เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,491 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    191

    Overall
    14,491

ตอนที่ 61 : ตอนที่ 8 น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้ว [อัป 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 8 น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้ว (ต่อ)

 

ทำไมถึงพูดไม่ได้ ทีคนอื่นเธอยังพูดได้เลย

คนอื่นหรือ...คุณรู้ได้ยังไง

ศลิษาตีหน้าซื่อ ถามเพราะอยากรู้จริงๆ ว่าเขาได้ยินตอนไหน เพราะการจะโทร.หาพ่อกับแม่แต่ละครั้ง เธอดูจนมั่นใจว่าบริเวณนั้นไม่มีเขา เพราะรู้ว่าเรื่องราวแต่หนหลังยังเป็นตะกอนนอนก้นอยู่ในใจของกฤษนล มันพร้อมจะลอยเคว้งขึ้นอย่างง่ายดายแค่เพียงสะกิดเบาๆ

หากว่าคำถามกลับทำให้ชายหนุ่มเข้าใจผิดอย่างมหันต์ เขาสูดลมหายใจลึกเข้าเต็มปอด หวังระงับความโกรธที่พุ่งออกมาเป็นริ้วๆ...

เมื่อสักครู่เขาเพิ่งดีใจ หัวใจเพิ่งจะเบ่งบานว่าระหว่างเธอกับเขาคงมีสายใยที่เกี่ยวพันกัน สายใยที่เชื่อมจากอดีตมาถึงปัจจุบัน อย่างที่ใครหน้าไหนก็ไม่อาจมี...แต่นี่เพียงไม่ถึงนาที ศลิษากลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกับถูกผลักตกลงไปในหุบเหวลึก

กฤษนลหันหลัง จนหญิงสาวได้แต่งงๆ ไม่รู้ว่าเขากำลังบอกอะไร อนุญาตให้เธอขี่หลังไปขึ้นเรือหรือกำลังโกรธขึ้งจนไม่อยากเห็นหน้ากันแน่

ฉันแทนตัวเองว่าเพิร์ลก็ได้

แต่ฉันไม่ต้องการ

ตามใจ งั้นพูดเหมือนเดิม

หวงอะไรนักหนา

ไม่ได้หวง แต่มันจั๊กจี้คุณเข้าใจไหม ฉันโตแล้ว ไม่เคยเรียกน้องเพิร์ลกับคนนอกมาตั้งแต่พ้นวัยอนุบาลแล้วมั้ง

ไม่จริง เธอยังพูดกับฉันอยู่เลย น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้วจำได้ไหม เธอเคยว่าฉันตอนไปร่วมงานวันเกิดคุณตา ครั้งสุดท้ายก่อนฉันไปเรียนต่อเมืองนอก ตอนนั้นฉันมั่นใจว่าเธอไม่ใช่เด็กอนุบาล

ชายหนุ่มแย้งทั้งที่นึกอยากถามต่อว่าหรือเพราะหล่อนไม่คิดว่าเขาเป็นคนนอกถึงได้เรียกแบบนั้นออกไป หากเมื่อคิดสะระตะ ก็เห็นว่าควรปิดปากไว้ดีกว่าจะเปิดช่องให้หล่อนตอกกลับ

งั้นเหรอ ยังไงดีล่ะ ความจริงฉันก็จำเวลาไม่ได้หรอก เรื่องพวกนี้ใครจะจดใส่สมุดบันทึกกันเล่าว่าอายุเท่าไหร่ เรียกตัวเองว่าอะไร

หล่อนทำท่าครุ่นคิดพร้อมพยายามให้เหตุผล อย่างที่กฤษนลคิดว่ามันฟังไม่เข้าท่าเอาเสียเลย เขาจึงได้แต่พยักหน้าจำยอมอย่างแกนๆ

ได้ ยกโทษให้ เอาละ ขึ้นหลังได้แล้ว

ชายหนุ่มเบือนหน้ามาบอกพร้อมยกมือชี้ข้ามไหล่มายังแผ่นหลังกว้างเป็นการส่งสัญญาณไปพร้อมกัน ขณะที่หญิงสาวยังยืนนิ่วหน้าด้วยคาใจกับประโยคสุดท้าย

