ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,674 Views

  • 213 Comments

  • 263 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,805

    Overall
    41,674

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 2 เหตุผลที่ทำให้ใครสักคนคงอยู่ [อัป 20%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 2 เหตุผลที่ทำให้ใครสักคนคงอยู่

 

เข้ามานั่งในรถคันนี้ได้อย่างไร ญาณินยังจับต้นชนปลายไม่ถูก มารู้สึกตัวตอนที่ถูกดุนแผ่นหลังให้เข้ามานั่งตอนหลังของรถ ขณะที่สองมือโอบอุ้มหลานสาวไว้แน่น แม่หนูน้อยก็กอดเกี่ยวหล่อนไว้ไม่ยอมปล่อย สภาพไม่ต่างจากลูกลิงเกาะแม่ของมันยามรู้สึกไม่ปลอดภัย

จอด เอ่อ...ตรงป้ายรถหน้ามอลล์ก็ได้ค่ะ

บอกเหมือนเสนอความเห็น แต่ญาณินต้องการให้คนขับรถทำอย่างนั้นจริงๆ ทว่าคำพูดของหล่อนไม่มีผลอะไร เพราะรถยังแล่นออกจากมอลล์แล้วผ่านจุดนั้นด้วยความเร็วคงที่

มือสองข้างโอบแผ่นหลังเล็กของหนูน้อยที่นั่งคร่อมตัก ดวงหน้าจิ้มลิ้มซบลงกับอกของหล่อนอย่างน่าสงสาร แตงหวานคงตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ยังไม่หาย ญาณินโทษว่าเป็นความผิดตัวเองที่ละเลย ไม่ใช้เชือกวิเศษสวมข้อมือตามที่ทำข้อตกลงกันจนเกิดเรื่องขึ้น

หญิงสาวมองข้าวของที่กองอยู่ข้างตัว รวมถึงกระเป๋าส่วนตัวของตัวเอง นี่ก็อีก หล่อนทิ้งทุกอย่างตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คนขับรถส่งตามให้เมื่อเข้ามานั่งอยู่ในรถคันนี้แล้ว

ญาณินบังคับสายตาให้มองไปข้างหน้า หรือไม่ก็ด้านข้างผ่านหน้าต่างรถ หัวใจยังเต้นรัวจนผิดจังหวะ ถ้าสาเหตุมาจากเหตุการณ์ในมอลล์เมื่อครู่มันก็ควรกลับสู่ภาวะปกติได้แล้ว แต่เธอรู้ว่าไม่ใช่ มันยังมีสาเหตุอื่น...

ผู้ชายที่นั่งคู่คนขับทางด้านหน้า คนที่ยังไม่พูดจาสักคำตั้งแต่เข้ามานั่งในรถ และเป็นคนเดียวกับคนที่รับแตงหวานมาจากการ์ดของงานแฟชั่นโชว์แล้วส่งให้หล่อนต่างหาก

คุณผู้หญิงบอกทางให้ด้วยครับ

เสียงจากคนขับรถทำให้ญาณินสะดุ้ง เผลอลอบมองคนนั่งคู่คนขับเพลินไปหน่อย แม้จะเห็นแค่เสี้ยวของสันกราม ใบหู และไรผมก็เถอะ

หญิงสาวกวาดสายตามองด้านข้างแล้วจึงพบว่ารถแล่นมาในทิศทางบ้านพักของหล่อน...ทั้งที่ยังไม่ได้บอกอะไรก่อนนี้สักคำ

เลี้ยวซ้ายแยกข้างหน้าแล้วขับตรงไป จอดตรงร้านวัสดุก่อสร้างค่ะ

ไหนๆ ก็ติดรถมาถึงตรงนี้แล้ว การจะลงกลางทางจึงไม่ใช่ทางเลือกที่ดี เพราะยังมีคนที่เกาะติดหล่อนอยู่นี่แหละเป็นเหตุผลสำคัญ ญาณินจึงขอลงตรงหน้าร้านที่ทำงานอยู่ แล้วเดินเข้าไปในซอยอีกไม่กี่ร้อยเมตร ใกล้พอจะให้แตงหวานเดินเองได้

รถแล่นด้วยความเร็วสม่ำเสมอ เงียบกริบและนุ่มสบาย จนรู้สึกว่าแค่ชั่วลมหายใจเดียวก็ถึงที่หมาย เมื่อรถจอดนิ่งสนิท แต่คนขับยังไม่ปลดล็อกประตูให้ ทั่วทั้งคันรถจึงมีแต่ความเงียบ ญาณินมองคนนั่งข้างคนขับ เห็นเขานิ่งอยู่...นิ่งจนหล่อนรู้สึกอึดอัด

ช่วยเปิดประตูให้ด้วยค่ะ

หล่อนบอกคนขับรถเสียงสุภาพพลางดึงมือแตงหวานออกจากเอวเป็นการปลุกกลายๆ หนูน้อยประท้วงเสียงอืออาราวกับให้รู้ว่ายังไม่อยากเปลี่ยนอิริยาบถ เจ้าตัวกำลังซบหลับสบายอยู่แล้ว

บ้านคุณผู้หญิงไปทางไหนครับคนขับรถถามกลับ ญาณินมุ่นคิ้วเมื่อรู้ถึงเจตนาของเจ้าของรถและคนขับ

ในซอยข้างหน้าค่ะ ฉันกับหลานเดินเข้าไปได้ ไม่ไกล เราเดินเข้าออกบ่อยๆ

คำพูดของญาณินไม่มีผลเช่นเคย รถเริ่มเคลื่อนตัว จนหล่อนต้องปล่อยเลยตามเลย คงไม่อาจเปลี่ยนใจพวกเขา หล่อนเองก็ไม่มีอารมณ์จะโต้แย้งกับใครได้ จนเข้ามาใกล้จะสุดซอยถึงได้บอก

บ้านหลังซ้ายมือข้างหน้า จอดตรงนี้เลยค่ะ คุณจะได้กลับรถได้ง่าย

ข้างหน้าเป็นทางตัน แถมถนนหน้าบ้านก็แคบแสนแคบ ไม่พอจะให้รถคันใหญ่หรูหรากลับได้สะดวก แต่ถ้าเป็นตรงนี้ก็พอมีที่ว่าง เพราะเป็นทางแยกที่จะทะลุไปอีกซอย

หญิงสาวแทบพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อรถจอดนิ่งสนิท ประตูรถก็ถูกปลดล็อก หล่อนอุ้มแตงหวานลงมา แล้วหยิบข้าวของทั้งหมดตาม

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

0 ความคิดเห็น