เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,494 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    194

    Overall
    14,494

ตอนที่ 44 : ตอนที่ 6 หรือประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย [อัป 55%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    2 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 6 หรือประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย (ต่อ)

 

หิวหรือไง

เปล่านี่คะ

งั้นก็คงเป็นห่วงฉัน ถึงได้มานั่งรอชะเง้อคอยืดคอยาวอยู่ตรงนี้

ไม่ใช่สักหน่อย ฉันทำงานเสร็จเลยออกมานั่งรับลมเย็นต่างหาก

คนฟังได้ยินก็ไหวไหล่ ปล่อยให้หญิงสาวนั่งฮึดฮัดอยู่เบื้องหลัง เมื่อเห็นท่าทางที่บอกชัดว่าไม่เชื่อถือจากคนที่ย่างเท้าผ่านเธอไปเกาะกรอบประตูบ้านพัก แล้วออกคำสั่งกับคนของเขาด้วยเสียงดัง

ตั้งโต๊ะได้แล้วนายแทน ฉันจะทานข้าวที่ระเบียงข้างนอก

ศลิษาขยับตัวเมื่อได้ยินคำสั่ง ไม่กี่วินาทีเขาก็มานั่งอยู่ตรงหน้าเธอ แม้ไม่เงยหน้ามอง หญิงสาวก็รับรู้ด้วยสัญชาตญาณว่าตนกำลังถูกจับตามองอยู่

พรุ่งนี้วันศุกร์คนตรงหน้าเอ่ยขึ้นลอยๆ ศลิษารอคอยฟัง หากเขาก็ยังเงียบกริบจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นถาม

วันศุกร์แล้วยังไงคะ

ฉันต้องทวนความจำให้เธอใช่ไหมว่าวันศุกร์พ่อเธอจะมาจังหวัดนี้ และอาจเรียกเธอไปหา หรือไม่ก็แวะหาเธอที่บ้านพักพนักงานกฤษนลบอกเสียงเหนื่อยหน่าย ทว่าทำให้อีกคนสะดุ้งสุดตัว

ว้าย! ตายแล้ว ฉันลืมไปได้ยังไง คุณ...คุณต้องเอารถมาคืนฉันนะ ไม่งั้นฉันจะไปหาพ่อไม่ได้ แล้วถ้าพ่อใหญ่ไปที่บ้านพักพนักงานก็จะรู้ว่าฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นตั้งแต่วันเกิดเรื่องแล้ว

กลัวพ่อเธอรู้ล่ะสิว่าหอบผ้าหอบผ่อนมาอยู่กับฉัน

คนตัวโตหน้าขาวแหย่กลับ หวังจะได้เห็นปฏิกิริยาของเธอที่จะเกิดขึ้นต่อไป และเขาก็ไม่ผิดหวัง เมื่อดวงหน้านวลเริ่มฉีดสีเขียวสลับแดงออกมาฉาบอย่างน่าอัศจรรย์ใจ พร้อมกับถ้อยคำกล่าวโต้ ดั่งว่าเธอกำลังเจอเรื่องคอขาดบาดตาย

อย่าพูดบ้าๆ นะ ใครได้ยิน จะเข้าใจฉันผิด

เข้าใจผิด...” กฤษนลทวนถาม พลางเลิกคิ้วสูงอย่างเสแสร้งเขาเรียกว่าเข้าใจถูกต่างหากเล่า

บอกว่าอย่าพูดไงล่ะ เย็นนี้คุณต้องเอารถมาคืนเลยนะ เพราะพรุ่งนี้เช้าฉันจะกลับไปอยู่บ้านพัก

ที่นั่นไม่มีคน เธออยู่ไม่ได้ พนักงานลาพักร้อนกลับบ้านกันหมด ตอนนี้ก็ยังไม่ครบกำหนดกลับ

งั้นฉันกลับบ้านด้วยก็ได้

เธอกลับบ้านไม่ได้ เพราะต้องอยู่ช่วยฉันทำงาน

ฉันขับรถไปกลับได้ ถึงจะอยู่คนละจังหวัด แต่ห่างกันไม่กี่สิบกิโล ขับรถไม่กี่สิบนาทีก็ถึง ช่วงแรกที่ทำงานพ่อใหญ่ยังขับรถมารับส่งอยู่เลย

ดูเหมือนศลิษาจะพรั่งพรูเรื่องราวต่างๆ ออกมาอย่างไม่คิดปิดบังเหมือนเก่า จะด้วยความสนิทชิดเชื้อกว่าเดิม หรือเพราะอยู่ในห้วงอารมณ์ตกใจจนขาดความระแวดระวังที่เคยเป็นก็ไม่อาจรู้ หากเรื่องราวเหล่านั้นกลับทำให้ชายหนุ่มหยิบยกขึ้นมาโจมตีอย่างที่เธอเองก็คิดไม่ถึง

อะไรนะ โตจนป่านนี้แล้ว ยังต้องให้พ่อขับรถรับส่งกันอีกเหรอ ยายลูกแหง่เฮ้ย น่าขันจริงๆว่าจบ กฤษนลก็หัวเราะออกมาคำใหญ่อย่างไม่คิดจะรักษาน้ำใจคนที่นั่งหน้าตูมอยู่เลย

คุณพูดกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง แล้วทำไมฉันถึงให้พ่อมารับส่งไม่ได้ มันผิดกฎข้อไหนเหรอ ฉันทำก็เพราะเป็นความสุขของพ่อใหญ่ที่ได้ดูแลฉัน ไม่เกี่ยวกับใครสักหน่อยสิ้นเสียงหวาน เสียงหัวเราะห้าวก็ขาดสะบั้นลง ศลิษาถึงกับคอย่น เมื่อเห็นคนตัวโตเปลี่ยนสีหน้าจากรื่นเริงเป็นถมึงทึงเสียแทน ก่อนเขาจะแยกเขี้ยวโต้กลับ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น