เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,500 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    200

    Overall
    14,500

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 4 เดินหน้าหรือว่าถอยหนี [อัป 70%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 490
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 ก.พ. 62

 

ตอนที่ 4 เดินหน้าหรือว่าถอยหนี (ต่อ)

 

งานนั้นฉันช่วยแน่ ฉันไม่ใช่คนจับจด ขี้เกียจหรอกนะ

ศลิษาไม่อยากจะบอกว่าข้อมูลที่เขาได้จากใครก็ตามที่ทำให้รู้ว่าบ้านของเธอยังชีพด้วยร้านขายขนมหวานในตึกแถวกลางเมืองของอำเภอในจังหวัดใกล้กัน มันไม่ใช่งานชิ้นเดียวที่มีหรอก แต่พ่อใหญ่กับแม่เจนยังปลูกสวนปาล์มไว้ตั้งหลายสิบไร่ ผลผลิตของมันก็สร้างรายได้ให้มากพอจะส่งเสียเธอเรียนจนจบมหาวิทยาลัยในต่างประเทศอย่างไม่ลำบากอะไรเลย แถมช่วงเรียนระดับมัธยม ในทุกวันหยุด ศลิษายังชอบเข้าไปช่วยงานในสวน หยิบฉวยทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ดังนั้นงานง่ายๆ แค่ขนกิ่งไม้ที่หักโค่นจากแรงลมพัด จึงไม่ใช่งานหนักหนาสำหรับเธอ

ถ้ากฤษนลคิดว่าการสั่งให้ทำงานพวกนี้แล้วเธอจะนึกขยาดจนต้องถอยหนี เธอก็จะทำให้เขารู้ซึ้งทีเดียวว่าเขาคิดผิดเสียแล้วละ

ศลิษาเหลือบมองคนที่ยกถ้วยกาแฟดำที่ดูว่าจะขมจัดขึ้นมาดื่มจนหมด ก่อนวางลงบนโต๊ะ แล้วยืดกายเต็มความสูง ทำท่าจะผละออกไป แต่พอฉุกคิดบางอย่างได้จึงไม่อยากปล่อยโอกาสที่นานๆ ครั้งจะเห็นเขาอารมณ์ดีและผ่อนคลาย บอกถึงสิ่งที่ตนทำพลาดไปแล้ว

เมื่อวานฉันพูดไม่ดีกับคุณ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ

เสียงของเธอก็มีอานุภาพมากพอจะฉุดรั้งให้คนร่างสูงใหญ่ที่ศลิษาคะเนด้วยสายตา รวมถึงใช้ตัวเองเป็นมาตรวัดว่าน่าจะสูงเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตรต้องหยุดชะงัก เขาหันมองแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

เรื่องอะไร

สีหน้าของกฤษนลไม่มีร่องรอยว่าจะจดจำได้จริงๆ ดวงตาคู่คมที่มักส่ออารมณ์มากมาย และทุกครั้งล้วนแต่สร้างความรู้สึกครั่นคร้าม บางทีก็หายใจไม่ทั่วท้องให้กับเธอ หากตอนนี้กลับมีเพียงประกายความสงสัยและไม่เข้าใจอย่างจริงจัง

ฉันพูดเหมือนไม่ไว้ใจคุณเรื่องคุณลูคัส ฉันอยากบอกว่าความจริงฉันไม่เคยคิดแบบนั้น แต่เมื่อวานคุณ เอ่อ...ฉันกำลังหงุดหงิดที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำงานต่อไม่ได้ ทำไมคุณถึงให้ย้ายมาอยู่ที่นี่ แถมรถของฉันก็จอดไว้ไหนไม่รู้ รถคันนั้นเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ที่พ่อกับแม่ซื้อให้เลยนะ

สรุปว่าทั้งหมด เป็นความผิดของฉันที่ทำให้เธอหงุดหงิด

ไม่ได้พูดอย่างนั้นสักหน่อย คุณตีความของคุณเอง

ยายตัวร้ายเอ๊ย

กฤษนลยกสองมือขึ้นกอดอกแล้วเมินมองยอดหญ้ากิ่งไม้ไปเรื่อยเปื่อย พยายามทำความเข้าใจหล่อน และสิ่งเดียวที่เขาไม่อยากจะมอง คงเป็นใบหน้าสวยหวาน รวมถึงดวงตากลมโตที่จ้องด้วยแววตาซื่อใส ถ้าเขาเผลอสบตาเข้าเชื่อได้เลยว่ามันจะพานให้หงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผลอีก

