เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,498 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    198

    Overall
    14,498

ตอนที่ 56 : ตอนที่ 8 น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้ว [อัป 30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 8 น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้ว (ต่อ)

 

เมื่อศลิษาออกไปถึงหน้าบ้านก็อดที่จะออกปากถามไม่ได้ กฤษนลกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงลานจอดรถพร้อมมองไปทางริมหาดที่มีชายฉกรรจ์สี่ห้าคนง่วนอยู่ตรงท้ายรถคันใหญ่ที่ติดอุปกรณ์พ่วงไว้ตอนท้ายสำหรับการชักลาก

ฉันให้คนเอาเรือเร็วมาให้ใช้ระหว่างที่เราพักอยู่ที่นี่ชายหนุ่มหันมาบอกเธอเสียงนุ่มนวล ทั้งถ้อยคำและน้ำเสียงนั้น ทำให้ศลิษาถึงกับผงะก้าวถอยหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว มันเป็นปฏิกิริยาโต้ตอบอัตโนมัติ เหนือการควบคุมจากจิตใจโดยสิ้นเชิง

เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า

คนถามก้าวปราดมาหา ศลิษาเบี่ยงหน้าหลบมือหนาที่ยื่นมาแตะตรงหน้าผาก เพื่อจะหาคำตอบให้กับตัวเอง ทว่าพอเห็นดวงตาคมเริ่มขุ่น เธอจึงรีบเบี่ยงความสนใจให้ออกห่างจากตัว

ฉันสบายดีค่ะ ไม่เป็นไร แต่สงสัยว่าคุณจะเอาเรือมาทำอะไร แถวนี้มีอะไรที่น่าสนใจหรือ

ไม่น่าสนใจ แต่น่าค้นหาเขากระตุกยิ้ม ดวงตาคมทอประกายที่ศลิษาเห็นว่าเจือความนัยที่ยากจะเข้าใจ แล้วย้ำต่อ เหมือนต้องการให้ความหวาดระแวงของเธอเข้มข้นยิ่งขึ้น แล้วฉันจะพาไป

จากสภาพโดยรอบศลิษาเชื่อว่าบริเวณนี้ยังมีสิ่งน่าค้นหา หล่อนยังจดจำช่วงเวลาที่เคยออกไปท่องเที่ยวผจญภัยกับเพื่อนในมหาวิทยาลัยตอนปิดภาคฤดูร้อน บรรยากาศของความเป็นธรรมชาติที่เคยดั้นด้นหาในประเทศที่มีภูมิประเทศหลากหลายอย่างออสเตรเลียนั้น เคยทำให้เธอตื่นตาตื่นใจ ศลิษาตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่ได้เห็น...และอารมณ์นั้นก็ย้อนคืนมาง่ายดาย หลังจากเธอซึมซับกับบรรยากาศของบ้านพักเชิงเขา ถ้าจะมีต่างกันก็คงเป็นเพื่อนร่วมทริปที่อาจทำให้เธออึดอัดใจ

ไม่ทันที่ศลิษาจะตอบรับหรือปฏิเสธ เสียงมือถือของเธอก็ดังขัดจังหวะขึ้น หรือเรียกอีกอย่างว่าคงเป็นเสียงช่วยชีวิตมากกว่า เจ้าหล่อนก้าวไปหาอย่างไม่ลังเล หากเบอร์โทร.ที่แสดงบนหน้าจอก็ทำให้เรียวคิ้วสวยขมวดมุ่น

นพกรนี่เอง คิดว่าพ่อใหญ่โทร.กลับมาซะอีก

ศลิษากดรับสายแล้วพูดเสียงเบาๆ หนึ่งล่ะไม่อยากรบกวนคนข้างนอก และอีกประการ สัญชาตญาณบอกเธอว่ามันคงเป็นการดีกว่าหากจะปิดเจ้าของบ้านว่าเธอกำลังพูดสายอยู่กับใคร

เพิร์ลอยู่ไหน พี่มาหาที่บ้านพักพนักงาน เห็นพนักงานมีอยู่ไม่กี่คน พอถามยาม เขาว่าเพิร์ลกลับบ้านตั้งหลายวันแล้ว แต่เมื่อวานพี่ไปหาที่บ้าน เจอแต่พ่อกับแม่เพิร์ล แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรถึงเพิร์ล

พี่กรไปบ้านเพิร์ลมาหรือคะ ถ้ามีธุระก็น่าจะโทร.ถามกันก่อน

ตอนแรกศลิษาคิดจะให้ความเกรงใจหนุ่มรุ่นพี่สมัยเรียนมัธยมปลายของเธอ ที่ต่อมาต่างก็แยกย้ายไปศึกษาต่อในต่างประเทศ ซึ่งห่างไกลคนละทวีป แต่พอได้ยินว่าเขาบุกไปหาถึงบ้านโดยไม่บอกกล่าวกันก่อน ความหงุดหงิดก็ปะทุขึ้นทันที เพราะรู้สึกเหมือนตนกำลังถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว

พี่ไม่มีธุระ แค่คิดถึงและเป็นห่วง และถ้าโทร.มาถามก็เป็นเหมือนอย่างตอนนี้ คือพี่ได้ยินแต่เสียง แต่ไม่เห็นตัว ไม่รู้ว่าเพิร์ลอยู่ไหน สบายดีหรือเปล่า เพิร์ลรู้ไหมว่าพี่เป็นห่วง ตอนนี้ก็ดูเหมือนพ่อกับแม่ของเพิร์ลยังไม่รู้ด้วยว่าเพิร์ลไม่ได้อยู่ที่บ้านพักพนักงานมาสักพักแล้วท้ายประโยค ศลิษารู้สึกฝ่ายนั้นออกน้ำเสียงข่มขู่พิกล

เพิร์ลกำลังทำงานค่ะพี่กร ไม่สะดวกพูด และไม่สามารถบอกทุกเรื่องที่พี่กรต้องการรู้ได้ แต่สำหรับพ่อกับแม่ พี่กรไม่ต้องห่วง เพราะไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น พวกเราในครอบครัวก็รู้ใจและเข้าใจกันดี

เพิร์ลกำลังบอกว่าพี่เป็นคนนอก ไม่ควรเข้าไปยุ่มย่ามใช่ไหมเขาร้องถามเสียงหลง จนหล่อนนึกเห็นภาพเด็กผู้ชายหน้าขาวตี๋ใส่แว่นตาที่คอยเดินตามหลังต้อยๆ ตั้งแต่เธอเป็นสาวน้อยตอนมัธยมต้นจนพ้นจากรั้วโรงเรียนมัธยมปลายทีเดียว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

0 ความคิดเห็น