เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,505 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    205

    Overall
    14,505

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 4 เดินหน้าหรือว่าถอยหนี [อัป 40%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

 

ตอนที่ 4 เดินหน้าหรือว่าถอยหนี (ต่อ)

 

ตอนเช้าอากาศสดชื่นเย็นสบายเนื่องจากฝนตกพรำในตอนหัวรุ่ง คนเพิ่งตื่นนอนเดินออกมาในชุดเตรียมพร้อมจะออกไปข้างนอก ต้องหรี่ตามองยอดไม้ใบหญ้าที่ยังชุ่มฉ่ำด้วยน้ำฝนอย่างประหลาดใจ

นอนหลับสบายจนเพลินสิท่า ฝนตก พายุเข้าทั้งคืน จนจะหอบบ้านไปทิ้งทะเลอยู่แล้วยังไม่รู้สึกตัวเสียงจากคนที่นั่งจิบกาแฟตรงระเบียงดังขึ้นมาลอยๆ ทั้งที่สายตายังไม่ละจากหนังสือพิมพ์ธุรกิจในมือ เมื่อมองสภาพของเขา คนโดนกระแนะกระแหนก็ประหลาดใจเป็นสองเท่า

กฤษนลอยู่ในเสื้อโปโลสีเขียวอ่อนที่ชื้นไปด้วยเหงื่อไคลทั่วตัว อีกทั้งกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลเข้มยังมีร่องรอยของดินโคลน เนื้อผ้าเปียกหมาดๆ เป็นวงกว้างอย่างที่เธอพอจะเดาได้ว่าเจ้าตัวคงพยายามล้างมันออก

แล้ว เอ่อ...วันนี้คุณไม่ทำงานหรือคะ ฉันพร้อมทำงานแล้ว

ศลิษายิ้มแหย พูดออกตัวอึกอัก ไม่อยากให้เขากล่าวย้ำในสิ่งที่เธอทำพลาดไปแล้ว อีกทั้งเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอไม่อยากนึกถึงและไม่ต้องการให้เขาเท้าความหา และไม่ปริปากบอกว่าความจริงกว่าเธอจะข่มตาหลับก็หลังเที่ยงคืนสองสามชั่วโมงแล้ว จึงเป็นเหตุให้ตื่นนอนเอาตอนเกือบสาย...ไม่ใช่การหลับเพลินอย่างสบายตามที่ถูกกล่าวหาเลย

ศลิษายอมรับอย่างไม่อายเลยว่าในบางขณะรู้สึกกลัวกฤษนลจับใจ กลัวความเป็นผู้ชายอันตรายในตัวของเขา

กฤษนลคล้ายแสงไฟสีสวย อาจดูเย้ายวน ชวนให้เข้าใกล้และสัมผัส แต่หากเมื่อไหร่ที่เธอหลงลืม พาตัวเองเข้าไปติดกับในซุ้มเพลิงนั้น อาจต้องหลอมละลายด้วยความร้อนที่ค่อยๆ เพิ่มสูง กว่าจะรู้ตัวเธอคงถูกแผดเผาจนกลายเป็นผุยผงไปแล้ว

อึ๋ย...ยิ่งคิด ภาพของเขาก็ยิ่งคล้ายปีศาจร้ายเข้าไปทุกที

ถ้าเธอพร้อมทำงานก็ดี เดี๋ยวช่วยนายแทนขนกิ่งไม้ไปทิ้งหลังบ้าน

พลันนั้นเสียงปีศาจร้าย อุ๊ย! เสียงของชายหนุ่มแทรกเข้ามาในมโนสำนึก ภาพในจินตนาการของเธอก็หดหาย ศลิษามองตามทิศทางที่บุ้ยใบ้บอก จึงเห็นคนของเขากำลังขะมักเขม้นขนกิ่งไม้ที่กองซ้อนกันสูงเกือบถึงเอว คงหักจากแรงลมพัด หญิงสาวตีสีหน้าอิหลักอิเหลื่อไม่รู้จะโต้แย้งยังไงดี พร้อมกันนั้นก็ได้รู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องอยู่ในสภาพมอมแมมอย่างที่เห็น เธอจึงตัดสินใจพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

งั้นฉันขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจะไปช่วยนายแทน

เจ้าหล่อนบอกอย่างว่าง่าย จนคนตั้งใจพูดประชดต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ ทว่าไม่มากมายถึงกับอีกฝ่ายอ่านออก หากพอเธอจะหันกายกลับเข้าไปในห้องส่วนตัว เขาก็รีบห้ามไว้

ยังไม่ต้องทำตอนนี้ เธอยังไม่ทานมื้อเช้าใช่ไหม นายแทนเตรียมไว้พร้อมแล้ว ไปยกมาข้างนอกสิ

แล้วคุณล่ะคะ

ฉันทำไม

คุณทานด้วยหรือเปล่า

ศลิษาคิดว่าคำถามของเธอแสนจะธรรมดาและไม่ยากต่อการเข้าใจ แต่อีกฝ่ายกลับทำสีหน้ายุ่งยากคล้ายขัดใจเหลือเกิน แล้วเขาก็ตัดบทโดยการก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ ไม่สนใจว่าศลิษาจะงุนงงกับท่าทีนั้นสักแค่ไหน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น