เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,500 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    200

    Overall
    14,500

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 2 ไข่มุกดำแห่งท้องทะเลอันดามัน [อัป 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 669
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    26 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 2 ไข่มุกดำแห่งท้องทะเลอันดามัน (ต่อ)

 

รถโผล่มาถึงถนนลาดยางสองเลนซึ่งเป็นทางเชื่อมกับถนนสายหลักระหว่างเมืองที่ศลิษาคุ้นเคยดี ครู่ต่อมาคนขับของเธอจอดรถตรงริมถนน พร้อมบอกโดยไม่หันมา

ส่งคุณตรงนี้แหละ เดี๋ยวจะมีรถสองแถวผ่านมา

หากพอเห็นท่าทางงกๆ เงิ่นๆ เหมือนไม่คุ้นชินของศลิษา คนขับเลยเปลี่ยนใจดับเครื่องมอเตอร์ไซค์แล้วจอดไว้ ก่อนจะออกมาเดินยืดกายไม่ห่างจากเธอ

ผมเรียกรถให้คุณดีกว่าเขาบอก เมื่อเห็นสายตาสงสัยของหญิงสาว และหล่อนก็ยิ้มกว้างแทนคำขอบคุณ

ท่าทางและบุคลิกของสาวสวย รวมถึงการแต่งเนื้อแต่งตัวที่ดูเหมือนธรรมดา หากมีรสนิยมและสง่างามในที ทำให้คนลอบมองนึกสงสัยว่าเกี่ยวข้องอย่างไรกับเจ้านายกันแน่ อีกทั้งเธอยังเป็นพนักงานในโรงกลั่นตามที่เพิ่งรู้มา จึงมีความเป็นไปได้น้อยมากที่คนอย่างกฤษนลจะเข้าไปข้องแวะในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง

กระทั่งรถสองแถวประจำทางผ่านมา เขาจึงจัดการโบกให้หญิงสาว มองดูหล่อนขึ้นไปนั่งตอนหลัง ข้างผู้โดยสารคนอื่นจนเรียบร้อย แล้วรถก็แล่นจากไป เมื่อถอนสายตากลับมาเขาจึงสังเกตเห็นรถกระบะคันใหญ่ที่จอดอยู่บนไหล่ทางห่างจากเขาไปหลายสิบเมตรเริ่มเคลื่อนตัวตาม สัญชาตญาณในกายทำให้เขาไม่อาจปล่อยผ่าน

ไม่มีป้ายทะเบียนซะด้วยเขามองท้ายรถกระบะที่แล่นด้วยความเร็วไม่มากนัก ปล่อยให้รถส่วนตัวอีกหลายคันวิ่งแซงไปเรื่อยๆ แล้วจะวิ่งตามรถสองแถวทำไม

มือล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วรายงานไปยังคนหนึ่งว่าได้ส่งหญิงสาวขึ้นรถสองแถวเรียบร้อยแล้ว

“ดี” คนปลายสายตอบ

“มีอีกเรื่องหนึ่งครับ ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่า”

“มีอะไรหรือ”

“รู้สึกจะมีรถตามเธอไปครับ”

หนุ่มร่างใหญ่มองถนนซึ่งบัดนี้ว่างเปล่า บอกรายละเอียดของรถน่าสงสัยคันนั้น เสร็จแล้วจึงตัดสาย ขับรถมอเตอร์ไซค์ย้อนกลับทางเดิมเพื่อกลับบ้านพักเชิงเขา

มีอยู่ขณะหนึ่งเขานึกอยากเลี้ยวรถกลับขับตามไป ทว่าพอนึกถึงงานที่ทำค้างไว้ เขาก็ลืมเรื่องอื่นๆ ซึ่งไม่ใช่ธุระกงการของตนไปเสีย

 

รถสองแถวกลางเก่ากลางใหม่จอดหน้าสำนักงานของโรงกลั่นน้ำมันปาล์มที่วันนี้ยังเงียบสงัดเพราะมีคำสั่งปิดจากทางการเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยให้เสร็จสิ้นก่อนเปิดใช้อีกครั้ง ร่างของหญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตเข้ารูปกับกางเกงสีดำก้าวลงจากตอนหลังของรถสองแถว ก่อนจะเดินไปจ่ายค่าโดยสารกับคนขับ แล้วมุ่งหน้าสู่สำนักงานที่อยู่ห่างหลายสิบเมตร

