เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,503 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    203

    Overall
    14,503

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 4 เดินหน้าหรือว่าถอยหนี [อัป 15%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 ก.พ. 62

 

ตอนที่ 4  เดินหน้าหรือว่าถอยหนี

 

ได้ข่าวว่าช่วงนี้โรงกลั่นหยุดทำงาน แล้วทำไมเพิร์ลไม่มาอยู่บ้านสักพักล่ะลูก

เสียงอ่อนโยนของผู้หญิงที่รักศลิษาดั่งดวงใจลอยมาตามสาย หลังจากเธอโทร.ไปหาในค่ำคืนที่หลุดปากต่อว่าเจ้าของบ้านพักเชิงเขา จนเขาหุนหันขับรถจากไป จนตอนนี้เกือบสามทุ่มก็ยังไม่เห็นกลับมาเลย หญิงสาวคิดด้วยใจหม่นหมองพร้อมกันนั้นก็รับฟังถ้อยคำของมารดา ก่อนจะอ้อมแอ้มบอกถึงสิ่งที่เธอเพิ่งตัดสินใจ

แม่เจนจะว่าไหมคะ ถ้าเพิร์ลจะขออยู่ช่วยเจ้านายตลอดช่วงที่บริษัทประกาศให้พนักงานหยุดทำงาน

แม่จะไปว่าอะไรล่ะ ลูกสาวแม่โตแล้ว ไม่ใช่เด็กนักเรียนที่พ่อกับแม่ต้องสลับกันไปรับส่งสักหน่อยเสียงกลั้วหัวเราะอย่างชวนให้อุ่นใจ จนศลิษาต้องเผลอยิ้มตาม นึกถึงวันคืนเก่าๆ ที่สามคนพ่อแม่ลูกใช้ชีวิตร่วมกันไม่เคยห่างสักวันเดียว แล้วจึงได้ยินเสียงมารดาพูดต่อ แล้ววันหยุดนี้เพิร์ลกลับบ้านหรือเปล่า เอ...ว่าแต่วันศุกร์พ่อใหญ่จะเข้าไปดูราคาปาล์มที่ตัวจังหวัด จะให้ขับรถเลยไปรับเพิร์ลด้วยดีไหม ลูกจะได้ไม่ต้องขับรถเอง ตอนเย็นวันอาทิตย์ค่อยให้พ่อเขาไปส่งที่บ้านพัก

เพิร์ลยังไม่แน่ใจเลยค่ะว่าจะกลับได้ไหม อย่างที่บอกแม่ว่าช่วงนี้เจ้านายขอให้อยู่ช่วยงาน เกิดเรื่องยุ่งๆ เวลาทำงานคงรวนไปด้วย

แม่ก็นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นได้ ใจหายเหลือเกินพอคิดว่าขาดคุณลูคัสไปแล้วโรงกลั่นจะเดินไปในทิศทางไหน คุณลินจะดูไหวหรือ

เสียงผู้ให้กำเนิดถอนหายใจยาว มารดาของเธอเคยพูดคุยกับลูคัสมาบ้าง และเป็นอีกคนที่ชื่นชอบอัธยาศัยของชายต่างชาติคนนี้ที่ให้ความสนิทสนมและมีน้ำใจต่อลูกน้อง ตลอดจนคู่ค้ารายเล็กรายย่อยที่เข้ามาติดต่อกับโรงกลั่นโดยตรง

ศลิษาคุยกับมารดาต่ออีกหลายนาที ส่วนใหญ่เป็นการถามถึงสารทุกข์สุกดิบอย่างที่เคยเป็น ทว่าครั้งนี้เธอกลับอึดอัดใจด้วยความรู้สึกผิดที่ปิดบังบางอย่างไว้

ถ้าบ้านพักพนักงานมีคนอยู่ไม่มาก เพิร์ลมาอยู่บ้านเราก็ได้นี่ลูก ถ้าเหนื่อยขับรถเองก็ให้พ่อขับรถรับส่ง

อย่างนี้พ่อก็เหนื่อยแย่สิคะ

เหนื่อยอะไรกัน ดีใจสิไม่ว่า

ถ้อยคำกลั้วหัวเราะของแม่เจนดังอีกรอบ ทำให้ศลิษาต้องนึกถึงพ่อใหญ่ที่มักอาสารับส่งเธออยู่เสมอ ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าเธอจะมีธุระปะปังที่ไหน พ่อก็ยังยินดีนั่งรอด้วยความเต็มอกเต็มใจ ไม่เคยบ่นสักคำ จนเธอแยกออกมาอยู่บ้านพักพนักงานในภายหลังถึงมีโอกาสทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง กระนั้นก็ต้องแลกด้วยเสียงบอกน้อยใจของบิดาที่หาว่าเธอคงไม่เห็นเขาเป็นคนสำคัญอีกแล้วกระมัง

แม่เจนจ๋า ฝากกอดพ่อใหญ่ด้วยนะจ๊ะ หอมแก้มสักฟอดด้วย บอกว่าน้องเพิร์ลคิดถึงมาก ว่างจากงานเมื่อไหร่จะรีบไปหา

เธอปิดท้ายคำสนทนา ก่อนสองคนจะวางสายจากกัน เมื่ออยู่ตามลำพังท่ามกลางความเงียบสงัดในบ้านพักเชิงเขา จิตใจของศลิษาก็กลับมาจดจ่ออยู่กับคนที่เธอยังรอคอยด้วยความห่วงใย หากเพราะความเหนื่อยอ่อนที่ต้องติดตามชายหนุ่มมาทั้งวัน ไม่นานร่างกายก็ทนไม่ไหวจึงปล่อยให้ความง่วงนอนเข้ามาครอบงำ จนฟุบหลับบนเตียงนอนนุ่มกว้างในห้องพักที่ยึดครองมาตลอดสามวันโดยไม่รู้ตัว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

0 ความคิดเห็น