แค่นี้เป็นความผิดของเราที่เขาต้องยกโทษให้เลยเหรอ มากไปแล้วมั้ง เจ้านาย

ศลิษาได้แต่คิดหากไม่ได้พูดออกมา เธอได้แต่เก็บความหมั่นไส้สุมไว้เต็มอก เมื่อคนร่างใหญ่กำยำเปลือยกายท่อนบนย่อตัวต่ำกว่าเดิม เพราะคงเข้าใจว่าเธอปีนป่ายไม่ถึง หญิงสาวจึงรีบยกมือเกาะไหล่หนาแล้วออกแรงยกตัวเองขึ้นไปเกาะบนแผ่นหลังของเขา

หญิงสาวรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ชำแรกผ่านเนื้อผ้ามาสัมผัสกับผิวอ่อนนุ่มของเธอ ขณะชายหนุ่มก้าวย่างบนเม็ดทรายที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนน้ำ ตรงไปยังเรือเร็วที่ทอดตัวอยู่ใกล้ แต่ถ้าวัดจากความรู้สึกของเธอกลับเหมือนมันอยู่แสนไกล จนต้องพักตัวเองด้วยการเอนซบใบหน้ากับแผ่นหลังแข็งตึงที่ให้ทั้งความรู้สึกมั่นคงและแสนสบาย จนอยากให้ระยะทางนั้นทอดไปไกลอย่างไม่มีวันสิ้นสุดเพื่อเธอจะได้อยู่บนตัวเขาตราบนานเท่านาน

ถึงแล้ว เหยียบตรงขอบเรือนี่สิ

เสียงจากเจ้าของแผ่นหลังดังกระหึ่มเข้ามาในหูจนศลิษาสะดุ้งตกใจ เธอผงะ ดึงใบหน้าออกห่าง เมื่อมองตามที่เขาบุ้ยใบ้บอกก็รีบยื่นเท้าเหยียบตรงขอบด้านข้าง แล้วปีนขึ้นไปบนเรือ

กฤษนลตามศลิษาขึ้นไปโดยการโหนตัวเพียงครั้งเดียว...หญิงสาวมองขอบกางเกงขาสั้นที่เห็นเปียกไปถึงโคนขา แล้วยิ้มแหยเมื่อสำนึกได้ว่าตัวเองแสนจะแห้งสบาย จนอดคิดไม่ได้ว่าตนมาเป็นภาระเขา ซ้ำยังเอาเปรียบกันเหลือเกิน

ชายหนุ่มติดเครื่องยนต์จนศลิษารู้สึกพื้นเรือใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน แต่ไม่นานก็นิ่งเรียบเหมือนเดิม หล่อนถอยไปนั่งทางด้านข้างไม่ห่างจากคนขับ แล้วจึงเหลือบเห็นกระดาษแผ่นใหญ่พับไว้ลวกๆ วางใกล้มือ

คุณมีแผนที่มาด้วยหรือ

ใช่ ฉันไม่เคยสำรวจแถวนี้ ไม่รู้จักทาง จึงต้องอาศัยแผนที่นำทาง

คุณจะสำรวจอะไรคะ เกาะแก่งก็ไม่เห็นมี ถ้าจะขับเลียบริมหาดไปเรื่อยๆ ก็ไม่เห็นต้องใช้แผนที่

แถวนี้มีลำธารหลายสาย เป็นทางน้ำไหลมาทางหุบเขา

กฤษนลบอก พลันเสียงของเขาก็ขาดหาย แต่หญิงสาวเข้าใจในทันที หุบเขาและลำธารที่ว่าเชื่อมไปถึงจุดที่เพื่อนรักของเขาประสบเหตุ ซึ่งจนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ หรือนี่จะเป็นความหวังของกฤษนลว่าจะหาตัวลูคัสเจอ โดยการท่องไปตามสายน้ำ

ศลิษาได้แต่สงสัยในความคิด แต่ก็ไม่ได้ถามออกมาให้เขาสะเทือนใจ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น