เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,496 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    196

    Overall
    14,496

ตอนที่ 43 : ตอนที่ 6 หรือประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย [อัป 45%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

 

ตอนที่ 6 หรือประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย (ต่อ)

 

กฤษนลเดินทอดน่องออกจากบ้านพักมาถึงริมหาด เขามองระลอกคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งในตอนเที่ยงวัน แสงแดดจ้าที่ส่องลงมากระทบกับผิวน้ำสะท้อนพริบพราวดั่งถูกโรยด้วยเกล็ดอัญมณีสวยงามจนทั่ว

ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งจากปัญหาที่ต้องแบกรับอยู่ งานโรงกลั่นที่เขาเข้ามาเป็นผู้ถือหุ้นยังไม่อาจเดินหน้าต่อเพราะผู้มีอำนาจเด็ดขาดอย่างลูคัสยังหายตัวอย่างไร้ร่องรอย และเป็นเขาเองที่ยังยื้อทุกอย่างไว้ เขายังเชื่อว่าเพื่อนสนิทยังไม่จากไปไหน สักวันลูคัสจะกลับมาสานงานต่ออย่างแน่นอน

กฤษนลรู้ว่ามันเป็นการสร้างความเชื่อที่ดูเลื่อนลอยสิ้นดี ลึกๆ เขารู้ว่าผู้บริหารและผู้เกี่ยวข้องหลายฝ่าย แม้จะไม่ต่อต้านออกหน้าออกตา แต่ไม่ได้ปักใจเชื่อตาม ตราบใดที่เขายังไม่อาจหาหลักฐานมายืนยัน สนับสนุนคำกล่าวอ้างนั้น

ถ้ายังไม่พบร่างของนาย ฉันก็เชื่อว่านายยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ ฉันจะตามหานายต่อไป แต่นายต้องช่วยฉันด้วย ช่วยรักษาตัวเองให้แข็งแรง ปลอดภัย จนกว่าฉันจะตามเจอ

กฤษนลบอกเพื่อนรักผ่านสายลมเย็นที่พัดมาปะทะในตอนเที่ยงวัน แม้จะมีแสงแดดส่องลงมาจากเบื้องบน แต่อากาศที่อวลอยู่รอบกาย กลับไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนหลายวันก่อน

ชายหนุ่มย่างเท้าลงตามโขดหินน้อยใหญ่ที่อัดแน่นตามริมหาด น้ำทะเลในตอนเที่ยงวันเริ่มลดระดับตามธรรมชาติที่สรรค์สร้างให้มันเป็น จนเผยให้เห็นทรายเม็ดละเอียดที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนน้ำในบางช่วงของเวลา

ท่อนขากำยำนำพาเจ้าของร่างย่ำผ่านเม็ดทรายสีคล้ำ ลงไปสัมผัสกับน้ำเย็นที่เคลื่อนไหวเป็นระลอกด้วยแรงลมพัดพา เรียวปากหยักเผยอแย้มอย่างเผลอไผล เมื่อคิดต่อไปว่าตนครอบครองบ้านหลังนี้มานานนับสิบปี หากไม่เคยสัมผัสกับน้ำทะเลตรงริมหาดนี้เลย กระทั่งใครคนหนึ่งที่ฝังในความทรงจำได้ไต่ก้อนหินนำลงมา

ยายน้องเพิร์ลบอกว่าเป็นลูกทะเลงั้นหรือ ลูกทะเลขี้แย ขี้คุยสิไม่ว่า ท่าทางคุณหนูออกปานนั้น ทำงานบ้านก็ดูเก้ๆ กังๆ เหมือนไม่เคยทำ อยากรู้จริงๆ ตอนอยู่บ้านจะเคยซักผ้าตะกร้าล้างจานบ้างหรือเปล่า อย่าคิดนะว่าฉันดูไม่ออก

ใบหน้าหล่อเหลาแย้มรอยยิ้มละไม ในห้วงคำนึงมีแต่ใบหน้าย่นยู่งอง้ำของคนหน้าหวานเต็มไปหมด ขณะสองเท้าทอดไปตามริมหาดทางด้านขวามือ ที่ซึ่งเขาไม่เคยคิดจะสำรวจตรวจตรามาก่อนแม้จะเป็นที่ดินของตัวเองก็ตามที

ดวงตาคมทอดมองไปไกลพร้อมตัดสินใจย่ำเท้าเดินหน้าไปเรื่อยๆ ความเงียบสงัดที่ครอบคลุมอยู่ทั่วบริเวณก่อให้เกิดความเยือกเย็นขึ้นอย่างประหลาด ชายหนุ่มนิ่วหน้าเมื่อมองทิวไม้ใหญ่ซึ่งถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาทึบ จนแม้แต่แสงตะวันก็ยากจะส่องถึงโคนต้น

แถวนี้ดูน่ากลัวเหมือนกัน ถ้าคุณแม่กับน้ำตาลมาเห็นจะว่ายังไงบ้างนะ และถ้าเราพายายน้องเพิร์ลมาปล่อยไว้แถวนี้ จะเกิดอะไรขึ้น คิดไปก็น่าลอง

ชายหนุ่มหยุดยืน กวาดมองรอบกาย พูดกับตัวเองด้วยอารมณ์ครึ้มใจ ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ถึงรู้ว่าตนใช้เวลาเดินเลียบริมหาดมานานหลายนาที จนเลยเที่ยงวันมามากแล้ว จึงคิดจะหันกลับไปหากไม่ลืมส่ายสายตาสำรวจทั่วบริเวณนั้น ซึ่งเห็นว่าทางข้างหน้ายังสามารถเดินย่ำเท้าต่อได้อีกหน่อย กะระยะคร่าวๆ คงประมาณสองถึงสามร้อยเมตร ก่อนจะมีก้อนหินใหญ่กับต้นไม้ครึ้มทึบขึ้นขวางไว้ ชายหนุ่มมองอย่างหมายมาดว่าถ้ามีเวลาว่างสักวันเขาจะสำรวจให้ทั่วทีเดียว

กฤษนลเดินกลับ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งของตอนขาไป เหตุเพราะเกิดนึกห่วงว่าอาจมีคนหิ้วท้องรอเขาอยู่ พอมาถึงหน้าบ้านสิ่งที่คาดไว้ก็ไม่ผิดเลย คนร่างบางกำลังนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเก้าอี้ตรงระเบียงบ้านพลางชะเง้อมาทางริมหาด เมื่อมองเห็นเขาเจ้าหล่อนก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น