ตกลงว่ายังไง รถฉันอยู่ที่ไหน วันศุกร์พ่อฉันเข้าจังหวัด เผื่อจะเรียกฉันไปพบ ปกติเวลาพ่อมาเราจะทานข้าวด้วยกันอยู่แล้วศลิษาเร่งยิก เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งเฉย ไม่มีทีท่าว่าจะให้ความกระจ่างกันเลย

เอาเป็นว่ารถของเธออยู่ในที่ปลอดภัยดี ยังไม่มีใครขโมยไปแยกชิ้นส่วนขาย แต่ถ้ามันจะหายฉันก็จะซื้อใช้คืนเอง จะรุ่นใหม่ล่าสุดยังไงก็ได้ ส่วนเรื่องของพ่อเธอ ถ้าเขาเรียกไปพบ ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน

ตอบอย่างนี้ค่อยสบายใจหน่อยหล่อนฉีกยิ้มกว้าง เรียวตายิบหยีอย่างไม่สงวนท่าที ก่อนบอกต่ออย่างจริงใจที่สุด แต่ถึงยังไง ฉันก็อยากให้คุณดูแลรถฉันให้ดี ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับมันต่อให้เอารถของคุณคันนั้นมาแลก ฉันก็ไม่ยอมหรอก คุณค่าทางจิตใจไม่เท่ากัน

เมาอาหารเช้าหรือเปล่าถึงคิดว่าฉันจะเอารถตัวเองไปแลกกับรถกระป๋องของเธอ ไม่ต้องคิดเพ้อเจ้อแล้ว เรื่องแค่นี้ฉันจัดการได้ ส่วนเธอกินเสร็จแล้วจะไปช่วยนายแทน หรือนั่งทำงานของเธอในบ้านก็ตามใจ ฉันจะออกไปข้างนอก ส่วนอาหารมื้อเที่ยง ถ้าฉันยังไม่กลับมาก็จัดการกันเอง

เขาสั่งเสร็จก็พาร่างสูงใหญ่เข้าไปในบ้าน ทิ้งให้หญิงสาวตีหน้ายู่ใส่แผ่นหลังกว้างด้วยรู้สึกขัดหูกับคำพูดทิ้งท้ายขึ้นมาตงิดๆ เมื่อคิดว่าตั้งแต่เล็กตนก็ถูกกฤษนลเรียกด้วยชื่อใหม่ที่ฟังยังไงก็ไม่น่ารักว่าไข่มุกดำ แถมตอนนี้เขายังใส่ร้ายเจ้ารถคันเล็กสีขาวที่เธอรักประดุจน้องสาวว่าเป็นรถกระป๋องอีกด้วย

คนอะไร นิสัยไม่ดี ชอบทำร้ายจิตใจอยู่เรื่อยเลย อย่าให้ถึงคราวเราบ้างแล้วกัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 kwan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:53

    สมัยนี้เค้าไม่อ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์กันแล้วมั้งไรท์ ยิ่งคนระดับกฤษนลคงต้องล้ำหน้ากว่านั้นมาก อาหารเช้าคนรวยนี่ไม่ส่งเสริมชาวนาไทบเลยเนาะ ตนทำไร่กาแฟก็ร๊วยรวย คนทำนาก็จ๊นจน ละตร หรือนิยายบางครั้งมันก็ใส่ค่านิยมลงไปโดยไม่รู้ตัว ส่วนตัวเลยนะตอนอยู่บ้านนอกแล้วต้องกินอาหารเช้าเป็นข้าว รู้สึกว่ามันไม่เลิศไม่หรูเหมือนกืนกาแฟ.หนมปัง ใส้กรอก พอมีโอกาสได่ไปสัมมนาโรงแรมใหญ่ อารมณ์อยากเหมือนนิยาย/ละคร เลยเปิบอาหารเช้าเป็นใส้กรอกหนมปังกาแฟอยู่สามวันคุณเอ๊ยขยาดไปอีกนานเลย ขอโทษนะอารมณ์อยากบ่นหนะ

    #1
    1
    • #1-1 lalanda (@lalanda) (จากตอนที่ 30)
      18 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:43
      ขอบคุณค่ะ พอดีนิยายเคยตีพิมพ์มาหลายปี นำมาอัปใหม่ค่ะ ^@^
      #1-1