ตอนที่ 1 : บทนำ น้องเพิร์ล & พี่นล [อัป 30%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1763
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

 

บทนำ น้องเพิร์ล & พี่นล

 

รถตู้ติดฟิล์มดำมืดแล่นมาจอดที่ท่าเรือส่วนตัว ชายฉกรรจ์สองคนลงมาเปิดประตู ร่างของหญิงสาวก้าวตามลงมาพร้อมประคองผู้ชายร่างสูงใหญ่ แล้วเดินไปยังเรือเร็วสีขาวที่จอดรอพร้อมคนขับ

เจนจิราประคองร่างของศตวรรษจนก้าวมานั่งในลำเรือได้สำเร็จแม้จะทุลักทุเลไปบ้างก็ตาม หล่อนสอดส่ายสายตามองรอบ ใจหนึ่งก็หวั่นกลัวเมื่อนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาและคาดไปถึงสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า เธอมองเสี้ยวหน้าคมของคนที่นั่งเหยียดขาตามความยาวของลำเรือ ก่อนหันไปรับกระเป๋าสัมภาระสองใบสำหรับเขาและเธอที่ถูกส่งตามมา

นายมั่นจะพาพวกคุณไปที่เกาะ ที่นั่นมีคนรอรับอยู่เสียงห้าวจากคนที่ยังยืนบนฝั่งดังขึ้น

ขอบคุณครับ

ศตวรรษพูดออกมาเป็นครั้งแรกนับจากที่เขาได้ก้าวขึ้นรถตู้คันใหญ่ที่แล่นจากมุมหนึ่งของกรุงเทพมหานคร จนมาถึงท่าเรือเล็กในจังหวัดภูเก็ต เป้าหมายของสองคนเพื่อเดินทางต่อไปยังเกาะเล็กที่อยู่ในการครอบครองของเพื่อนผู้ฝากฝังมา

เรือเร็วเคลื่อนตัวสู่พื้นผิวน้ำกลางทะเลกว้าง ใบหน้าขาวของหญิงสาวเริ่มมีสีแดงเรื่อเมื่อต้องแสงแดดร้อน ดวงตาสวยที่มักมีความกังวลและความกลัวแทรกเข้ามา ในเวลานี้เปล่งประกายความหวังมากขึ้น

เจนจิรามองประกายฟองคลื่นที่แตกกระทบขอบเรือเร็วที่เคลื่อนผ่านผืนน้ำด้วยแรงขับของเครื่องยนต์ จนเห็นเป็นเม็ดน้ำใสแตกกระเซ็นขึ้นมาตลอดเวลา กระทั่งเกือบยี่สิบนาทีเธอก็ร้องบอกอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นแนวเกาะทอดยาวอยู่เบื้องหน้า

ข้างหน้านั่นแน่เลยค่ะ ดูท่าจะสวย

เกาะนี้ไม่มีนักท่องเที่ยว มีบ้านชาวประมงที่มาตั้งรกรากที่ริมหาดอีกฝั่งของเกาะอยู่ห้าครอบครัว ทางนี้ก็มีบ้านใหญ่ของนายกับบ้านพักคนทำงาน

ชายผิวคล้ำแดดวัยประมาณหกสิบปีที่ยังแข็งแรงตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงแปร่งแบบคนท้องถิ่นแข่งกับเสียงเรือเมื่อได้ยินหญิงสาวพูด กระทั่งเรือแล่นมาจอดที่ท่าเรือของเกาะแห่งนี้ ผู้โดยสารทั้งสองคนจึงประคองกันลงมา ชายชราที่ทำหน้าที่ขับเรือก็ช่วยส่งกระเป๋าทั้งสองใบตามไปให้

ผมกลับล่ะ ผู้จัดการเดินลิ่วมาโน่นแล้วคนขับเรือบอกพร้อมกับติดเครื่องยนต์ ก่อนจะบังคับเรือหันกลับไปทันทีเมื่อทำงานในหน้าที่ของตนเสร็จลง

เจนจิราหันมามองผู้ชายวัยสามสิบต้น เขาแนะนำตัวเองว่าเป็นคนดูแลฟาร์มหอยมุกแทนผู้เป็นนายที่เพิ่งพาภรรยาสาวกลับกรุงเทพ

นายให้จัดบ้านพักหลังริมให้พวกคุณเขาเอ่ยพลางเดินนำไปเบื้องหน้า

เจนจิรารีบหิ้วกระเป๋าเดินตามแล้วรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เมื่อสังเกตคนเดินนำหน้า ชายร่างสันทัดสวมแว่นตา ท่าทางน่าจะเป็นนักวิชาการเสียมากกว่ามาทำงานในฟาร์มหอยมุกบนเกาะ

