เล่ห์กฤษนล (พี่นล + น้องเพิร์ล)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,487 Views

  • 2 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    187

    Overall
    14,487

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 2 ไข่มุกดำแห่งท้องทะเลอันดามัน [อัป 30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    18 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 2 ไข่มุกดำแห่งท้องทะเลอันดามัน (ต่อ)

 

ทีมค้นหาทำงานกันอย่างหนักตั้งแต่หัวค่ำจนถึงเที่ยงคืนถึงกู้ซากรถยนต์สีน้ำเงินขึ้นจากร่องเหวได้ รถคันใหญ่ตกลงไปเบื้องล่างไม่ลึกอย่างที่คิดนัก เพราะมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นขวางเป็นแพ ทำให้รถพลิกคว่ำลงไปค้างนิ่งอยู่ หากนั่นถือว่ายังไม่โชคดีพอสำหรับกฤษนล เพราะสิ่งที่ถูกกู้ขึ้นมายังไม่ใช่เป้าหมายของการค้นหา

โอ...ไม่นะ ลูคัส!สลาลินร้องได้เท่านั้นก็ล้มพับไป ก่อนทีมพยาบาลจะพาเธอไปพักในรถที่เตรียมไว้โดยพร้อมเพรียง

เรายังไม่เจอเขา แต่เราก็มีความหวังนะคะว่าเขาคงอยู่ตรงไหนสักที่ อาจกระเด็นออกนอกรถ หรือไม่ก็หนีออกจากรถทัน

ศลิษาออกความเห็นอย่างต้องการให้ความหวัง หลังจากที่เธอนั่งอยู่ในรถเก๋งคันสีดำอยู่เกือบชั่วโมงตามคำสั่งเจ้าของรถก็เกิดอาการทนไม่ไหว เลยเปิดประตูตามออกมาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ พอเห็นดวงตาคมเหลือบมองแล้วเมินหนีไปอีกทาง เจ้าหล่อนจึงโมเมว่าเขารับรู้และอนุญาตเธอเรียบร้อยแล้ว จากนั้นศลิษาถึงค่อยๆ ทำตัวกลมกลืนไปกับกลุ่มคนที่กำลังเคร่งเครียดกับการค้นหา จนหลายชั่วโมงผ่านมาผลจึงปรากฏอย่างที่เห็น

เธอคิดว่าเพื่อนฉันเป็นซูเปอร์แมนหรือไงถึงจะบินหนีออกไปได้

ฉันมองโลกในแง่บวก ในสถานการณ์คับขัน ความหวังเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เขาอาจจะอยู่ข้างล่างนั่นหรืออยู่ที่ไหนก็ได้แถวๆ นี้ และกำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่ มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่จะคิดว่าเขาเป็นซูเปอร์แมนบินไปไหนต่อไหน

ศลิษาโต้เสียงเข้ม ท้ายเสียงสั่นเครืออย่างที่ไม่อาจควบคุมได้ มันเป็นเช่นนี้เสมอยามเธอปะทะกับเขา ทว่าครั้งนี้กลับทำให้ชายหนุ่มได้คิดและเห็นคล้อยตาม อาจถือว่าเป็นครั้งแรกนับจากที่ทั้งคู่โคจรมาพบกัน

 

กฤษนลรอต่อจนถึงตีสาม จนทีมค้นหาชุดเดิมบอกยุติการทำงาน

คนของเราเริ่มล้าแล้วครับ มันมืดและหินก็ชื้นมาก ก้อนหินลื่นไปหมด อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว ผมว่ารอทีมใหม่เข้ามาค้นต่อตอนนั้นจะดีกว่า

หัวหน้าทีมบอกด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน และทุกคนก็ยอมรับตาม ไม่เว้นแม้แต่สลาลินที่แม้จะร้องไห้ออกมาอย่างสิ้นหวัง หากยอมจำนนกับคำพูดของหัวหน้าทีมแต่โดยดี

เมื่อทุกฝ่ายสลายตัว กลับไปจนหมด กฤษนลจึงหันมาทางสาวสวยที่ยืนโงนเงนอยู่ข้างๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจ เมื่อคิดว่าภารกิจของเขาในวันนี้ยังไม่เสร็จสิ้นกระมัง

แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่ติดรถใครกลับไป จะยืนนิ่งบื้ออยู่ทำไมอีก

ไม่รู้เป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อย ท้อแท้หรือสิ้นหวังจากการค้นหาตัวลูคัสที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร หรือเพราะความรู้สึกชิงชังที่บ่มเพาะเอาไว้เต็มอก จึงทำให้ชายหนุ่มกล่าวถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจหล่อน หญิงสาวถึงกับเม้มปากแน่น เงยหน้ามองเขาด้วยความน้อยใจในเสี้ยววินาทีหนึ่งแล้วมันก็หายไป

ฉันคงไปส่งเธอไม่ไหว บ้านพักฉันอยู่ใกล้แค่นี้ และฉันต้องการพักผ่อน พรุ่งนี้เช้ายังมีงานให้ฉันทำอีกมาก สำหรับเธอจึงมีสองทางเลือก คือเดินกลับไปเอง หรือติดรถฉันกลับบ้าน

คุณก็รู้ว่าฉันกลับเองไม่ได้สิ้นคำพูดของเธอ กฤษนลก็เดินผ่านหน้าไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับเหมือนได้รับคำตอบสำหรับคำถามนั้นแล้ว พร้อมกับคนที่วิ่งตามมาติดๆ เปิดประตูรถอีกข้าง เข้าไปนั่งอย่างทันท่วงที

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น