เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,495 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    195

    Overall
    14,495

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 5 ช่องว่างระหว่างหัวใจ [อัป 60%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    21 ก.พ. 62

 

ตอนที่ 5 ช่องว่างระหว่างหัวใจ (ต่อ)

 

ประคบไว้สิ

ชายหนุ่มบอกแล้วเดินหายออกไปอีกรอบ ศลิษาได้ยินเสียงเรียกหานายแทน สักพักจึงกลับเข้ามาพร้อมกล่องยา มานั่งบนเก้าอี้ติดกับเธอ ฉวยมือบางไปจุ่มๆ ป้ายๆ น้ำยาจากขวดที่เปิดออก กว่าศลิษาจะรู้ตัวก็รู้สึกถึงความเย็นของน้ำยาที่แผ่กำซาบเข้าสู่ผิวแล้ว

นั่งนิ่งๆ เป็นไหม อีกนิดเดียวก็จะทายาเสร็จแล้ว

ฉันทำเองได้ โดนน้ำร้อนลวกนิดเดียว มืออีกข้างยังเป็นปกติ ไม่ใช่โดนไฟลวกทั้งตัวสักหน่อยหล่อนว่า แล้วใบหน้าสีน้ำผึ้งนวลก็ร้อนผ่าว มันคงกำลังฉีดสีแดงเรื่อทั่วใบหน้า ศลิษาเสมองทางอื่นเมื่อความคิดซุกซนผุดขึ้นมาว่า หากเป็นเช่นนั้นจริง มีหวังตนคงโดนจับแก้ผ้าเอาน้ำเย็นราดทั้งตัวเป็นแน่

หลังจากเสร็จขั้นตอนทายา ศลิษาก็เห็นมือเรียวแข็งแรงแบบผู้ชายกำลังดึงผ้าพันแผลสีขาวมาคลี่รอบมือของเธออย่างขะมักเขม้น ท่าทางของเขาทำให้อิ่มใจขึ้นอย่างประหลาด

หลายนาทีทีเดียวกว่าความพยายามของกฤษนลจะเป็นผลสำเร็จ เขามองผลงานตัวเองที่มือเธอด้วยประกายตาพอใจ ก่อนเงยหน้าขึ้นบอก

เสร็จแล้ว วันนี้ห้ามเอามือไปโดนน้ำเพราะแผลจะอักเสบ ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้

กฤษนลปิดกล่องยา ทำท่าจะลุกขึ้นยืน หากพอได้ยินเสียงหวาน เขาก็ชะงักงันพร้อมกับสีหน้าที่ดูแปลกพิกล

ขอบคุณนะคะ

เอ่อ...ไม่เป็นไร

ร่างสูงใหญ่ประเปรียวเดินออกจากห้องทานอาหารพร้อมกล่องยา ไม่นานเขาก็กลับมาแล้วเดินผ่านเข้าไปในครัวอีกครู่หนึ่ง ก่อนยกถ้วยข้าวต้มวางตรงหน้าเธอ

เมื่อวานเธอไม่ทานข้าวเย็น วันนี้มีข้าวต้มทะเลฝีมือป้าต้อย ลูกสาวแกขี่มอเตอร์ไซค์เอามาให้ตั้งแต่เช้า ทานซะ รสชาติดีกว่าฝีมือนายแทนเป็นร้อยเท่า

ความจริงฉันไปตักเองก็ได้

อย่าเรื่องมากน่า ที่ฉันทำเพราะไม่อยากให้ตัวเองต้องเจอกับเรื่องยุ่งยากมากขึ้นเท่านั้น

ชายหนุ่มกล่าวเสียงดุเสร็จก็กลับไปนั่งประจำเก้าอี้ตัวเอง เริ่มทานข้าวต้มในถ้วยที่เหลือเพียงครึ่งเดียวต่อ ศลิษาเดาว่ามันคงจะเย็นชืดไปแล้วแน่นอน แต่ยังเห็นเขาตักทานเป็นปกติ จนข้าวต้มหมดถ้วยจึงวางมือ หยิบแก้วน้ำมาดื่ม แล้วพาร่างสูงเดินออกไปโดยไม่พูดไม่จากับเธออีก

ศลิษามองตามแผ่นหลังกว้างจนลับสายตา พร้อมเกิดรอยยิ้มบางๆ ขึ้นตรงเรียวปาก เธอกำลังนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ครั้นถูกคนตัวโตแสร้งทำเสียงดุให้ตกใจกลัว จนร้องไห้โฮออกมา จากนั้นก็มีคุณป้าใจดีที่หน้าตาละม้ายคนใจร้ายพาเธอไปนั่งอยู่ในห้องหนึ่ง ศลิษาจดจำภาพความหลังได้ไม่มากพอ แต่ก็มีภาพเดียวที่ยังฝังใจเธอ นั่นคือภาพของกฤษนลที่ตีสีหน้าดุดันอย่างคงเส้นคงวาเดินถือจานขนมมาให้ตามคำสั่งของคุณป้าใจดี และเมื่อเธอยกมือไหว้ขอบคุณ พลันสีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นตลกสิ้นดี ดูไปมันช่างคล้ายกับสีหน้าเมื่อกี้ไม่ผิดเลย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น