หากว่ายังไม่ทันถึงหน้าอาคาร ร่างของคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วทำให้หญิงสาวชะงักงันด้วยความตกใจ

คุณเองหรือศลิษาพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงอย่างคงเส้นคงวาของคนที่ยืนถ่างขาน้อยๆ อย่างน่าหมั่นไส้ขวางหน้าเธออยู่

วันนี้เธอควรหยุดทำงาน อยู่บ้านพักเหมือนพนักงานอื่น อย่าสร้างความเดือดร้อนให้มาก แค่นี้ก็วุ่นพอแล้วกฤษนลอดกลั้นที่จะไม่กระชากตัวเธอมาเขย่าให้หัวสั่นหัวคลอน เผื่อว่าความดื้อรั้นในตัวจะกระเด็นหลุดออกมาเสียบ้าง

หลังจากได้รับโทรศัพท์จากคนของตนว่าเห็นรถกระบะน่าสงสัยขับตามรถสองแถวคันที่ศลิษาโดยสารมา กฤษนลก็รีบรุดออกจากสถานที่ค้นหาตัวลูคัสเพื่อมาดักรอเธอ คาดไว้แล้วเชียวว่าแม่สาวหัวดื้อไม่มีทางกลับบ้านพักไปตามคำสั่ง หากหล่อนคงกลับมาทำงานต่ออย่างแน่นอน จนสุดท้ายเขาถึงต้องมาดักรออยู่หน้าโรงกลั่น กระทั่งเจอตัวตามคาด

ฉันไม่ได้สร้างความวุ่นวายอะไรเลยนะ คุณหาเรื่องอีกแล้ว ฉันทำงานของฉันเงียบๆ วันนี้มีนัดกับลูกค้า ฉันไม่อยากทิ้งงาน ถึงยังไงพอสำนักงานเปิดทำงานตามปกติ ฉันก็ต้องมาเคลียร์มันอยู่ดี ถึงตอนนั้นอาจยุ่งกว่าเก่า สู้ทำให้เสร็จแต่ตอนนี้ดีกว่า ที่สำคัญฉันก็ไม่ได้อยู่ในออฟฟิศด้วย แค่แวะมาเอางานที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานเท่านั้นเอง

ฉันบอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้องสิ กลับบ้านเธอไปได้แล้วคำสั่งเจืออารมณ์โมโหของกฤษนลได้รับคำตอบเป็นสายตาที่มองมาเหมือนเขากำลังทำอะไรไม่เข้าเรื่องเสียเอง นั่นทำให้ชายหนุ่มเกินที่จะอดทนได้อีก

เอากระเป๋าฉันไปทำไม

ศลิษาตกใจเมื่อจู่ๆ คนตัวใหญ่อาศัยความแข็งแรงและช่วงตัวช่วงแขนที่ยาวกว่าแย่งกระเป๋าของเธอไปรื้อค้นอย่างไม่เกรงใจ จนได้ของที่ต้องการจึงคืนมาให้เธอ หากสิ่งที่อยู่ในมือเขาทำให้คนตัวบางแทบกรีดร้องด้วยความโกรธ

กฤษนลโยนกุญแจพวงใหญ่ให้กับชายร่างสูงในเสื้อแจ็กเก็ตสีดำไม่ต่างกับเขาที่ยืนเยื้องอยู่ข้างหลัง ชายคนนั้นตะปบรับกลางอากาศอย่างแม่นยำ

เอารถคุณศลิษาไปเก็บไว้ที่บ้านพักของเธอ

ครับนาย

คำสั่งเฉียบขาดพร้อมการปฏิบัติแบบฉับไวทำให้ศลิษากำมือแน่น เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธที่ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น หากตั้งแต่เกิดมาหล่อนไม่เคยรับมือกับจอมวางอำนาจที่หยาบคายร้ายกาจคนไหนมาก่อน ดังนั้นสิ่งที่ทำได้จึงเป็นเพียงการจ้องหน้าเขาด้วยสายตาจะกินเลือดกินเนื้อ...แต่มีหรือที่คนอย่างกฤษนลจะสะทกสะท้าน

ทำตัวยุ่งยากมาก วันนี้ก็ไปด้วยกัน

เขาถือวิสาสะฉวยมือบาง ลากหล่อนไปนั่งตอนหลังในรถสีดำติดฟิล์มมืดสนิทคันเดิม ก่อนจะอ้อมมาเปิดประตูฝั่งคนขับสอดตัวเข้าไปนั่งแล้วเคลื่อนรถออกไป

 


 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น