เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,514 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    214

    Overall
    14,514

ตอนที่ 72 : ตอนที่ 10 ผู้อยู่เบื้องหลัง...ตัวจริง? [อัป 90%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    10 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 10 ผู้อยู่เบื้องหลัง...ตัวจริง? (ต่อ)

 

กฤษนลขับรถกลับบ้านพักในเวลาบ่ายคล้อย เมื่อถึงจุดหมายจึงเปิดประตูรถก้าวลงมา กระเพาะอาหารที่ยังว่างเปล่าก็ร้องเตือนว่าตั้งแต่ตอนเที่ยงวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องสักอย่างเดียว ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องทานอาหาร ไม่คิดจะเสียเวลาเรียกหานายแทนให้ตั้งโต๊ะเหมือนอย่างเคย เขาจัดการอุ่นกับข้าวสามอย่างที่มีฝาชีครอบอยู่บนโต๊ะด้วยไมโครเวฟ ไม่กี่นาทีกับข้าวก็อยู่ในสภาพพร้อมทาน

คนร่างใหญ่นั่งบนเก้าอี้ประจำที่เคยนั่งอยู่ทุกวัน แล้วลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็วด้วยความหิวจัด ทว่าเมื่อดึงสายตาขึ้นมาแล้วกวาดมองรอบตัว ใบหน้าของใครอีกคนก็ลอยเข้ามา ใครคนที่ตั้งแต่ย่างเท้ากลับเข้ามา เขายังไม่เห็นแม้แต่เงา

กฤษนลวางช้อนลง หลังจากอาหารบนโต๊ะพร่องในเวลาไม่กี่นาที เขาไม่มีอารมณ์นั่งละเลียดลิ้มชิมความอร่อยของอาหารได้นานตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก

ชายหนุ่มทอดฝีเท้ามาทางหน้าบ้านพร้อมแบกความตั้งใจจะตามหาคนเป้าหมายให้เจอตัว

เห็นศลิษาหรือเปล่าคำถามออกจากริมฝีปากหยัก หลังจากคนร่างสูงใหญ่เดินมาทางด้านข้าง ตรงไปยังพื้นที่ว่างที่นายแทนยึดไว้ทำแปลงปลูกผักคะน้าที่กำลังเติบโตงดงามทีเดียว

คุณเพิร์ลไปกับครูปลาเล็กตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้วครับ ครูแวะมาส่งปิ่นโต แล้วเห็นคุณเพิร์ลนั่งเหงาเลยชวนไปโรงเรียนด้วย

ไปโรงเรียน...”

ครับ โรงเรียนที่ครูปลาเล็กสอนอยู่ไม่ห่างจากนี่เท่าไหร่ คุณเพิร์ลซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของครูปลาเล็กไปไม่กี่นาทีก็คงถึงนายแทนละมือจากการพรวนดินแปลงผัก แล้วเงยหน้าบอกนายหนุ่ม

แล้วไปกันทางไหน

ทางเดิมนั่นแหละ ครูปลาเล็กใช้ถนนเลียบหน้าผาตลอด ไม่เคยอ้อมไปทางริมหาดสักที ค่ำๆ มืดๆ ผมก็เคยเตือนนะ เพราะไม่อยากให้ประวัติซ้ำรอย แต่แกก็มั่นใจและเข้มแข็งน่าดู บอกว่าไม่เป็นไร เพราะใช้ถนนเส้นนั้นมานานแล้ว คุ้นเคยดี และผมยังเคยเลียบเคียงถามถึงน้าหวิน ครูบอกว่าอยากให้หาน้าหวินให้เจอ ป้าต้อยจะได้ไม่ต้องกังวลใจ จะอยู่หรือตายก็จะได้ทำใจให้หมดห่วงกันไป ผมว่าลึกๆ แล้วแกคงคิดว่าน้าหวินไม่อยู่แล้วแหละนายแทนพูดเสียงอ่อน หน้าเศร้าลง ก่อนก้มทำงานตัวเองต่อ

ฉันจะหาพวกเขาต่อไป จนกว่าจะเจอกฤษนลพูดเสียงเรียบ คล้ายบอกตัวเองมากกว่าตอบลูกน้อง

แล้วนายคิดว่าไง ทั้งนายหวินและคุณลูคัส

สายตานายแทนยังจดจ่ออยู่กับต้นกล้าผักบนแปลงปลูก จะด้วยเหตุผลว่ามันน่าสนใจหรือหลบเร้นสายตาหมองเศร้าก็ไม่อาจรู้

ตราบใดที่ยังไม่เจอพวกเขา ฉันจะคิดว่าสองคนนั้นยังมีชีวิต รอการช่วยเหลือจากฉันอยู่น้ำคำหนักแน่นจากกฤษนล ทำให้คนฟังขนลุกซู่ พร้อมนึกนิยมความมุ่งมั่นแรงกล้าในการค้นหาตัวของลูคัสกับนายถวิลคนขับรถ

นายแทนรู้ว่ากฤษนลยังสั่งระดมคนให้ค้นหาอยู่ทุกวัน ซ้ำตัวเขาเองในทุกช่วงบ่ายหลังเสร็จจากงานโรงกลั่นก็จะกลับมาขลุกอยู่ในบ้านพักเชิงเขาหรือไม่ก็ขับรถออกไปไหนสักที่หนึ่ง...ถึงไม่มีใครบอก นายแทนก็รู้ว่านายของตนกำลังวางแผนสั่งการ ทำภารกิจค้นหานี้อย่างไม่เคยหยุดเลยสักวัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น