ดอกเหมยห่อไฟ + E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 58,237 Views

  • 229 Comments

  • 285 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,582

    Overall
    58,237

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 1 มีแค่เราสองคน [อัป 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 1 มีแค่เราสองคน (ต่อ)

 

หญิงสาวจดจ่ออยู่กับการอุ้มหลานสาวให้กระชับมือ พร้อมหอบหิ้วสัมภาระไว้ไม่ให้ตกหล่น คิดแต่ว่าจะพาตัวเองให้หลุดรอดจากกลุ่มคนในบริเวณนี้ไปให้ได้ พลันเสียงบนเวทีก็ดังขึ้น...คล้ายว่าถึงเวลาเริ่มงาน เสียงของพิธีกรดังจนทำให้คนบนไหล่ของหล่อนไหวตัวตื่นขึ้นมาจนได้

ลูกโป่ง...

ญาณินได้ยินเสียงแว่วๆ ใกล้หู แต่ไม่ชัดนัก จึงไม่ได้สนใจมากไปกว่าความตั้งใจในสิ่งที่กำลังทำ

ลูกโป่ง...ของแตงหวาน

นอนนิ่งๆ นะคนดี อย่าดิ้น เดี๋ยวตกลงไป

หล่อนตะล่อมบอก หวังให้แม่หนูสงบลง คิดว่าคงตกใจเสียงดังและผู้คนมากมายที่รายล้อมอยู่ ทว่ามันก็ไม่ได้ผล แตงหวานยิ่งดิ้นหนักกว่าเดิม

ปล่อย...จะเอาลูกโป่ง 

เสียงเล็กๆ กรีดดังขึ้น คราวนี้ญาณินได้ยินชัดหู หันไปดูตามสายตาของหนูน้อย เห็นเป็นลูกโป่งลวดลายสีฟ้าช่อเดิมที่เคยเตะตาเจ้าตัวตอนเข้ามา ลูกโป่งช่อนั้นยังอยู่ที่เดิม และเมื่อมองรวมกับเวที ญาณินจึงเห็นว่าเป็นธีมเดียวกัน...สีฟ้าน้ำทะเล มีลวดลายพลิ้ว

โธ่เอ๊ย! แตงหวานจะเอามาได้ยังไง นั่นมันลูกโป่งประดับงานของเขานะ

ไม่ต้องให้ใครบอก ญาณินก็รู้ว่าความยุ่งยากได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอในวินาทีนี้แล้ว

แตงหวานไม่ดิ้นค่ะ ไม่เอานะ มันไม่ใช่ของแตงหวาน

ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรหยุดยั้งความตั้งใจของหนูน้อยได้ แตงหวานดิ้นสุดแรงจนญาณินถึงกับเซเลยทีเดียว ในสภาพที่แม้ระวังตัวแต่ก็ตั้งหลักไม่ทัน จึงไม่อาจต้านแรงดิ้นและน้ำหนักตัวของหนูน้อยไว้ได้

เหมือนโลกหยุดหมุนชั่วขณะ ญาณินได้แต่มองร่างเล็กของเด็กน้อยวิ่งฝ่าผู้คนตรงไปยังสิ่งที่หมายตา กว่าเธอจะรู้สึกตัว วิ่งตามเข้าไป คนต้นเหตุก็เข้าไปถึงสิ่งนั้นเรียบร้อยแล้ว

แตงหวานหยุด อย่าดึงนะ

ญาณินยิ่งตกใจเมื่อเห็นการ์ดของงานจับตัวหนูน้อยไว้ได้ ขณะเจ้าตัวพยายามดึงลูกโป่งลูกหนึ่งออกจากช่อของมัน หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นหลานดิ้นรนในสภาพถูกชูขึ้นกลางอากาศ กลัวเหลือเกินว่าผู้ชายร่างยักษ์คนนั้นจะทำอันตรายหลานรักของเธอ

คุณวางหลานฉันลงนะ วางลงเดี๋ยวนี้

ญาณินร้องสั่ง ตรงไปยื้อยุดหลานสาวกลับสู่อ้อมกอดตัวเอง คราวนี้แตงหวานร้องไห้จ้าด้วยความตกใจ แต่ไม่ว่าอย่างไรสองมือน้อยก็ยังไม่ปล่อยจากลูกโป่งลูกนั้น...และนั่นก็หมายความว่าการ์ดของงานยังทำหน้าที่ตัวเองไม่สำเร็จ

ใครปล่อยเด็กเข้ามา!”

เสียงแหบห้วนดังขึ้นและทรงอำนาจพอให้ผู้ใหญ่สองคนหยุดลงได้...แต่ไม่ใช่กับเด็กน้อย

ญาณินหันมองตามแหล่งต้นเสียง พอเห็นหน้าชัดว่าเป็นใคร แทบจะลืมลมหายใจตัวเอง

หนูอ่อน...หนูแตงอ่อนใช่ไหม

ญาณินอึกอัก รู้สึกหน้าร้อนผ่าวและเย็บเยียบ นึกสีหน้าตัวเองว่าคงเป็นสีแดงๆ เหลืองๆ สลับกัน คงน่าขำสิ้นดี อยากหายตัวไปพร้อมหลานสาวตัวดีแต่ก็ทำไม่ได้ อยู่ตรงนี้ต่อก็ไม่รู้จะพูดหรือทำอะไรดีที่จะให้สถานการณ์มันไม่ชวนอึดอัดเช่นที่เป็นอยู่

ขณะที่หญิงสาวติดอยู่กับภาวะเดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็หมดทางไป แล้วอีกคนก็ก้าวเข้ามา เขาเดินผ่านหล่อนไปหยุดอยู่ใกล้แตงหวานแล้วพูดกับการ์ดคนนั้น

ปล่อยเด็กให้ผม

ภาพเบื้องหน้าดำมืดไปหมด เห็นเพียงแผ่นหลังกว้าง ห่างแค่ปลายจมูก...ญาณินบอกตัวเองว่าต้องยืนทรงตัวให้ได้ โดยไม่เข่าอ่อนล้มพับลงไปเสียก่อน เพียงเท่านี้เธอก็ต้องใช้พลังมากโขแล้ว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น