เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,496 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    196

    Overall
    14,496

ตอนที่ 2 : บทนำ น้องเพิร์ล & พี่นล [อัป 70%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

 

บทนำ น้องเพิร์ล & พี่นล

 

เสียดายจัง เปิดหน้าต่างห้องนอนแล้วไม่เห็นวิวทะเลคนเสียงใสบ่น แต่ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้มแต่ก็สบายพอตัว

มันเป็นบ้านพักพนักงาน ไม่ใช่บ้านพักตากอากาศเสียงห้าวทุ้มดังขัดคอ ขณะเจ้าตัวเอนกายนอนอย่างต้องการยืดเส้นคลายความเมื่อยขบ

เจนจิรายืนมองคนร่างใหญ่ที่ยังไม่หายสนิทจากอาการบาดเจ็บ แล้วนึกห่วงกังวลว่าร่างกายของเขาจะสู้งานได้แค่ไหน

พี่จะทำงานที่นี่ได้หรือ

ไม่มีปัญหาหรอก พี่ทำอะไรก็ได้

ศตวรรษหลับตาลง เป็นการตัดบทสนทนา จากนั้นต้องยกศีรษะขึ้นรับหมอนใบนิ่มที่ถูกสอดเข้ามา พลันหูก็ได้ยินเสียงสำรวจก๊อกแก๊กดังอยู่รอบตัว สลับกับเสียงคลื่นกระทบโขดหินด้านล่าง ฟังคล้ายจังหวะดนตรี ดวงตาคมหรี่ปรือ มองร่างหญิงสาวที่ป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่างกาย

ที่บอกว่าอยากกลับมาอยู่เมืองไทย ถ้าให้อยู่อย่างนี้ จะผิดหวังหรือเปล่า

เจนอยู่ได้ค่ะ สำหรับเจนแล้ว ที่นี่ดีกว่ากรุงเทพ แต่ถ้าหากเจนต้องอยู่ที่นี่แล้วไม่มีพี่ใหญ่อยู่ด้วย เจนก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน

คำพูดของหญิงสาวที่อยู่เคียงข้างเขามาในชั่วเวลาหนึ่ง ทำให้เจ้าของใบหน้าคมระบายรอยยิ้มออกมา เขาตัดสินใจได้ทันทีว่าชีวิตเขาควรเริ่มต้นอย่างไร และมีเป้าหมายต่อไปเพื่ออะไร

 

เวลาหมุนไป พร้อมกับทุกสิ่งรอบตัวเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา จวบจนในวันนี้ ถึงวันครบรอบอายุเจ็ดสิบสี่ปีของคุณประชัย อัครรัตน์ ชายชรายังคงคอยต้อนรับคนที่เข้ามาเยี่ยมเยียนเหมือนทุกปี ใบหน้าเหี่ยวย่นระบายรอยยิ้มสุขใจ เมื่อมองไปเห็นหลานชายหญิงวิ่งเล่นกันในสนามหญ้าหน้าบ้าน

เจ้าของสายตาฝ้าฟางเขม้นมองหลานๆ ซึ่งรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะกลางสนามหญ้าหน้าบ้าน นึกไปว่าพ่อแม่ของเด็กพวกนี้คงคุยกันอยู่ด้านใน แล้วเบนสายตาไปหาภรรยาคู่ชีวิตซึ่งยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างกันมาตั้งแต่ช่วงเช้า จนอากาศเริ่มร้อนอบอ้าวขึ้น จึงบอกเด็กรับใช้ให้ประคองเธอเข้าไปพักผ่อนในบ้าน

ชายชรายังนั่งอยู่ที่เดิม บนเก้าอี้หวายในสนามข้างบ้าน แต่ผ่านไปสักพักก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น

คุณปู่ครับเด็กชายปารเมศวัยสิบสองขวบวิ่งมานั่งคุกเข่าตรงหน้า แล้วร้องถาม แดดร้อนแล้ว คุณปู่จะเข้าบ้านหรือเปล่าครับ

คุณประชัยวางมือหนาเหี่ยวย่นบนไหล่กว้างของหลานชาย ซึ่งวิ่งแยกออกจากกลุ่มญาติวัยเดียวกันที่นั่งเกาะกลุ่มอยู่ที่โต๊ะทานอาหารในสวนร่มรื่นด้านหน้าบ้าน

ไปสิเขาบอกแล้วเห็นร่างสูงใหญ่ของเด็กชายวัยรุ่นอีกคน กฤษนล รัชตะนานนท์ วิ่งมาช่วยประคอง ยังไม่ทันได้ขยับตัวก็เห็นรถญี่ปุ่นสีขาวแล่นผ่านประตูรั้วใหญ่เข้ามา คุณประชัยเขม้นมองแล้วถามหลานชายทั้งสองคนที่ยืนอยู่ข้างกาย

ใครมาหรือ เจ้านล เจ้าบอล

พ่อแม่ของยายไข่มุกดำครับ

เสียงของกฤษนล ผู้เป็นหลานตาที่วัยโตกว่าปารเมศเพียงปีกว่าตอบด้วยน้ำเสียงที่ปิดความชิงชังไว้ไม่มิด เป็นผลให้ชายชราต้องเอ็ดกลับ

คุณประชัยทรุดนั่งลงที่เดิมพร้อมกับหนุ่มน้อยทั้งสองที่ยังยืนขนาบข้าง เขามองเห็นชายร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดด เดินเข้ามาพร้อมถือกระเช้าผลไม้ แล้วยังมีหญิงสาวกับเด็กหญิงวัยเจ็ดแปดขวบ ตามมาข้างหลัง

ใหญ่หรอกหรือคุณประชัยเพ่งมองหนุ่มใหญ่ที่ก้มกราบ ชายชราพยักหน้าแล้วบอกให้ลุกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้

ขึ้นมาจากภูเก็ตเมื่อไหร่กันล่ะ

เมื่อวานครับ ตั้งใจพาครอบครัวมากราบเยี่ยมท่าน

ศตวรรษบอกอย่างนอบน้อมและสำรวม เขาระลึกถึงบุญคุณของชายชราเสมอ การเกื้อหนุนและโอกาสที่ได้รับมานั้นทำให้เขามีชีวิตใหม่ที่ร่วมกันสร้างกับเจนจิราหญิงสาวที่เคียงข้างกันมาตลอด จนกระทั่งมีพยานตัวน้อยก็ยิ่งทำให้เขาได้พบกับความสุขแท้จริงมากยิ่งขึ้น





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

0 ความคิดเห็น