไม่รอด แล้วจะพยายามหนีไปทำไม...น้องเพิร์ล

เสียงห้าวพร่าหลุดจากลำคอหนา มันเค้นออกมาจากอารมณ์ส่วนลึกที่เคยถูกกดไว้ และหากคนที่ขังตัวอยู่ข้างในมาได้ยินเข้า รับรองเลยว่าเจ้าหล่อนคงขนลุกเกรียวต่อชะตากรรมที่ถูกปีศาจนามกฤษนลกำหนดขึ้นเป็นแน่





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น