เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,494 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    194

    Overall
    14,494

ตอนที่ 42 : ตอนที่ 6 หรือประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย [อัป 30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

 

ตอนที่ 6 หรือประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย (ต่อ)

 

ศลิษาคุยโทรศัพท์งั้นเหรอ เธอคุยกับใคร นายรู้หรือเปล่า

นายถามแปลกอีกแล้ว ผมจะไปรู้ได้ยังไงกันครับ ผมไม่ใช่คนอยากรู้เรื่องผู้หญิงสักหน่อยเจ้าของเสียงค้อนให้ทีหนึ่ง โดยไม่รู้ว่าคนเป็นนายต้องอดกลั้นแค่ไหนที่จะไม่ยกเท้าขึ้นเตะสั่งสอน โทษฐานที่พูดจาไม่เข้าหู ทว่าคำพูดต่อมาทำให้ชายหนุ่มต้องนิ่งฟัง เท่าที่จับน้ำเสียงที่ลอดออกมา ผมว่าเป็นผู้ชายคนเดิมๆ นั่นแหละ เอ่อ...ผมไม่ได้ลอบฟังนะ ได้ยินตอนเดินไปใกล้ๆ เท่านั้น

นายเดินไปใกล้บ่อยแค่ไหน ถึงได้ยินจนรู้ว่าเธอคุยโทรศัพท์กับคนเดิมกฤษนลถามเสียงเข้มขึ้น คราวนี้นายแทนถึงกับยกมือเกาหัวแกรกด้วยความยุ่งยากใจ เมื่อคิดว่าการที่เขาพยายามหลบจากเรื่องหนึ่งก็ยังไม่วายเจอเรื่องกวนใจของนายอีกทางเข้าจนได้

ผมว่านายอย่าคิดเล็กคิดน้อยเลยครับ บ้านพักของนายมีอยู่แค่นี้ ตราบใดที่คุณน้องเพิร์ล เอ๊ย! คุณเพิร์ลยังนั่งทำงานอยู่ในบ้าน และผมก็ต้องทำงานบ้านอยู่ทุกวัน มันก็ต้องมีโอกาสเข้าไปใกล้เธอ ได้ยินเธอคุยโทรศัพท์อยู่แล้ว

พูดจบเขาก็ออกไปทางหน้าบ้าน หยิบปิ่นโตใส่กับข้าวที่ถูกทิ้งไว้ในตะกร้าหน้ารถมอเตอร์ไซค์ของลูกสาวป้าต้อยขึ้นมา แล้ววางปิ่นโตเปล่าในมือไว้แทนที่ ก่อนกลับเข้ามาในครัว ปล่อยให้นายมองตามโดยไม่คิดสนใจกันอีก

กฤษนลละสายตาจากนายตัวดำจอมกวนอารมณ์ มายังคนผิวสีน้ำผึ้งนวลด้านนอกหน้าต่าง กระทั่งเห็นสองสาวเดินเกี่ยวก้อยไปในทิศทางหน้าบ้าน เขาจึงรีบหลบฉากให้พ้นรัศมีสายตาของพวกเธอ

ตั้งโต๊ะเลยหรือเปล่าครับนาย

นายแทนโผล่หน้ามาจากห้องครัว ถามเสียงดังเกินปกติ กฤษนลแทบสะดุ้งก่อนปั้นหน้าขรึม ส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธแล้วเดินจากไป

เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้น เมื่อกฤษนลเดินมาถึงหน้าระเบียงบ้าน รถคันนั้นก็แล่นจากไปแล้ว เขามองคนหน้าหวานที่ถือตะกร้าเปล่าตรงมา เรียวปากสวยยังแต้มประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ และมันก็จางหายโดยพลันเมื่อดวงตาสีนิลคู่นั้นแลสบตาเขา

ผ้าพันแผลของเธอเปียกกฤษนลบุ้ยใบ้ไปที่มือของเธอพลางบอกเสียงเรียบ คนฟังเดาไม่ออกว่าเขาบอกเพื่อจุดประสงค์ใดจึงได้แต่เออออตาม

ค่ะ เปียกนิดหน่อย

เปลี่ยนเองได้หรือเปล่า

ฉันทำเองได้ค่ะ แต่ความจริงมันเปียกนิดเดียว ไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้

กล่องยาอยู่ในตู้ หยิบเองได้ใช่ไหม

เขาพูดไปอีกทาง อย่างที่ศลิษารู้ว่าเป็นคำสั่งกลายๆ ให้ตนต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลที่เธอเปิดดูแล้วเห็นว่าผิวด้านในปรากฏแค่รอยแดงจางๆ เท่านั้น

เอ่อ ค่ะ ฉันจัดการเอง

ดี

เขาว่าจบก็ย่างเท้าสวนออกไป ศลิษาเดินเข้าไปในบ้านพลางนิ่วหน้าใคร่ครวญถึงท่าที หล่อนพยายามอ่านความคิดและความรู้สึกของคนตัวโตผ่านทางสีหน้าและแววตาตลอดจนคำพูดต่างๆ...แต่ให้ตายสิ พยายามยังไงก็ยังอ่านใจเขาไม่ออก

เป็นอะไรของเขานะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แถมยังทำให้งงอยู่เรื่อยเลย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

0 ความคิดเห็น