ทั้งสามคนเดินเลียบริมหาดทรายขาวสะอาดไม่แพ้เกาะใหญ่ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวมีชื่อ หญิงสาวหันไปมองคนร่างสูงใหญ่ที่เดินรั้งท้าย ซึ่งยังรักษาความเงียบได้อย่างคงเส้นคงวา พอเห็นเขามองรอบอย่างสนใจมากขึ้น เธอก็แอบโล่งใจ กระทั่งเดินมาถึงบ้านพักที่อยู่ห่างไกลจากหลังอื่นๆ ปลูกสร้างไว้สูงจากระดับพื้นทรายบริเวณริมหาดเกือบช่วงตัว มองลงไปไม่ไกลกันจึงเห็นโขดหินใหญ่อยู่ด้านล่าง เจนจิราทอดสายตาไปมองฟองคลื่นที่แตกกระทบอย่างพอใจ เธอเบนความสนใจกลับมาอีกครั้งเมื่อได้ยินชายหนุ่มที่เพิ่งเจอหน้าพูดขึ้น

พวกคุณพักกันที่นี่ ระหว่างนี้นายให้พักรักษาตัวจนหายดี คุณต้องระมัดระวังดูแลตัวเอง เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะลำบาก ที่นี่มีหมอเข้ามาถ้ามีคนงานป่วยหนัก แต่ก็ไม่ได้ว่างกันมากนัก

ไม่เป็นไรค่ะ เราเข้าใจและอยู่ได้ ขอบคุณมากค่ะ

เจนจิรารับคำหนักแน่น จนเจ้าของคำพูดหันมายิ้มให้หญิงสาวที่เขาเห็นว่าคง คุยกันรู้เรื่อง มากกว่า

ช่วงแรกพวกคุณอาจไปรับอาหารจากโรงครัวกลาง แต่ถ้าอยากทำอาหารทานเอง ก็มีวัตถุดิบส่งเข้ามาทุกวัน ในส่วนของน้ำและไฟฟ้า ช่วงเวลาห้าทุ่มจนถึงตี่สี่จะหยุดจ่ายมายังบ้านพักของพนักงาน เพราะต้องควบคุมกำลังการผลิตของกระแสไฟฟ้าและปริมาณน้ำให้เพียงพอกับงานในฟาร์ม

เสียงเป็นจังหวะของผู้ดูแลที่นี่ บอกให้ผู้มาใหม่เข้าใจและรู้ถึงกฎกติกาในการอยู่ร่วมกัน และเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาจึงขอตัวกลับ

ศตวรรษกวาดสายตาสำรวจรอบตัวจนพอใจ ก่อนเดินเข้ามาด้านในบ้านพักหลังกะทัดรัด แล้วสายตาก็มาหยุดอยู่ที่หญิงสาวซึ่งดูท่าจะชอบอกชอบใจในที่แห่งนี้ หล่อนอุทานเสียงใสเมื่อเปิดหน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอกยังท้องทะเลกว้าง

เหมือนได้มาอยู่บ้านพักตากอากาศแบบเศรษฐีเลย ดีจริงๆ

อยู่ได้หรือเปล่า

ดีเกินคาด แต่ว่าเจนอยู่ไหนก็ได้ทั้งนั้น ถ้ามีพี่ใหญ่

ขอบใจ

ไม่เชื่อกันหรือ

เชื่อ

พี่ใหญ่เมื่อยหรือเปล่า นั่งพักยืดขาหน่อยสิ เมื่อกี้เห็นเดินกะเผลก ปวดหรือคะ

นิดหน่อย ถ้าจะทำอะไรก็ไปเถอะ พี่นั่งตรงนี้ละ

ศตวรรษเดินมายังเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งที่วางใต้หน้าต่างบานหนึ่ง นัยน์ตาคมเข้มเหลือบมองเจนจิราที่ลากกระเป๋าสัมภาระสองใบเข้าไปในห้องนอนซึ่งมีเพียงห้องเดียวในบ้าน ครู่เดียวเธอก็ก้าวเดินออกมาอย่างฉับไว


+++++++++++++

ขออนุญาตย้ายมาอัปพี่นลกับน้องเพิร์ลที่บ้านใหม่หลังนี้ค่าาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

0 ความคิดเห็น