เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,493 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    193

    Overall
    14,493

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 3 ความหลังและความทรงจำที่เหลืออยู่ [อัป 60%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

 

ตอนที่ 3 ความหลังและความทรงจำที่เหลืออยู่ (ต่อ)

 

แล้วแต่คุณ จะคิดยังไงก็ตามใจ แต่ตอนนี้ช่วยไปส่งฉันหน่อย ตรงถนนหน้าเมืองก็ได้ ฉันจะเรียกสองแถวกลับเอง

ไม่ล่ะ ตอนนี้ไม่มีใครว่างชายหนุ่มส่ายหน้า เปลี่ยนสีหน้าเป็นไม่รู้ไม่ชี้ นายแทนกำลังเตรียมมื้อเย็น

แล้วคุณล่ะ ขับรถตามถนนเลียบหาด ส่งฉันขึ้นสองแถว คุณขับรถไม่กี่นาทีเอง

ฉันเหนื่อยและหิว ยังไม่อยากทำอะไร ถ้าเธออยากให้ใครไปส่งก็ต้องรอ รอให้นายแทนว่าง หรือไม่ก็ให้ฉันหายเหนื่อยและท้องอิ่ม ถึงตอนนั้นอาจรับคำขอร้องเธอมาพิจารณาใหม่

ก็ได้ ฉันจะรอศลิษายอมรับด้วยใจสงบ แล้วหมุนกายเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างง่ายดาย ท่าทางของเธอทำให้คนตั้งใจยั่วเย้ารู้สึกงุนงงไม่น้อย ดวงตาคมกะพริบปริบๆ อย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

เป็นอะไร เมื่อกี้ทำเหมือนโกรธจะเป็นจะตาย แต่อยู่ๆ ก็กลายเป็นคนว่าง่ายขึ้นมา

ศลิษาปล่อยให้เจ้าของบ้านหนุ่มนั่งงงเป็นไก่ตาแตกนานเกือบสิบนาที แล้วจึงซ้ำเติมความรู้สึกเขาด้วยการเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ จากชุดเสื้อเชิ้ตแบบผู้หญิงกับกางเกงยีนเข้ารูปทะมัดทะแมงเป็นเสื้อยืดตัวเล็กพร้อมกางเกงขาสั้น จากนั้นก็เดินตัวปลิวผ่านหน้าเขา ตรงไปยังชายหาดทางหน้าบ้านซึ่งในยามนี้มีแสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมาพร้อมกับสายลมพัดเย็นอย่างน่าชื่นใจ

นี่อย่าบอกนะว่ายายน้องเพิร์ลเห็นบ้านฉันเป็นที่พักตากอากาศไปแล้ว เฮอะ แม่คุณช่างกล้าจริงๆ

ว่าเพียงเท่านั้นคนร่างสูงใหญ่ก็ก้าวสวบๆ ตามคนร่างเล็กกลมกลึงไปยังชายหาดซึ่งแสงยามเย็นทอทาบลงบนประดาก้อนหินน้อยใหญ่ โดยที่ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยย่างกรายไปชื่นชมใกล้ ได้แต่สมัครใจนั่งทอดอารมณ์มองจากระเบียงบ้านเสียมากกว่า

หากเมื่อตามไปจนถึง เขากลับไม่รู้จะทำอะไรได้มากกว่าการยืนจ้องมองคนที่กำลังไต่หินก้อนเล็กใหญ่ที่เบียดกันแน่นอยู่ตามธรรมชาติลงไปด้านล่าง หล่อนค่อยๆ ยื่นเรียวขาสีน้ำผึ้งนวลเพื่อหยั่งบนก้อนถัดไป ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวตาม จนสุดท้ายเจ้าหล่อนก็สามารถยืดขาแตะน้ำทะเลเบื้องหน้า ซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่เขายืนมองไปเกือบสิบเมตร

ไม่กลัวหรือไง

เสียงจากข้างหลัง ทำให้ศลิษาสะดุ้ง ไม่นึกว่าจะมีใครตามมา และพอหันมองก็เห็นเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่อย่างมั่นคง

กลัวทำไมคะ หรือแถวนี้มีอะไรน่ากลัว

ไม่รู้สิ เห็นผู้หญิงกลัวกัน

ผู้หญิงของกฤษนลหมายถึงมารดาที่มักห้ามเขาไปเสียทุกอย่าง แล้วยังมีน้องสาวจอมโวยวายแถมเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจที่มักหลีกเลี่ยงบริเวณนี้ ด้วยเหตุผลว่าไม่มีอะไรเจริญหูเจริญตาสักอย่าง มีแต่หินก้อนใหญ่กับต้นไม้มืดครึ้มที่ให้ความรู้สึกน่ากลัวมากกว่าชวนรื่นรมย์

ทว่าสำหรับคนฟังกลับตีความหมายคำว่าผู้หญิงของเขาเป็นอื่นไป

ฉันต่างกับผู้หญิงของคุณ ฉันไม่เคยกลัวน้ำทะเลหรือก้อนหินริมหาด เพราะฉันเป็นลูกทะเล

ลูกทะเลชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น

ใช่ ฉันโตที่เกาะเลี้ยงหอยมุก ตอนวัยอนุบาลก็อยู่กับทะเล มีแม่เจนสอนหนังสือให้ จนถึงเกณฑ์เรียนประถมนั่นแหละถึงย้ายมาเข้าโรงเรียนที่ภูเก็ต

ฉันรู้กฤษนลครางในลำคอ พร้อมนึกต่อว่าเขารู้กระทั่งพ่อใหญ่ของเธอเคยโกงเงินบริษัทคุณลุงของเขา จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปอยู่ต่างประเทศ แล้วเจอกับแม่ของเธอในตอนนั้น จนพากันกลับมาเมืองไทย แต่จุดประสงค์ก็เพื่อทำงานให้กับคู่แข่งบริษัทคุณลุง ทว่าสุดท้ายก็หักหลังกันเอง จนคุณลุงเขาต้องยื่นมือเข้าไปช่วย แล้วโยนตัวพ่อใหญ่กับแม่เจนของเธอมาอยู่ที่เกาะเพาะเลี้ยงหอยมุก...จากนั้นเด็กหญิงศลิษาหรือน้องเพิร์ลจึงได้ถือกำเนิดขึ้นมา

หากว่าชีวิตหลังจากนั้นของเธอ ดูจะยังเป็นปริศนาสำหรับเขา

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น