เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,495 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    195

    Overall
    14,495

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 5 ช่องว่างระหว่างหัวใจ [อัป 80%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 ก.พ. 62

 

ตอนที่ 5 ช่องว่างระหว่างหัวใจ

 

ผมไม่สะดวกแล้วล่ะครับ คุณแม่โทร.มา คุณลินอย่าว่าเลยนะ คุณแม่ผมซักนานเชียว คงเห็นว่าเป็นตอนเที่ยง พักจากงาน ถึงได้โทร.มาพอดี

ไม่เป็นไรค่ะ รับสายท่านเถอะค่ะ ลินเข้าใจ คุณแม่คุณนลคงเป็นห่วง เอาไว้โอกาสหน้า ตอนคุณสะดวกแล้วกันค่ะสลาลินรีบพูดเร็วจี๋ ด้วยเกรงคนปลายสายของกฤษนลจะรอนาน

ครับ ยินดีครับ งั้นวันนี้ผมลาละครับ

 

รถคันสีดำแล่นผ่านประตูรั้วอัลลอยด์สีทองเด่นสู่ช่องทางบนถนน ผ่านตัวเมืองของจังหวัด มุ่งหน้าสู่บ้านพักเชิงเขา ระหว่างทางที่รถกำลังแล่นด้วยความเร็วปานกลางบนถนนโล่ง คนขับหนุ่มยังติดพันกับการสนทนาทางมือถือ แม้ผ่านไปหลายนาทีแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะวางสายจากกัน

แม่โทร.มาถามว่าเป็นยังไงบ้าง ที่นั่นมีอะไรต้องจัดการอีกไหม หรืออยากให้คุณพ่อส่งใครไปช่วยหรือเปล่า เมื่อวานบอกจะโทร.มาหาแม่ช่วงค่ำ แม่รอจนดึก ไม่เห็นนลโทร.มา เลยเข้านอนก่อน

ขอโทษครับคุณแม่ เมื่อคืนผมลืมสนิทเลยว่าสัญญาจะโทร.หากฤษนลครางเสียงอ่อย นึกโทษตัวเองว่าลืมนัดมารดาไปได้ยังไง แถมยังทำให้ท่านต้องอดหลับอดนอนรอสายจากเขาอีก

ถ้านลลืมก็ไม่เป็นไร แม่แค่กลัวว่าจะมีปัญหาเกิดขึ้นเท่านั้นเสียงมารดาบอกถึงความโล่งอก ก่อนจะเปลี่ยนไปถามเรื่องใหม่อย่างใส่ใจ แล้วงานมีปัญหาไหม นลได้พักบ้างหรือเปล่า เพื่อนของลูกล่ะมีวี่แววว่าจะพบตัวหรือยัง

เรื่องงานไม่มีปัญหา ผมมั่นใจว่าจัดการได้ครับ...ส่วนเรื่องลูคัส ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

เสียงแผ่วลงของกฤษนล ทำให้คนปลายสายนิ่งไป ก่อนจะได้ยินวาจาอ่อนโยนให้กำลังใจนานหลายนาที จนรถแล่นมาถึงบ้านพักเชิงเขา มารดาถึงวางสาย และนั่นก็หมายถึงหลังจากเธอย้ำบอกให้เขารีบติดต่อกลับ หากว่าต้องการความช่วยเหลือหรือเกิดปัญหาเกินว่าจะรับมือได้ตามลำพัง

กฤษนลก้าวลงจากรถ สิ่งแรกที่แล่นเข้ามาในสมองนั่นคือภาพของคนตัวบาง คนที่ทำให้เขาไม่อาจอยู่ร่วมทานอาหารกับสลาลิน เพราะเกิดความรู้สึกขัดแย้งหลายอย่างขึ้นในใจ แม้แต่ตัวเองก็บอกไม่ได้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร สุดท้ายจำต้องตัดสินใจกลับบ้านพักเชิงเขาด้วยความไม่แน่ใจ

ศลิษาอยู่ไหนกฤษนลถามเมื่อมองหาคนเป้าหมายไม่เจอ หลังจากเดินเข้ามาในบ้าน และเสียงของเขาก็ทำให้คนกำลังเช็ดโต๊ะที่เขานั่งทำงานประจำต้องเงยขึ้นมอง ก่อนตอบด้วยเสียงไม่ใคร่ใส่ใจ

หลังบ้าน

“หลังบ้าน” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “แล้วเธอไปทำอะไรอยู่หลังบ้าน”

ซักผ้าอยู่มั้ง หอบผ้าตะกร้าใหญ่ หายไปหลังบ้านตั้งนานแล้ว ยังไม่เห็นกลับมา หรือจะเป็นลมไปแล้วก็ไม่รู้

ไอ้แทนคนเป็นนายเรียกชื่อคนรับใช้ใกล้ชิดเสียงเข้ม เมื่อได้ยินคำพูดไม่เข้าหู ซ้ำร้ายเจ้าตัวยังทำหน้าตาเฉยเมย ไม่ยินดียินร้ายกับข้อสันนิษฐานนั้น แล้วทำไมไม่โผล่หัวไปดู ถ้ายายนั่นเป็นอะไรไป นายโดนเหยียบอกแน่ จำไว้

สิ้นเสียงขู่ คนตัวใหญ่ก็ก้าวพรวดไปในทิศทางหลังบ้าน ทิ้งคนข้างหลังให้มองตามด้วยสีหน้ายุ่งยาก แถมแววตาก็ยังเจือด้วยความเบื่อหน่ายเต็มทน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น