ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 40,579 Views

  • 212 Comments

  • 260 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,710

    Overall
    40,579

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 2 เหตุผลที่ทำให้ใครสักคนคงอยู่ [อัป 40%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 2 เหตุผลที่ทำให้ใครสักคนคงอยู่ (ต่อ)

 

ญาณินจูงแตงหวานเดินห่างออกมา ตอนแรกคิดว่าในฐานะเจ้าถิ่น จะรอจนรถเคลื่อนออกไปเรียบร้อยก่อน แต่ก็เปลี่ยนใจเพราะหล่อนเองก็คาดเดาความคิดของคนในรถไม่ถูก จึงฉวยข้อมือหลานสาวตรงไปยังบ้านพักแทน เปิดประตูรั้วแล้วส่งคนตัวจ้อยเข้าไปข้างใน พร้อมข้าวของเต็มสองมือ

แต่พอหันกลับเพื่อจะปิดประตูรั้วโปร่งที่สูงแค่ระดับอกก็ต้องสะดุ้งสุดตัว ร่างทะมึนสูงมายืนประชิดใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

แสงจากไฟตรงกำแพงบ้านหลังติดกันที่สาดกระทบใบหน้าเขา ทำให้หล่อนตกใจไม่นาน...ผู้ชายคนที่นั่งคู่คนขับในรถคันเมื่อครู่ คนที่ช่วยแตงหวานจากการ์ดร่างใหญ่คนนั้น เขากำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเกงยีน ตีสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนกับท่าทีของหล่อนอยู่

คุณมาทำไม

ญาณินเอ็ดเพราะเขาทำหล่อนตกใจ ที่สำคัญเขาเข้ามาใกล้ขนาดนี้แต่หล่อนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า...คนอะไรช่างเคลื่อนไหวได้เงียบกริบ

เธออยู่ที่นี่หรือ

ใช่ค่ะ

ทำไมมันซอมซ่อแบบนี้ หมดปัญญาหาที่ดีๆ อยู่แล้วหรือไง แล้วจะปลอดภัยกับเด็กหรือเปล่า

เจ้าของบ้านหลังซอมซ่อยืนคอแข็ง ปรายตามองแค่ปลายคางเขา ที่เขาพูดนั่นก็ถูกแล้ว หล่อนมีปัญญาหาที่อยู่ได้แค่นี้จริงๆ แต่อย่างไรก็ไม่ชอบให้ใครมาวิจารณ์ซึ่งหน้า และเขาก็ควรมีมารยาท ระมัดระวังคำพูดให้มากกว่านี้...ที่สำคัญเขามายุ่งอะไรกับ เด็กอีก

ญาณินฉวยประตูรั้วปิดใส่หน้าคนพูดจาไม่ดีบ้าง ใช้กุญแจล็อกจนเรียบร้อย แม้รู้ทั้งรู้ว่ารั้วรอบที่ทำด้วยไม้ระแนงไม่อาจป้องกันการรุกรานจากใครได้ สภาพรั้วทำได้แค่กั้นให้เป็นสัดส่วนเพื่อแบ่งเขตเท่านั้น แต่ก็อยากให้เขาได้เห็นว่าหล่อนไม่พอใจและไม่ต้อนรับเขาเช่นกัน

ไม่ต้อนรับ...เหมือนกับที่หล่อนพาแตงหวานไปพบเขาอยู่สามครั้ง แต่ละครั้งก็ได้แต่ยืนรออยู่หน้าประตูรั้วที่สูงท่วมหัวโดยไม่มีคนในบ้านออกมาพบสักคน

นับจากครั้งนั้นญาณินจึงตัดสินใจได้ว่า เส้นทางของแตงหวานและเขา...พ่อเลี้ยงฉัตรฉายก็ให้จบลง หลานคนเดียวหล่อนเลี้ยงเองได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาญาติฝ่ายพ่อของแตงหวานอีก!

 

ญาณินนั่งคัดแยกเสื้อผ้าเพื่อเตรียมซักพรุ่งนี้เช้าก่อนเข้าทำงานชดเชยทั้งวัน แค่นึกก็หลุดยิ้มออกมา ขำตัวเองเมื่อนึกถึงค่าจ้างตามวุฒิปริญญาตรีขั้นต้นที่เจ๊หงส์ตั้งให้ แม้จะมีประสบการณ์ทำงานมาก่อนสองปี แถมได้เงินเดือนมากกว่านี้ก็ตาม แต่หล่อนก็ไม่เคยต่อรองหรือนำมาเป็นเงื่อนไขกับนายจ้างคนใหม่ เพราะมองว่าค่าจ้างที่ได้รับเหมาะสมกับงานและหน้าที่ในตอนนี้ดีแล้ว

จะว่าไปชีวิตของญาณินไม่เคยเป็นเส้นกราฟคงที่ หรือมีแนวโน้มพุ่งขึ้นตามวันเวลาและประสบการณ์อย่างที่หลายๆ คนตั้งเป้าหมายให้ตัวเอง หล่อนไม่รู้หรอกว่าสิ่งเหล่านี้เรียกว่าการไม่รู้จักทะเยอทะยาน หรือจะเรียกว่าใฝ่ต่ำตามที่พี่สาวเคยนิยามไว้หรือเปล่า

พอนึกถึงมินตรา เรียวปากอิ่มสวยก็เม้มแน่น...ป่านนี้พี่สาวจะนึกถึงแตงหวานกับเธอบ้างไหมนะ

น้าอ่อน นม

เสียงเล็กๆ งัวเงียดังใกล้ พร้อมกับบางสิ่งถูกยื่นมาแทบจะจ่อถึงใบหน้า ญาณินผงะออกเพราะตั้งหลักไม่ทัน

หญิงสาวมองตาม ก่อนจะรับขวดนมเปล่าขวดนั้นมาถือไว้เอง แสร้งทำหน้ามุ่ยใส่คนที่เดินเบียดกองผ้ามานั่งจ้องมองเธอ แล้วส่งสายตาอ้อนมาให้

แตงหวานกินนม เจ้าตัวบอกย้ำอีกรอบ

น้าอ่อนจะชงใส่แก้วให้กิน แตงหวานโตแล้ว กินนมกับแก้วน้ำเหมือนน้าอ่อนได้ หล่อนพยายามฝึกหลานสาวให้มีพัฒนาการไปตามวัย แต่เรื่องนี้ดูว่าไม่ง่ายนักหรอก

ไม่เอา จะกินกับนี่...นี่ของแตงหวาน แตงหวานยืนยัน พร้อมใช้นิ้วเล็กๆ จิ้มไปยังขวดนมในมือเธอที่เจ้าตัวถือมายื่นให้เอง

ถ้าเป็นเวลาอื่นญาณินคงค้านหลานสาวอีกยกใหญ่ แต่ไม่ใช่วันนี้ที่เพิ่งมีเรื่องใจหายใจคว่ำเกิดขึ้นกับเจ้าตัว เรื่องที่ทำให้จิตใจเธอยังไม่มั่นคงดีนัก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น