เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,508 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    208

    Overall
    14,508

ตอนที่ 60 : ตอนที่ 8 น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้ว [อัป 85%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 8 น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้ว

 

อุ๊ย

ระวังหน่อยสิเสียงดุจากเจ้าของลำแขนแข็งแรงที่ตวัดรัดรอบเอวบางอย่างทันท่วงที ก่อนเขาจะยกร่างเธอจนลอยขึ้นมาแล้ววางบนหินก้อนใหม่ที่เป็นแผ่นเรียบและกว้างใหญ่กว่าเดิม ซึ่งเธอจะยืนได้มั่นคงกว่า

ฉันจะลองเรือ นั่งไปเป็นเพื่อนหน่อยสิเขาเปลี่ยนประโยคใหม่เป็นการขอร้อง อย่างที่ศลิษายอมรับว่ามันช่างได้ผล เพราะทำให้เธอกระดากน้อยลง

ดวงตาหวานที่ลอบชำเลืองคนย่างเท้าบนก้อนหินนำไปข้างหน้าจึงเปล่งประกายวิบวับอย่างเด็กซุกซนไม่ต่างจากเดิม โดยที่คนถูกมองไม่อาจเห็น เพราะมัวแต่ก้มหน้าซ่อนยิ้มกับปฏิกิริยาของเธอที่หลุดออกมาให้จับความรู้สึกได้หลายอย่าง กฤษนลก็ไม่ยอมรับว่ามันทำให้เขาดีใจ ปลื้มใจและเจือด้วยความตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ศลิษาทอดฝีเท้าไปพร้อมความรู้สึกดีๆ แม้ท้องฟ้าตอนบ่ายคล้อยจะไม่ใสกระจ่างเป็นสีครามดังต้องการ แต่หัวใจที่กำลังเบ่งบานก็ทำให้ทุกสิ่งดูสวยงาม ชวนเคลิ้มฝันไม่น้อยเลย

ทว่าฝันหวานของศลิษาก็มีบางสิ่งวิ่งเข้ามาขวาง เมื่อสายตาทอดไปทางเรือลำสวยที่หมายตาไว้ตั้งแต่แรก มันอยู่ห่างจากหินก้อนสุดท้ายที่เธอจะหยั่งเดินไปราวสองสามเมตร

ฉันจะไปเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้น จะได้ลุยน้ำขึ้นเรือ

ไม่ต้อง เสียเวลา ฉันอุ้มลงเรือเอง

ไม่ได้ ฉันไม่ให้ใครอุ้ม

งั้นจะทำไง ลุยน้ำไปงั้นเหรอ

ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ให้ฉันขี่หลังได้ไหม

อะไรนะ

แต่ถ้าคุณถือ ไม่เป็นหรอก ฉันเข้าใจศลิษาบอกพลางฉีกยิ้มอย่างขออภัยในสิ่งที่ร้องขอ เมื่อเห็นชายหนุ่มยังนิ่งอึ้ง เธอก็จึงอึกอักบอกต่อ คุณเดินนำไปสิ ฉันจะเดินลุยน้ำ ไม่เป็นไรหรอก กางเกงยีนเปียกได้ก็แห้งได้เหมือนกัน

กฤษนลกราดมองทั่ว กางเกงยีนของเธอ อย่างที่เจ้าของรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ชอบกล

ฉันให้เธอขี่หลังได้ แต่ต้องมีของแลกเปลี่ยน

ของแลกเปลี่ยน...อะไรเหรอ

ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเขาพูดจาขึงขัง อีกอึดใจก็ละสายตาจากเธอไปมองท้องฟ้าและยอดไม้ที่กำลังปลิวตามแรงลมพัด ฉันไม่เคยให้ใครขี่หลัง นอกจากน้องสองคน ตอนพวกเขาเป็นเด็ก

ได้สิ ฉันเข้าใจ ฉันไม่บอกใครหรอก จะปิดเป็นความลับ

อีกข้อสำคัญมาก

หืม

เวลาพูดกับฉัน เธอต้องแทนตัวเองว่าน้องเพิร์ล

ข้อเสนอดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวหันมาจ้องมองเธอ ด้วยคำพูดของนายแทนที่ผุดขึ้นมาว่า เขาบอกว่าชื่อเพิร์ล แต่ผมได้ยินเขาคุยโทรศัพท์กับใครไม่รู้บ่อยๆ ตอนนายไม่อยู่ ได้ยินเรียกตัวเองว่าน้องเพิร์ล ผมก็ว่าน่ารักดี เลยเรียกตาม

ไม่เอา ฉันพูดไม่ได้

ศลิษาร้องเสียงหลงพลางส่ายหน้าหวือ จะอะไรซะอีกล่ะ ก็นั่นเป็นคำเรียกแทนตัวเองของเธอตอนเป็นเด็กหญิงตัวน้อยเท่านั้น ครั้นเติบใหญ่ขึ้นมา ศลิษาก็ไม่ได้ใช้กับใครอีก ยกเว้นแต่เพียงพ่อใหญ่กับแม่เจน และคุณยายที่ยังอยู่ต่างแดนอีกคน...ถ้าจะให้ใช้กับกฤษนล มีหวังเธอคงจั๊กจี้ตัวเองตายซะก่อน

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น